Tag Archives: blog action day

15/10 BlogActionDay : για τη φτώχεια

Ξέρω ότι δεν πρόκειται να ταΐσουμε τους πεινασμένους μ’ ένα ποστ, οπότε, πληζ, ας μην αρχίσουμε τα περσινά. Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να προκαλέσει ένα, έστω και ελάχιστο, προβληματισμό ή να ξεκινήσει μια συζήτηση ας το κάνει. Λεπτομέρειες εδώ.


Blog Action Day 2008 Poverty from Blog Action Day on Vimeo.

Reblog this post [with Zemanta]

Blog Action Day: Απολογισμός

Την ώρα που γράφεται αυτό το ποστ, η 15η Οκτωβρίου δεν έχει εκπνεύσει σ’ όλες τις πλευρές του πλανήτη, αλλά είναι πολύ κοντά, έτσι τα αποτελέσματα είναι περίπου οριστικά:

484 ποστ μετράει το Technorati στην ελληνική γλώσσα και συμφωνεί το Sync με 482.
122 χιλιάδες σε όλες τις γλώσσες μας δίνει πάλι το Technorati.
20 χιλιάδες blog συμμετέχουν επίσημα (έχουν δηλωθεί στη σελίδα του blog action day) με εκτιμώμενο combined feed 14,3 εκ. ανθρώπους.
Ποσοστό post/συνολικό αριθμό μπλογκ για την Ελλάδα 484/22χιλ = 2,2%!!
Ποσοστό post/συνολικό αριθμό μπλογκ για τo κόσμο 122χιλ/70εκ = 0,17%. Το δεύτερο ποσοστό σίγουρα είναι υποεκτιμημένο γιατί δεν μπορεί να συμπεριλάβει τα ποστ που δεν περιείχαν το αγγλικό “Blog action day”. ΄Όπως και νάχει, η ελληνική δραστηριοποίηση είναι αναλογικά πολύ μεγαλύτερη, πράγμα κατανοητό γιατί δεν έχει σβήσει ακόμα η επίδραση των καταστροφικών φωτιών στη συνείδησή μας.

Πέραν των αριθμών, όμως, έχω την εντύπωση, από τα λίγα που διάβασα, ότι οι ελληνικές συμμετοχές δεν είχαν πολύ πάθος. Άλλοι εκφράζονταν κριτικά αλλά συμμετείχαν, άλλοι απλώς αναπαρήγαν κείμενα ήδη γνωστά. Κατανοητό ως ένα βαθμό γιατί κι η προέλευση της πρωτοβουλίας αυτής κι οι σκοποί της δεν είναι επαρκώς ξεκάθαροι στην πλειονότητα των Ελλήνων bloggers. Κι υπάρχει πάντα και το επαρχιώτικο αντανακλαστικό μας που σνομπάρει ότι δεν αφορά στενά τα ελληνικά πλαίσια.

Powered by ScribeFire.

Η προσωπική οικολογία

Σήμερα είναι η blog action day και παρότι δεν έχω καταλάβει αν το metablogging.gr έχει συμπεριληφθεί στα blog που θεωρείται ότι συμμετέχουν (γιατί ποτέ δεν πήρα κάποιου είδους απάντηση μετά την εγγραφή μου στο http://www.blogactionday.com) επί της ουσίας δεν θα μπορούσα να είμαι έξω, μιας και το θέμα είναι μεν ένα θέμα που έχει γίνει πολιτική καραμέλα τελευταία, αλλά είναι κι ένα θέμα που καίει. Κι εμείς στην Ελλάδα νοιώσαμε πολύ οδυνηρά την πυρωμένη ανάσα του το καλοκαίρι που μας πέρασε  και με τις απίστευτες σε θερμοκρασίες και διάρκεια ζέστες και με τις συνεπακόλουθες φωτιές, που αφάνισαν κοντά 2εκ στρέμματα δασικής έκτασης.

Δεν θέλω όμως σ’ αυτό το ποστ να θεωρητικολογήσω, πολιτικολογήσω, να πω μεγάλα και εντυπωσιακά φούμαρα, για όλα αυτά που θάπρεπε να γίνουν και που θεωρούμε ότι μόνο οι κυβερνήσεις μπορούν να κάνουν. Αλλά θάθελα να δώσω μια πιο απλή προσωπική διάσταση στο πρόβλημα.

Όταν σκέφτεστε το πρόβλημα περιβάλλον, αναρωτιέστε ποτέ αν έχετε μερίδιο ευθύνης; Κι αν ναι, θεωρείτε ότι η ευθύνη σας είναι τέτοιας έντασης που να σας συνεγείρει να κάνετε κάτι;

Για το δεύτερο έχω πολλές αμφιβολίες, γιατί όλοι κάνουμε υποσυνείδητα μια διαίρεση στο μυαλό μας: έξη δις άνθρωποι, είμαι ένας απ’ αυτούς, άρα η ευθύνη μου είναι το 1/6 δις και, συνεπώς, ελάχιστα μπορώ να κάνω.

Αυτό είναι ένα κλασσικό σκεπτικό-πρόβλημα σ’ όλα τα μεγάλα θέματα: το άτομο είναι πάντα πολύ λίγο σε σχέση με το σύνολο. Κι αποτελεί μια υπνωτική δικαιολογία που μας αποτρέπει από το να κάνουμε τα μεγάλα προβλήματα, μικρά.
Η αλλαγή στους αριθμούς όμως επέρχεται όχι επηρεάζοντας με μιας όλη την ανθρωπότητα, αλλά επηρεάζοντας πάνω από έναν άλλον άνθρωπο. Αν η προσωπική μας στάση μπορέσει να αλλάξει δύο μόνο άλλους ακόμα, τότε δημιουργούμε το φαινόμενο με το ρύζι και τη σκακιέρα: αν σε κάθε νταμάκι βάζουμε 2πλασια ποσότητα ρυζιού, τότε στο 64ο νταμάκι θα έχουμε το απίστευτο νούμερο 9223372036854775808.

Πέραν της υπερβολής, το παράδειγμα αποσκοπεί να δείξει τη δυναμική του να επηρεάζεις έστω και μια μικρή ομάδα ανθρώπων με την προσωπική σου στάση.

Ναι, θα μου πείτε, αλλά και το 99% να επηρεάσουμε, το 1% που ελέγχει τους παγκόσμιους πόρους κτλ είναι ικανό να συνεχίσει την περιβαλλοντική καταστροφή.

Είναι;

Και πως;

Η καταστροφή του περιβαλλοντος συντελείται μέσω της κατανάλωσης μας. Οτιδήποτε τελικά γίνεται καταστροφικό και ρυπογόνο, υπάρχει, σε πρώτη φάση, σαν στάδιο μιας παραγωγικής ή διανεμητικής διαδικασίας, που αποσκοπεί στο να μας φέρει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, και να μας πάρει οικονομική αξία. Χωρίς καταναλωτές του προϊόντος, η αλυσίδα αυτή σπάει αυτόματα.

Το παράδειγμα του αυτοκινήτου είναι το πιο χαρακτηριστικό. Είναι γεγονός ότι το αυτοκίνητο ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό εκπομπής καυσαερίων στον πλανήτη. Κι είναι επίσης γεγονός ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής το έχει κάνει μια αναγκαιότητα. Πως μπορούμε να επέμβουμε εδώ; Στην πραγματικότητα, ο συγχρονος τρόπος ζωής έχει κάνει αναγκαιότητα τη γρήγορη μετακίνηση κι όχι το αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο, με τον κινητήρα εσωτερικής καύσης είναι μια παλιά, μη αποδοτική ενεργειακά, λύση στο πρόβλημα της μετακίνησης. Απλές λύσεις καταρχήν, όπως χρήση μαζικών μέσων συγκοινωνίας και υβριδικών αυτοκινήτων μπορούν να μειώσουν το πρόβλημα σε θαυμαστά επίπεδα. Αλλά, τελικά, μπορεί κανείς να πιστέψει σοβαρά  ότι το επίπεδο της τεχνολογίας που διαθέτουμε δεν είναι τέτοιο που να δημιουργήσει αποδοτικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα με μπαταρία ή υδρογονοκαύσιμα; Είναι και παραείναι! Απλά οι βιομηχανίες πρέπει να αποσβέσουν στο πολλαπλό τις βιομηχανικές επενδύσεις τους πρώτα, κι οι πετρελαιοπαραγωγοί να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια πετρελαϊκού κέρδους, πριν αποφασίσουν να δώσουν το πράσινο φως για τη μεγάλης κλίμακας έρευνα προς αυτές τις κατευθύνσεις.

Γι αυτό θα έλεγα ότι η πιο απλή πρακτική που μπορούμε να ακολουθήσουμε, είναι το “σκέψου πριν καταναλώσεις”. Σκέψου τι μηχανισμούς βάζεις σε λειτουργία, και τι εναλλακτικές λύσεις έχεις. Μη ποτίζεις το ζιζάνιο που αύριο θα θεριέψει και θα πνίξει το σπίτι σου.

Powered by ScribeFire.