Tag Archives: Οικονομία

Ιnspired by Greece

Αυτή η φωτογραφία κατά λάθος εμφανίστηκε εδώ. Την προόριζα μόνο για το posterous αλλά κάτι μου ξέφυγε.
Κατά σύμπτωση όμως, τη βρίσκω ταιριαστή γι αυτό που τώρα ερχόμουν να γράψω εδώ.
Η ιστορία για να το εξηγήσω:
Πριν λίγο με κατεύθυναν έμμεσα στο twitter προς μια καμπάνια για την τόνωση του Ισλανδικού τουρισμού, το Inspired by Iceland ρωτώντας με πόσο να κόστισε αυτό το βιντεάκι:

Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland on Vimeo.

Δεν έχω ιδέα αν και πόσο κόστισε. Είναι φτιαγμένο σαν να είναι ερασιτεχνικό. Μπορεί και να είναι. Δεν ξέρω.
Το θέμα είναι ότι αυτό το βιντεάκι είναι μια από τις 160 ιστορίες που έχουν μαζευτεί στο συγκεκριμένο site από, εμ, ποιός ξέρει ποιόν. Γιατί όπως θα καταλάβατε ήδη, το site είναι ανοιχτό σε συμμετοχές.

Δεν είναι όμως μόνο οι ιστορίες ‘έμπνευσης’ που βρίσκει κανείς στο site. Υπάρχουν όλα τα γνωστά: πως να πας, που να μείνεις, τι να κάνεις, τι να δεις κτλ. Δοσμένα μ’ ένα όμορφο και λιτό τρόπο. Αλλά πραγματικά τη διαφορά κάνουν οι ιστορίες. Γιατί αυτές θα μεταδώσουν το συναίσθημα των ‘ομοίων’, θα μας κάνουν να πούμε θέλω κι εγώ, ακόμα κι αν δεν είναι όλες αυθεντικές.

Σκέφτομαι τη διαλυμένη οικονομία της απομακρυσμένης κι απομονωμένης Ισλανδίας, σκέφτομαι τη διαλυμένη οικονομία της όχι τόσο απομακρυσμένης αλλά απομονωμένης Ελλάδας κι αναρωτιέμαι γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε και μεις κάτι τόσο απλό που θα στοιχίσει τα μισά λεφτά από ένα από τα περιβόητα portal των Δήμων κι έχει δυνατότητα να βοηθήσει να γυρίσει η πλάστιγγα στο μόνο τομέα της οικονομίας από τον οποίο μπορούμε να ελπίζουμε πρακτικά άμεσα.

Γιατί τελικά, ναι ρε γαμώτο, υπάρχουν κάποια πράγματα που μ’ αρέσουν και μ’ εμπνέουν σ’ αυτό τον τόπο. Και που μπορεί ν’ αρέσουν και να εμπνεύσουν κι όλους αυτούς που μας κοροϊδευουν και μας λοιδωρούν τελευταία. Κι ας είναι μικρά και καθημερινά σαν και το παραπάνω ηλιοβασίλεμα στο Θησείο. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία μπορώ να πω, I was inspired by Greece!

Γιατί τώρα χρειαζόμαστε startups περισσότερο από ποτέ


Στις συζητήσεις στις διάφορες συναναστροφές μου τελευταία, έρχεται κι επανέρχεται το ερώτημα: “Και τι σημαίνει ‘υπάρχει κίνδυνος να χρεωκοπήσουμε’, τι σημαίνει αυτή η χρεωκοπία“. Κι εδώ ακούω συνήθως εικασίες και παρανοήσεις όπως ‘θα πάψουμε να παίρνουμε μισθό’, ‘θα μας δεσμεύσουν τα χρήματα στις τράπεζες’ κτλ. Χωρίς αυτά να είναι το πρωταρχικό νόημα της χρεωκοπίας, είναι πράγματα που δεν μπορούν ν΄αποκλειστούν αν συμβεί το χειρότερο. Γιατί τα πράγματα στην οικονομία είναι κύκλοι και το ένα επηρεάζει το άλλο.

Έτσι, ενώ η χρεωκοπία αφορά βασικά το κράτος και σημαίνει την αδυναμία του να μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του (δηλαδή να πληρώσει μισθούς δημοσίων υπαλλήλων, συντάξεις μέσα από τις εισφορές του στα ταμεία και τους διάφορους μικρούς ή μεγάλους προμηθευτές του), οι επιπτώσεις για την λοιπή οικονομία είναι βαθειές: αν οι πολυάριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι/συνταξιούχοι δουν το εισόδημα τους ξαφνικά να μειώνεται ή να εξαφανίζεται ολότελα αυτομάτως θα περιορίσουν τις δαπάνες τους στα όρια των νέων δυνατοτήτων τους.
Που σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις που τους τροφοδοτούν με υπηρεσίες κι αγαθά θα δουν το δικό τους τζίρο να καταβαραθρώνεται και συνεπώς θα προβούν σε μείωση παραγωγής κι αναγκαστικά παραγωγικών συντελεστών – ήτοι απολύσεις. Κι οι απολυμένοι είναι η δεύτερη μεγάλη ομάδα που θα μειώσει τις δαπάνες της, οδηγώντας έτσι την οικονομία ακόμα βαθύτερα. Κι αυτός ο κύκλος συρρίκνωσης θα συνεχιστεί μέχρι όλο το σύστημα να ισορροπήσει -ποιος ξέρει πότε – σε χαμηλώτερο επίπεδο.

Καθώς σκέφτομαι αυτή τη μαύρη προοπτική, κι επειδή δεν είμαι από τους τύπους που αισθάνονται αισιόδοξοι κι ελπίζουν ανεξαρτήτως αντικειμενικών συνθηκών, το μυαλό μου αναζητάει συνεχώς την πιθανή διέξοδο, τόσο στο προσωπικό όσο και στο συλλογικό επίπεδο. Και το μόνο που μπορώ να δω, πέρα από σενάρια διεθνούς επαιτείας κι εξάρτησης, είναι η προοπτική να μπει πλούτος στη χώρα απ’ έξω. Όχι, με τη μορφή στην οποία έχουμε εθιστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια, σαν εισροή κοινοτικών πόρων που θα κατασπαταληθούν σε αμφιλεγόμενα πανάκριβα έργα ή θα γίνουν απλώς 1-2 χρόνων μισθοί (και μετά τι;). Αλλά με την μορφή εσόδων καθαρά εξωστρεφούς οικονομικής δραστηριότητας.

Ναι για κείνο το παραμύθι καραμέλα που λέγεται εξαγωγές μιλάω. Και που από τον καιρό της χούντας πιπιλάμε σαν έθνος και ποτέ σοβαρά δεν έχουμε πιστέψει.

Είμαστε μια μικρή χώρα, αρκετά μικρή, ούτως ώστε, αν είχαμε δημιουρήσει μια εξωστρεφή οικονομία, να μπορούσαμε να επιβιώνουμε σχετικά ανώδυνα και στις μεγαλύτερες διεθνείς κρίσεις.

Αλλά τι είδους προϊόντα κι υπηρεσίες μπορούμε να προσφέρουμε που να έχουν διεθνή ζήτηση κι απήχηση;
Πολύ δύσκολο ερώτημα αλλά σίγουρα η απάντηση δεν βρίσκεται στη βιομηχανία. Αυτό το παιχνίδι έχει χαθεί από χρόνια.

Στο στενό ορίζοντα των δικών μου ενδιαφερόντων, που αφορά την τεχνολογία, τα startups και τα social media, πιστεύω ότι έχουμε περιθώρια. Περιθώρια όχι στο να δημιουργήσουμε το νέο facebook ή το νέο iphone ή το νέο tablet pc. Αλλά στο να προσφέρουμε πράγματα σε niche αγορές, ακόμα κι αν είναι αγορές απλώς περιεχομένου ή παραδοσιακών προϊόντων που πωλούνται ηλεκτρονικά (δείτε το παράδειγμα του etsy και φανταστείτε πόσες ελληνικές βιοτεχνίες θα μπορούσαν να χωρέσουν εκεί).

Αλλά, πάλι, maybe I am just a dreamer…

Η φωτογραφία είναι από τον uncene