Tag Archives: appcircus

Opencoffee κι AppCircus στο Μπενάκη

Για να καταλάβεις μερικά πράγματα πρέπει να τα δεις από τη σωστή απόσταση και με τη σωστή προοπτική. Γι αυτό παρακαλώ, πετάξτε για λίγο νοερά μαζί μου πάνω από την Αθήνα μιας Παρασκευής που βραδιάζει λίγο προς το Σαββατοκύριακο των Δημοτικών Εκλογών.

Τι βλέπετε;

Τρελή κίνηση στους δρόμους (την έζησα οδηγώντας προς κι από Παιανία) μιας πόλης κουρασμένης, βρώμικης, με την οικεία πια ζέστη του Νοέμβρη.

Κάποια υποτονική εκλογική δραστηριότητα, λίγα φυλλάδια πεταμένα στους δρόμους, κάτι παράγκες στα προπύλαια, ομάδες επωχούμενων αστυνομικών εδώ κι εκεί.

Κατεβαίνοντας προς την Ομόνοια κι ακόμα πιο κάτω, βλέπετε αστυνομικούς να κάνουν σωματική έρευνα σε κάποιον, μια ομάδα νεαρών ανδρών απέναντι από το Εθνικό Θέατρο διαφόρων φυλών και χρωμάτων, μιά άλλη ομάδα παρακάτω αδύνατων ξερακιανών να ψάχνει μάλλον για πρέζα.

Κι όλ’ αυτά με μια απειλή εθνικών εκλογών να νωτίζει την ατμόσφαιρα. Που σημαίνει ένα πιθανό βήμα πιο κοντά στη χρεοκοπία.

Πλησιάζετε στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς κι όταν περνάτε τις πόρτες βλέπετε ένα πλήθος (περί τους διακόσιους, αν δεν κάνω λάθος) που έχει μαζευτεί για να παρακολουθήσει την παρουσίαση δέκα εφαρμογών για κινητά (στα πλαίσια ενός event που λέγεται AppCircus υπό την αιγίδα του OpenCoffee). Παρασκευή βράδυ. Το ξαναλέω. Πριν τις δημοτικές εκλογές. Το ξαναλέω.

Σκέφτεστε, “εντάξει, τίποτα πιτσιρικάδες θα είναι που δεν έχουν τι να κάνουν” αλλά όταν πλησιάζετε τα πηγαδάκια διαπιστώνετε ότι αρκετοί που ξέρετε κι άλλοι που δεν ξέρετε, αλλά τους ακούτε να το ομολογούν, για να έρθουν να παρακολουθήσουν το έχουν σκάσει από το σπίτι τους  αφήνοντας γυναίκες και παιδιά . Κι αν στήσετε περισσότερο αυτί διαπιστώνετε ότι δεν είναι απλοί θεατές. Είναι ενεργοί θεατές. Γιατί εξομολογούνται μεταξύ τους τη δική τους ιδέα που δουλεύουν, ή τον καημό για τον συνεργάτη που ψάχνουν ή το πως θέλουν να μάθουν πως να παρουσιάζουν ή να προωθούν τη δική τους δουλειά.

Κι ύστερα ξεκινάει το event και σηκώνεται ο Ειδικός Γραμματέας  Ψηφιακού Σχεδιασμού (look: just one of us) και κάνει πολύ χαλαρά και χωρίς φαμφάρα μια ανακοίνωση για δημιουργία Seed Fund και ICT Venture Capital  από την επόμενη χρονιά κι ο κόσμος το δέχεται σαν να είναι  το φυσικώτερο πράγμα του κόσμου. Ούτε πανηγυρίζει, ούτε απογοητεύεται. Χειροκροτεί ψύχραιμα, το σχολιάζει χαμηλόφωνα και γρήγορα στρέφει την προσοχή στην επόμενη εφαρμογή που παρουσιάζεται. Κι έτσι κυλάει η εκδήλωση, κι οι περισσότεροι περιμένουν υπομονετικά μέχρι το τέλος. Κι όταν τελειώνει δεν φεύγουν. Κατεβαίνουν στο κυλικείο και συνεχίζουν τη συζήτηση που είχαν αφήσει στη μέση, ή σχολιάζουν ότι είδαν.  Γιατί κάτι τους κρατάει. Ενώνει να το πω; Σίγουρα διαπερνά. Και θέλουν να συνεχίσουν να το γεύονται για λίγη ώρα ακόμα. Κλέβοντας χρόνο. Παρασκευή βράδυ. Το ξαναλέω. Πριν τις δημοτικές εκλογές. Το ξαναλέω.

Σας φαίνονται νορμάλ όλ’ αυτά; Σας φαίνονται συνηθισμένα; Γνωστά από παλιά; Κοινότυπα;

Εμένα όχι!

Κι όμως τα ένοιωθα τόσο φυσιολογικά που απόρησα όταν το σκέφτηκα. Κι αυτό ήταν κι η αφορμή να γράψω αυτό το πόστ. Για μια Ελλάδα που αντιστέκεται κι επιμένει, όπως θα έλεγε κι ο Νιόνιος, κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει.

Α, ξέχασα! Πρώτη ψηφίστηκε η εφαρμογή το Terpnon. Αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικώτερο, έτσι δεν είναι;