Tag Archives: Ευρώπη

2 πρωτιές για την Ελλάδα που προβληματίζουν

Την περασμένη δευτέρα, ο  Guardian δημοσίευσε έναν  οπτικό συγκριτικό οδηγό για τις χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης. Είναι ένα πολύ όμορφο κι εύγλωττο εργαλείο που δίνει μια άλλη δύναμη στα στατιστικά στοιχεία των χωρών υπο εξέταση, ειδικά καθώς αντιπαρατίθενται κι αντιπαραβάλονται.

Τα δεδομένα του οδηγού ομαδοποιούνται σε τρεις ενότητες: Ποιοί είμαστε (οι Ευρωπαίοι εννοεί), πως ζούμε και πόσο κοστίζει. Λίγο πολύ αναμένει κανείς τι θα δει αλλά κάποιες στατιστικές προβληματίζουν έως σοκάρουν.

Για παράδειγμα, η στατιστική για τις έγχρωμες τηλεοράσεις είναι σοκαριστική ίσως και ντροπιαστική για τους Έλληνες: έχουμε την υψηλότερη αναλογία έγχρωμων τηλεοράσεων ανά 100 κατοίκους στην Ευρώπη.

Πολλά μπορεί να επικαλεστεί κανείς για να εξηγήσει το παρατηρούμενο νούμερο, όπως ότι η σχετικά πιο φτωχή Ελλάδα έχει ανάγκη μιας πιο φτωχής μορφής διασκέδασης, ότι ο γεωγραφικός κατακερματισμός λόγω των νησιών και των ορεινών όγκων κάνει αναγκαία την ενοποιητική δράση της τηλεόρασης κτλ.

Το γεγονός όμως παραμένει ότι η τηλεόραση είναι ένας παθητικός τρόπος ψυχαγωγίας, προσφέρεται σαν εργαλείο χειραγώγησης και πλύσης εγκεφάλου και συντελεί, με την δυναμική της διαφήμισης, στην ανισορροπία των καταναλωτικών μας προτύπων και συνηθειών έναντι των παραγωγικών μας δυνατοτήτων.

Αν υπάρχει κάτι που με στεναχωρεί όμως είναι η χαμένη δυνατότητα: εφόσον η τηλεόραση δείχνει ν’ αποτελεί μια τόσο σημαντική αγορά, θα περίμενε κανείς να συμπαρασύρει τουλάχιστον και την τηλεοπτική παραγωγή. Ν’ αναπτύξουμε δηλαδή την τηλεόραση σαν προϊόν έτσι ώστε να καταστεί εξαγώγιμο. Αντ’ αυτού εισάγουμε όλο και περισσότερα από τη γείτονα Τουρκία.

Η δεύτερη στατιστική που είναι εξίσου ή πιο εντυπωσιακή αλλά που και πάλι προβληματίζει, είναι οι συνδρομές κινητής ανά εκατό κατοίκους. Η Ελλάδα, όπως φαίνεται από τη γράφημα, όχι απλά προηγείται. Αφήνει κατά πολύ πίσω όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, τόσο που αναρωτιέμαι για την ορθότητα των στοιχείων.

Όπως και να ‘χει όμως, κι εδώ αναρωτιέται κανείς ποιο το όφελος απ’ αυτό τον καταναλωτικό δυναμισμό; Που είναι οι υπηρεσίες κι οι εφαρμογές που θα μπορούσαν να έχουν αναπτύξει δυναμικές ελληνικές startup, που θα γέμιζαν την ελληνική αγορά αρχικά  και που  θα προχωρούσαν μετά να κατακτήσουν τον κόσμο, όπως βλέπουμε να συμβαίνει στην, μισή σε πληθυσμό, Φιλανδία;

Πάντως εδώ τα πράγματα είναι καλύτερα από την τηλεόραση. Γιατί έχουμε τουλάχιστον δυο εταιρείες (την Upstream και την Velti) που αναδύθηκαν  απ’ αυτή την αγορά και που τώρα δραστηριοποιούνται διεθνώς.  Δε φτάνουν όμως.

Σημείωση: Δεν ορκίζομαι ότι τα στοιχεία του Guardian είναι ορθά και δεν έχω και τρόπο να τα ελέγξω. Τα δύο αποτελέσματα αυτά όμως, παρότι αρχικά ξαφνιάζουν, μετά από λίγη σκέψη, γίνονται πιο αποδεκτά σαν αληθινά.

deb8 εναντίον debate

468x60

Προχτές στην μεγάλη φιέστα (: ξενική λέξη, δισύλλαβη που αρχίζει από φ όπως κι η επίσης δισύλλαβη ξενική φιάσκο) του debate των πολιτικών κι ‘ενημερωτικών’ αρχηγών πήραμε μια καλή γεύση από τα ίδια. Δεν πήραμε καμία γεύση από Ευρώπη. Την Ευρώπη την έχουμε για τα πανηγύρια (φιέστα = πανηγύρι, παρεπιπτόντως).  Την έχουμε επίσης για να την αρμέγουμε (νομίζουμε τουλάχιστον). Δεν την έχουμε για ν’ ασχολούμαστε μαζί της. Και δεν είμαστε οι μόνοι δηλαδή. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι κάπως έτσι αντιμετωπίζουν το θέμα των Ευρωεκλογών: με αδιαφορία, άγνοια κι αποχή.

Επειδή όμως τον περασμένο Σεπτέμβρη είχα την τύχη να προσκληθώ στο Ευρωκοινοβούλιο όπου είδα,  άκουσα κι έμαθα δυό πράγματα παραπάνω, έχω φέτος την περιέργεια να ακούσω ένα δυό λόγους που να αποπειρώνται να πείσουν στοιχειωδώς γιατί πρέπει να ψηφίσω καταρχήν, έτσι γενικά, κι έπειτα γιατί πρέπει να ψηφίσω τον ένα ή τον άλλο.

Σε αντίθεση με το προχθεσινό debate των πολιτικών αρχηγών, διοργανώνεται στις 3/6 ένα άλλο, διαδικτυακό,  όπου τις ερωτήσεις θα τις θέτει ο κόσμος, θα τις ψηφίζει ο κόσμος, θα τις παρουσιάζει η ομάδα  που είχε την πρωτοβουλία για την διοργάνωση, και θα επιχειρούν να τις απαντήσουν  άνθρωποι που θα μας εκπροσωπήσουν στην Ευρώπη, αν κι όταν εκλεγούν.

Γενικά δεν έχω σε μεγάλη υπόληψη τα debate. Δεν πιστεύω επίσης ότι έχουμε αποκτήσει την πολιτική κουλτούρα να κάνουμε ερωτήσεις ουσίας σε ενέργειες σαν κι αυτήν, ή να ψηφίζουμε ερωτήσεις άλλων όχι με κριτήριο την κομματική χρησιμότητα αλλά με βάση το ενδιαφέρον του θέματος.

Εν τούτοις δεν μπορώ να μην θεωρήσω απείρως καλύτερο το να πάρω απαντήσεις από τους ανθρώπους που θα με εκπροσωπήσουν τελικά, από το να ακούω τις γενικόλογες εσωτερικής κατανάλωσης περιστροφές των πολιτικών αρχηγών που το μόνο πρόβλημα που λύνουν είναι αυτό της αϋπνίας.

Κι είναι και κάτι άλλο: κατά το ‘έχουμε τους πολιτικούς ή τις κυβερνήσεις που μας αξίζουν’, ισχύει και το ‘έχουμε και την ενημέρωση που μας αξίζει’. Το να μπορώ εγώ ο απλός πολίτης να θέτω με τις ενέργειες μου και τις ερωτήσεις μου την ατζέντα της ενημέρωσης μου είναι μεγάλη υπόθεση. Αν πετύχει το deb8 στις 3/6,  τότε τα social media ενημέρωσης θα έχουν κερδίσει μια μεγάλη νίκη: όχι νίκη ακροαματικότητας και τηλεθέασης, ή παρέλασης σταρ δημοσιογράφων, αλλά νίκη ουσίας. Κι αυτό είναι το σημαντικώτερο στοίχημα, σημαντικώτερο ίσως κι από τις Ευρωεκλογές.

Ακολουθεί ενημερωρικό βιντεάκι για το πως υποβάλλονται οι ερωτήσεις. To live deb8 χρησιμοποιεί την υπηρεσία uservoice και θέλει κάποια εξοικείωση.

Startup 2.0 : τα καλύτερα ευρωπαϊκά startups – Update

Στις 24/4, στο Μπιλμπάο, πρωτεύουσα της χώρας των Βάσκων στην Ισπανία, στα πλαίσια ενός συνεδρίου για το startup20web και την τηλεόραση, γίνεται ένας διαγωνισμός για την ανάδειξη των καλύτερων Ευρωπαϊκών startup που δραστηριοποιούνται σ’ αυτό που ευρύτερα ονομάζεται web 2.0.

Το startup 2.0 (έτσι λέγεται ο διαγωνισμός)  έχει πολύ απλούς όρους συμμετοχής και πολύ απλή διαδικασία επιλογής. Η συμμετοχή δεν κοστίζει τίποτα  και προσφέρει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για διεθνή προβολή.

Who can take part in the contest? Any person or company from a European country (widely considered, as in the Eurovision song contest) having developed a web 2.0/social media site, either as a startup company or just as a personal project. Anonymous projects will not be accepted, nor projects without a valid URL. Individuals and companies can submit as many projects as they wish.

Το είδος των συμμετοχών επίσης είναι αρκετά ευρύ. Μπορούν να συμμετάσχουν όσοι έχουν κάτι από τα παρακάτω:

A blog: a user-generated website where entries are made in journal style and displayed in a reverse chronological order by one or more authors.
A wiki: a website that allows visitors to add, remove, edit and change content, typically without the need for registration.
Services using tags: a (relevant) keyword or term associated with or assigned to a piece of information (like picture, article, or video clip), thus describing the item and enabling keyword-based classification of information it is applied to.
Mashup based on Google / Yahoo / Live.com maps: a website or application that combines content from more than one source into an integrated experience.
Pages developed with Ajax: a web development technique for creating interactive web applications.
Feeds: a data format used for serving users frequently updated content. As for example, RSS or Atom.
– Sites where users can establish relationships among them and invite other users. This is commonly known as social networks.

Η επιλογή των 10 finalist γίνεται με δύο τρόπους: 5 με ψηφοφορία στο σχετικό facebook group του startup 2.0, 5 από κριτική επιτροπή στην  οποία έχω την τιμή να είμαι μέλος.

Η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή των υποψηφιοτήτων  είναι η 14/4, αύριο δηλαδή, αλλά καθώς η διαδικασία είναι εξαιρετικά απλή υπάρχει χρόνος για όλους μέχρι και αύριο.

Η τριάδα των νικητών θα επιλεγεί στο Μπιλμπάο, στις 24/4 όπως είπα, από τους 10 αυτούς finalist.

Για τα ελληνικά startup που έχουν ελάχιστες ευκαιρίες για ανοίγματα στον διεθνή χώρο, είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να κάνουν το αντίστοιχο βήμα και να εκτεθούν σε ένα διεθνές κοινό. Και καθώς η επιλογή των 5 τουλάχιστον βασίζεται σε ψήφο, υπάρχει δυνατότητα να κινητοποιήσουν τους ‘οπαδούς’ τους να τα ψηφίσουν. Ένα μήνυμα στο facebook στους φίλους τους αρκεί.

Εύχομαι καλή επιτυχία σ’ όσους το τολμήσουν.

Update: Η ψηφοφορία του κοινού έληξε με μια μέρα παράταση και βρήκε το SocialWhale του Νίκου Παπανώτα στην δεύτερη θέση, ενώ τα άλλα δύο ελληνικά project που συμμετείχαν (transifex και freelancing.gr) έλαβαν τις 11η και 15η θέση. Κι όλ’ αυτά χάρη σε ένα εκπληκτικό ελληνικό lobby που πήρε σαν κύμα όλα τα μέσα δικτύωσης (twitter, facebook, blogs).

Προσωπικά όμως νοιώθω μια μικρή απόγοήτευση γιατί μόνο τρεις αποφάσισαν να συμμετάσχουν (άντε και το askmarkets της τελευταίας στιγμής). Αν μέσα σε 48ώρες μπορεί κάποιος  να ανέβει  στην 2η θέση, τι θα μπορούσε να γίνει  να  σε 4-6 μέρες; Και για πόσους;

Τι είναι αυτό που κάνει τα ελληνικά startups να απουσιάζουν από τέτοιες ευκαιρίες; Έλειψη τόλμης; Ενημέρωσης; Αδιαφορία; Ηττοπάθεια; Σνομπισμός; Ειλικρινά, δεν ξέρω…

Τέλος πάντων, Καλό Πάσχα σε όλους.

Ν.Πασσαλής, distributed computing με OLPC και βραβείο ΕIROForum

Μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της συνεχούς και αδιάπτωτης σκανδαλολογίας στην Ελλάδα, να και κάτι που μπορεί να μας κάνει να χαμογελάσουμε: ένα νέο παιδί από τη Θεσσαλονίκη, ο Νίκος Πασσαλής, κερδίζει το πρώτο ειδικό βραβείο του ΕIROForum με την ιδέα του να φτιάξει ένα σύστημα υπολογιστών κατανεμημένης επεξεργασίας με δομικές μονάδες τα OLPC ή άλλως υπολογιστές των 100 δολαρίων. Εύγε!

Διαβάστε λεπτομέρειες εδώ κι εδώ.

Επίσκεψη στις Βρυξέλλες: Εισαγωγικά από Σ. Λαμπρινίδη

Όπως έγραφα σε προηγούμενο ποστ για το πλαίσιο αναφοράς όλου του υλικού της επίσκεψής μας στις Βρυξέλλες, και το παρακάτω βίντεο και το προηγούμενο εντάσσονται μέσα στη γενική ενημέρωσή μας για το τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες, πως λειτουργεί το Ευρωκοινοβούλιο κτλ. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο της παρουσίασης του Σ. Λαμπρνινίδη είναι εκεί που εξηγεί τους συσχετισμούς του κοινοβουλίου και το τι χρειάζεται να γίνει για να ληφθεί μια απόφαση.

Ευρωπαϊκό DRM; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Στην αρχή ήταν η ΕΜΙ που συμμάχησε με την Apple για προσφορά DRM-free μουσικής. Έπειτα η Universal. Στο παιχνίδι μπήκαν κατόπιν οι ανεξάρτητες δισκογραφικές. To Amazon έφερε την Warner και τελευταία υποχώρησε η πιο σκληροπυρηνική Sony. Από τον περασμένο Απρίλιο μέχρι το τέλος του 2007 η πώληση της μουσικής μεταμορφώθηκε οριστικά. Προς το καλύτερο. Γιατί όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε σε ένα πρόσφατο πάνελ ειδικών στο CES στο Las Vegas, το DRM (:Digital Rights Management)

..is not about piracy. AACS has been broken and stayed broken through 2007. It’s about controlling competition and eliminating disruptive innovation. If you want to play my content, I get to tell you how to build your player.

Κι ενώ είμαστε κάπου εδώ κι ο ταλαίπωρος καταναλωτής αναστενάζει λίγο με ανακούφιση, έρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση δια στόματος της Viviane Reding,επιτρόπου για την Κοινωνία της Πληροφορίας και τα Μήντια, και μας … στέλνει αδιάβαστους:

Europe’s content sector is suffering under its regulatory
fragmentation, under its lack of clear, consumer-friendly rules for
accessing copyright-protected online content, and serious disagreements
between stakeholders about fundamental issues such as levies and
private copying….We have to make a choice in Europe: Do we want to have a strong music,
film and games industry? Then we should give industry legal certainty,
content creators a fair remuneration and consumers broad access to a
rich diversity of content online

Δηλαδή τι ακριβώς δεν καταλαβαίνουν οι εταιρείες διανομής παραγωγής και διανομής μουσικής που το καταλαβαίνει τόσο καλά η Επίτροπος; Οκ, δεν μιλάει μόνο για μουσική η Επίτροπος αλλά μιλάει και για μουσική. Γιατί θα πρέπει να επινοήσει η Ευρώπη στάνταρ, να οδηγήσει νομοθετικά τις χώρες να τα εφαρμόσουν και τις εταιρείες να προσαρμοστούν τη στιγμή που οι τελευταίες είναι διατεθειμένες να μην διαθέτουν πλέον τη μουσική με DRM; Μήπως το όλο εγχείρημα είναι Defective By Design;