Tag Archives: bloggers

John Aravosis, Blogs και πολιτική στην Αμερική, Μέρος 1ο

Την τελευταία μέρα του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, ο ελληνοαμερικάνος προσκεκλημένος blogger, John Aravosis, έκανε μια άτυπη παρουσίαση στους παρευρισκόμενους έλληνες μπλογκερς για διάφορα θέματα που σχετίζονται με τη χρήση βίντεο στην πολιτική αντιπαράθεση, την έρευνα που κάνουν οι μπλογκερς σε ζητήματα που δεν αναδεικνύονται από τον παραδοσιακό τύπο κ.α.

Η παρουσίαση ήταν διάρκειας πάνω από 1.30 ώρα κι είχε πολύ ενδιαφέρον. Μεταφέρω εδώ το πρώτο μέρος (περίπου 40 λεπτά) που έχει και τα περισσότερα κλιπάκια από το Youtube. Έχω επεξεργαστεί το βίντεο κι έχω παρεμβάλει τα αυθεντικά κλιπάκια από το youtube για καλύτερη παρακολούθηση και κατανόηση. Η παρουσίαση είναι στα αγγλικά και υπάρχει αρκετός περιφερειακός θόρυβος αλλά η ομιλία του John είναι κατανοητή σχεδόν στο σύνολό της. Θα ακολουθήσουν δύο μέρη ακόμα.

Τα κλιπάκια που περιλαμβάνονται μπορείτε να τα βρείτε εδώ: http://del.icio.us/metablogging/aravosis-videos.

Μια βραδιά στο Dasein

Την περασμένη Πέμπτη, 20/3, μια ομάδα από bloggers διοργάνωσε κάτι σαν λογοτεχνική βραδιά, στο καφεμπάρ Dasein, στα Εξάρχεια.

Παραβρέθηκαν περίπου 50 άτομα και φαίνεται πως το διασκέδασαν αρκετά.

Έφτασα αργοπορημένος και κουρασμένος κι έτσι δεν μπόρεσα να συγκεντρωθώ ιδιαίτερα και να συμμετάσχω στην γενική ευφορία. Πήρα μόνο μερικά λεπτά βίντεο (κι αυτά λειψά γιατί αφαιρέθηκα και δεν κατέγραψα τους Vita mi Barouak και Nuwanda).

Έτσι για την ιστορία του πράγματος…

The state of the (bloggers’) union

bpmΠριν δυό μέρες, όπως μας πληροφόρησε το Techcrunch, το περιοδικό Blogger’s & Podcaster’s Magazine, έκανε μια διπλή ανακοίνωση, που μέχρι στιγμής στα καθ’ ημάς δεν έχει ακουστεί καθόλου μιας κι αισθανόμαστε ότι δεν μας αφορά:

  • Δημιουργεί (το περιοδικό) ένα διαφημιστικό δίκτυο που θα στοχεύει κυρίως τα blogs μικρής εμβέλειας (άρα, εξ ορισμού όλα τα ελληνικά) .

Για να γίνει κανείς μέλος του δικτύου πρέπει να πληρώνει μια μηνιαία συνδρομή των $5.

Τίποτα ιδιαίτερο ως εδώ. Το ενδιαφέρον έρχεται μετά.

  • Όσοι από τους bloggers ενταχθούν στο δίκτυο και θέλουν να γίνουν αποκλειστικής απασχόλησης bloggers, θα δικαιούνται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης!!!

Οι λεπτομέρειες δεν έχουν γίνει γνωστές αλλά δεν μπορεί να είναι εντυπωσιακές, μιας και περιοδικό δεν είναι παρά ένα startup το οποίο μάλιστα έχει εξαντλήσει το κεφάλαιό του και πάει για νέο γύρο χρηματοδότησης, συνεπώς, αν θα αφορά κάποιους, θα είναι μάλλον αγγλόφωνοι bloggers, κι αν παρέχει κάτι, θα είναι μάλλον πολύ βασικό.

Η ιδέα αξίζει προσοχής. Κι αυτό όχι γιατί το δικαιολογεί η επιθυμία των φουκαράδων μπλογκερ που θέλουν να γίνουν (πιο) επαγγελματίες, αλλά γιατί το διακαιολογεί η ροή του χρήματος από τα venture capitals. Και πάλι το Techcrunch δημοσιεύει σήμερα μια σειρά από στοιχεία για κεφάλαια που επενδύθηκαν σε blogs τους τελευταίους μήνες.

Αντιγράφω:

More blogs are raising venture capital, we’re hearing from people they’ve pitched. Newcomer Silicon Alley Insider is looking for a $3 – $5 million round, if reports are correct. And PaidContent is pitching for a second round in that same range (PaidContent raised a round of “less than $1 million” in 2006). We’re also hearing that PaidContent is trying to sell the company for $15 million or more, and just bail out with some spending money.

These rumored deals come as funding for bloggers is heating up in general. Just a month ago VentureBeat reported a $320,000 raise. In 2007 we saw Sugar Inc. ($10 million), GigaOm ($1 million), Xconomy, Blogher ($3.5 million) and The Huffington Post ($10 million) raise venture capital. That’s at least $25 million in 2007 invested in blogs and blog networks.

Βέβαια, ο Arrington συνεχίζει με πικρόχολο σχολιασμό γι αυτούς που ρίχνουν λεφτά στα blogs, γιατί πιστεύει ότι θα πάνε άπατα και τα λεφτά και τα blog μαζί τους. Προτείνει, αντίθετα, τη δημιουργία μιας dream team από blogs που θα ‘ριξουν’ κάτω το CNET, θα προσλάβουν όσους καλούς από το CNET θέλουν, και θα βάλουν πλώρη για μεγαλύτερα λιμάνια. Στα οποία θα βυθίσουν και την όποια ανεξαρτησία τους δίνει αξία μέχρι στιγμής, λέω γω. Ανεξαρτησία από συμφέροντα και διαφημιζόμενους.

Στα πλαίσια πάντως αυτού του rant, μαθαίνουμε ότι οι bloggers πληρώνονταν $5 ανά ποστ στις καλές μέρες που αναπολεί ο Arrington. Που δηλαδή για να ζήσεις στοιχειωδώς απ’ αυτό, χρειάζεται να γράφεις 200 ποστ το μήνα, ήτοι κάπου 6-7 τη μέρα.

Από την κουβέντα παίρνει αφορμή ένας άλλος blogger, o Josh Catone του ReadWriteWeb που, σε ήπιους τόνους, φαίνεται να υποστηρίζει την ιδέα της δημιουργίας κάποιας μορφής ένωσης bloggers. Το ενδιαφέρον με τη στάση του ReadWriteWeb απέναντι στον Arrington είναι ότι ο δημιουργός του, Marshall Kirkpatrick ήταν ο πρώτος blogger που είχε προσλάβει ο Arrington στο Techcruch (το άκουσα σ’ ένα podcast του Dave Winer που του έπαιρνε συνέντευξη). Τώρα είναι κάπου στη θέση 13 των τοπ 100 του Technorati.

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι πως το επαγγελματικό blogging στην Αμερική, όπως φαίνεται από τη συζήτηση, πλησιάζει να αποκτήσει σιγά σιγά όλα τα χαρακτηριστικά των άλλων επαγγελμάτων: εργοδότες, χρηματοδότες, υπαλλήλους, συνδικάτα κτλ Κι αυτό δεν θα αργήσει να εξαπλωθεί και πέραν της Αμερικής, άρα κι εδώ.

Και για να προλάβω τα ειρωνικά χαμόγελα (που δεν είναι αδικαιολόγητα αν σκεφτεί κανείς την κατάσταση που επικρατεί εδώ) να κλείσω με μια παρομοίωση:

Όσοι κρατούν φωτογραφική μηχανή, δεν είναι επαγγελματίες φωτογράφοι. Δεν είναι το εργαλείο που κάνει κάποιον επαγγελματία αλλά η ικανότητα κι η επιθυμία να ζήσει απ’ αυτό κι οι συνθήκες που το επιτρέπουν.

Χωρίς να ξεχνάνε ότι δεν είναι όλοι οι επαγγελματίες φωτογράφοι καλύτεροι από κάποιους ερασιτέχνες.

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ

Μια πρώτη αναφορά στο Συνέδριο στο οποίο πέρασα μερικές ώρες χτες και σήμερα.

Από τη στιγμή που είδα την πρόσκληση προς τους bloggers αναρωτιόμουν ποιος θα ήταν ο ρόλος των προσκεκλημένων στο συνέδριο:

  • Θα προσπαθούσαν να το ‘παίξουν’ ρεπόρτερ αναφέροντας ότι κι ο τύπος πάνω κάτω αλλά πιο γρήγορα;
  • Θα επιχειρούσαν πολιτικές αναλύσεις κι ένα είδος ‘στοχαστικής’ δημοσιογραφίας;
  • Θα κάναν δημόσιες σχέσεις και πολιτικό ‘celebrity gossipping’ ;
  • κτλ

Προφανώς η ερώτηση δεν ήταν θεωρητική κι αφορούσε και την δική μου πρόθεση και ρόλο, μετά την αποδοχή της πρόσκλησης.
Επειδή δεν είχα την πολυτέλεια να περάσω όλο μου το χρόνο στο συνέδριο κι επειδή το ενδιαφέρον μου, έτσι κι αλλιώς δεν είναι πολιτικό, όπως είχα γράψει, θα έστρεφα αποκλειστικά την προσοχή μου στο μέρος της συμμετοχής των bloggers στο συνέδριο. Όταν επισκέφτηκα όμως το συνεδριακό χώρο, και υπό την επίδραση της εντύπωσης του μεγέθους του και του πλήθους, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να αποτυπώσω όσο μπορώ κι οπτικά αυτή την εντύπωση και να την μεταφέρω. Επειδή είχα κάμερα μαζί μου, έγραψα συνολικά βίντεο χρόνου περίπου 2 ωρών το οποίο χωρίζεται σε δύο μέρη.

  • Το πρώτο είναι από το Σάββατο και περιλαμβάνει πλάνα από το συνέδριο και μίνι συνεντεύξεις ανθρώπων που έβλεπα εκεί.
  • Το δεύτερο που είναι και το μεγαλύτερο, είναι όλη η συζήτηση κι η ομιλία του Ελληνοαμερικάνου  John Aravosis που ήταν προσκεκλημένος στο συνέδριο κι είχε την καλοσύνη να παρουσιάσει ειδικά στους bloggers μερικές πτυχές του πολιτικού blogging στην Αμερική.

Ο ήχος βέβαια δεν είναι σπουδαίος και θα απαιτήσει μια επεξεργασία. Θα χρειαστούν επίσης κάποιες περικοπές περιττών πραγμάτων και γι αυτό θα ανεβάσω το υλικό αυτό σε μεταγενέστερο χρόνο. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι ‘breaking news’. Προσπάθησα να γίνει κάπως σαν reference material. Αν το κατάφερα σε κάποιο βαθμό θα μου το πείτε εσείς.

Εν τω μεταξύ δείτε το ποστ της Coolplatanos που επιχειρεί ένα πρώτο μάζεμα του τι έχει γραφτεί ως σήμερα το πρωί για το συνέδριο στα blogs.

Τέλος, να ευχαριστήσω τους ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ που είχαν την ιδέα της πρόσκλησης κι ειδικά τον Παναγιώτη Βρυώνη που ήταν συνέχεια δίπλα μας απαντώντας σε ερωτήσεις μας.

Πάμε ΠΑΣΟΚ;

Φαντάζομαι ότι αρκετός κόσμος έχει ήδη δει την πρόσκληση που απηύθυνε το ΠΑΣΟΚ προς τους bloggers να καλύψουν το συνέδριό του. Ενδιαφέρουσα κίνηση αλλά πριν αρχίσουμε να συρρέουμε θα πρέπει να σκεφτούμε ποιοί πρέπει να πάνε, και τι ακριβώς θα κάνουν.

Προσωπικά το ενδιαφέρον μου για τα πολιτικά συνέδρια είναι μικρό. Το να δω όμως πως θα εξελιχθεί το όλο εγχείρημα, το πως θα το αντιμετωπίσει ο κόσμος (σύνεδροι, οπαδοί, media, αντίπαλα κόμματα κτλ) και βέβαια το είδος της ΄κάλυψης΄ που θα προκύψει, είναι κάτι που δεν θα ήθελα να το χάσω. Αλλά βρίσκω να χωλαίνει η πρόταση στο εξής: οι δύο από τις τέσσερις μέρες του συνεδρίου είναι εργάσιμες (13,14/3) , που πρακτικά αποκλείουν αρκετό κόσμο από το να μπορέσει να συμμετάσχει.

Μένει λοιπόν το Σ/Κ (15,16/3).  Με μια γρήγορη ματιά δεν κατάφερα να εντοπίσω το πρόγραμμα του Συνεδρίου. Αν δεν είμαι στραβός (που είναι αρκετά πιθανό), είναι μάλλον σοβαρή έλλειψη στο επικοινωνιακό μέρος.

Για να δούμε λοιπόν.

blome.gr: Η δίκη που δεν έγινε

Γράφω εδώ μια σύντομη αναφορά για να συνοψίσω τι έγινε περιμένοντας να εκδικαστεί η υπόθεση. Στην ουσία είναι με περισσότερα λόγια όσα έγραψα στο twitter.

Έφτασα στις 10 και κάτι κι ήμουν μάλλον ο πρώτος γιατί δεν είδα κανένα έξω από την αίθουσα του  Α’ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου  του κτηρίου 9. Στην είσοδο του κτιρίου υπήρχαν παρατεταγμένοι 7-8 αστυνομικοί με ασπίδες και κράνη.  Στο χαρτί με τις υποθέσεις έξω από την αίθουσα, είδα ότι του ΑΤ ήταν η τελευταία (νο 17) κι εκείνη την ώρα και για πολύ ακόμα δικαζόταν η 3.

Μη βρίσκοντας κανέναν, βγήκα και πήγα στο κυλικείο, έξω και πίσω από το κτίριο, όπου είχε γράψει ο Αντώνης ότι θα περίμενε, αλλά μην γνωρίζοντάς τον προσωπικά, δεν μπορούσα να τον αναγνωρίσω. Επέστρεψα στο κτίριο 9 και τότε έφτασαν κι οι πρώτοι άλλοι που γνώριζα. Μαζευτήκαμε γύρω στα 10 άτομα συνολικά. Ονόματα, πλην vrypan, δεν θα πω, ας τα δηλώσουν οι ίδιοι στα μπλογκ τους. Επειδή ο vrypan έγραφε κι εκείνος στο twitter θεωρώ ότι δεν έχει πρόβλημα με τη δημοσιοποίηση.

Ο vrypan ανακάλυψε τον Αντώνη στο κυλικείο και ξαναπήγαμε όλοι εκεί. Για μια ώρα συζητούσαμε την υπόθεση κι άλλα θέματα. Παραπέρα ήταν παρατεταγμένα ΜΑΤ (ή όπως αλλιώς λέγονται πλέον) και κοντά μας κάμποσοι νεαροί υποστηρικτές δικαζόμενου αναρχικού. Πέσανε και κάποια συνθήματα που πολύ θα ήθελα να είχα γράψει με μικρόφωνο ή κάμερα αλλά δεν πρόλαβα.

Κάποια στιγμή ο titanas (που λόγω ραδιοφώνου έχει κάνει επίσης την παρουσία του εκεί δημόσια) έφερε σ’ επαφή τον Αντώνη με το  ΣΚΑΙ και τον έβγαλαν τηλεφωνικά στον αέρα.  Εν τω μεταξύ ήρθε κι ο δικηγόρος του Αντώνη κι επιστρέψαμε στον προθάλαμο του δικαστηρίου.

Εκεί φάνηκε κι ο δικηγόρος του αντίδικου, ο οποίος, σε χαλαρή συζήτηση με τον δικηγόρο του ΑΤ, δήλωσε ότι ο ενάγων δεν έχει πρόβλημα με τον ΑΤ αλλά &#95
1; μήνυση έγινε κατά αγνώστου. Επίσης δήλωσε ότι δεν μπορεί να παρεβρεθεί ο ενάγων λόγω ανωτέρας βίας και γι αυτό ζήτησε να αναβληθεί η δίκη. Ο δικηγόρος του ΑΤ αντέταξε ευγενικά ότι οι μάρτυρες (που δεν είχαν φανεί γιατί περιμέναν τηλέφωνο  από τον ΑΤ) είναι δύσκολο να βρίσκονται και να έρχονται σε συνεχείς αναβολές.

Μόλις  τελείωσε η εκδίκαση της υπόθεσης 10, οι δικηγόροι πήγαν στην έδρα για να συζητηθεί η αναβολή. Δεν ήμουν κοντά και δεν άκουσα όλη τη στιχομυθία καθαρά, αλλά απ’ ότι έλεγαν οι άλλοι, ο δικηγόρος του Λ. επικαλέστηκε σαν δικαιολογία για τη μη παρουσία του, την μη παράδοση της κλήτευσης λόγω αλλαγής διεύθυνσης.

Κι ήρθε η κεραμίδα. Επόμενη δικάσιμος: 18-2-2009!

Δηλαδή το παιδί πρέπει να γεράσει πρώτα για να τον αφήσουν ήσυχο;

Δυο πράγματα που μου έκαναν (κακώς ίσως) εντύπωση:

  • Ο Αντώνης μας ευχαρίστησε που πήγαμε κι είπε ότι ένοιωσε πολύ πιο άνετα γιατί αν ήταν μόνος θα ήταν πολύ φοβισμένος. Και πράγματι, σκέφτομαι πόσοι και πόσοι αθώοι μπορεί να έχουν υποστεί την οδύνη της δίκης (έστω και της αθώωσης, δεν έχει σημασία) χωρίς να έχουν κανένα δίπλα να τους πει μια ενθαρυντική κουβέντα. Ομολογώ ότι όταν ξεκινούσα για το δικαστήριο, δεν είχα αυτή την ανθρώπινη πλευρά στο μυαλό μου.
  • Ο  δικηγόρος του ΑΤ μας είπε ότι έχει την αίσθηση ότι η κινητοποίηση κι η συμπαράστασή μας έχει δημιουργήσει ένα θετικό κλίμα (δεν θυμάμαι τα λόγια ακριβώς, αλλά αυτό κατέγραψα στη μνήμη). Αν μη τι άλλο, αισθάνεσαι μια μικρή δικαίωση να τ’ ακούς, όποια κι αν είναι η αλήθεια.

Απ’ ότι φαίνεται πλεόν ο αγώνας δεν είναι να κερδηθεί η δίκη μόνο, αλλά να ηττηθεί κι  η λήθη.

Ο Πωλ Σταματίου στο away.gr

Τον Αύγουστο που μας πέρασε, μετά το podcast με τον Leonid Mamchenkov, είχα την ιδέα να κάνω το ίδιο με τον Πωλ Σταματίου. Του έστειλα ένα μήνυμα που εξηγούσα τι ήθελα και περίμενα απάντηση που όμως δεν ήρθε ποτέ.

Δεν ξέρω τι έγινε, αν δεν ενδιαφέρθηκε, αν δεν πήγε το μήνυμα ή ότι άλλο, πάντως σήμερα έλαβα από τον Δημήτρη Καλαβρό του away.gr μια πρόσκληση να κάνω κάποια αναφορά σε μια συνέντευξη που πήραν από τον Πωλ Σταματίου. Διάβασα τη συνέντευξη (όχι χωρίς κάποια ζήλεια) και μου λύθηκαν αρκετές απορίες που είχα σχετικά με τον Πωλ. Όσοι ενδιαφέρεστε, μπορείτε να την βρείτε εδώ. Με μια μικρή διόρθωση όμως: στο ποστ αναφέρεται ότι ο Πωλ είναι ο πιο γνωστός Έλληνας μπλόγκερ. Στην πραγματικότητα είναι η Αριάννα Στασινοπούλου Χάφφινγκτον που το blog της (Breaking News and Opinion from Huffington Post) είναι νούμερο 5 στη λίστα του Technorati, ενώ στη θέση 11 βρίσκεται το μπλογκ ενός άλλου ελληνικής καταγωγής μπλογκερ (του Μάρκου Μουλίτσα Ζούνιγκα): το DailyKos.com.

Αν του χρόνου γίνει κάτι αντίστοιχο του Greek Bloggers’ Camp, θα είχε ενδιαφέρον να καλέσουμε τον Πωλ, μιας κι, όπως δηλώνει, του χρόνου αποφοιτά και σκοπεύει να περάσει κάποιο χρόνο στην Ελλάδα.

Ποιός μιλάει για τη Μπούρμα;

Αυτή η ελάχιστα γνωστή χώρα είναι 45 χρόνια κάτω από δικτατορικό καθεστώς. Τα νέα που εδώ και λίγες μέρες κάνουν το γύρo του κόσμου, πως μια εξέγερση είναι σε εξέλιξη εκεί πέρα, με άφησαν κάπως μουδιασμένο. Ήθελα να γράψω κάτι αλλά γνώριζα ελάχιστα και δεν ήξερα τι ακριβώς συμβαίνει. Το μόνο που θα μπορούσα να κάνω, θάταν να αναμασήσω καμιά είδηση. Εγώ ήθελα όμως κάτι από την μπλογκόσφαιρα.

Χτες οι δύο Μασούρες (Ρίτσα και Αστέρης) με διαφώτισαν με τα ποστ τους για την κατάσταση εκεί. Ειδικά το ποστ του Αστέρη είναι ένα πλήρες λήμμα για το θέμα κι έτσι είχα σκοπό σήμερα να κάνω μια τουλάχιστον μνεία για να ησυχάσω τη συνείδησή μου. Κι έτυχε ακριβώς σήμερα να πέσω πάνω σ’ αυτό το ποστ του ReadWriteWeb που θεωρώ συγκλονιστικό γιατί το κουτάκι με τα νέα που βλέπετε δίπλα και που το πήρα από κει, είναι από τον τελευταίο μπλόγκερ που μεταδίδει ακόμα ειδήσεις από την ταλαιπωρημένη χώρα. Όταν κοιτάτε το κουτάκι να εύχεστε να ανανεώνεται, γιατί ξέρετε τι θα σημαίνει αν σταματήσει…