Tag Archives: Παρατηρείν

Βρίσε, κορόιδεψε, κατηγόρησε: έτσι σβήνουν οι φωτιές;

Καθώς έχουμε μπει σε μια φάση deja-vu για τις φωτιές, διαβάζω δεξιά κι αριστερά ποστ οργισμένα (δικαίως) αλλά αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι μια περισσή χολή κι επιθετικότητα προς τις περσινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Προφανώς οι διαδηλώσεις δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Σιγά μην το έφερναν δηλαδή. Αλλά δεν είναι αυτό το περίεργο. Οι περσινές διαδηλώσεις στο Σύνταγμα ήταν αποτέλεσμα μιας τεράστιας συναισθηματικής φόρτισης κι οργής και είχαν την αξία τους (μεγάλη αξία) στο ότι ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε στη χώρα μας να ξεκινάει κάτι από το διαδίκτυο και να καταλήγει στους δρόμους. Κι εκεί κάπου τελειώνει αυτή η αξία. Και πάμε παρακάτω, πάμε προς το να κάνουμε ουσιαστικές προτάσεις. Ο Παναγιώτης κατέθεσε μία.

Εγώ λέω κάτι άλλο. Να απαιτήσουμε μια ρύθμιση που θα κάνει τη δημοσίευση των οικοδομικών αδειών, και των αγοραπωλησιών γης,  δημόσια κι υποχρεωτικά αναρτήσιμη στο ίντερνετ, με στοιχεία κάθε φορά για το οικοδομήσιμο οικόπεδο, και τους ιδιοκτήτες, χωρίς όμως  οικονομικές αξίες.

Έτσι θα μπορεί να διασταυρωθεί αν βρίσκεται στα καμμένα και, αν ναι, όποιος θέλει να καταθέτει αγωγές για το γεγονός.

Τέλος πάντων, δεν ξέρω αν είναι μια εφικτή πρόταση και την υποβάλω δημόσια για να φανεί από την κριτική που θα τις ασκηθεί αν είναι εφικτή.

Όμως δεν μπορώ να μην σχολιάσω κάποια πράγματα που μου έκαναν εξαιρετικά αρνητική εντύπωση:

Ο Πιτσιρίκος καταρχήν μ’ ένα ποστ του, xλευάζει τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας (περσινές; φετινές; αδιευκρίνιστο). Ποιος χλευάζει; Ο Πιτσιρίκος που στις αρχές Ιουνίου μας πρότεινε να κλείσουμε μια Τράπεζα. Είδε πόσο αποτελεσματική ήταν η πρότασή του και πόσο απήχηση βρήκε και τώρα μπορεί να χλευάζει τους όποιους, έστω άτσαλα ασχολούνται με συγκεντρώσεις.

Αλλά κι εδώ μετράω βρισιές και κοροϊδίες στις μισές λέξεις του πόστ. Σίγουρα αυτός είναι ο τρόπος να αποτραπούν οι πυρκαγιές: να βρίζεις του μπλογκερς! 

Αλλά, σοβαρά, τι υπονοούν αυτές οι στάσεις; Μήπως ότι για να γίνει κάτι πρέπει να μπούμε σε κάποιο κομματικό μαντρί γιατί μόνο τα συντεταγμένα αρνιά μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο;

Αν όχι αυτό, τότε δεν υπονοούν τίποτα, γιατί ελλείψει πρότασης όλα τ’ άλλα είναι φτηνή μαγκιά. Κι απ’ αυτήν έχουμε πλεόνασμα.

Το φαινόμενο Mr Taper

Σήμερα το βράδυ, ο Mr Taper ξαναχτυπά! Με συνέντευξη τριών εικαστικών. Στη λολιτα μιλούν: Νίκος Αλεξίου, Πόκα Γιο, Εμ Κει. Για Τέχνη και άλλα πολλά. Αραγε, απαντούν στο καίριο ερώτημα: «Γιατί η σύγχρονη τέχνη φαίνεται στα μάτια των πολλών μια μαλακία και μισή;»
Βρίσκω αυτή την προσπάθεια εξαιρετικά φρέσκια και εποικοδομητική και μακάρι να συνεχίσει όσο πιο δυναμικά γίνεται. Σήμερα στις 10 το βράδυ λοιπόν, όλοι κολλημένοι στο www.mogulus.com/mrtaper!

Διακήρυξη δικαιωμάτων κοινωνικού ιστού.

Το είδα στον Jeremiah, το πέρασα στο google reader shared items αλλά το χρήσιμο είναι αυτό που έκανε η bezalel: το μετέφρασε. Αντιγράφω (με την άδεια της) το ποστ της.

Γραπτή διακήρυξη των δικαιωμάτων των χρηστών του Κοινωνικού Ιστού (social web) επιχειρούν να θεμελιώσουν τέσσερις entrepreneurs του Internet, σε μια προσπάθεια εξασφάλισης της σταθερής και ανεμπόδιστης χρήσης των υπηρεσιών των κοινωνικών δικτύων. Η υιοθέτηση ανοιχτών προτύπων διακίνησης της πληροφορίας και η διασφάλιση μιας θεσμικής δέσμευσης απέναντι στη διατήρηση της πρόσβασης σε μια πηγή στο διαδίκτυο αποτελούν ζητήματα πρωταρχικής σημασίας.

Ακολουθεί το σύνολο των γραπτών θεμελιωδών αρχών στα Ελληνικά. Το αγγλικό κείμενο μπορείτε να βρείτε στη διεύθυνση http://opensocialweb.org/2007/09/05/bill-of-rights/.

Πρόλογος:

Υπάρχουν ήδη πολλοί που υποστηρίζουν τις αρχές που συντάσσονται σε αυτή τη Διακήρυξη Δικαιωμάτων (Bill of rights), όμως επιδιώκουμε ενεργά να αυξήσουμε τον κατάλογο εκείνων που υποστηρίζουν δημόσια τις αρχές αυτές και τον τρόπο με τον οποίο εξετάζονται. Ως εκ τούτου, αυτή η Διακήρυξη Δικαιωμάτων δεν είναι ένα έγγραφο “που χαράζεται στην πέτρα” ή που είναι γραμμένο σε ένα χαρτί.

Είναι ένα άρθρο, που σκοπεύει να ενθαρρύνει τον ενεργό διάλογο, ο οποίος, με τη σειρά του, θα οδηγήσει στην απο κοινού διερεύνηση και αναζήτηση. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το διάλογο κι ας προσεγγίσουμε όσο πιο πολλούς συμμετόχους μπορούμε!

Μια Διακήρυξη Δικαιωμάτων για τους χρήστες του Κοινωνικού Ιστού (social web)

Συντάσσεται από τους Joseph Smarr, Marc Canter, Robert Scoble, και Michael Arrington στις 4 Σεπτεμβρίου 2007

Δημόσια διακηρύσσουμε ότι όλοι οι χρήστες του Κοινωνικού Ιστού έχουν αξίωση σε ορισμένα θεμελιώδη δικαιώματα, και συγκεκριμένα:

Την ιδιοκτησία των προσωπικών δεδομένων τους, η οποία περιλαμβάνει:

Τα στοιχεία του προφίλ τους
Τον κατάλογο των ανθρώπων με τους οποίους συνδέονται
Τη ροή της πληροφορίας που δημιουργούν

Τον έλεγχο για το εάν και το πώς τέτοιες προσωπικές πληροφορίες μοιράζονται με άλλους

και

Ελευθερία να ελέγχουν την πρόσβαση άλλων συνεργαζόμενων ιστοτόπων στις προσωπικές πληροφορίες τους.

Οι ιστότοποι που υποστηρίζουν αυτά τα δικαιώματα πρέπει να επιτρέπουν στους χρήστες τους:

Να διαχειρίζονται τα στοιχεία του προφίλ τους, τον κατάλογο των φίλων που απαριθμούν και τα στοιχεία που μοιράζονται μέσω της υπηρεσίας, μέσω υπηρεσιών ενδιάμεσης επίλυσης (PURLS ή API tokens) και Ανοιχτών προτύπων.

Να διαχειρίζονται τη ροή της πληροφορίας που δημιουργούν εκτός ιστοτόπου

Να παρέχουν σύνδεσμους στη σελίδα του Προφίλ τους, που αναφέρονται σε τεκμηριωμένους τύπους χαρακτηριστικών

Και

Να γνωρίζουν ποιοι άλλοι είναι επίσης στην σελίδα τους, χρησιμοποιώντας τους ίδιους τεκμηριωμένους τύπους χαρακτηριστικών που παρέχονται για αναζήτηση στην ίδια υπηρεσία.

Δείτε επίσης: Διακήρυξη για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Οργανωμένο σχέδιο;;;

Αν πιστέψουμε τις θεωρίες συνομωσίας για οργανωμένο σχέδιο εμπρηστών, τρομοκρατών, παρακρατικών, ξένων δυνάμεων κτλ. τότε μάλλον από άλλο πλανήτη πρέπει να προέρχονται αφού όπως φαίνεται στην εικόνα από το Google Earth και το MODIS, Ελλάδα, Ιταλία, Αλβανία, Βουλγαρία, Ουκρανία, Τουρκία, Αλγερία, Γαλλία κι Ισπανία έχουν πέσει σε διαφορετικό βαθμό θύματα.
Μήπως να πούμε στην οργή μας να γίνει βουβή για λίγο;

fires-in-europe.jpg

(Κλικ για μεγέθυνση)

Powered by ScribeFire.

Εκλογές με flavor web 2.0

Ο Ματθαίος Τσιμιτάκης μας ενημερώνει ότι θα δούμε debate αλα Αμερικάνα κι εδώ:
Ο ΣΚΑΙ λέει ότι συμφώνησε με το Youtube να φιλοξενήσει φιλμάκια με ερωτήσεις προς τους μονομάχους των debate που διοργανώνει ο σταθμός. Τι σημαίνει αυτό; Δεν ξέρω. Στο Youtube blog δεν υπάρχει τίποτα σχετικό. Δεν θα μπορούσαν δηλαδή, όσοι ήθελαν, να ανεβάσουν τις ερωτήσεις τους στο Youtube και να ειδοποιούν το σταθμό σχετικά; Μήπως θα είναι featured θέμα οι ελληνικές εκλογές; Αυτό θα μου έκανε πολύ εντύπωση. Ο Ιντερνετάκιας ανακάλυψε ένα group στο youtube όπου μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να ανεβάζουν τα βίντεό τους. Φοβερή συνεργασία!

Το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον που μας μεταφέρει ο Ματθαίος είναι πως το Sync θα κάνει κάτι ανάλογο σε συνεργασία με προς το παρόν άγνωστη εκπομπή της ΕΡΤ. Εδώ όμως οι ερωτήσεις θα προέρχονται μόνο από bloggers.
Κι εδώ έχω ερωτήματα. Ποια θα είναι η συμβολή του Sync στη διαδικασία αφού το Sync δεν είναι (τουλάχιστον ακόμα) τόπος φιλοξενίας βίντεο. Θα συλλέγει τα σχετικά βίντεο που θα ποστάρουν οι bloggers στα blog τους; Θα πρέπει να φτιάξει κανείς ένα νέο vidcast και να το εγγράψει στο podcasts.sync.gr. Δεν ξέρω. Αν με διαβάζουν οι Νίκος κι ο Κωστής, ας μας εξηγήσουν.

Παρότι μ’ αρέσουν όλες αυτές οι τεχνολογικές πρωτοτυπίες, στο βάθος βάθος δε λένε και πολλά πράγματα όταν το αντικείμενο είναι οι εκλογές σε ένα πολιτικό σύστημα σαν το ελληνικό όπου ο δημόσιος λόγος κι ο διάλογος (ηλεκτρονικός ή όχι) είναι απλώς άλλοθι και μάρκετιν, κι όχι ουσία.

Και μιας και το θίγω τώρα: ποιος πρέπει τελικά να είναι ο ρόλος της μπλογκόσφαιρας σ’ αυτές τις εκλογές;

Μέχρις στιγμής μπορώ να κατηγοριοποιήσω τις αντιδράσεις ως εξής:

  • Σάτιρα: Ο περισσότερος κόσμος φαίνεται να τις παίρνει με χιούμορ. Άλλωστε τέτοια είναι κι η πλειονότητα των ποστ που ασχολείται με την επικαιρότητα
  • Συμμετοχή: Προβολή υποψηφίων, θέσεων, απόψεων κτλ
  • Κριτική: Συνήθως ‘δοκιμιακή’ δηλαδή μακροσκελή ποστ που ‘εξηγούν’ κι αναλύουν.

Αυτά είναι όλα;

Powered by ScribeFire.

Η συνέντευξη του Peter Fleischer της Google στην εφημερίδα «Καθημερινη»

Ο κ. Fleischer απαντά σε ενδιαφέροντα ερωτήματα, ως σύμβουλος της εταιρείας σε θέματα για τη προστασία της ιδιωτικότητας. Η συνέντευξη δόθηκε στο δημοσιογράφο Ματθαίο Τσιμιτάκη, κατόπιν αιτήματος του συνεντευξιαζόμενου κ. Peter Fleischer, πράγμα το οποίο -κατά τη γνώμη μου- δεν διαφέρει και πολύ από τη καταχώρηση μιας πληρωμένης δημοσίευσης, η οποία απαλύνει κατηγορίες που έχουν διατυπωθεί εναντίον της πανίσχυρης εταιρείας, από τον τίτλο της κιόλας:
–>> «Google: Καμία συνεργασία για φακέλωμα».

Εντυπώσεις – παρατηρήσεις – απορίες για τη δημοσίευση καθαυτή (εκτός της ουσίας του άρθρου):

1. Η διαδραστικότητα μεταξύ παραδοσιακών ΜΜΕ (του Τύπου, στη περίπτωση) και ιντερνετ, η οποία εξαίρεται με το παράδειγμα ενός σημαντικού παράγοντα -του κ. Peter Fleischer.
2. Τα αντανακλαστικά μιας τεράστιας σε μέγεθος εταιρείας. Στο κάτω κάτω, τι ανάγκη είχε να “απολογηθεί” ο κ. Peter Fleischer σε ένα δημοσιογράφο μιας μικρής χώρας; Θα έχανε κάτι η Google αν δεν έκανε αυτό το βήμα;
3. Το θέμα είναι ενδιαφέρον, ούτως ή άλλως, οπότε το αν πληρώθηκε η εφημερίδα για τη συνέντευξη αυτή είναι δευτερεύον ζήτημα. Αυτό που θα με άφηνε άναυδη, θα ήταν η πληρωμή του κ. Fleischer από την εφημερίδα!
4. Εχουμε την ευκαιρία να δούμε μια μέθοδο διαφήμισης ενός επιχειρηματικού κολοσσού με ανώδυνο (οικονομικά) τρόπο.
5. Ενδιαφέρον θα είχε να μάθουμε αν τα ερωτήματα διατύπωσε ο δημοσιογράφος ή η συνέντευξη υπεβλήθη αυτούσια. Χωρίς να έχω τη παραμικρή πρόθεση να θίξω τον κ. Τσιμιτάκη εκφράζω την απορία, δεδομένου ότι -λίγο ως πολύ- γνωρίζουμε τον τρόπο που δίνονται οι συνεντεύξεις, με συνεργασία και των δύο πλευρών, κλπ κλπ

Κατόπιν αυτών, διαβάστε και τη συνέντευξη, είναι ενδιαφέρουσες οι απόψεις της Google -και αρκετά πειστικές.

Μεγάλοι εκδοτικοί οργανισμοί αγοράζουν social bookmarking sites

Update: Δείτε κι εδώ όπου η Google ανακοινώνει ότι ξεκινάει πειραματικά την αποδοχή σχολίων στις συναρθροισμένες ειδήσεις που παρουσιάζει, προς το παρόν από τους εμπλεκόμενους στις ειδήσεις. Το πλάνο είναι να ανοίξει προς όλο τον κόσμο αργότερα.
——————————–

Σήμερα έχει πέσει μια μικρή επιδημία:

 Το Kaboodle, μια υπηρεσία social bookmarking, αγοράστηκε από την Hearst Magazines, σύμφωνα με την WSJ.

Λίγο νωρίτερα υπήρξαν αναφορές ότι το περιοδικό Forbes αγόρασε ή συμφώνησε να αγοράσει ένα άλλο παρόμοιο site, το Clipmarks.

Πέραν των διαφορετικών τεχνολογιών των αγοραζομένων και των διαφορετικών προθέσεων των αγοραστών, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να διαφύγει της προσοχής: Τα παραδοσιακά μέσα στρέφονται στον κοινωνικό ιστό (Social Web) για να βρουν στήριξη για την φυλλορροούσα αναγνωσιμότητά τους ή την απώλεια διαφημιστικών εσόδων.
Επίσης στρέφονται στα μαθήματα του κοινωνικού ιστού για να αξιοποιήσουν και αξιολογήσουν καλύτερα αυτό που ήδη διαθέτουν.  Λέει το Venturebeat:

Forbes finds the service useful for helping their reporters collect and share information about articles they are reading — and you may soon be seeing Clipmarks used in their stories and blogposts. They’ll clip something, and then blog something quickly around it.

Σας θυμίζει τίποτα; Μήπως αυτός δεν είναι ο τρόπος που ενστικτωδώς λειτουργεί η μπλογκόσφαιρα;

Σκέφτομαι πως τα παραδοσιακά μέσα, αν θέλουν να γίνουν πιο αξιόπιστα,και να κερδίσουν αναγνώστες συνεπώς, πρέπει να εκμεταλλευτούν τον κοινωνικό ιστό στο έπακρο. Φαντάζεστε, ας πούμε μια ελληνική εφημερίδα που θα επέτρεπε να σχολιάσεις ελεύθερα κάθε άρθρο της ιστοσελίδας της, να το βαθμολογήσεις, να το προτείνεις σε ένα εσωτερικό social bookmarking σύστημα που θα προσδιορίζει ας πούμε το επόμενο πρωτοσέλιδο, με βάση την απήχηση στον κόσμο κτλ.
Σ’ ένα τέτοιο μοντέλο δεν θα είχαμε αγοραστές και πωλητές ειδήσεων, αλλά πόλους (τα media) γύρω από τους οποίους συσπειρώνονται κοινότητες που παράγουν κι αξιολογούν ειδήσεις δίνοντας μια πραγματικά δημοκρατική διάσταση στο τι είναι σημαντικό να προβληθεί.
Όνειρα; Μπορεί. Αλλά κι ο Μάρτιν Λούθερ Κίνκ σ’ εκείνη την περιβόητη ομιλία του κάπως έτσι ξεκινούσε: “I have a dream”.
Τα όνειρα μπορούν να καθορίσουν το αύριο.

Γελλάς: Εφημερίδα από bloggers. Γιατί;

Από τον arammos πήρα είδηση την έκδοση της συγκεκριμένης σατυρικής εφημερίδας την Κυριακή που μας πέρασε. Έψαξα στο Technorati κι είδα ότι το ζήτημα έχει συζητηθεί αρκετά ως τώρα αλλά οι ουσιαστικές πληροφορίες είναι ελάχιστες. Δεν την έχω βρει/δει/διαβάσει κι έτσι δεν θα επιχειρήσω καμιά κριτική επί του περιεχομένου. Επίσης δεν έχω καμιά πληροφορία για το ποιος έβαλε τα λεφτά, που και γιατί βρήκε αυτούς που βρήκε, οπότε κι επ’ αυτού δεν έχω τίποτα να πω.

Αλλά…

Εν αρχή ήν ο Μαραθιάς που εξέδωσε τους πρώτους μπλογκερς και τον ευχαριστούμε γιατί συντέλεσε έτσι και το ενδιαφέρον για το ιστολογείν να αυξηθεί κι ο κόσμος να πάρει πληκτρολόγια με την ελπίδα να εκδοθεί κι αυτός.

Μετά ήταν το Lifo που έφτιαξε ολόκληρη συντακτική ομάδα από bloggers.

Μετά, νομίζω, το Άρθρο, που επιχείρησε κάτι ανάλογο αλλά δεν πέτυχε.

Μετά δεν θυμάμαι ποιος άλλος και τώρα μια εφημερίδα σατυρική που γράφεται από μπλογκερς.

Κάτι δεν πάει καλά. Γιατί τα new media υποτίθεται πως υποκαθιστούν τα old media ενώ εδώ βλέπουμε μια ανάποδη κίνηση: τα old media να στρατολογούν κόσμο στα new media. Και καλά κάνουν. Γιατί δε χρειάζεται να προσλάβουν κάποιον και να τον ρίξουν στη φωτιά για να δουν πως γράφει. Αξιολογούν από το μπλογκ του.
Αν δε έχει κι επισκεψιμότητα, ποντάρουν και στο να τραβήξουν αναγνώστες απ’ αυτόν.

Αλλά οι μπλόγκερς αυτό θέλουν; Μια θέση στον ‘ήλιο’ των media; Μια δουλειά δηλαδή; ΟΑΕΔ είναι η μπλογκόσφαιρα;

Κι από την άλλη, όταν προσπαθεί κανείς να εκμεταλλευτεί οικονομικά το μπλογκ του, στην καλύτερη περίπτωση, να αντιμετωπίζεται ως παιδί ενός κατώτερου Θεού, και, στη χειρότερη, να χλευάζεται;

Δηλαδή το να βγάζεις λεφτά αξιοποιώντας την ετικέττα μπλογκερ είναι θεμιτό, αλλά το να αξιοποιείς τα ίδια τα μπλογκ είναι αθέμιτο;

Μήπως τόχουμε πάρει λάθος το άθλημα; Μήπως, ως μπλογκόσφαιρα, θάπρεπε να στοχεύουμε σε αυτοδυναμία κι όχι σε νεο-εξάρτηση; Μήπως αντί να λοιδωρούμε τον επαγγελματισμό και να να ζητιανεύουμε δημοσιεύσεις σε έντυπα, θα έπρεπε να κάνουμε ότι κάνει όλος ο κόσμος πια; Να γίνουμε μικρές αυτόνομες κι αυτοδύναμες εκδοτικές φωνές;
Και τα προβλήματα που φέρνει μια τέτοια ιστορία (εξάρτηση από διαφημιζόμενους, οικονομικές πιέσεις κτλ) θάπρεπε να τα βάλουμε πάνω στο τραπέζι και να τα συζητάμε, κι όχι να τα χρησιμοποιούμε κάτω από το τραπέζι;

Λέω, μήπως;

Πρόσφατα καυτά θέματα, μεσούντος του θέρους

Το τελευταίο 15ήμερο έσκασαν στον αέρα πολλά θέματα αξιόλογα, τόσο στη μπλογκόσφαιρα όσο και στα ΜΜΕ γενικά, που τρόμαξα να τα παρακολουθήσω. Ο χρόνος που αφιέρωσα στο διάβασμα των διαφόρων πληροφοριών ξεπέρασε συχνά τις 5 ώρες το 24ωρο, δεδομένου ότι υπήρξε μέρα που έλαβα πάνω από 700(!!!) e-mail. Το να συντάξω μια σούμα όλων αυτών που έμαθα, το βρίσκω σκέτο ηράκλειο άθλο. Παρολαυτά, θέλω να τα γνωστοποιήσω με κάποιο τρόπο και διαλέγω την απλή παράθεση μερικών συνδέσμων:

Continue reading

Ενέργειες για την Αναδάσωση

ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ

  • Σήμερα στις 7μμ, από το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία στη Βουλή.
  • Την Κυριακή 8/7 στις 8 το πρωί ποδηλάτες για γύρο της Πάρνηθας με τα ποδήλατα. Ραντεβού στο τελεφερίκ
  • Την Κυριακή 8/7 στις 7μμ, συγκέντρωση έξω από τη Βουλή. Η συγκέντρωση αυτή που δεν έχει γίνει γνωστό, μέχρις στιγμής τουλάχιστον, αν οργανώνεται από κάποιο φορέα, ανακοινώθηκε σε πολλούς με email και μήνυμα σε κινητό.
  • Επίσης 5 και 6/ στις 12 το μεσημέρι, σχεδιάζεται διαδικτυακή ενέργεια με αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος στους φορείς της πολιτείας. Οδηγίες εδώ.
  • Πέμπτη 12/7 συναυλία στην είσοδο του τελεφερίκ και πάλι από το κοινωνικό φόρουμ.

Πηγή: Έθνος

Το ενδιαφέρον μου επικεντρώνεται στη συγκέντρωση της Κυριακής έξω από τη Βουλή γιατί μάλλον η προέλευσή της είναι ή έχει σχέση με τη μπλογκόσφαιρα, όπως κι η διαμαρτυρία με email της Πέμπτης Παρασκευής.

Έχω πολλά ερωτηματικά όμως:
Για τη συγκέντρωση δεν χρειάζεται άδεια από αστυνομία; Αν ναι ποιος φροντίζει γι αυτό;
Γιατί Κυριακή; Δεν δείχνει μια έλλειψη θέλησης; Ναι, τις καθημερινές δουλεύει ο κόσμος, αλλά και τις Κυριακές αργούν οι … πατέρες του Έθνους.
Είναι δυνατόν να είναι συγκέντρωση χωρίς συμμετοχή πολιτικών δυνάμεων; Ποιος θα ετοιμάσεις τα σχετικά (π.χ. πανώ, ντουντούκες, φέϊγ βολάν).

Οι απορίες μου δεν είναι ρητορικές, είναι πραγματικές απορίες, και δεν έχουν καμιά κρυφή ειρωνεία. Υπάρχει ένα θέμα που ‘παίζεται’ εδώ: κατά πόσο η περιβόητη ανωνυμία της μπλογκόσφαιρας, για χάριν της οποίας έχουν αναστενάξει τα πληκτρολόγια,  μπορεί να παρακινήσει και να  μεταφραστεί σε πλήθος στο πεζοδρόμιο. Και το λέω αυτό γιατί η πρόσκληση στη συγκέντρωση έρχεται μ’ ένα ανώνυμο μήνυμα. Μάλλον το πλήθος της Κυριακής θα δείξει και τον βαθμό εμπιστοσύνης στην ιδέα της ανωνυμίας ακόμα κι απ’ όσους την υπερασπίζονται.

Το μήνυμα της πρόσκλησης στην πορεία (ή τουλάχιστον η εκδοχή που είδα εγώ) έχει ως εξής:

“ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΗ, ΩΡΑ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ.

ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ.

ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ.

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ.

ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ.

ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ
ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.”

Για το θέμα της ενέργειας με τα email έχω επίσης μια απορία. Πως μπορεί κανείς να εκτιμήσει τη συμμετοχή στην ενέργεια; Αν θα σταλεί ένα, δέκα ή ένα εκατομύριο μηνύματα από που θα το μάθουμε; Προφανώς οι αποδέκτες δεν είναι η καλύτερη πηγή. Και προφανώς έχει νόημα να ξέρουμε πόσοι συμμετέχουν σε τέτοιες ενέργειες.

Το προτεινόμενο κείμενο του μηνύματος είναι το ακόλουθο:


Εδώ και μισό αιώνα νομιμοποιείτε την αυθαιρεσία μας και εμείς σε αντάλλαγμα στηρίζουμε και οικοδομούμε την χυδαία ιδιοτέλεια σας. Πολίτες και επαγγελματίες της εξουσίας καταφέραμε να επεκτείνουμε το αβίωτο αστικό χάος σε βάρος της ίδιας της ύπαρξης μας, περιορίζοντας δραματικά, οτιδήποτε ανταγωνιστικό στα «τσιμεντένια» όνειρά μας. Δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα την καταστροφή της γης και την συνακόλουθη «αξιοποίηση» της από τους καταπατητές, τους οικοπεδοφάγους, τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς σε τέλεια συνεργασία και διαπλοκή με συμπολιτευόμενους και αντιπολιτευόμενους πολιτικούς. Ο στόχος της καταλήστευσης του κοινωνικού πλούτου επετεύχθη. Η αττική γη αποτελεί παρελθόν και η διάχυση της ασχήμιας στην ελλαδική γη είναι ζήτημα χρόνου παρά θέλησης.

Φτάνει πια

Η συνείδησή μας και το ένστικτό της επιβίωσης μας είναι πιο δυνατά από τα τσιμεντένια όνειρα, την «αξιοποίηση», τις διαπλοκές των «αποχαρακτηρισμών». Τα βουνά και οι θάλασσες είναι κοινωνικό κεφάλαιο και μοναδικό στόχο έχουμε να το διατηρήσουμε, ότι έχει απομείνει, ανέπαφο.

Ως πολίτες

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και αναζητούμε τρόπους δράσης. Δεν θα ανεχτούμε την επ
νάληψη των φαινομένων «Πεντέλης», των «αξιοποιήσεων» των ακτών, της υποβάθμισης των πόλεων, την εγκληματική έλλειψη σχεδίων πρόληψης και αντιμετώπισης “κρίσεων”, την αμέλεια και ανικανότητα φορέων και επιχειρήσεων, τους “κομματικούς φίλους”, την αναποτελεσματικότητα της διοίκησης.

Πολλοί απο μάς εκφράζουν την επιθυμία να αυτενεργήσουμε καλύπτοντας τα κενά που ηθελημένα αφήνει η πολιτική βούληση.

Ως πολιτικοί

Αναλάβετε και εσείς τις ευθύνες των λόγων και των πράξεων σας δείχνοντας μας ότι είστε άξιοι της εμπιστοσύνης μας. Η έλλειψη σχεδίου και η εγκληματική αμέλεια (ο αρμόδιος υπουργός προτίμησε την θερινή σύναξη υποψηφίων αγροφυλάκων) στην διαχείριση των πρόσφατων “κρίσεων” αποδεικνύει ότι στόχος σας, είναι η ικανοποίηση των ανίκανων και ανήθικων πολιτικών “φίλων”. Αξιοποιείστε αξιοκρατικά το πλούσιο “ανθρώπινο κεφάλαιο” που διαθέτει ο τόπος μας και δώστε σημασία στην πρόληψη, στα μείζονα και όχι στα ελάσσονα. Η πρόσφατη ανεύθυνη συμπεριφορά σας δεν εμπνέει καμία ελπίδα για το μέλλον, ωστόσο αυτήν την ύστατη ώρα αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων. Επιτέλους σταματήστε τις “εκ των υστέρων” δηλώσεις, την ανεύθυνη “τηλεοπτική δημοκρατία”, μοιραστείτε μαζί μας τα πολιτικά σας οράματα, εάν έχετε.

Δημοσιοποιείστε άμεσα,

Τους τρόπους, τους πόρους, τα μέτρα και τα μέσα που εγγυώνται την διαφύλαξη και αποκατάσταση όλων των πρόσφατα καμένων εκτάσεων.
Την προετοιμασία και την πρόληψη για την αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων.
Δώστε στούς πολίτες το δικαίωμα και τις ευκαιρίες να συμμετέχουν ενεργά στην πρόληψη και τη διαχείριση.
Περιμένουμε,

Η απόγνωση, η αγανάκτηση και η θλίψη μας, περιορίζουν τα περιθώρια της υπομονής μας.