Tag Archives: μουσική

Radiocommons 5: για μουσική ο λόγος

Μιλάμε για το ccmixter, το jamendo και τη magnatune και παίζουμε ανάλογη μουσική:

Youtube: μπέρδεμα!

2009-01-19_2232
Στο τέλος του 2008 είχα σκαρώσει αυτό το μικρό βιντεάκι με μια σύντομη ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε για τα ελληνικά social media. Είχα χρησιμοποιήσει φωτογραφίες φίλων και δικές μου από το flickr και την υπηρεσία animoto.

Στο animoto ανεβάζει φωτογραφίες, προσθέτεις πιθανώς κάποιες λεζάντες, διαλέγεις μουσική για να επενδύσεις το βίντεό σου και το σύστημα αναλαμβάνει να σου φτιάξει ένα μικρό animated slide show, με πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Υπάρχουν δύο δυνατότητες στο animoto: να ανοίξεις ένα απλό λογαριασμό οπότε έχει δυνατότητα για παραγωγή βίντεο μέχρι μισό λεπτό, ή να πληρώσεις μια μικρή συνδρομή και να μπορείς να δημιουργήσεις μεγαλύτερης διάρκειας βίντεο.

Στο θέμα μουσική έχεις επιλογή να χρησιμοποιήσεις είτε δικό σου κομμάτι είτε να επιλέξεις από μια σειρά που σου προτείνει το animoto.

Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Υπάρχουν δύο ειδών προτεινόμενα μουσικά κομμάτια: με άδεια CC και copyrighted. Για να τα προτείνει επισήμως η υπηρεσία συμπεραίνει κανείς ότι με κάποιο τρόπο έχει εξασφαλίσει την άδεια των δημιουργών. Έτσι κι εγώ επέλεξα για το βιντεάκι μου το  Kill Me Quickly (Or Not At All) του His Boy Elroy.

Το animoto σου δίνει επιπλέον τη δυνατότητα το βίντο που θα φτιάξεις να το ανεβάσεις αυτόματα στο youtube. Ωπ! Τι είπα; Στο youtube; Και γίνεται με το copyrighted μουσικό κομμάτι;

Αυτό:

Your video, Greek Socialmediosphere 2008, may have audio content from Kill Me Quickly (Or Not At All) by His Boy Elroy that is owned or licensed by rumblefish.

Your video is still available worldwide.

What should I do?

No action is required on your part. In some cases ads may appear next to your video.

Under certain circumstances, you may dispute the copyright claim from rumblefish. These may be any of the following:

  • the content is mistakenly identified and is actually completely your original creation;
  • you believe your use does not infringe copyright (e.g. it is fair use under US law);
  • you are actually licensed by the owner to use this content.

To fingerprinting software είχε δράσει. Αναγνώρισε αυτόματα το κομμάτι και μου έβγαλε τη σχετική ειδοποίηση.
Παρότι θα μπορούσα να κάνω dispute επί τη βάσει του ότι το κομμάτι προέρχεται από το animoto και το είχα νόμιμα χρησιμοποιήσει, βαρέθηκα και το άφησα έτσι.

Όμως αυτό που είχε συμβεί ήταν αυτό που περιγράφαμε μερικούς μήνες πριν: το νέο business model του youtube.

Εναλλακτικά θα είχα τη δυνατότητα να κάνω χρήση μια λειτουργία του Youtube που λέγεται AudioSwap και να αντικαταστήσω το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι με κάποιο άλλο από μια βιβλιοθήκη με ελεύθερα μουσικά κομμάτια που διαθέτει το audioswap (περισσότερα, εδώ).

Πριν λίγες μέρες όμως εμφανίστηκαν μερικά περίεργα και μη προανακοινωθέντα κρούσματα στο youtube:  το youtube ΄ξύρισε’ τον ήχο από διάφορα βίντεο αυτόματα αφήνοντας ένα μήνυμα όπως:

This video contains an audio track that has not been authorised by all copyright holders. The audio has been disabled.

Προφανώς η συμφωνία που έχει με τις δισκογραφικές το youtube δεν είναι καθολική ή έχει υποστεί αλλαγές.
Θα έλεγε κανείς ότι από το να κατέβει όλο το βίντεο, το να αφαιρεθεί ο ήχος είναι λιγότερο κακό. Είναι όμως μεγάλη ενόχληση για τους δημιουργούς και, κυρίως, τους χρήστες.

Όμως η σύγχιση δεν σταματάει εδώ, γιατί τα νεώτερα λένε πως το youtube έχει βάλει σε δοκιμή το ‘κατέβασμα’ βίντεο με το πάτημα ενός κουμπιού.
Υποθέτω ότι η λειτουργία θα ενεργοποιείται όταν το βίντεο έχει περάσει από το ξεσκόλισμα για πνευματικά δικαιώματα. Αλλά φανταστείτε το μπλέξιμο του απλού χρήστη: εδώ ανεβάζω και ναι μεν παραβιάζω αλλά επιτρέπεται, εκεί ανεβάζω αλλά μου κόβουν τον ήχο, εδώ μπορώ να κατεβάσω βίντεο (ποιός ξέρει με τι δικαιώματα), εκεί δεν υπάρχει το αντίστοιχο κουμπί.
Το youtube προσπαθεί. Αλλά it takes two to tango. Το παρόν καθεστώς για τα πνευματικά δικαιώματα είναι ασύμβατο με το internet, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Κι η μαζικοποίηση των κυρώσεων ή των διώξεων ή των τιμωριών, σίγουρα δεν λύνει το πρόβλημα.

Reblog this post [with Zemanta]

Εμπορική μουσική σε podcast από το radiobubble

picture-1Φαίνεται πως το έχει η μέρα για καλά νέα σε σχέση με τη μουσική. Μετά την εξάλειψη του DRM από το  iTunes, σειρά έχει το νέο που μας φέρνει το radiobubble: μετά από συζητήσεις τους με την ΑΕΠΙ προκύπτει ότι η διαδικασία για να δημιουργείς εκπομπές με μορφή podcast που να περιέχουν εμπορική μουσική, δεν είναι ούτε τόσο περίπλοκη, ούτε τόσο οικονομικά επαχθής. Έτσι, το radiobubble που ανέβαζε  τις εκπομπές του στην ιστοσελίδα του, για να παίζονται μόνο με τον ενσωματωμένο στη σελίδα player,  θα έχει την δυνατότητα να τις προσφέρει και με μορφή podcast (διαθέσιμες δηλαδή για download).

Το νέο έχει ενδιαφέρον και για τους επίδοξους podcaster που θέλουν να δημιουργήσουν εκπομπές (και) με εμπορική  μουσική. Φιλοξενώντας τες στο radiobubble, θα έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν χωρίς οικονομική επιβάρυνση αφού τους καλύπτει η σύμβαση του radiobubble με την ΑΕΠΙ.

Μένει να δούμε (πληζ radiobubble, ε;) και τους ακριβείς όρους της σύμβασης για να καταλάβουμε τι έκταση μπορεί να πάρει το φαινόμενο, τα αποτελέσματα του οποίου μπορεί να είναι καθοριστικά για το νυν ραδιοφωνικό σκηνικό.

Reblog this post [with Zemanta]

Το τέλος του DRM στη μουσική.

itunesplus20090106

Χτες στο Macworld η Apple έδωσε το τελειωτικό και πολυαναμενόμενο χτύπημα στην τεχνολογία που λέγεται DRM (Digital Rights Management) και που υποτίθεται ότι αποτρέπει την αντιγραφή ενός ψηφιακού έργου: προσφέρει πλέον όλα τα τραγούδια της από το μουσικό κατάστημα iTunes, χωρίς ενσωματωμένο DRM (κλείδωμα, για να το πούμε απλά).

Προσφέρει επίσης την δυνατότητα αναβάθμισης όλων των ήδη αγορασμένων τραγουδιών που είχαν DRM σε ελεύθερα, έναντι αντιτίμου .30$ ανά τραγούδι. Οκ, αυτό δεν ακούγεται πολύ ωραίο, να πληρώσει δηλαδή κανείς 30% επιπλέον σε ότι έχει ήδη πληρώσει για να απελευθερώσει το προϊόν που έχει αγοράσει στο παρελθόν από τις αγκυλώσεις του. Αλλά, λένε, πως αυτό ήταν μέρος του συμβιβασμού που έγινε με τη μουσική βιομηχανία για να δεχτεί την άρση του DRM.

Για τους καταναλωτές είναι μεγάλη υπόθεση γιατί δεν έχουν πια να ακολουθούν περίπλοκες διαδικασίες για να μεταφέρουν το νόμιμα αγορασμένο μουσικό προϊόν από την μια συσκευή τους στην άλλη, ούτε σε περίπτωση βλάβης, να κινδυνεύουν να την χάσουν.

Αλλά τα γεγονότα δείχνουν ότι πιθανώτατα είναι καλά νέα και για τους παραγωγούς και τους μουσικούς. Όσο ανεξήγητο κι αν φαίνεται, το άλμπουμ που αναδείχθηκε best seller για το 2008 στο αντίστοιχο ηλεκτρονικό μουσικό κατάστημα της Amazon,  ήταν το Ghosts I-IV των Nine Inch Nails που παραδόξως προσφερόνταν από το ίδιο το συγκρότημα για ελεύθερο κατέβασμα μέσω bit torrent.

Τι εξηγεί αυτή την παράδοξη συμπεριφορά του κόσμου που προτιμά να πληρώσει κάτι που μπορεί να αποκτήσει ελεύθερα; Μάλλον δύο πράγματα: η ευκολία απόκτησης (κι όποιος έχει αγοράσει μουσική από το iTunes καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό) και το γεγονός ότι οι πραγματικοί φίλοι ενός καλλιτέχνη θέλουν να τον ανταμείψουν για την δουλειά του. Κι αυτοί οι δύο παράγοντες, αν προσμετρηθούν σωστά δικαιώνουν τα καλά νέα για τους παραγωγούς και τους μουσικούς.

Το DRM τελειώνει οριστικά για τη μουσική λοιπόν, αλλά υπάρχουν ακόμα είδη στα οποία παραμένει: Τα audiobooks  κι οι ταινίες.  Για πόσο;

Reblog this post [with Zemanta]

Μουσικές προτάσεις; Ακούστε social media!

2008-05-19_0152 Έχω εδώ και καιρό εγκαταστήσει το songbird  media player αλλά δεν έχω ασχοληθεί σοβαρά μαζί του παρότι το γεγονός ότι βασίζεται στις τεχνολογίες του Firefox (: Mozilla platform) τον κάνει δελεαστικό.

O songbird δεν είναι ένας απλός player αλλά ενσωματώνει μουσικές μηχανές αναζήτησης και κάτι ακόμα το οποίο είναι κι ο λόγος που γράφω αυτό το ποστ: το Hypemachine.

Τι είναι το hypemachine; Ένας aggregators μουσικών blog! Παρακολουθεί το τι γράφεται για μουσική σε μια μεγάλη λίστα από μπλογκ.

Κι ως εδώ είναι ενδιαφέρον για τους μουσικόφιλους αλλά no big deal.

Το ζουμερό κομμάτι είναι ότι στο κάτω μέρος της πρώτης σελίδας υπάρχει ένας player που παίζει ένα ένα τα κομμάτια 2008-05-19_0135 για τα οποία τα μπλογκ συζητάνε.

Έχει κι άλλο: δίπλα από κάθε κομμάτι υπάρχουν σύνδεσμοι προς γνωστά μουσικά μαγαζιά (amazon, itunes) απ’ όπου μπορεί να αγοράσει κανείς τα συγκεκριμένα κομμάτια.

Τελειώσαμε; Όχι. Όλα τα κομμάτια που συζητιούνται στα μπλογκ σχηματίζουν ένα stream που μπορεί να το ακούσει κανείς σαν ραδιόφωνο στη σχετική σελίδα. Στη ίδια σελίδα υπάρχει και chat room.

Και βέβαια υπάρχει και το σχετικό ‘hit parade’  που σχηματίζεται από το τι ακούνε περισσότερο οι επισκέπτες του hypemachine.

Στον songbird η εμφάνιση είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα γιατί δεν έχεις μόνο τον player της μιας γραμμής που δείχνει ένα τραγούδι τη φορά, αλλά ολόκληρη τη λίστα των τραγουδιών για να δείτε (ακούσετε, πιο σωστά) στα γρήγορα τι είναι του γούστου σας.

 

Και πάνω που χασομέραγα σκεφόμενος να γράψω αυτό το ποστ, πέφτει το μάτι μου και σε μια ανάλογη υπηρεσία: τι ακούνε οι χρήστες του twitter; Wiiizzz! Ένα jukebox όπως λέει κι η Sarah Perez.

Άντε, καλή ακρόαση!

Ευρωπαϊκό DRM; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Στην αρχή ήταν η ΕΜΙ που συμμάχησε με την Apple για προσφορά DRM-free μουσικής. Έπειτα η Universal. Στο παιχνίδι μπήκαν κατόπιν οι ανεξάρτητες δισκογραφικές. To Amazon έφερε την Warner και τελευταία υποχώρησε η πιο σκληροπυρηνική Sony. Από τον περασμένο Απρίλιο μέχρι το τέλος του 2007 η πώληση της μουσικής μεταμορφώθηκε οριστικά. Προς το καλύτερο. Γιατί όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε σε ένα πρόσφατο πάνελ ειδικών στο CES στο Las Vegas, το DRM (:Digital Rights Management)

..is not about piracy. AACS has been broken and stayed broken through 2007. It’s about controlling competition and eliminating disruptive innovation. If you want to play my content, I get to tell you how to build your player.

Κι ενώ είμαστε κάπου εδώ κι ο ταλαίπωρος καταναλωτής αναστενάζει λίγο με ανακούφιση, έρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση δια στόματος της Viviane Reding,επιτρόπου για την Κοινωνία της Πληροφορίας και τα Μήντια, και μας … στέλνει αδιάβαστους:

Europe’s content sector is suffering under its regulatory
fragmentation, under its lack of clear, consumer-friendly rules for
accessing copyright-protected online content, and serious disagreements
between stakeholders about fundamental issues such as levies and
private copying….We have to make a choice in Europe: Do we want to have a strong music,
film and games industry? Then we should give industry legal certainty,
content creators a fair remuneration and consumers broad access to a
rich diversity of content online

Δηλαδή τι ακριβώς δεν καταλαβαίνουν οι εταιρείες διανομής παραγωγής και διανομής μουσικής που το καταλαβαίνει τόσο καλά η Επίτροπος; Οκ, δεν μιλάει μόνο για μουσική η Επίτροπος αλλά μιλάει και για μουσική. Γιατί θα πρέπει να επινοήσει η Ευρώπη στάνταρ, να οδηγήσει νομοθετικά τις χώρες να τα εφαρμόσουν και τις εταιρείες να προσαρμοστούν τη στιγμή που οι τελευταίες είναι διατεθειμένες να μην διαθέτουν πλέον τη μουσική με DRM; Μήπως το όλο εγχείρημα είναι Defective By Design;

mbr-13: Spinalonga Records, Cosmix και το γρουσούζικο 13

Aυτό το podcast ηχογραφήθηκε μια βδομάδα πριν.

Spinalonga Records

www.cosmix.org

Magnatune

(Μια μικρή διόρθωση σε σχέση με ότι λέγεται στο podcast: η Magnatune δημοσιεύει τη μουσική σε Creative Commons άδειες).

MySpace

Αναζήτηση σε μουσική με ηχητικά κριτήρια:

http://www.pandora.com

http://www.owlmm.com/

http://www.wildbits.com/tunatic/

Google Talk για αναζήτηση σε βίντεο

http://video.google.com/videoplay?docid=6568231990102234112

Κομμάτια που ακούγονται:

MISUSE – Locked in a bar (taken from “Civil Cinder Regalia” compilation released by Tobruk/Ektopia)

FINGERS CROSSED – The show

AFFORMANCE – Will Teasle Hopes

LUDMILA – Like Before (demo recording)

Αντίο στις δισκογραφικές από την Μαντόνα!

Οι δισκογραφικές και το παλιό μοντέλο διανομής μουσικής βάλονται από παντού φέτος. Μετά την κίνηση του Μαϊου από την Apple και την EMI να διανείμουν μουσική χωρίς DRM, την νέα υπηρεσία της Amazon για διανομή DRM-free μουσικής, την κριτική στις δισκογραφικές από τον Ian Rogers, συνδημιουργό του winamp και νυν επικεφαλής του Yahoo! Music, έρχεται μια ντίβα,η Μαντόνα, που, ως ντίβα, κάνει την μεγάλη έξοδο: τέρμα στην συνεργασία με τις δισκογραφικές. Τη διανομή και τη γενικώτερη προώθηση της μουσικής της ανέλαβε μια εταιρεία για συναυλίες, η Live Nation.

Η Μαντόνα δεν είναι η πρώτη που εγκαταλείπει το πλοίο που βουλιάζει. Έχουν προηγηθεί οι Nine Inch Nails, Oasis, Jamiroquai αλλά σίγουρα η Μαντόνα είναι  το πιο γνωστό όνομα.

Σίγουρα κάτι πρέπει να αλλάξει. Τι ακριβώς (και πως) είναι ζητούμενο, κι υπάρχουν πολλές προτάσεις κι απόψεις. Προσωπικά βρίσκω ως πιο ενδιαφέρουσα την πρόταση που είχα ακούσει από έναν εκπρόσωπο Τζαμαϊκανής εταιρείας μουσικής (στο ντοκυμαντέρ Good Copy, Bad Copy, αν θυμάμαι καλά): η μουσική πρέπει να διανέμεται δωρεάν στο Ιντερνετ και οι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων να αμοίβονται από τους ISPs κατά το ποσοστό που συμμετέχει η μουσική στο γενικώτερο internet traffic. Αυτό πιθανόν και να σημαίνει ακριβώτερη πρόσβαση στο internet, αλλά για λίγα Ευρώ παραπάνω το μήνα, ποιος δε θα ήθελε να έχει ελεύθερα διαθέσιμή όλη τη μουσική του κόσμου;