Tag Archives: Ελλάδα

Ελλάδα – Τουρκία: μια σύγκριση (πρώτο μέρος)

Η ευρύτερη περιοχή Ελλάδας – Τουρκίας

Σε προηγούμενη ανάρτηση είχα εκδηλώσει την ανησυχία ότι οι παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις οδηγούν την περιοχή μας σε μεγαλύτερη αστάθεια και συνεπώς πρέπει ν’ αναμένουμε οι σχέσεις μας με το μεγάλο μας γείτονα στ’ ανατολικά,  ότι μπορεί να μπουν σε περίοδο έντασης με απρόβλεπτες συνέπειες.

Τα τελευταία 20 χρόνια  η ψαλίδα στη διαφορά ισχύος μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, άνοιξε πολύ υπέρ της γείτονος κι αυτό αποτυπώνεται σε μια σειρά από δείκτες που θα παρουσιάσω σε επόμενη ανάρτηση.

Πριν από τους δείκτες, θα επιχειρήσω μια σύντομη σύνοψη των γεωπολιτικών στρατηγικών επιλογών της Τουρκίας και της Ελλάδας, γιατί διαφωτίζουν κάποιους από τους επιλεγμένους δείκτες (όπως το δείκτη οικονομικής πολυπλοκότητας).

Τα τελευταία 40 χρόνια η Τουρκία έχει εκδηλώσει κι υιοθετήσει, και θεωρητικά και στην πράξη, τρεις μεταξύ τους όχι πολύ συμβατές στρατηγικές:

  • την ευρωπαϊκή, που μπορεί να θεωρηθεί σαν συνέχεια του Κεμαλισμού, και που θέλει την Τουρκία να είναι ένα δυτικό, κοσμικό κράτος με επιδίωξη να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.  Η πολιτική αυτή παρότι έχει εκφραστεί από πολύ νωρίς, και παρότι έχει λάβει διαβεβαιώσεις από Ευρωπαϊκής πλευράς για την ευόδωσή της, έχει εγκαταλειφθεί γιατί αφενός η Ευρώπη ποτέ δεν έβλεπε σοβαρά μια τέτοια ένταξη αλλά και γιατί με την άνοδο του Ερντογάν η θρησκευτική (μουσουλμανική) όψη της Τουρκικής κοινωνίας αναδύθηκε από τη λήθη κι έγινε κυρίαρχη.
  • την τουρκοκεντρική, που πάει πίσω στον Εμβέρ Πασά, νεότουρκο, γερμανόφιλο, ορχηστρωτή της γενοκτονίας των Αρμενίων, και κύριο αντίπαλο του Κεμάλ Ατατούρκ. Η άποψη αυτή βλέπει την Τουρκία σαν ασιατικό κράτος, στραμμένο προς Ανατολάς, ηγέτη των περιοχών που ζουν οι μεγάλες ομάδες Τουρκογενών (Αζερμπαϊζάν, Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν Τουρκμενιστάν κτλ) κι όπου υπάρχουν τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Κατά την άποψη μου αυτή είναι κι η πιο φιλόδοξη στρατηγική της Τουρκίας γιατί αφορά ένα τεράστιο και πολύτιμο χώρο στο κέντρο της Ευρασίας. Είναι όμως κι η στρατηγική που θα συναντήσει τη μεγαλύτερη αντιπαλότητα, καθώς για τον κεντρασιατικό χώρο ενδιαφέρονται η Ρωσία, η Περσία κι η Κίνα, χώρες που συνορεύουν με την περιοχή από Βορρά, Νότο κι Ανατολή αντίστοιχα.
  • την μουσουλμανική, που έχει εκφραστεί γραπτά από τον πρώην πρωθυπουργό της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του “Στρατηγικό βάθος“. Ο Νταβούτογλου σκέφτεται με νεοθωμανικούς όρους κι οραματίζεται την ανασύσταση μια μουσουλμανικής κυρίαρχης δύναμης, της Τουρκίας, πίσω από την οποία θα συντάσονται τα κράτη που αποτελούσαν μέρος της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Μέχρι την απομάκρυνση του Νταβούτογλου από την κυβέρνηση Ερντογάν, αυτή ήταν κι η πολιτική που ακολούθησε η Τουρκία, συντασόμμενη περισσότερο με μουσουλμανικές ομάδες παρά κράτη, όπως τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο κτλ,  με μάλλον άσχημα αποτελέσματα.

Από τις παραπάνω στρατηγικές η πιο ευνοϊκή κι επιθυμητή από την Ελλάδα θα ήταν η πρώτη, καθώς μια Τουρκία μέσα στην ΕΕ, θ’ “αφοπλιζόταν” θεσμικά αλλά και θα έχανε σταδιακά την διάθεση για γεωπολιτικούς τυχοδιωκτισμούς. Είναι όμως αυτή με τη μικρότερη πιθανότητα. Γιατί οι γεωπολιτικές φιλοδοξίες έχουν μια παράδοξη αντοχή στο χρόνο, αντοχή  που οφείλεται  σε γεωγραφικούς και ιστορικούς όρους και τείνει να είναι ανεξάρτητη από πολιτικά συστήματα ή πρόσκαιρες μεταβολές στις επιδιώξεις ενός έθνους.

Η Τουρκία κατέχει, δια του ελέγχου των Δαρδανελίων,  μια ζηλευτή στρατηγική θέση που την κάνει σημαντικό σύμμαχο στο μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Συγκεκριμένα, η κάθοδος της Ρωσίας στις θερμές θάλασσες περνάει κι εξαρτάται από την Τουρκία. Γι αυτό κι ο Zbigniew Brzezinsky την θεωρεί pivotal state (κομβικό κράτος) στην μεγάλη σκακιέρα του παγκόσμιου γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

Maritime traffic in the Mediterranean region also showing the transiting shipping routes e.g. from the Black Sea and Suez Canal to northern Europe (source: Gašper Zupančič and Leon Gosar, Institute for Water of Republic of Slovenia).

Η στρατηγική θέση της Τουρκίας της δίνει περιθώρια εξωτερικής πολιτικής που η Ελλάδα δεν διαθέτει. Συγκεκριμένα, μπορεί να παίζει και τον φίλο της Ρωσίας και το σύμμαχο των ΗΠΑ, ν’ αλλάζει το βάρος αυτών των σχέσεων κατά την επιδίωξη της στιγμής, και να εκμαιεύει χάρες και βοήθεια.

Αυτό το επαμφοτερίζον παιχνίδι, παρότι ξεκίνησε με την προσέγγιση του Ατατούρκ με τη Σοβιετική Ένωση, μετά την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, είχε για πολύ καιρό αδρανοποιηθεί Έγινε πάλι εφικτό μόνο πρόσφατα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, τη μεγένθυση της Τουρκίας και την ανάληψη της εξουσίας από τον Ερντογάν.

Η Ελλάδα δεν έχει το ίδιο γεωγραφικό στρατηγικό πλεονέκτημα με την Τουρκία. Δεν έχει καν ανάλογο μέγεθος. Είναι μια χώρα ορεινή και νησιωτική πράγμα που κάνει την εσωτερική της ενότητα δύσκολη και την ισχυροποίηση μια κεντρικής εξουσίας προβληματική.

Η όλη γεωπολιτική αξία της Ελλάδας είναι το Αιγαίο, σαν επέκταση των Δαρδανελίων και σαν θάλασσα που, με τόσα νησιά, μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά.

Οι γεωπολιτικές στρατηγικές της Ελλάδας είναι αντίστοιχα τρεις, κι είναι κι αυτές αρκετά παλιές. Έχουν μια αναλογία με τα τρία πρώτα μεγάλα κόμματα της νεώτερης Ελλάδας, το φιλοΑγγλικό, το φιλοΓαλλικό και το φιλοΡωσικό.

Οι στρατηγικές αυτές είναι:

  • Της ορθοδοξίας: ιστορικά η παλαιότερη, που βλέπει την Ελλάδα σαν συνέχεια του Βυζαντίου και τα ορθόδοξα έθνη σαν τους φυσικούς συμμάχους της. Κάτι που δεν είναι αδικαιολόγητο δεδομένης της σημασίας που είχαν για τη γέννεση του έθνους οι Ρωσο-τουρκικοί πόλεμοι (βλέπε συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή).  Με σύγχρονους όρους είναι η Ελλάδα ν’ ακολουθεί το άρμα της Ρωσίας. Η πολιτική της Μεγάλης Ελλάδας, μπορεί μεν να μην υποστηρίχτηκε από τη Ρωσία, αλλά ήταν μέρος αυτής της στρατηγικής, μιας κι επιδίωκε την ανάκτηση εδαφών που στην ουσία συνιστούσαν το Βυζάντιο.
  • Τη θαλασσινή: αυτή είναι μια στρατηγική που μάλλον μας προέκυψε τυχαία, όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία προβλέποντας την πτώση της Οθωμανικής, διείδε ένα ρόλο για την Ελλάδα και την Κύπρο για τον έλεγχο της κρίσιμης διαδρομής προς τη διώρυγα του Σουέζ και βέβαια το δρόμο προς τον Εύξεινο πόντο. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο, τη θέση της Βρετανίας πήραν οι ΗΠΑ κι η εγκατάσταση των βάσεων τους στο Ελληνικό έδαφος, όπως κι οι επισκέψεις του 6ου στόλου μέχρι την δεκαετία του ’80 είναι η καλύτερη υπενθύμιση της. Σ’ αυτή τη στρατηγική,η Ελλάδα παίζει βασικά το χαρτί των θαλάσσιων δρόμων, επιδιώκει την προστασία ενός μεγάλου γεωπολιτικού παράγοντα (ΗΠΑ) και προσπαθεί να λάβει τα ανάλογα ανταλλάγματα.
  • Την ευρωπαϊκή που έχει την αρχή της κάπου στα οράματα του Ναπολέοντα για μια ενωμένη υπό την Γαλλία Ευρώπη και που σήμερα έχει κληρονομήσει το δίδυμο Γαλλία Γερμανία. Σ’ αυτήν η Ελλάδα είναι μέρος του ευρύτερου ευρωπαϊκού χώρου και συνδέεται μαζί του με τον πολιτισμικό δεσμό της αρχαιότητας κι όχι του Βυζαντίου.

Υπάρχει και μια τέταρτη στρατηγική που λίγοι παίρνουν σοβαρά, και που έχει εκφραστεί παλαιότερα από τον πατέρα του ελληνικού εθνικισμού, τον Ίωνα Δραγούμη και πιο πρόσφατα από τον Δημήτρη Κιτσίκη: η σύμπραξη Ελλάδας Τουρκίας μέχρι του να συμπήξουν Συνομοσπονδία.

Καμιά από της παραπάνω στρατηγικές δεν δίνει στην Ελλάδα ένα όραμα για κάποιο ηγετικό ρόλο, ούτε εγείρουν κάποιες αντίστοιχες φιλοδοξίες. Είναι καθαρά αμυντικές στρατηγικές και δεδομένης της (αν)ισορροπίας ισχύος στην περιοχή, δεν θα μπορούσαν να είναι και τίποτ’ άλλο.

Προφανώς η Ελλάδα έχει επιλέξει την ευρωπαϊκή στρατηγική και σωστά. Η Ρωσία, παρότι εγγύτερη πολιτιστικά, δεν έχει ούτε οικονομική δύναμη, ούτε διάθεση να την χτίσει. Συμπλέοντας μαζί της μπορεί να κερδίζαμε κάτι στο στρατιωτικό πεδίο αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα μπαίναμε στο μάτι του κυκλώνα καθώς θ’ ανατρέπαμε μια ισορροπία αιώνων, δίνοντας διέξοδο στη Ρωσία προς τη Μεσόγειο.

Η δε θαλασσινή στρατηγική έχει ατονήσει από τη στιγμή που έπαψε να υφίσταται Σοβιετική Ένωση κι ενόσω δεν έχει ακόμα σταθεί στη θέση της η Ρωσία.

Ο λόγος που εξέθεσα τις παραπάνω στρατηγικές  (αρκετά απλουστευτικά είν’ η αλήθεια) είναι γιατί ρίχνουν φως στο τι μέσα απαιτεί η επιδίωξη της καθεμίας. Τα μέσα αυτά διαφαίνονται αν δεν αποτειπώνονται στους δείκτες που θα παρουσιαστούν στην επόμενη ανάρτηση.

2 πρωτιές για την Ελλάδα που προβληματίζουν

Την περασμένη δευτέρα, ο  Guardian δημοσίευσε έναν  οπτικό συγκριτικό οδηγό για τις χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης. Είναι ένα πολύ όμορφο κι εύγλωττο εργαλείο που δίνει μια άλλη δύναμη στα στατιστικά στοιχεία των χωρών υπο εξέταση, ειδικά καθώς αντιπαρατίθενται κι αντιπαραβάλονται.

Τα δεδομένα του οδηγού ομαδοποιούνται σε τρεις ενότητες: Ποιοί είμαστε (οι Ευρωπαίοι εννοεί), πως ζούμε και πόσο κοστίζει. Λίγο πολύ αναμένει κανείς τι θα δει αλλά κάποιες στατιστικές προβληματίζουν έως σοκάρουν.

Για παράδειγμα, η στατιστική για τις έγχρωμες τηλεοράσεις είναι σοκαριστική ίσως και ντροπιαστική για τους Έλληνες: έχουμε την υψηλότερη αναλογία έγχρωμων τηλεοράσεων ανά 100 κατοίκους στην Ευρώπη.

Πολλά μπορεί να επικαλεστεί κανείς για να εξηγήσει το παρατηρούμενο νούμερο, όπως ότι η σχετικά πιο φτωχή Ελλάδα έχει ανάγκη μιας πιο φτωχής μορφής διασκέδασης, ότι ο γεωγραφικός κατακερματισμός λόγω των νησιών και των ορεινών όγκων κάνει αναγκαία την ενοποιητική δράση της τηλεόρασης κτλ.

Το γεγονός όμως παραμένει ότι η τηλεόραση είναι ένας παθητικός τρόπος ψυχαγωγίας, προσφέρεται σαν εργαλείο χειραγώγησης και πλύσης εγκεφάλου και συντελεί, με την δυναμική της διαφήμισης, στην ανισορροπία των καταναλωτικών μας προτύπων και συνηθειών έναντι των παραγωγικών μας δυνατοτήτων.

Αν υπάρχει κάτι που με στεναχωρεί όμως είναι η χαμένη δυνατότητα: εφόσον η τηλεόραση δείχνει ν’ αποτελεί μια τόσο σημαντική αγορά, θα περίμενε κανείς να συμπαρασύρει τουλάχιστον και την τηλεοπτική παραγωγή. Ν’ αναπτύξουμε δηλαδή την τηλεόραση σαν προϊόν έτσι ώστε να καταστεί εξαγώγιμο. Αντ’ αυτού εισάγουμε όλο και περισσότερα από τη γείτονα Τουρκία.

Η δεύτερη στατιστική που είναι εξίσου ή πιο εντυπωσιακή αλλά που και πάλι προβληματίζει, είναι οι συνδρομές κινητής ανά εκατό κατοίκους. Η Ελλάδα, όπως φαίνεται από τη γράφημα, όχι απλά προηγείται. Αφήνει κατά πολύ πίσω όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, τόσο που αναρωτιέμαι για την ορθότητα των στοιχείων.

Όπως και να ‘χει όμως, κι εδώ αναρωτιέται κανείς ποιο το όφελος απ’ αυτό τον καταναλωτικό δυναμισμό; Που είναι οι υπηρεσίες κι οι εφαρμογές που θα μπορούσαν να έχουν αναπτύξει δυναμικές ελληνικές startup, που θα γέμιζαν την ελληνική αγορά αρχικά  και που  θα προχωρούσαν μετά να κατακτήσουν τον κόσμο, όπως βλέπουμε να συμβαίνει στην, μισή σε πληθυσμό, Φιλανδία;

Πάντως εδώ τα πράγματα είναι καλύτερα από την τηλεόραση. Γιατί έχουμε τουλάχιστον δυο εταιρείες (την Upstream και την Velti) που αναδύθηκαν  απ’ αυτή την αγορά και που τώρα δραστηριοποιούνται διεθνώς.  Δε φτάνουν όμως.

Σημείωση: Δεν ορκίζομαι ότι τα στοιχεία του Guardian είναι ορθά και δεν έχω και τρόπο να τα ελέγξω. Τα δύο αποτελέσματα αυτά όμως, παρότι αρχικά ξαφνιάζουν, μετά από λίγη σκέψη, γίνονται πιο αποδεκτά σαν αληθινά.

Ένα από τα πιο ενθαρρυντικά άρθρα που έχω διαβάσει

Η εκτίμηση του μέσου Έλληνα για τον ιατρικό κόσμο είναι κάτι λιγότερο από χαμηλή. Σ΄αυτό το πλαίσιο, το να διαβάζεις για ένα Έλληνα ερευνητή διεθνών προδιαγραφών, φήμης κι ακτινοβολίας που μάλιστα το έργο του αναδεικνύει τα λάθη και τις προκαταλήψεις της ιατρικής έρευνας, είναι όχι μόνο απροσδόκητο. Είναι κάτι σαν αποκάλυψη.
Μιλάω για τον Γιάννη Ιωαννίδη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, για τον οποίο διάβασα για πρώτη φορά σ’ ένα μακροσκελές άρθρο του The Atlantic που ανακάλυψα χάρις σ’ ένα tweet του Διομήδη Σπινέλλη.
Ο Ιωαννίδης, είναι όπως λέει το άρθρο ένα meta-researcher: κάνει με την ομάδα του έρευνα πάνω στο πως διεξάγεται η ιατρική έρευνα. Διαβάστε το άρθρο για λεπτομέρειες πάνω στην έρευνα. Εγώ απλά θέλω να παραθέσω μια σειρά από χαρακτηρισμούς που αποδίδει το άρθρο σ’ αυτόν και στο έργο του για να καταλάβετε για τι μιλάμε:

Ioannidis may be one of the most influential scientists alive.

To say that Ioannidis’s work has been embraced would be an understatement. His PLoS Medicinepaper is the most downloaded in the journal’s history, and it’s not even Ioannidis’s most-cited work—that would be a paper he published in Nature Genetics on the problems with gene-link studies. Other researchers are eager to work with him: he has published papers with 1,328 different co-authors at 538 institutions in 43 countries, he says. Last year he received, by his estimate, invitations to speak at 1,000 conferences and institutions around the world

TEDxAcademy: μια πρώτη αποτίμηση

Όσο είναι ακόμα νωπά στη μνήμη μου, θέλω να πω μερικές σκέψεις, παρατηρήσεις για το χτεσινό event TEDxAcademy.

Α. Οργάνωση

Ήταν κοινή διαπίστωση των παρισταμένων ότι η διοργάνωση ήταν διεθνούς επιπέδου, ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα, εντυπωσιακή και παρά τις κάποιες μικρές ατέλειες (π.χ. το email  που πρότεινε να γνωριστούμε με 5 άγνωστους σε μας, ήρθε με εισαγωγή που μπέρδευε και πολλοί, κι εγώ ανάμεσα τους, το αγνόησαν) νομίζω θέτει ένα benchmark για επόμενες ανάλογες εκδηλώσεις.

B. Networking

Στα συνέδρια πάει κανείς για να γνωρίσει κόσμο. Κι όντως είχε κόσμο. Όχι απ’ αυτούς που βλέπουμε στα event τύπου opencoffee/mediacamp. Έχω την αίσθηση, χωρίς να μπορώ να το τεκμηριώσω, ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παρισταμένων ήταν από τους χώρους της διαφήμισης και του PR. Θα περίμενα, χωρίς σώνει και καλά να το προτιμούσα, ένα πιο ευρύ και διαφοροποιημένο κοινό, μόνο και μόνο για μεγαλύτερη δυναμική στην ανταλλαγή ιδεών.

Γ. Περιεχόμενο

Το γενικό θέμα του συνεδρίου ήταν η Ελλάδα στην παρούσα της φάση κι οι ιδέες που μπορούν να βοηθήσουν για να βγει απ’ αυτήν. Χωριζόταν σε 3 θεματικές ενότητες με τους τίτλους Vision – Values – Action που αντανακλούσαν το γενικό θέμα.

Οι παρουσιάσεις σε γενικές γραμμές ήταν ψηλού επιπέδου και διακρίνονταν σε δυο κατηγορίες: αυτές των πιο θεωρητικών αναζητήσεων και κάποιες που εστίαζαν σε παραδείγματα. Από το 2ο μέρος, δεν παίχτηκε τα βίντεο του Dan Ariely, κι από το τρίτο είχε φύγει τελείως από το πρόγραμμα η παρουσίαση της Pattie Maes.

Από τα τρία μέρη, το πρώτο είχε το σαφώς πιο θεωρητικό περιεχόμενο, και το τελευταίο ήταν το πιο  case study που βέβαια έδενε με την έννοια  Action.

Το δεύτερο λειτούργησε κάπως σαν γέφυρα, αλλά μου φάνηκε ότι έκανε κοιλιά. Η πρόσληψη της παρουσιάσης της Cocomat ήταν περισσότερο ως εταιρικό pitching   παρά ως case μιας εταιρείας που έθεσε μια σειρά από αξίες στον πυρήνα της υπαρξής της (κι όχι ως συνήθως, κέρδη και μερίδια αγοράς), πράγμα που ίσως να είχε αποφευχθεί με μια κατάλληλη γέφυρα από πλευράς συντονίστριας. Το δε  performance της θεατρικής ομάδας των Αλόγων, παρότι καλό κράτησε κάπως παραπάνω απ’ ότι χρειαζόταν.

Οι παρουσίες που κέρδισαν αδιαμφισβήτητα το κοινό ήταν αυτές του πατέρα Αντώνιου (Κιβωτός), του Δημάρχου Ανάβρας κου Τσουκαλά και του Γιώργου Πάντζαρη (AthensBook) κι ήταν σαφής η διαφορά στην αντίδραση από τις πιο θεωρητικές παρουσιάσεις, πράγμα που αντανακλά τη δίψα του κόσμου να δει κάτι καλό, να πάρει θάρρος και να πιστέψει.

Εγώ όμως στο συνέδριο αναζητούσα περισσότερο τις θεωρητικές λύσεις, μιας και πιστεύω ότι ακόμα κι αν όλες οι παρουσιάσεις ήταν του τύπου των τριών παραπάνω που ανέφερα, δεν θα αρκούσαν να γίνουν η σπίθα αλλαγής για την Ελλάδα. Μπορεί να ανέβαζαν κατακόρυφα την αισιοδοξία και την διάθεση για δράση των παρισταμένων, αλλά λίγο spill over θα μπορούσαν να έχουν στην υπόλοιπη κοινωνία. Αντίθετα, οι ιδέες είναι κάτι σαν ιοί. Άμα ξεκινήσουν μια επιδημία, δύσκολα τη σταματάς.

Στο πεδίο των ιδεών λοιπόν διέκρινα ένα κοινό άξονα σε πολλούς ομιλητές που στρεφόταν γύρω από τις έννοιες πειραματισμός, απενοχοποίηση της αποτυχίας, κι αξιοποίηση της (ελληνικής) ιδιαιτερότητας, πρόταση που πήρε πιο παραστατική μορφή στην παρουσίαση του Αρίστου Δοξιάδη και στην πρόταση για στήριξη της (νέας) ελληνικής οικονομίας πάνω στην πολύ μικρή οικονομική μονάδα και στην ιδιόμορφη δράση της, πράγμα που κατά κάποιο τρόπο συμπληρώθηκε από την παρουσίαση του Nielsen με τα παραδείγματα εναλλακτικού τουρισμού.

Οι ιδέες αυτές (: πειραματισμός, απενοχοποίηση της αποτυχίας, κι αξιοποίηση της ιδιαιτερότητας) είναι ιδέες που αναφέρονται συχνά σε παρουσιάσεις σε σχέση με καινοτομία/επιχειρηματικότητα (που προφανώς είναι ένα ζητούμενο για την Ελλάδα) αλλά δεν ήταν νέες και βεβαίως δεν ήταν στενά ελληνικής προέλευσης. Καμιά σημασία δεν έχει βέβαια κάτι τέτοιο, αν αυτές είναι το σωστό φάρμακο. Φοβάμαι όμως ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια επίκληση τους. Χρειάζεται ένα story telling για να περάσουν στον κόσμο. Κάτι σαν κι αυτό που επεχείρησε ο Αρίστος Δοξιάδης με το παράδειγμα της διαδρομής του τουρίστα και των υποδομών που τον εξυπηρετούν. Απλά πρέπει κάποτε να πάμε και πέρα από τον τουρισμό.

Αν τηρώ μια κριτική στάση εδώ, αυτή δεν αφορά στενά το συνέδριο. Είναι απόρροια του γενικώτερου προβλήματος ότι στο δημόσιο διάλογο σπάνια ακούμε καινούργια πράγματα. Και δεν εννοώ καινούργια πράγματα στενά για την πολιτικοοικονομική μας κατάσταση. Ας πούμε, μια μεγάλη απουσία (σε αντίθεση με το original TED) από το συνέδριο ήταν αυτή των θετικών επιστημών. Αλλά πως να είναι παρούσες, αφού γενικά οι επιδόσεις μας στον τομέα επιστήμη είναι φτωχές;

Σαν κατακλείδα, θα κρατήσω τη θετική εντύπωση πάντως. Ειδικά δε θεωρώντας όλο το  TEDxAcademy και τις ανάλογες προσπάθειες όχι σαν κάτι αυτοτελές, αλλά σαν μια υγιή διαδικασία αναζητήσεων που προσπαθούν να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά μας.

Ιnspired by Greece

Αυτή η φωτογραφία κατά λάθος εμφανίστηκε εδώ. Την προόριζα μόνο για το posterous αλλά κάτι μου ξέφυγε.
Κατά σύμπτωση όμως, τη βρίσκω ταιριαστή γι αυτό που τώρα ερχόμουν να γράψω εδώ.
Η ιστορία για να το εξηγήσω:
Πριν λίγο με κατεύθυναν έμμεσα στο twitter προς μια καμπάνια για την τόνωση του Ισλανδικού τουρισμού, το Inspired by Iceland ρωτώντας με πόσο να κόστισε αυτό το βιντεάκι:

Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland on Vimeo.

Δεν έχω ιδέα αν και πόσο κόστισε. Είναι φτιαγμένο σαν να είναι ερασιτεχνικό. Μπορεί και να είναι. Δεν ξέρω.
Το θέμα είναι ότι αυτό το βιντεάκι είναι μια από τις 160 ιστορίες που έχουν μαζευτεί στο συγκεκριμένο site από, εμ, ποιός ξέρει ποιόν. Γιατί όπως θα καταλάβατε ήδη, το site είναι ανοιχτό σε συμμετοχές.

Δεν είναι όμως μόνο οι ιστορίες ‘έμπνευσης’ που βρίσκει κανείς στο site. Υπάρχουν όλα τα γνωστά: πως να πας, που να μείνεις, τι να κάνεις, τι να δεις κτλ. Δοσμένα μ’ ένα όμορφο και λιτό τρόπο. Αλλά πραγματικά τη διαφορά κάνουν οι ιστορίες. Γιατί αυτές θα μεταδώσουν το συναίσθημα των ‘ομοίων’, θα μας κάνουν να πούμε θέλω κι εγώ, ακόμα κι αν δεν είναι όλες αυθεντικές.

Σκέφτομαι τη διαλυμένη οικονομία της απομακρυσμένης κι απομονωμένης Ισλανδίας, σκέφτομαι τη διαλυμένη οικονομία της όχι τόσο απομακρυσμένης αλλά απομονωμένης Ελλάδας κι αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε και μεις κάτι τόσο απλό που θα στοιχίσει τα μισά λεφτά από ένα από τα περιβόητα portal των Δήμων κι έχει δυνατότητα να βοηθήσει να γυρίσει η πλάστιγγα στο μόνο τομέα της οικονομίας από τον οποίο μπορούμε να ελπίζουμε πρακτικά άμεσα.

Γιατί τελικά, ναι ρε γαμώτο, υπάρχουν κάποια πράγματα που μ’ αρέσουν και μ’ εμπνέουν σ’ αυτό τον τόπο. Και που μπορεί ν’ αρέσουν και να εμπνεύσουν κι όλους αυτούς που μας κοροϊδευουν και μας λοιδωρούν τελευταία. Κι ας είναι μικρά και καθημερινά σαν και το παραπάνω ηλιοβασίλεμα στο Θησείο. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία μπορώ να πω, I was inspired by Greece!

Τι λένε για την Ελλάδα στο twitter

Λίγο για να πειραματιστώ με την εφαρμογή Bing Maps, λίγο γιατί έτσι κι αλλιώς έκανα αυτόν τον καιρό αντίστοιχες αναζητήσεις με τη λέξη “Greece” στο twitter, έφτιαξα αυτό το απλό visualisation του τι και που συζητιέται για την Ελλάδα.

Περισσότερο insight

Επειδή το  χτεσινό ποστ κίνησε αρκετού κόσμου το ενδιαφέρον, κι επειδή τέθηκαν ενδιαφέροντα ερωτήματα, είπα να προχωρήσω λίγο την ανάλυση:

Τα κίνητρα των αναζητήσεων αποτυπώνονται στις κατηγορίες που παραθέτει η  Google. Η μεγαλύτερη κατηγορία είναι νέα τοπικού ενδιαφέροντος. Μετά έρχονται κατηγορίες που έχουν σχέση με τουρισμό. Κι εδώ είναι ενδιαφέρον να δούμε που στεκόμαστε σε σχέση με ανταγωνιστικές χώρες.Έτσι, αν κάνουμε μια σύγκριση με την γείτονα Τουρκία, βλέπουμε τα ακόλουθα:
Picture 10
Συγκρίνοντας με τις Ευρωπαϊκές χώρες του Νότου, παρατηρούμε ότι πτωτική τάση αφορά επίσης την Ισπανία και την Ιταλία, ενώ η Πορτογαλία δείχνει να σταθεροποείται μετά μια αρχική πτώση.
Picture 11
Τέλος, αν δούμε τις μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες, κερδισμένη βγαίνει η Γαλλία.

Picture 12

Αξίζει περισσότερος πειραματισμός. Νομίζω ότι μπορούν να βγουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Τέλος, έτσι για να ξέρουμε που στεκόμαστε δείτε το παρακάτω: USA vs Facebook
Picture 9

Κι η Ελλάδα πέφτει πέφτει …

To Google Insights for Search, μια όχι και τόσο γνωστή υπηρεσία της Google, παρακολουθεί τη διαχρονική εξέλιξη του ενδιαφέροντος για ένα όρο αναζήτησης. Σκέφτηκα από περιέργεια να κοιτάξω το όρο ‘Greece’ μάλλον για να επιβεβαιώσω αυτό που διαισθανόμουν κι αυτό που μαρτυράει η καθημερινή εμπειρία: ότι η Ελλάδα δυστυχώς απομακρύνεται από ενδιαφέρον του λοιπού κόσμου σταθερά.

Καταλαβαίνετε τι επιπτώσεις έχει αυτό για τον τουρισμό, ας πούμε. Ή για την εξωτερική πολιτική.

Κι αυτό που πονάει πιο πολύ είναι η διάψευση που φαίνεται ανάγλυφα στο διάγραμμα: δείτε το ξαφνικό άλμα το 2004 λόγω Ολυμπιακών, κι αφήστε έπειτα να βυθιστεί η διάθεσή σας με το υπόλοιπο διάγραμμα…

Picture 8
Google Insights for Search – Ενδιαφέρον Αναζήτηση Ιστού: greece – Παγκοσμίως, 2004 – παρόν.

To 2008 animated!

Σκάρωσα ένα μικρό βιντεάκι με τα κύρια (πολύ υποκειμενικά επιλεγμένα) σημεία της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, των social media και του web 2.0.
Ελπίζω να βρω χρόνο και κέφι και για μια πιο σοβαρή αναφορά κι ανάλυση.
Έχω χρησιμποιήσει κυρίως φωτογραφίες από το Flickr, δικές μου και φίλων. Για αναλυτική αναφορά ,εδώ.

Reblog this post [with Zemanta]

Ν.Πασσαλής, distributed computing με OLPC και βραβείο ΕIROForum

Μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της συνεχούς και αδιάπτωτης σκανδαλολογίας στην Ελλάδα, να και κάτι που μπορεί να μας κάνει να χαμογελάσουμε: ένα νέο παιδί από τη Θεσσαλονίκη, ο Νίκος Πασσαλής, κερδίζει το πρώτο ειδικό βραβείο του ΕIROForum με την ιδέα του να φτιάξει ένα σύστημα υπολογιστών κατανεμημένης επεξεργασίας με δομικές μονάδες τα OLPC ή άλλως υπολογιστές των 100 δολαρίων. Εύγε!

Διαβάστε λεπτομέρειες εδώ κι εδώ.