Tag Archives: πνευματικά δικαιώματα

Η Απογευματινη με Creative Commons και … Copyright -Update

Αναδημοσίευση από το foititakos.gr

Καθώς τσέκαρα τον rss reader μου, έπεσα πάνω σε ένα ενδιαφέρον άρθρο της “Απογευματινής“, το οποίο θα ήθελα πολύ να δω δημοσιευμένο και σε αυτό το blog. Το πρόβλημα με τα άρθρα των “παραδοσιακών μέσων”, είναι πως ποτέ δεν επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσεις… Έχω βαρεθεί να βλέπω στους όρους χρήσης πως “απαγορεύεταιη αναδημοσίευση, ολοκλήρου ή μέρους του κειμένου, χωρίς έγγραφη άδεια από τον εκδότη”. Αυτό είναι η πλέον οπισθοδρομική διατύπωση, μιας και στην εποχή του google, όλοι στο ίντερνετ παρακαλάμε να μας αναδημοσιεύσουν, αρκεί να μας δώσουν ένα link να ανέβει λίγο το pagerank μας…

Μάλιστα, συνήθως απαγορεύεται και η “κατά παράφραση αναδημοσίευση”, δηλαδή ουσιαστικά απαγορεύουν αναδημοσίευση οποιασδήποτε είδησης, παρακινώντας παράλληλα χωρίς να το θέλουν, τους χρήστες να διαδόσουν την είδηση χωρίς να τους δώσουν τα credits, που για εμάς αυτά ακούνε στο όνομα “αναφορά πηγής” (link στην πηγή).

Αυτό που με ξάφνιασε στην επίσκεψή μου στην ιστοσελίδα της “Απογευματινής” (η οποία είναι blog με wordpress για cms) λοιπόν, ήταν η ένδειξη στο κάτω μέρος της σελίδας, “Creative Commons“. Τα Creative Commons για όσους δεν ξέρουν, είναι μία νομική πρωτοβουλία του ακαδημαϊκού Lawrence Lessig, με σκοπό να διευκολυνθούν οι χρήστες στη διάχυση της πληροφορίας…

Η σύμβαση της “Απογευματινής“, επιτρέπει την αναδημοσίευση και τη διανομή της πληροφορίας, χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Μάλλον είναι η πρώτη ελληνική εφημερίδα με Creative Commons, διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Μία εφημερίδα του “συντηριτικού” χώρου, δείχνει το δρόμο για το μέλλον των ελληνικών μέσων, βάζοντας τα γυαλιά στους “προοδευτικούς”. Και πάλι συγχαρητήρια.

Ομολογώ κι εμένα με ξάφνιασε, αλλά, κοιτώντας το site της εφημερίδας, βλέπω αυτή την εικόνα:
apogevmatini
Copyright notice δίπλα δίπλα με τα Creative Commons. Ή παρανόηση είναι ή το CC ξέμεινε από το wordpress theme. Μακάρι πάντως να ισχύει.

Update: Όπως παρατήρησε ο Αστέρης στα σχόλια, το copyright έχει φύγει από το υποσέλιδο της Απογευματινής μετά την χτεσινή αρθρογραφία στα μπλογκ για το θέμα.

apogevmatini1

Κι αυτό οδηγεί στο βάσιμο μάλλον συμπέρασμα ότι, ναι, η Απογευματινή συνειδητά παίζει με Creative Commons!

Είναι επίσης δυό πράγματα ακόμα άξια παρατήρησης:

α. Αυτό το ποστ διαμορφώθηκε (-νεται) συλλογικά: Ο Γιώργος Γκριτζάλας παρατήρησε τα creative commons, εγώ την αντίφαση κι ο Αστέρης τη διόρθωση. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου δείχνει τη δύναμη της μπλογκόσφαιρας. Κανένας μας δεν είναι ‘ιδιοκτήτης’ ενός θέματος. Η συζήτηση τα αναδεικνύει και τα καθαρίζει. Κι αυτό δεν παλεύεται από καμιά δημοσιογραφία.

β. Η χρήση web 2.0 εργαλείων από τους οργανισμούς έχει το πλεονέκτημα ότι τους κρατάει γρήγορα ενήμερους και τους επιτρέπει να κάνουν ταχείες διορθωτικές κινήσεις. Προφανώς, κάποιος στην  Απογευματινή είδε τα pingback από τα blog κι έψαξε το θέμα. Αν η Απογευματινή δεν χρησιμοποιούσε wordpress αλλά ήταν ένα παραδοσιακό site, τα  pingback θα ήταν χτυπήματα στου κουφού την πόρτα. Για να αντιληφθεί ότι κάτι συζητιέται γι αυτήν στην μπλογκόσφαιρα θα έπρεπε να είχε καταφύγει σε κάποιου είδους monitoring  που και ακριβό είναι, και δύσκολο (και απαραίτητο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

Way to go, Web two O!

Youtube ξανά

1. Κοιτάζω τα στατιστικά της ημέρας και βλέπω ότι ο κόσμος δεν έρχεται στο μπλογκ για τα τελευταία ποστ αλλά για ενα λίγο παλιότερο για το video fingerprinting και το πρόβλημα που μου δημιούργησε στο youtube.
2. Παρεξενεύομαι και κοιτάω λίγο τις λέξεις κλειδιά που στέλνουν κόσμο στο μπλογκ  από τις μηχανές αναζήτησης. Πρώτη και καλύτερη “Youtube” για όλο τον περασμένο μήνα!
3. Αντιπαρέρχομαι κι αρχίζω να διαβάζω τα νέα και πέφτω πάνω σ’ αυτό: το βίντεο μιας πιτσιρίκας που τραγουδούσε ένα τραγούδι ηλικίας 75 ετών κόβεται από το youtube γιατί υποτίθεται πως παραβιάζει πνευματικά δικαιώματα. Το ζήτημα φαίνεται ακραίο και το EFF αποφασίζει να αρχίσει δικαστικό αγώνα υπέρ της μικρής κυρίας αλλά κυρίως γιατί νομίζει ότι έχει πάει μακρυά η βαλίτσα.

4. Κάνω το συσχετισμό και σκέφτομαι “Ρε, μπας κι ο κόσμος ψάχνεται με το youtube γιατί έχουν αρχίσει να κόβονται μαζικά βίντεο;” Είχα δει κανένα δυο ποστ για το θέμα αλλά πουθενά δεν είχα την αίσθηση επιδημίας.

Ο λόγος που γράφω τα παραπάνω είναι ακριβώς για να δω αν ισχύει πραγματικά κάτι τέτοιο, πράγμα που θα φανεί από το feedback σας. Αν έχετε αντιμετωπίσει παρόμοιο θέμα ή ξέρετε κάποιον που έχει αντιμετωπίσει σχετικό, αφήστε ένα σχόλιο για να αρχίσουμε να συλλέγουμε τις περιπτώσεις.

Youtube: μπέρδεμα!

2009-01-19_2232
Στο τέλος του 2008 είχα σκαρώσει αυτό το μικρό βιντεάκι με μια σύντομη ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε για τα ελληνικά social media. Είχα χρησιμοποιήσει φωτογραφίες φίλων και δικές μου από το flickr και την υπηρεσία animoto.

Στο animoto ανεβάζει φωτογραφίες, προσθέτεις πιθανώς κάποιες λεζάντες, διαλέγεις μουσική για να επενδύσεις το βίντεό σου και το σύστημα αναλαμβάνει να σου φτιάξει ένα μικρό animated slide show, με πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Υπάρχουν δύο δυνατότητες στο animoto: να ανοίξεις ένα απλό λογαριασμό οπότε έχει δυνατότητα για παραγωγή βίντεο μέχρι μισό λεπτό, ή να πληρώσεις μια μικρή συνδρομή και να μπορείς να δημιουργήσεις μεγαλύτερης διάρκειας βίντεο.

Στο θέμα μουσική έχεις επιλογή να χρησιμοποιήσεις είτε δικό σου κομμάτι είτε να επιλέξεις από μια σειρά που σου προτείνει το animoto.

Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Υπάρχουν δύο ειδών προτεινόμενα μουσικά κομμάτια: με άδεια CC και copyrighted. Για να τα προτείνει επισήμως η υπηρεσία συμπεραίνει κανείς ότι με κάποιο τρόπο έχει εξασφαλίσει την άδεια των δημιουργών. Έτσι κι εγώ επέλεξα για το βιντεάκι μου το  Kill Me Quickly (Or Not At All) του His Boy Elroy.

Το animoto σου δίνει επιπλέον τη δυνατότητα το βίντο που θα φτιάξεις να το ανεβάσεις αυτόματα στο youtube. Ωπ! Τι είπα; Στο youtube; Και γίνεται με το copyrighted μουσικό κομμάτι;

Αυτό:

Your video, Greek Socialmediosphere 2008, may have audio content from Kill Me Quickly (Or Not At All) by His Boy Elroy that is owned or licensed by rumblefish.

Your video is still available worldwide.

What should I do?

No action is required on your part. In some cases ads may appear next to your video.

Under certain circumstances, you may dispute the copyright claim from rumblefish. These may be any of the following:

  • the content is mistakenly identified and is actually completely your original creation;
  • you believe your use does not infringe copyright (e.g. it is fair use under US law);
  • you are actually licensed by the owner to use this content.

To fingerprinting software είχε δράσει. Αναγνώρισε αυτόματα το κομμάτι και μου έβγαλε τη σχετική ειδοποίηση.
Παρότι θα μπορούσα να κάνω dispute επί τη βάσει του ότι το κομμάτι προέρχεται από το animoto και το είχα νόμιμα χρησιμοποιήσει, βαρέθηκα και το άφησα έτσι.

Όμως αυτό που είχε συμβεί ήταν αυτό που περιγράφαμε μερικούς μήνες πριν: το νέο business model του youtube.

Εναλλακτικά θα είχα τη δυνατότητα να κάνω χρήση μια λειτουργία του Youtube που λέγεται AudioSwap και να αντικαταστήσω το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι με κάποιο άλλο από μια βιβλιοθήκη με ελεύθερα μουσικά κομμάτια που διαθέτει το audioswap (περισσότερα, εδώ).

Πριν λίγες μέρες όμως εμφανίστηκαν μερικά περίεργα και μη προανακοινωθέντα κρούσματα στο youtube:  το youtube ΄ξύρισε’ τον ήχο από διάφορα βίντεο αυτόματα αφήνοντας ένα μήνυμα όπως:

This video contains an audio track that has not been authorised by all copyright holders. The audio has been disabled.

Προφανώς η συμφωνία που έχει με τις δισκογραφικές το youtube δεν είναι καθολική ή έχει υποστεί αλλαγές.
Θα έλεγε κανείς ότι από το να κατέβει όλο το βίντεο, το να αφαιρεθεί ο ήχος είναι λιγότερο κακό. Είναι όμως μεγάλη ενόχληση για τους δημιουργούς και, κυρίως, τους χρήστες.

Όμως η σύγχιση δεν σταματάει εδώ, γιατί τα νεώτερα λένε πως το youtube έχει βάλει σε δοκιμή το ‘κατέβασμα’ βίντεο με το πάτημα ενός κουμπιού.
Υποθέτω ότι η λειτουργία θα ενεργοποιείται όταν το βίντεο έχει περάσει από το ξεσκόλισμα για πνευματικά δικαιώματα. Αλλά φανταστείτε το μπλέξιμο του απλού χρήστη: εδώ ανεβάζω και ναι μεν παραβιάζω αλλά επιτρέπεται, εκεί ανεβάζω αλλά μου κόβουν τον ήχο, εδώ μπορώ να κατεβάσω βίντεο (ποιός ξέρει με τι δικαιώματα), εκεί δεν υπάρχει το αντίστοιχο κουμπί.
Το youtube προσπαθεί. Αλλά it takes two to tango. Το παρόν καθεστώς για τα πνευματικά δικαιώματα είναι ασύμβατο με το internet, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Κι η μαζικοποίηση των κυρώσεων ή των διώξεων ή των τιμωριών, σίγουρα δεν λύνει το πρόβλημα.

Reblog this post [with Zemanta]

Εμπορική μουσική σε podcast από το radiobubble

picture-1Φαίνεται πως το έχει η μέρα για καλά νέα σε σχέση με τη μουσική. Μετά την εξάλειψη του DRM από το  iTunes, σειρά έχει το νέο που μας φέρνει το radiobubble: μετά από συζητήσεις τους με την ΑΕΠΙ προκύπτει ότι η διαδικασία για να δημιουργείς εκπομπές με μορφή podcast που να περιέχουν εμπορική μουσική, δεν είναι ούτε τόσο περίπλοκη, ούτε τόσο οικονομικά επαχθής. Έτσι, το radiobubble που ανέβαζε  τις εκπομπές του στην ιστοσελίδα του, για να παίζονται μόνο με τον ενσωματωμένο στη σελίδα player,  θα έχει την δυνατότητα να τις προσφέρει και με μορφή podcast (διαθέσιμες δηλαδή για download).

Το νέο έχει ενδιαφέρον και για τους επίδοξους podcaster που θέλουν να δημιουργήσουν εκπομπές (και) με εμπορική  μουσική. Φιλοξενώντας τες στο radiobubble, θα έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν χωρίς οικονομική επιβάρυνση αφού τους καλύπτει η σύμβαση του radiobubble με την ΑΕΠΙ.

Μένει να δούμε (πληζ radiobubble, ε;) και τους ακριβείς όρους της σύμβασης για να καταλάβουμε τι έκταση μπορεί να πάρει το φαινόμενο, τα αποτελέσματα του οποίου μπορεί να είναι καθοριστικά για το νυν ραδιοφωνικό σκηνικό.

Reblog this post [with Zemanta]

Το τέλος του DRM στη μουσική.

itunesplus20090106

Χτες στο Macworld η Apple έδωσε το τελειωτικό και πολυαναμενόμενο χτύπημα στην τεχνολογία που λέγεται DRM (Digital Rights Management) και που υποτίθεται ότι αποτρέπει την αντιγραφή ενός ψηφιακού έργου: προσφέρει πλέον όλα τα τραγούδια της από το μουσικό κατάστημα iTunes, χωρίς ενσωματωμένο DRM (κλείδωμα, για να το πούμε απλά).

Προσφέρει επίσης την δυνατότητα αναβάθμισης όλων των ήδη αγορασμένων τραγουδιών που είχαν DRM σε ελεύθερα, έναντι αντιτίμου .30$ ανά τραγούδι. Οκ, αυτό δεν ακούγεται πολύ ωραίο, να πληρώσει δηλαδή κανείς 30% επιπλέον σε ότι έχει ήδη πληρώσει για να απελευθερώσει το προϊόν που έχει αγοράσει στο παρελθόν από τις αγκυλώσεις του. Αλλά, λένε, πως αυτό ήταν μέρος του συμβιβασμού που έγινε με τη μουσική βιομηχανία για να δεχτεί την άρση του DRM.

Για τους καταναλωτές είναι μεγάλη υπόθεση γιατί δεν έχουν πια να ακολουθούν περίπλοκες διαδικασίες για να μεταφέρουν το νόμιμα αγορασμένο μουσικό προϊόν από την μια συσκευή τους στην άλλη, ούτε σε περίπτωση βλάβης, να κινδυνεύουν να την χάσουν.

Αλλά τα γεγονότα δείχνουν ότι πιθανώτατα είναι καλά νέα και για τους παραγωγούς και τους μουσικούς. Όσο ανεξήγητο κι αν φαίνεται, το άλμπουμ που αναδείχθηκε best seller για το 2008 στο αντίστοιχο ηλεκτρονικό μουσικό κατάστημα της Amazon,  ήταν το Ghosts I-IV των Nine Inch Nails που παραδόξως προσφερόνταν από το ίδιο το συγκρότημα για ελεύθερο κατέβασμα μέσω bit torrent.

Τι εξηγεί αυτή την παράδοξη συμπεριφορά του κόσμου που προτιμά να πληρώσει κάτι που μπορεί να αποκτήσει ελεύθερα; Μάλλον δύο πράγματα: η ευκολία απόκτησης (κι όποιος έχει αγοράσει μουσική από το iTunes καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό) και το γεγονός ότι οι πραγματικοί φίλοι ενός καλλιτέχνη θέλουν να τον ανταμείψουν για την δουλειά του. Κι αυτοί οι δύο παράγοντες, αν προσμετρηθούν σωστά δικαιώνουν τα καλά νέα για τους παραγωγούς και τους μουσικούς.

Το DRM τελειώνει οριστικά για τη μουσική λοιπόν, αλλά υπάρχουν ακόμα είδη στα οποία παραμένει: Τα audiobooks  κι οι ταινίες.  Για πόσο;

Reblog this post [with Zemanta]

Στο Καποδιστριακό διδάσκουν Creative Commons

Creative Commons: Some Rights Reserved

Image via Wikipedia

Να λοιπόν που τα Creative Commons αρχίζουν να ριζώνουν κι εδώ: φοιτητές Νικολέττα Λέκκα και Αλέξανδρος Χαντζής, στα πλαίσια του μαθήματος “Ειδικά Θέματα Υπολογιστικών Συστημάτων και Εφαρμογών” υπό την καθδήγηση του καθηγητή Παναγιώτη Γεωργιάδη, έκαναν εργασία με θέμα την εφαρμογή των Αδειών Creative Commons στην Ελλάδα. Την εργασία μπορείτε να κατεβάσετε από δώ.

[via radiobubble]

Reblog this post [with Zemanta]

Τι συμβαίνει με το Associated Press και γιατί μας νοιάζει

Η ιστορία ξεκινάει με 6 take down notices από το Associated Press, το γνωστό διεθνές πρακτορείο ειδήσεων, προς το Drudge Retort (Δεν ξέρω πως να το μεταφράσω ελληνικά, αλλά η έννοια του take down notice είναι ότι οι διαχειριστές μιας  ιστοσελίδας πρέπει αφαιρέσουν από το δημοσιευμένο περιεχόμενο της κάτι. Η Αμερικάνικη νομοθεσία δεν απαιτεί δικαστική εντολή γι αυτό, αλλά μια απλή ειδοποίηση από δικηγόρο. Ο υπεύθυνος μιας ιστοσελίδας είναι υποχρεωμένος να αφαιρέσει το περιεχόμενο και να ειδοποιήσει τους χρήστες που το ανάρτησαν κι αν μέσα σε δύο εβδομάδες δεν γίνει αγωγή εναντίον τους, μπορεί να το επαναφέρει. Περισσότερα εδώ).

To Drudge Retort είναι ένα social bookmarking site, κάτι σαν τα δικά μας Buzz, Cull, ή Blogz όπου οι χρήστες δημοσιεύουν συνδέσμους προς άλλες σελίδες ή άρθρα που βρίσκουν ενδιαφέροντα και άλλοι χρήστες τα σχολιάζουν.

Προφανώς τα επίμαχα σημεία αφορούσαν συνδέσμους προς περιεχόμενο του Associated Press.

Ο λόγος που επικαλείται το AP είναι παραβίαση του copyright του. Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Γιατί για αναδημοσίευση αποσπάσματος για λόγους σχολιασμού ή αναφοράς ειδήσεων, δεν υπάρχει παραβίαση copyright αλλά θεωρείται δίκαιη χρήση (fair use).

Η Ελληνική Νομοθεσία, σημειωτέον, όπως κι οι περισσότερες στον κόσμο φαντάζομαι, έχει αντίστοιχη πρόβλεψη.

Λέει ο νόμος 2121 για τα πνευματικά δικαιώματα του 1993:

Αρθρο 19

Παράθεση αποσπασμάτων

Επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η παράθεση σύντομων αποσπασμάτων από έργο άλλου νομίμως δημοσιευμένου για την υποστήριξη της γνώμης εκείνου που παραθέτει ή την κριτική της γνώμης του άλλου, εφόσον η παράθεση των αποσπασμάτων αυτών είναι σύμφωνη προς τα χρηστά ήθη και η έκταση των αποσπασμάτων δικαιολογείται από τον επιδιωκόμενο σκοπό. Η παράθεση του αποσπάσματος πρέπει να συνοδεύεται από την ένδειξη της πηγής και των ονομάτων του δημιουργού και του εκδότη, εφόσον τα ονόματα αυτά εμφανίζονται στην πηγή.

….

Αρθρο 25

Χρήση για λόγους ενημέρωσης

1. Επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή στο μέτρο που δικαιολογείται από τον επιδιώκομενο σκοπό: α) η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό, για λόγους περιγραφής επίκαιρων γεγονότων με μέσα μαζικής επικοινωνίας έργων, που βλέπονται ή ακούγονται κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου γεγονότος, β) η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό με μεσα μαζικής επικοινωνίας προς το σκοπό της ενημέρωσης επί επίκαιρων γεγονότων πολιτικών λόγων, προσφωνήσεων, κυρηγμάτων, δικανικών αγορεύσεων ή άλλων έργων παρόμοιας φύσης, καθώς και περιλήψεων ή αποσπασμάτων από διαλέξεις, εφόσον τα έργα αυτά παρουσιάζονται δημόσια.

2. Η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό πρέπει, όταν αυτό είναι δυνατό, να συνοδεύονται από την ένδειξη της πηγής και του ονόματος του δημιουργού.

 

Το γεγονός γίνεται γνωστό, η μπλογκόσφαιρα αντιδρά, μάλιστα ο Μ. Arrington από το Techcrunch, θέλοντας να δείξει το γελοίο του πράγματος, δημοσιεύει ένα ποστ όπου κατηγορεί το Associated Press ότι παραβιάζει τα δικαιώματά του γιατί σε κάποιο άρθρο του έχει γίνει αναφορά σε δικό του και ζητά 12,5$ αποζημίωση, ποσό ίσο με το ποσό του θέλει το AP να του πληρώνουν για αναδημοσίευση.

Εντωμεταξύ το AP ανακοινώνει ότι πρόκειται να συναντηθεί με τον κο Robert Cox του Media Bloggers Association για να βρουν κάποια λύση στο θέμα.  Τι είναι όμως το MBA και ποιόν εκπροσωπεί. Στην σελίδα About διαβάζουμε:

The Media Bloggers Association is a nonpartisan organization dedicated to promoting, protecting and educating its members; supporting the development of “blogging” or “citizen journalism” as a distinct form of media; and helping to extend the power of the press, with all the rights and responsibilities that entails, to every citizen

Πρόκειται για κάποια οργάνωση που θέλει να προωθήσει το blogging σαν μια άλλη μορφή media, αλλά από που κι ως που εκπροσωπεί την άναρχη, μη ειδησεογραφική αναγκαστικά, μπλογκόσφαιρα; Αυτό το ερώτημα αντηχεί σε πολλά επιφανή μπλογκ, του Boing Boing συμπεριλαμβανομένου. Το θέμα θυμίζει λίγο την δική μας ΕΕΧΙ και το κατά πόσο έχει νόημα και λόγο να μας αντιπροσωπεύει σαν χρήστες του ιντερνετ, τη στιγμή που ποτέ δεν της το εκχωρήσαμε.

Ο Cory Doctorow πηγαίνει παραπέρα στο ποστ που προαναφέρθηκε και χαρακτη
ρίζει τον Robert Cox σαν “right-wing attack-blogger who hangs around on the lecture circuit and ran a blog devoted to pissing on Keith Olbermann”.

Το γεγονός ότι οι Νew York Times παρουσιάζουν σαν είδηση το θέμα κι ότι το AP εργάζεται με το MBA για να δημιουργήσει guidelines για bloggers, εξαγριώνει ακόμα περισσότερο τους μπλογκερς.

O υπεύθυνος του Drudge Retort έρχεται σε διαπραγματεύσεις με τους δικηγόρους του AP και, χωρίς να γίνει γνωστό τι ακριβώς συμφωνεί, λέει ότι τα βρήκαν πράγμα που οδηγεί άλλους να διατυπώσουν μια σειρά εύλογα ερωτήματα, όπως τι ακριβώς συμφώνησαν, πότε θα είναι διαθέσιμα τα περιβόητα guidelines κτλ.

Ενδιαφέρον έχει ότι στο ποστ που εξηγεί το ότι τα βρήκαν, ο υπεύθυνος του Drudge Retort αποκαλύπτει ότι ο εντοπισμός των εν λόγω αποσπασμάτων έγινε από μια υπηρεσία που λέγεται The Attributor και που βοηθάει στον εντοπισμό ‘κλεμμένου’ περιεχομένου.

Η υπόθεση συνεχίζεται και θα την παρακολουθήσουμε, αλλά μέχρι τώρα γεννά πολλούς προβληματισμούς κι ερωτήματα:

  1. Το AP είναι διεθνές, άρα οι κινήσεις του δυνητικά μπορεί να αφορούν και τους έλληνες μπλογκερς.
  2. Τι προηγούμενο δημιουργεί μια τέτοια ερμηνεία της δίκαιας χρήσης στα θέματα copyright εδώ, δεδομένης δε της δυσπραγίας της ελληνικής δικαιοσύνης;
  3. Στα θέματα που αφορούν τους μπλογκερς, σίγουρα δεν μπορεί κανείς να βγει και να ισχυριστεί σοβαρά ότι τους εκπροσωπεί. Αυτή η αλήθεια όμως έχει μια σκοτεινή πλευρά. Ότι αν χρησιμοποιηθεί από τους νομοθέτες ως γεγονός, οδηγεί σε μεθοδεύσεις κι  αποφάσεις ερήμην των μπλογκερ. Η παρούσα στάση της μπλογκόσφαιρας είναι η σταθερή αντίθεση σε ρυθμίσεις και πράξεις επιβολής. Επειδή όμως αυτές φαίνονται αναπόφευκτες όχι μόνο σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο, αναφαίνεται μια ανάγκη για κάποια αντιπροσώπευση για να υπάρξει ένας πιο οργανωμένος διάλογος. Ποιά θα μπορούσε να είναι αυτή και τι έκταση δεσμευτικότητας θα μπορούσε να έχει;
  4. Η ύπαρξη υπηρεσιών σαν το Attributor, εύκολα μπορεί να μεταβάλει τους όρους του παιχνιδιού σε κλέφτες κι αστυνόμους, εξωθόντας τα πιο φιλελεύθερα στοιχεία της μπλογκόσφαιρας σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση και παρτιζάνικες τακτικές.
  5. Είναι σαφές ότι οι παραδοσιακοί ειδησεογραφικοί οργανισμοί αντιμετωπίζουν οικονομικές πιέσεις, αν δεν είναι ήδη προβλήματα. Οι πιέσεις αυτές κινδυνεύουν να τους οδηγήσουν σε περαιτέρω περιχαράκωση των κεκτημένων τους και πίεση προς τις εκάστοτε εξουσίες να τους βοηθήσουν να τα προασπιστούν. Τα media όμως έχουν ρόλο να ελέγχουν την εξουσία. Αν την επικαλούνται για να επιβιώσουν, το σίγουρο θύμα θα είναι η όποια αντικειμενικότητα κι ελευθερία τους απομένει.

Σταματάω εδώ, το ήδη πολύ μακρύ αυτό ποστ και περιμένω γνώμες, σχόλια και συμπληρωματικές πληροφορίες.

Αμα βρέξει, χρωστάω royalties;

Από ένα μήνυμα στο Facebook πήρα είδηση αυτό το ποστ στο μπλογκ Τήλαφος με την εκπληκτική ατάκα από τους όρους χρήσης του site της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας:

Το περιεχόμενο του παρόντος ιστοχώρου είναι διαθέσιμο για την
μετεωρολογική ενημέρωση του κοινού. Η ΕΜΥ διατηρεί την πνευματική
κυριότητα των προϊόντων που διαθέτει στο διαδίκτυο.Απαγορεύεται η χρήση
μέρους ή ολόκληρου του περιεχομένου για εμπορικούς σκοπούς από τρίτους.
Για την μη-εμπορική δημόσια χρήση στοιχείων του περιεχομένου,
απαιτείται η έγκριση της ΕΜΥ.

Τι εννοεί ο ποιητής εδώ; Για να πω στους φίλους μου ότι αύριο θα κάνει 40 βαθμούς (=δημόσια, μη εμπορική χρήση της πληροφορίας), πρέπει να ζητήσω άδεια από την ΕΜΥ;;;;;;

Πέραν της πλάκας: ξεκινήσαμε στη μπλογκόσφαιρα μια κουβέντα με το αρχείο της ΕΡΤ αλλά φαίνεται πως ήταν σταγόνα στον ωκεανό. Υπάρχει πάρα πολύ δημόσιο υλικό που εμφανίζεται στα διάφορα sites ως copyrighted, protected κτλ.

Νομίζω είναι καιρός να κάνουμε τη συζήτηση γύρω από ένα βασικό θέμα: ποιά είναι η δημόσια πληροφορία, ποιά τα δημόσια πνευματικά αγαθά και πως θα τα διεκδικήσουμε ή προστατεύσουμε.

Εφημερίδες, media και πνευματικά δικαιώματα

Με αφορμή ένα δημοσίευμα της Ναυτεμπορικής, ο Ν. Δραντάκης προβληματίζεται σήμερα για τη χρήση των videο και των φωτογραφιών που τραβήξαμε κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Μπακογιάννη και που χρησιμοποιήθηκαν από κανάλια κι εφημερίδες χωρίς αναφορά στην πηγή.

Έγραψα στα σχόλια του ποστ (1,2) ότι αν ισχύει στο ελληνικό δίκαιο το ανάλογο του λεγόμενου ‘fair use’ του Αμερικάνικου δικαίου, τότε δεν υπάρχει υποχρέωση από τα κανάλια και τις εφημερίδες σε αναφορά.

Επειδή μάλλον η επισήμανσή μου μπέρδεψε, έψαξα στα γρήγορα το ελληνικό δίκαιο να δω αν ισχύει κάτι τέτοιο. Εννοείται πως πρέπει να διαβάσετε τα παρακάτω με επιφύλαξη καθώς δεν ξέρω τι και αν είναι σε ισχύ ή αν ενισχύεται ή κατισχύεται από άλλους νόμους και διατάξεις. Ελπίζω να με διαβάσει κανένας νομικός και να μας φωτίσει.

Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Νόμος περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας

4 Μαρτίου, 1993

ΝΟΜΟΣ ΥΠ ΑΡΙΘ. 2121

Πνευματική ιδιοκτησία, συγγενικά δικαιώματα και πολιτιστικά θέματα

….
Αρθρο 19

Παράθεση αποσπασμάτων

Επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η παράθεση σύντομων αποσπασμάτων από έργο άλλου νομίμως δημοσιευμένου για την υποστήριξη της γνώμης εκείνου που παραθέτει ή την κριτική της γνώμης του άλλου, εφόσον η παράθεση των αποσπασμάτων αυτών είναι σύμφωνη προς τα χρηστά ήθη και η έκταση των αποσπασμάτων δικαιολογείται από τον επιδιωκόμενο σκοπό. Η παράθεση του αποσπάσματος πρέπει να συνοδεύεται από την ένδειξη της πηγής και των ονομάτων του δημιουργού και του εκδότη, εφόσον τα ονόματα αυτά εμφανίζονται στην πηγή.

….

Αρθρο 25

Χρήση για λόγους ενημέρωσης

1. Επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή στο μέτρο που δικαιολογείται από τον επιδιώκομενο σκοπό: α) η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό, για λόγους περιγραφής επίκαιρων γεγονότων με μέσα μαζικής επικοινωνίας έργων, που βλέπονται ή ακούγονται κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου γεγονότος, β) η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό με μεσα μαζικής επικοινωνίας προς το σκοπό της ενημέρωσης επί επίκαιρων γεγονότων πολιτικών λόγων, προσφωνήσεων, κυρηγμάτων, δικανικών αγορεύσεων ή άλλων έργων παρόμοιας φύσης, καθώς και περιλήψεων ή αποσπασμάτων από διαλέξεις, εφόσον τα έργα αυτά παρουσιάζονται δημόσια.

2. Η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό πρέπει, όταν αυτό είναι δυνατό, να συνοδεύονται από την ένδειξη της πηγής και του ονόματος του δημιουργού.

….

Αρθρο 26

Χρήση εικόνων με έργα σε δημόσιους χώρους

Επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η περιστασιακή αναπαραγωγή και διάδοση με μεσα μαζικής επικοινωνίας εικόνων με έργα αρχιτεκτονικής, εικαστικών τεχνών, φωτογραφίας ή εφαρμοσμένων τεχνών, που βρίσκονται μονίνως σε δημόσιο χώρο.

Για το αρχείο της ΕΡΤ και πάλι

Από χτες που το Mediablog δημοσίευσε την είδηση για την έναρξη λειτουργίας της ιστοσελίδας του αρχείου της ΕΡΤ πολλοί έχουν πάρει αφορμή να γράψουν για τα καλά και τα κακά της εμφάνισης του αρχείου. Προφανώς στα καλά είναι ότι για πρώτη φορά, έστω και με περιορισμένο, τόσο τεχνικά, όσο κι από άποψη πληρότητας, τρόπο, αυτό το υλικό γίνεται προσβάσιμο από το ευρύ κοινό. Στα αρνητικά χρεώνεται η επιλογή του δεσίματος με μια εταιρεία, και το ασαφές πλαίσιο σχετικά με την αξιοποίηση του υλικού.

Για το πρωτο θέμα τα είπε, νομίζω, πλήρως ο cosmix.

Εγώ θέλω ν’ ασχοληθώ με το δεύτερο.

Γιατί λέω ‘ασαφές πλαίσιο’; Γιατί, απ’ όσο θυμάμαι, και θα προσπαθήσω να το βρω για να το τεκμηριώσω, μια από τις προϋποθέσεις των χρηματοδοτήσεων της πρόσκλησης 65 του μέτρου 1.3 του Γ’ ΚΠΣ με βάση την οποία χρηματοδοτήθηκε η ΕΡΤ, είναι πως το υλικό θα διατίθεται ελεύθερο. Ψάχνοντας την ιστοσελίδα του αρχείου, η μόνη αναφορά που βρήκα σχετικά με την χρήση του από τρίτους είναι αυτή:

10. Μπορεί ο χρήστης να χρησιμοποιήσει μέρος του οπτικοακουστικού αρχείου για εμπορικούς σκοπούς;

Όχι.

Κι αυτό βέβαια είναι αναμενόμενο μόνο για κάτι που είναι δημόσιο. Γιατί αλλιώς η ΕΡΤ θα μπορούσε να έλεγε ότι το υλικό είναι διαθέσιμο για εμπορικούς σκοπούς κατόπιν συμφωνίας, πληρωμής δικαιωμάτων κτλ.

Αλλά τι γίνεται με τους μη εμπορικούς σκοπούς; Το να χρησιμοποιήσω το υλικό για να κάνω ένα ντοκυμαντέρ θεωρείται εμπορική πράξη; Αν όχι, πως μπορεί να μου γίνει διαθέσιμο αυτό το υλικό; Γιατί δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό στην ιστοσελίδα;

Σημειωτέον ότι στα κριτήρια ένταξης της πρότασης βάσει της οποίας χρηματοδοτήθηκε η ΕΡΤ, υπάρχει και το παρακάτω:

Διαθεσιμότητα πολιτιστικού περιεχομένου ως πρωτογενούς υλικού για τη δημιουργία δευτερογενών προϊόντων και υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας (Κριτήριο ΣΚ1)

Εδώ τι έχουμε να πούμε;

Σε άλλο σημείο η ιστοσελίδα λέει:

Το έργο έχει ως στόχο να διασώσει, διατηρήσει και αναδείξει το πλουσιότερο οπτικοακουστικό αρχείο της χώρας μας, μέσα από ενέργειες που:

Παρέχουν ελεύθερη πρόσβαση στο κοινό με τη χρήση των τεχνολογιών του Διαδικτύου και των ηλεκτρονικών εκδόσεων, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να διασφαλίζονται τα πνευματικά δικαιωμάτων των δημιουργών.

Αυτό το σημείο πραγματικά προβληματίζει γιατί για να προχωρήσει στην ψηφιοποίηση (και να λάβει τη σχετική Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση) η ΕΡΤ επρέπε να είναι κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων ή να χρησιμοποιεί υλικό ελεύθερο δικαιωμάτων ή να έχει λάβει ρητή άδεια των δημιουργών. Τι απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει και θέλει να ‘προστατέψει’ τους δημιουργούς; Και για ποιούς δημιουργούς μιλάμε; Για τους παραγωγούς και τους σκηνοθέτες των εκπομπών; Δεν έχει την άδεια τους η ΕΡΤ; Μήπως η διατύπωση δεν έχει περάσει από το νομικό τμήμα;

Που θέλω να καταλήξω; Μήπως τελικά το αίτημα για διάθεση του αρχείου της ΕΡΤ στο ευρύ κοινό είναι κάτι που νομικά ήδη υφίσταται αλλά δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι;