Tag Archives: κοινωνική επιχειρηματικότητα

Δεν είναι μόνο τα λεφτά…

..που κινούνε τον κόσμο να δημιουργήσει.

Στην παρουσίαση μου στο συνέδριο “Social Media κι επικοινωνία” ένα από τα συμπεράσματα που κατέληγα είναι ότι θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερο ακτιβισμό. Αλλάξτε λέξη: περισσότερη κοινωνικά υπεύθυνη δράση.

Ήρθε να μου το θυμίσει και να με διορθώσει μια ευτυχής συγκυρία σήμερα:

  • Διαβάζω στο ReadWriteWeb για την ομιλία του Tim O’Reilly στο συνέδριο ETech με θέμα  “Work on Stuff that matters”,  “δουλέψτε πάνω σε κάτι που να έχει σημασία, αξία, βάρος”.  Υπάρχουν startups που δουλεύουν σαν κανονικές επιχειρήσεις με σκοπό το κέρδος, αλλά που ο στόχος που επιδιώκουν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Κι ο Tim O’Reilly αναφέρει σαν παράδειγμα μια σειρά από επιχειρηματίες για ηλεκτρικά αυτοκίνητα, ηλεκτρικά δίκτυα από ηλιακή ενέργεια, αιολική ενέργεια κ.α.
  • Διαβάζω μετά αυτό το ποστ του Chris Messina με θέμα “Generation Open” όπου αφού αναφέρει μια σειρά πρωτοβουλιών και γεγονότων που αφορούν διαφάνεια, συμμετοχή κτλ  ρωτάει το εξής καταπληκτικό (τα έντονα δικά μου):

WTF is going on?

Clearly something has happened since I worked on the Spread Firefox project in 2004 — a time when Mozilla was an easily dismissed outpost for “modern communists” (since meritocracy and sharing equals Communism, apparently).

  • Επόμενο ποστ, του  Chris Brogan αυτή τη φορά,  Pledge to end Hunger. Δείτε το site του και πείτε μου αν έχει καμια σχέση με τα των φιλανθρωπικών οργανώσεων που γνωρίζουμε; Μα δεν πρόκειται για φιλανθρωπική οργάνωση αν κι επιδιώκει φιλανθρωπικό σκοπό. Εμπνευστές είναι εταιρείες  marketing κι υποστηρικτής μια βιομηχανία τροφίμων.  Κάνει καμιά διαφορά στους πεινασμένους από πιο χέρι θα φάνε;pledgetoendhunger

Κάτι αλλάζει. Παρά την οικονομική κρίση, μια νέα γενιά δεν ασχολείται μόνο με την επιβίωση (της) αλλά γεννημένη σε ένα διασυνδεδεμένο κόσμο, σκέφτεται και δρα αλλιώς. Κι είναι κάτι που το ζούμε και το βλέπουμε τώρα

Είναι ένα παρορμητικό ποστ αυτό. Δεν θέλω να καταλήξω κάπου.  Τροφή για σκέψη μόνο.

Κλείνω μ’ αυτή την υπέροχη ατάκα από το ποστ του Chris Messina προανέφερα:

Sharing and giving away all that you can are the best defenses against fear, obsolescence, growing old, and, even, wrinkles. It isn’t always easy, but it’s how we outlive the shackles of biology and transcend the physicality of gravity.

Kiva και κοινωνική επιχειρηματικότητα

kiva1

Χτες καθώς έγραφα ένα σχόλιο στο blog του Dealsend, έπεσε το μάτι μου σε μια διαφήμιση που μιλούσε για Social Entrepreneurship και παρέπεμπε σε σχετικό πρόγραμμα του Insead.
Επειδή βαρέθηκα να διαβάσω τη μακροσκελή περιγραφή στη σελίδα του Insead, ρώτησα την παρέα στο twitter αν ήξερε κάτι σχετικό. Ο vrypan μου έστειλε ένα DM παραπέμποντας με σε ένα παλιό του ποστ αρκετά διαφωτιστικό.
Συνειδητοποίησα τότε, ότι τις αμέσως προηγούμενες ώρες ασχολιόμουνα με ένα παρεμφερές κοινωνικό επιχειρηματικό παράδειγμα, το kiva.org.
Τι είναι το kiva.org; Είναι μια πρωτότυπη προσπάθεια διασύνδεσης μικροεπιχειρηματιών από φτωχές χώρες με δανειστές από τον πλούσιο κόσμο.
Προσοχή, όταν λέμε επιχειρηματίες  μιλάμε περισσότερο για αυτοαπασχολούμενους: γεωργούς που ζητάνε λεφτά να αγοράσουν σπόρους, κουρείς που θέλουν να πάρουν καινούργια ψαλίδια κτλ.
Για μας, φαίνονται αστείες αυτές οι ανάγκες αλλά γι αυτούς είναι ζήτημα επιβίωσης. Κι επιπλέον η επιτυχία τους έχει σοβαρό αντίκτυπο στις οικονομίες των χωρών τους.
Το γεγονός ότι ζητάνε να δανειστούν, όπως πολλοί επιχειρηματίες στις ανεπτυγμένες χώρες, για ν’ αναπτύξουν τις δουλειές τους και τις ‘επιχειρήσεις’ τους, είναι πολλαπλά καλύτερο από το να λάβουν δωρεάν βοήθεια από τη δύση, πράγμα που πολλές φορές έχει οδηγήσει σε διαφθορά, καταστροφή άλλων μικροαπασχολούμενων, αλλά και καλλιέργεια μιας νοοτροπίας ζητιάνου και τελικά μια απωλεσμένη αυτοεκτίμηση.
Το γεγονός ότι πρέπει να αποπληρώσουν το χρέος τους, κι αρκετοί το καταφέρνουν, αλλάζει και την εικόνα που έχει η δύση για τον φτωχό κόσμο. Θυμίζει ότι η φτώχεια μπορεί να έχει αξιοπρέπεια.
Όσον αφορά δε τους δανειστές, αυτοί επίσης δεν (χρειάζεται να) είναι τίποτα μεγαλοκεφαλαιούχοι ή τράπεζες. Μικροποσά δανείζουν, ξεκινώντας από 25$, και μοιράζονται τον κίνδυνο με άλλους. Γιατί τα δάνεια είναι μικρά (της τάξεως των μερικών εκατοντάδων ευρώ) κι οι δανειστές μπορούν να είναι τόσοι ώστε το ποσό που βάζει ο καθένας να είναι πρακτικά αδιάφορο σαν κίνδυνος.
Το κέρδος των δανειστών όμως, όπως το βλέπω εγώ, είναι άλλο. Παρακολουθώντας την πορεία του δανείου τους, παρακολουθούν έναν άνθρωπο στον φτωχό κόσμο που αγωνίζεται. Μπορούν να χαρούν με την επιτυχία του ή να λυπηθούν με την αποτυχία του που γίνεται και δική τους στο βαθμό της συμμετοχής τους στο δάνειο.
Το κέρδος είναι η στροφή της προσοχής κι αυτή η συνεργατική ανάπτυξη από απλούς ανθρώπους που θέλουν να πάνε αδιαμεσολάβητα χέρι χέρι.
Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στην Kiva και να συνδράμετε την προσπάθεια της. Αν εμπλακείτε, ο φτωχός κόσμος θα πάψει να είναι έννοια, και θα γίνει για σας μια πραγματικότητα που ακουμπάτε με το χέρι.

Reblog this post [with Zemanta]