Tag Archives: σχόλια

e-rooster: υπάρχει καλύτερη λύση από τα κλειστά σχόλια;

Το έχουμε δει ξανά και ξανά. Κάποιο μπλογκ, φόρουμ, site, γίνεται τόπος έντονης συζήτησης που οδηγεί σε έντονη αντιπαράθεση και τότε εμφανίζονται τα troll. Και με τα troll οι θιγόμενοι που μη μπορόντας να πιστοποιήσουν την ταυτότητα των troll επιτίθενται κατά του μέσου που φιλοξενεί τα σχόλια τους.
Μια τέτοια περίπου ιστορία (αγνοώ τις λεπτομέρειες) έλαβε χώρα και στο e-rooster και οδήγησε στην απόφαση να κλείσουν μόνιμα τα σχόλια για όλους.

Πέραν των νομικών θεμάτων για τα οποία είμαι πέρα για πέρα αναρμόδιος ν’ αποφανθώ, αν δηλαδή και κατά πόσο έχει ευθύνη ο διαχειριστής ενός ιστοτόπου για τα σχόλια των αναγνωστών του (η άποψη μου είναι ότι δεν έχει), νομίζω σε πρακτικό επίπεδο μπορεί να επιτευχθεί μια ικανοποιητικότερη λύση από σχόλια ή τίποτα.

Με δύο απλά μέτρα:
α. Χρησιμοποιόντας εκ των υστέρων moderation για την ανάρτηση σχολίων που δεν αρμόζουν σε κάποιους όρους χρήσης.
β. Με το να επιτρέπεται ο σχολιασμός μόνο με χρήση τεχνολογιών που μπορούν να μπορούν να οδηγήσουν σε ταυτοποίηση χρήστη.

Να το εξηγήσω:

Το α. απαιτεί μια σύνταξη όρων χρήσης την οποία ο διαχειριστής μπορεί να επικαλείται για να διαγράφει ή να μην επιτρέπει σχόλια τα οποία μπορούν να εκθέσουν σε νομικούς κινδύνους την ιστοσελίδα. Απλό και εύκολο. Το να γίνεται δε το moderation εκ των υστέρων είναι και πιο εύκολο στην εφαρμογή και δείχνει την καλή πίστη του κατόχου της ιστοσελίδας.

Το β. διασφαλίζεται με τη χρήση τεχνολογιών όπως openid, facebook connect, twitter oauth, τεχνολογιών δηλαδή που επιτρέπουν στο να σχολιάζει κανείς κάνοντας χρήση της ταυτότητας του από άλλα μεγάλα δίκτυα όπως Google, Yahoo, Microsoft, Facebook, Twitter κτλ. Σε περίπτωση που ανακύψει θέμα με κάποιο σχόλιο, το οποίο καλώς ο διαχειριστής της ιστοσελίδας αφήνει δημοσιευμένο γιατί πιστεύει ότι δεν παραβιάζει τους όρους χρήσης της ιστοσελίδας, ο εκάστοτε θιγόμενος μπορεί να στραφεί κατά του σχολιαστού γιατί δυνητικά μπορεί να εντοπίσει την ταυτότητα του.

Δεν περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης μια τέτοια μεθόδευση; Κι είναι σίγουρο ότι ο θιγόμενος δεν θα στραφεί και κατά της ιστοσελίδας; Ναι και όχι. Ναι, περιορίζει την ελευθερία έκφρασης και, όχι, δεν είναι σίγουρο ότι ο θιγόμενος δεν θα στραφεί κατά της ιστοσελίδας.
Απλά στην πρώτη περίπτωση ο περιορισμός της ελευθερίας έκφρασης είναι πολύ μικρότερος από το να κλείσει κανείς συλλήβδην όλα τα σχόλια. Και στη δεύτερη ο διαχειριστής έχει μια καλή δικαιολογία και προς τα δικαστήρια και προς τον θιγόμενο. Λέω εγώ. Εσείς τι λέτε;

Image Credit

Google Reader: η συζήτηση ξεκινά

Μια ενδιαφέρουσα αλλαγή εισήγαγε η ομάδα του Google Reader: Όσοι μοιράζονται posts είχαν μέχρι τώρα την δυνατότητα να αφήνουν κι ένα σχόλιο συνοδευτικό ή επεξηγηματικό του post που μοιράζονταν. Αν ήθελε κάποιος να απαντήσει στο σχόλιο αυτό έπρεπε να ξαναμοιράσει το ίδιο ποστ και να προσθέσει το δικό του σχόλιο.

2009-03-15_2157

Αυτό δεν χρειάζεται πλέον. Αρκεί να επιλέξει κανείς το comment view (εικόνα) στα friend shared items για να δει τα σχόλια στα ποστ που μοιράζονται οι φίλοι του, και να σχολιάσει αναλόγως.

Τα σχόλια εμφανίζονται όπως παρακάτω:

2009-03-15_2201

Το αστείο είναι ότι πριν ένα μήνα περίπου στο ReadWriteWeb ζητούσαν από τους αναγνώστες προτάσεις για αλλαγές στις εφαρμογές της Google κι εγώ είχα αφήσει το παρακάτω σχόλιο. Δείτε το κίτρινο χρώμα.

2009-03-15_2146

Λέτε να με άκουσαν; 😀

Πάντως το ενδιαφέρον είναι ότι μ’ αυτή τη λειτουργία o Google Reader αφαιρεί ένα μεγάλο ατού του Friendfeed, τις συζητήσεις πάνω σ’ ότι μοιράζεται κανείς. Αν προχωρήσουν και στο να αλλάξουν τον τρόπο που κάνεις φίλους, τότε ένα νέος μεγάλος χώρος συζητήσεων διαφαίνεται στον ορίζοντα.

“Περάστε κι απ’ αυτό το μπλογκ…”

Αφορμή για το παρόν είναι ένας εκνευρισμός του απογεύματος που προκλήθηκε από mail που μου ανήγγηλε ποιό είναι το νέο ποστ σε κάποιο μπλογκ. Είναι σαφές ότι ούτε είχα ρωτήσει, ούτε και  μ’ ενδιέφερε.

Αφού έγραψα στο  twitter πως, από δω και μπρος,  ότι παρόμοιο λαμβάνω   θα το στέλνω στον Καιάδα, είπα να το δω λίγο πιο ψύχραιμα. Γιατί τελικά νομίζω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις επικρατεί άγνοια συνδιασμένη με επιθυμία για γρήγορη ανάδειξη, κι όχι πραγματικά κάποια σκοτεινή πρόθεση.

Γι αυτό θα προσπαθήσω να πω γιατί, κατά τη γνώμη μου, αυτή η μέθοδος προσέγγισης αναγνωστών σε ένα μπλογκ είναι λάθος και πρέπει να αποφεύγεται.

Όπως αυτός που μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του έχει μικρή πιθανότητα να γίνει αγαπητός σε μια παρέα, έτσι κι ένα μπλογκ που προσπαθεί να προωθήσει τη δική του ατζέντα και μόνο, γεννά ανάλογα συναισθήματα.

Όπως σπάνια ακούμε τον τυχαίο τύπο που αγορεύει στο δρόμο, ή τον περίεργο που μας πιάνει απρόσκλητος συζήτηση, έτσι συμβαίνει και μ’   ένα μπλογκ που προσκαλεί αναγνώστες μέσω email.

Χρησιμοποιώ επίτηδες αυτές τις αναλογίες με δυσάρεστα πρόσωπα, γιατί τα μπλογκ είναι κατεξοχήν προσωπικός τρόπος έκφρασης. Μιλάει ο μπλογκερ, δεν είναι δελτίο ειδήσεων, ακόμα κι αν το αντικείμενο είναι ειδησεογραφικό. Για να μιλήσεις και να μην είσαι ο τρελός του δρόμου, ο γελοίος της παρέας, ο ενοχλητικός, πρέπει πρώτα να μπεις στην συζήτηση, δηλαδή να ακούσεις.

Πως να θεωρήσω ότι έχει ‘ακούσει’ κάποιος που με καλεί να διαβάσω κάτι για θεματικό αντικείμενο για το οποίο ποτέ δεν έχω ενδιαφερθεί, διαβάσει  ή σχολιάσει, σε μπλογκ ή σε άλλο social medium;

Για να μπεις στη συζήτηση, γιατί όλη η μπλογκόσφαιρα ένα δίχτυ συζητήσεων είναι, πρέπει πρώτα να ακούσεις. Να δεις τι συζητιέται, τι ταιριάζει στα ενδιαφέροντά σου και ‘ποιός’ το εκφωνεί. Να διαβάσεις, να σχολιάσεις, να παρακολουθήσεις.

Αν σχολιάσεις έντιμα και καταθέσεις την άποψη σου σε παρόμοιας θεματικής με σένα μπλογκ , κάποιοι θα σε δουν, θα δουν τι λες κι αν το βρουν ενδιαφέρον, θα έρθουν στο μπλογκ σου, θα γραφτούν στο feed σου και θα σε σχολιάσουν με τη σειρά τους.

Αν θες να είσαι πιο in, πήγαινε σε νέα εργαλεία συζήτησης: μπες στο twitter, στο friendfeed, στο sync live, μοιράσου ποστ από το google reader, μοιράσου links στο delicious, προμοτάρησε ότι νομίζεις ότι αξίζει σε site  σαν το buzz, το blogz, το foracamp, το digg, το freestuff κ.α.

Αναζήτησε το τι θεωρούν οι άλλοι ενδιαφέρον σ’ αυτά τα social bookmarking εργαλεία και σχολίασε.

Η λογική του να προωθώ το περιεχόμενο που δημιουργώ με email είναι ξένη στους μπλόγκερς. Είναι πολύ web 1.0. Θυμίζει καμπάνια μάρκετιν, απ’ αυτές που επιχειρούν οι μικρότερες συνήθως εταιρείες και που είναι με το ένα πόδι στο σπαμ.

Ένα μπλογκ δεν είναι portal. Δεν υπάρχει για να έχει επισκέπτες. Υπάρχει για να καταθέτει μια άποψη. Υπάρχει για να συζητά. Υπάρχει για να έχει αναγνώστες. Κι οι αναγνώστες είναι συμμέτοχοι, δεν είναι πελάτες. Είναι ισότιμοι, αν όχι καλύτεροι.

Δεν υπάρχουν τρικ και κόλπα για γρήγορη ανάδειξη στη μπλογκόσφαιρα. Για όσους προτιμούν τα κόλπα υπάρχει το τσίρκο…

Η φωτογραφία από τον Roadsidepictures.

Reblog this post [with Zemanta]

Συζητήσεις με Disqus

Περίμενα την σημερινή ανακοίνωση της ενσωμάτωσης βιντεοσχολίων για να θέσω σε λειτουργία το plugin που αντικαθιστά το σύστημα σχολίων του wordpress με το σύστημα σχολίων του disqus.

Οι λόγοι που κάνω αυτό το πείραμα (το οποίο δεν ξέρω ακόμη αν θα γίνει μόνιμη αλλαγή) είναι πολλοί. Σε σχέση με το θέμα σχόλια γενικά, κι όχι μόνο σχόλια στο μπλογκ μου, δεν έχω δει ικανοποιητικές λύσεις.

  • Το ζήτημα δεν είναι μόνο τι σχόλια αφήνουν άλλοι στο μπλογκ μου αλλά και τι αφήνω εγώ αλλού. Με ποιό τρόπο μπορεί κανείς να τα βρει όλα μαζεμένα.
  • Έπιπλέον, σε κάθε ποστ, οι συζητήσεις δεν είναι μεταξύ του μπλογκερ και των σχολιαστών αναγκαστικά, αλλά και μεταξύ των σχολιαστών μόνο. Αυτό δημιουργεί την ανάγκη για μια διάκριση του ποιος μιλά σε ποιόν για να μπορεί κανείς να παρακολουθεί εύκολα μια συγκεκριμένη κουβέντα χωρίς να χρειάζεται να διαβάσει το σύνολο των σχολίων. Η γνωστή λύση γι αυτό είναι σχόλια σε μορφή thread, όπως είναι οι συζητήσεις στα forum συνήθως.
  • Για κάποιους ανθρώπους έχουμε ενδιαφέρον όχι μόνο για το τι γράφουν στο μπλογκ τους ή σχολιάζουν στο δικό μας αλλά και το τι σχολιάζουν σε άλλα μπλογκ. Αυτό μόνο στην τύχη μπορεί να το ανακαλύψει κανείς.
  • Κάποιοι σχολιαστές είναι συχνότεροι από άλλους, κι άρα έχουν μεγαλύτερη ‘αξία’ στην μικροκοινότητα που είναι το κάθε μπλογκ κι οι σχολιαστές του.
  • Πολλές φορές θα θέλαμε να διαμορφώσουμε λειτουργικά κι αισθητικά τη σελίδα των σχολίων αλλά για τον περισσότερο κόσμο κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο.
  • Αν θέλεις video comments (και λίγος κόσμος θέλει προς το παρόν) μόνο το WordPress plugin του seesmic προσφέρεται. Τι γίνεται λοιπόν μ’ αυτούς που δεν διαθέτουν τέτοιου τύπου μπλογκ;

Για τα παραπάνω θέματα υπάρχουν μεμονωμένες λύσεις αλλά καμιά για όλα μαζί. Εκτός από το Disqus; Έτσι φαίνεται. Δεν έχω δει άλλη υπηρεσία που να δίνει καλές απαντήσεις σ’ όλα τα παραπάνω προβλήματα. Και σε πολλά ακόμα.

  • Μπορείς να έχεις RSS Feed για ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον thread σχολίων.
  • Μπορείς να παρακολουθείς την δημοφιλία κάποιων threads
  • Πέρα από το χώρο του μπλογκ, το disqus σου δίνει ένα ξεχωριστό φόρουμ για τα σχόλια σε subdomain του. Π.χ. αυτό που ενεργοποίησα για το metablogging είναι το http://metablogging.disqus.com
  • Μπορείς να ορίσεις moderators στο σχόλια και στο forum ανθρώπους που εμπιστεύεσαι (για την περίπτωση απουσίας μια χαρά μου ακούγεται).
  • Μπορείς να φιλτράρεις τα σχόλια με βάση IP, username, email ή που περιέχουν συγκεκριμένες λέξεις. Και βέβαια να μπλοκάρεις τ’ ανεπιθύμητα.
  • Και βέβαια υπάρχουν αρκετά widgets για να μπορεί κανείς να προβάλει τα σχόλια που κάνει σε άλλα μπλογκ που διαθέτουν disqus.

Είναι όλα ρόδινα λοιπόν;Όχι.

  • Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν έχεις πια την ‘κυριότητα’ των σχολίων του μπλογκ σου. Αλλά που την έχεις αλήθεια πέραν από τα hosted blogs σαν κι αυτό; Πάντως υπάρχει ένα μικρό φάρμακο: το disqus δίνει τη δυνατότητα να κάνεις export τα σχόλια που θα συγκεντρωθούν μέσα του όταν αποφασίσεις να αναχωρήσεις
  • Άλλο βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν όλα τα μπλογκ disqus. Συνεπώς δεν μπορείς να συλλέξεις ότι σχόλιο αφήνεις παντού στη μπλογκόσφαιρα.
  • Τέλος, και κυριώτερο: το disqus είναι μια καινούργια σχετικά υπηρεσία και δεν ξέρουμε αν και πόσο θα ζήσει. Του το εύχομαι πάντως.

Δείτε πως δουλεύουν τα σχόλια με το disqus. Μπορείτε να δείτε το βίντεο καλύτερα εδώ: http://blip.tv/file/906940

Βιντεοσχόλια: ναι ή όχι;

Από χτες τα μπλογκ έχουν μια καινούργια δυνατότητα. Χάρη στο Seesmic (δείτε το παραπάνω βίντεο για εξηγήσεις περί του τι είναι το Seesmic) και σ’ ένα wordpress plugin που έφτιαξαν, μπορεί πια κανείς αντί για γραπτό σχόλιο να αφήνει ένα βίντεο-σχόλιο σε ένα ποστ (δείτε το βίντεο στο τέλος του ποστ για εξηγήσεις του πως λειτουργεί το βιντεοσχόλιο).

Το Techcrunch ήδη ενεργοποιήσε τη δυνατότητα κι ο Michael Arrignton ζητάει γνώμες μέσω twitter για το κατά πόσο οι αναγνώστες του το θεωρούν χρήσιμο. Αλλά και στα καθ’ ημάς πρώτος ο Νίκος στο Nylon ενεργοποίησε τη σχετική δυνατότητα.

Πρόσθεσα κι εγώ σιωπηλά το plugin, με διστακτικότητα ομολογώ, γιατί δεν είμαι πολύ του να γράφω τη ‘φατσα’ μου στο βίντεο, και περιμένω να δω αν και ποιος θα τολμήσει να αφήσει βιντεοσχόλια.

 

Από τεχνική άποψη για τον σχολιαστή δεν απαιτούνται πολλά πράγματα: πρέπει να διαθέτει μια κάμερα κι ένα μικρόφωνο στον υπολογιστή του βέβαια. Το plugin δίνει τη δυνατότητα να βιντεοσχολιάσει κανείς χωρίς να είναι γραμμένος στο seesmic.

Επι της ουσίας τώρα: το ReadWriteWeb με ένα ποστ συνοψίζει τις αντιρρήσεις στη χρήση του βίντεο στα σχόλια σε 5 σημεία:

  • Δεν ‘σκανάρονται’
  • Κάνουν το moderation δυσκολώτερο
  • Δεν είναι προσβάσιμα (λέγε με search)
  • Δεν επιτρέπουν να αφήσεις links
  • Αυξάνουν το χρόνο φορτώματος της σελίδας

Αν σ’ αυτά προσθέσουμε το γεγονός ότι πιο δύσκολα κάποιος (καθαρά από ψυχολογία) βγάζει την όψη του στο internet κι, επίσης, ότι οι περισσότεροι αναγνώστες των μπλογκ δεν είναι τεχνικά καταρτισμένοι και θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν προβλήματα ακόμα και με τη σχετικά απλή ενέργεια της καταγραφής του σχολίου τους σε βίντεο, αναρωτιέται κανείς αν τελικά υπάρχει κάτι στο οποίο τα βιντεοσχόλια μπορούν να φανούν χρήσιμα.

Έχω σκεφτεί τα ακόλουθα:

  • Καταρχήν, όταν υπάρχει δυνατότητα για βιντεοσχόλια υπάρχει αυτόματα και για  audioσχόλιο. Αν κάποιος δεν θέλει να δείξει το πρόσωπό του, κλείνει την κάμερα ή την στρέφει αλλού κι απλά καταγράφει τη φωνή του.
  • Για μακροσκελή σχόλια ή σχόλια που αποπειρώνται να απαντήσουν σε πολλούς ταυτόχρονα θα μπορούσε να είναι χρήσιμο για το σχολιαστή, αλλά παραμένει προβληματικό για τον ακροατή.
  • Οι πιο καταρτισμένοι χρήστες μπορούν να ενσωματώσουν στο σχόλιό τους εικόνες ή κομμάτια από άλλα βίντεο που ισχυροποιούν αυτό που θέλουν να πουν. Ισχύει το μια εικόνα χίλιες λέξεις.
  • Μπορεί να αποτελέσουν βήμα για μια ιδιάζουσα μορφή βίντεο citizen journalism ειδικά αν βρεθεί εύκολος τρόπος να γράφεις το βίντεο από το κινητό κατευθείαν στο σχόλιο.
  • Τέλος, επειδή το seesmic δίνει τη δυνατότητα για threaded συζητήσεις εμφανίζεται μια ενδιαφέρουσα νέα δυνατότητα: μια συζήτηση που αποτελεί ένα thread στο seesmic να εμφανίζεται σαν διάσπαρτα βιντεοσχόλια σε διάφορα μπλογκ (δεν ξέρω πόσο είναι εφικτό τώρα, αλλά εύκολα θα μπορούσε να γίνει). Έτσι μια συζήτηση που εξελίσεται μεταξύ διαφόρων μπλογκ (με trackbacks ας πούμε) συμπληρώνεται από μιαν άλλη με βίντεο.

Αυτές είναι οι πρώτες μου σκέψεις. Καμιά άλλη ιδέα ή αντίρρηση κανείς;

 

Μήνυμα στον τηλεφωνητή … του blog μου!

Είναι λίγες μέρες που η Google έκανε αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση: μέσω της υπηρεσίας της GrandCentral μπορεί κανείς πλέον να λαμβάνει μέσω του blog του κλήσεις από τηλέφωνα. Οι κλήσεις είτε κατευθύνονται στο τηλέφωνό του, χωρίς να γίνεται φανερός ο αριθμός στον καλούντα, είτε αποθηκεύονται σε voicemail.

Για την ‘τηλεφωνοποίηση’ του blog αρκεί να τοποθετηθεί στο blog ένα μπουτόν σαν το ακόλουθο.

webcall

Το πάτημα του κουμπιού επιτρέπει στους επισκέπτες του blog να σας καλούν ή να αφήνουν voice mail. Για τους podcasters είναι μάλλον ευλογία αυτό, γιατί μπορούν να συλλέγουν έτσι εύκολα φωνητικά σχόλια, τα οποία δύσκολα μπαίνει στην διαδικασία ο περισσότερος κόσμος ν’ αφήσει με άλλο τρόπο.

Ακόμα κι αν δεν ενδιαφέρεται κανείς για το podcasting, η συγκεκριμένη υπηρεσία δίνει τη δυνατότητα να ενσωματώσει κανείς μηνύματα από το voicemail στο blog του, κάτι που θα κάνει το blog πιο … multimedia.

GrandCentralInbox

Το αρνητικό; Η υπηρεσία δεν είναι ακόμα διαθέσιμη εκτός Αμερικής.

Έχουμε Gravatars;

Προσοχή δεν μιλάμε για γραβάτες! Για Globaly Recognised Avatars μιλάμε από την Gravatar.com που εξαγόρασε πρόσφατα η Automattic, η εταιρεία του Matt Mullenweg, δημιουργού του WordPress.

Το ερώτημα είναι λοιπόν, έχουμε gravatars; Δηλαδή, πόσοι απ’ όσους μπαίνουν εδώ και σχολιάζουν, έχουν δημιουργήσει ένα global avatar και το έχουν συνδέσει με το email τους;

Μετά από λίγο πέδεμα με την εγκατάσταση ενός plugin που χειρίζεται  gravatars, βρήκα ότι καμιά εικοσαριά περίπου από τους σχολιαστές του blog έχουν gravatar. Ευχάριστη έκπληξη. Εγώ μόλις δημιούργησα ένα.

Μαζί με το default εικονίδιο για όσους δεν έχουν gravatar, οι σελίδες με τα σχόλια έγιναν πιο … εικονογραφημένες 🙂

Το μπλογκ του Δ. Αβραμόπουλου

Update: Το μπλογκ από τα νυν μπήκε στα προσεχώς, όπως πρόσεξε ένας σχολιαστής. Σωστά μεν, αλλά όλα τα σχόλια του κόσμου τι έγιναν; Τα έφαγε η μαργμάγκα;


Από μια, όχι και τόσο κολακευτική  αναφορά στο press-gr, αντιλήφθηκα την ύπαρξη του μπλογκ του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Ο λόγος που στέκομαι και γράφω γι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με πολιτική ή με το πρόσωπο του συγκεκριμένου πολιτικού, αλλά γιατί πιστεύω ότι το συγκεκριμένο μπλογκ είναι ‘μπλόγκ’ με εισαγωγικά.

Κι εξηγούμαι:

Ο κος Αβραμόπουλος επέλεξε να αναθέσει σε μια ελληνική εταιρεία κατασκευής ιστοσελίδων να του φτιάξει ένα μπλογκ, μάλλον για να διαφοροποιηθεί από τους πολιτικούς που  διαθέτουν όχι αυτόνομα μπλογκ, αλλά hosted σε κάποια γνωστή υπηρεσία. Η κατασκευή όμως μιας ιστοσελίδας δεν είναι κατασκευή μπλογκ.
Πέραν των βασικών μορφολογικών χαρακτηριστικών (ανάποδη χρονολογική σειρά στις καταχωρήσεις και δυνατότητα σχολιασμού) υπάρχουν μια σειρά από άλλα χαρακτηριστικά που κάνουν τα μπλογκ αυτό που είναι και που  δεν συναντάει κανείς στην ιστοσελίδα αυτή. Χαρακτηριστικά που έχει στη διάθεσή του άκοπα ο κάθε μπλόγκερ, παλιός ή νέος, που φτιάχνει ένα μπλογκ στις τρεις γνωστές στην Ελλάδα πλατφόρμες  (blogger, wordpress, pathfinder);

Επιλέγω τέσσερα πολύ βασικά  για να εξηγήσω αυτό που λέω.

  • Feed Το μπλογκ του κου Αβραμόπουλου δεν διαθέτει feed, ή τουλάχιστον δεν παρέχεται σε κάποια ορατή θέση. Πως ακριβώς περιμένει να παρακολουθούν τα ‘ποστ’ του ο κος Αβραμόπουλος ή ο κάθε πολιτικός που θα τον μιμηθεί (γιατί είμαι βέβαιος ότι θα δούμε κι άλλα τέτοια);  Τρέχοντας κάθε μέρα στη διεύθυνσή του μήπως κι  έγραψε κάτι; Ούτε καν σε έναν aggregator δεν θα εμφανίζεται. Συγκρίνετε αυτό με το μπλογκ του συναδέλφου του υπουργού κου Κ. Χατζηδάκη στον blogger. Το μπλογκ του κου Χατζηδάκη μπορεί να μην έχει σελίδες με βίντεο και φωτογραφίες (που εύκολα άλλωστε μπορεί να προσθέσει) αλλά επιτελεί απείρως καλύτερα την βασική του λειτουργία: να στέλνει το πολιτικό μήνυμα σε όσο δυνατόν σε περισσότερους και με τη μικρότερη δυνατή ενόχληση. Το μπλογκ δεν είναι προσωπική ιστοσελίδα. Είναι ένα μέσο διαλόγου κι ενεργούς συνδιαλλαγής με τους netizens και στην περίπτωση ενός πολιτικού, με την κοινωνία γενικώτερα.
  • SEO Οκ, θα μου πείτε. Δεν θα τον βρίσκουν από το feed τον κο Αβραμόπουλο. Θα τον βρίσκουν μέσω των μηχανών αναζήτησης. Αμ δε! Αναφέρω ένα στοιχειώδες SEO χαρακτηριστικό που λείπει, για παράδειγμα:
  • Ο τίτλος όλων των σελίδων (στα μάτια του browser και του GoogleBot) είναι ο ίδιος: “Blog – Δημήτρης Αβραμόπουλος. Αυτό γιατί προφανώς στο template των σελίδων το title tag δεν ενημερώνεται δυναμικά αλλά είναι hard coded :
    <TITLE>Blog - Δημήτρης ΑβραμόπουλοςTITLE>

    Όποια λοιπόν σελίδα του ‘μπλογκ’ και να βρει το GoogleBot θα την καταχωρήσει μ’ αυτό τον ελάχιστα περιγραφικό τίτλο. Τι ιεράρχηση και τι θεματικότητα μπορεί να προκύψει από κάτι τέτοιο;

  • Συμμόρφωση σε Trackback/Pingback  πρωτόκολλα:  Μια ουσιαστική λειτουργία των μπλογκ είναι ότι μέσα από τα  Trackback/Pingback ενημερώνεται ο μπλόγκερ για το πότε γράφουν άλλοι κάνοντας αναφορά σε κάποιο ποστ του. Στην περίπτωση ενός πολιτικού είναι εκ των ουκ ανευ να γνωρίζει κάτι τέτοιο και βέβαια να απαντά. Στο συγκεκριμένο μπλογκ δεν υπάρχει καμία ένδειξη τέτοιας δυνατότητας.
  • Στοιχεία  σχολιαστών: Η φόρμα καταχώρησης σχολίων (με τον πομπώδη τίτλο “Οι πολίτες εκφράζουν την άποψή τους”) αποτελείται από δύο πεδία: ένα απλό πεδίο text για το όνομα και ένα textarea για το σχόλιο. Στην πράξη αυτό ισοδυναμεί με  ανώνυμα σχόλια. Γιατί αν οι σχολιάζοντες είναι μπλογκερ ή διαθέτουν κάποια διεύθυνση ηλ. ταχυδρομείου, αυτά τα στοιχεία ούτε ζητούνται και κατά συνέπεια ούτε αξιοποιούνται. Το χειρότερο όμως είναι η εντύπωση που αφήνει αυτός ο τύπος σχολιασμού στο τυχαίο περαστικό: θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι fake σχόλια, φτιαγμένα από ένα επιτελείο έτσι ώστε να φαίνεται ότι το μπλογκ έχει κίνηση. Αυτό καθιστά το μπλογκ ελάχιστα πειστικό και μάλλον διώχνει τον καλοπροαίρετο σχολιαστή.
  • Τα μπλογκ είναι ένα μεγάλο χαρτί δημοκρατίας που μπορούν να παίξουν οι πολιτικοί. Είναι όμως ένα δύσκολο χαρτί και απαιτεί κάποια ενημέρωση πριν αποφασίσει κανείς να το ρίξει. Γιατί μπορεί και να του γυρίσει μπούμερανγκ…