Tag Archives: blogging

Προδοσίες

Traición | Treason
Σκέφτομαι συχνά τελευταία ότι έχω ‘προδώσει’ τη θεματολογία αυτού του μπλογκ. Παρότι έκλεισε πλέον χρόνος από τότε που είπα πως θα το γυρίσω σε προσωπικό μπλογκ, είχα δηλώσει κι είχα την πρόθεση να μείνω στην αρχική του θεματολογία που περιστρεφόταν γύρω από το blogging και τα social media.

Δύο γεγονότα όμως μ’ έχουν βγάλει πολλές φορές εκτός αυτής της υπεσχημένης πορείας: Η επαγγελματική μου δραστηριοποίηση στα social media κι η οικονομική κρίση.

Θυμάμαι ένα πολύ διδακτικό ποστ του Hugh MacLeod που έχει σχέση με το θέμα επαγγελματική μου δραστηριοποίηση στα social media. Θα σας αφήσω να το διαβάσετε αναπαράγοντας εδώ μόνο τη φράση με την οποία το ξεκινάει ο Hugh:

The late billionaire, James Goldsmith once quipped, “When a man marries his mistress, he immediately creates a vacancy.”

Η  mistress εν προκειμένω ήταν η ερασιτεχνική ενασχόληση με τα social media. Και το το νέο επάγγελμα η αποκατεστημένη πλέον ερωμένη.

Πράγμα που θέτει το ερώτημα ποια είναι η νέα mistress;

Κι εδώ μπαίνει η κρίση. Γιατί από τότε που ξεκίνησε, πέρσι το Νοέμβριο – Δεκέμβριο, κάτι η συλλογική αγωνία, κάτι η προσωπική ανασφάλεια, έφεραν στη μνήμη μου τις ξεχασμένες σπουδές μου στα οικονομικά κι άρχισα να γράφω για οικονομικά θέματα, δειλά στην αρχή, κι ύστερα πιο συχνά. Κι όχι μόνο να γράφω, αλλά και να τουϊτάρω, οικονομικές κυρίως ειδήσεις, απόψεις κι αναλύσεις.

Εξ ου κι οι  θεματικές κατηγορίες που απέκτησε αυτό το μπλογκ οικονομία και πολιτική και που πριν δεν είχε.

Σ’ αυτή την προδοσία και σ’ αυτή τη νέα θεματολογία ξαναβρήκα τον ερασιτέχνη, μπορούσα να λέω τη σκέψη μου και τη γνώμη μου χωρίς να φοβάμαι μην θίξω κανένα πελάτη ή υποψήφιο πελάτη, χωρίς να μετράω τα λόγια μου και ν’ αυτολογοκρίνομαι πράγμα που αναπόφευκτα συμβαίνει πλέον όταν γράφω κάτι για social media ακόμα κι αν το γράφω εδώ, που είναι προσωπικός κι όχι επαγγελματικός χώρος.

Αυτή όμως η θεματολογική ‘προδοσία’ είναι κι η πραγματική πιστότητα, όχι στη θεματολογία, αλλά στο ίδιο το blogging. Γιατί το  blogging είναι πάνω απ’ όλα προσωπική υπόθεση. Κι έτσι θα μείνει …

Αλλαγές

Χτες το απόγευμα, άγνωστο πως σβήστηκε ένα αρχείο από το theme του blog,  κι επειδή δεν είχα πρόχειρο backup αναγκάστηκα να αλλάξω τελείως το theme. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε και που θα αλλάζει συνέχεια τις επόμενες μέρες μέχρι να κατασταλάξω σε κάτι που να με εκφράζει.

Μαζί με το σβήσιμο του theme όμως χάθηκαν κι οι ρυθμίσεις για τις διαφημίσεις  της Google και λέω  να μην τις ανανεώσω. Όχι ότι έχω πρόβλημα μαζί τους. Απλά δεν ταιριάζουν πια. Δεν ήταν ποτέ και τίποτα προσοδοφόρο. Υπήρχαν κυρίως για να με βοηθούν να παρακολουθώ τι κάνει η Google σ’ αυτόν τον τομέα.

Καμιά φορά έρχονται έτσι τα πράγματα που μπαίνεις στον πειρασμό να κάνεις μεταφυσικούς συσχετισμούς γιατί εδώ  και μέρες μ’ απασχολούσαν δύο ζητήματα:

  • Ότι πρέπει να αλλάξω το   metablogging σε πιο προσωπικό μπλογκ
  • Κι ότι, ως εκ τούτου, το να προβάλω διαφημίσεις δεν ταιριάζει.

Το δεύτερο αυτορυθμίστηκε, αλλά αυτή είναι η μικρότερη από τις δύο αλλαγές. (Η διαφήμιση για το Spiti24 είναι ανηλλειμένη υποχρέωση και θα μείνει εκεί ως να εκπνεύσει η υποχρέωση).

Η μεγάλη είναι το ότι να κάνω το metablogging το προσωπικό μου blog, μεταβάλλοντας κάπως την θεματολογία του. Όχι πολύ, γιατί τα θέματα που μ’ ενδιαφέρουν πάνω κάτω τα ίδια είναι. Απλά θέλω να έχω την άνεση να ξεστρατίζω ευχάριστα μερικές φορές.

Το  metablogging  ξεκίνησε σαν ομαδικό μπλογκ κι ακόμα κάτι τέτοιο γράφει στο Tαυτότητα. Δεν υπήρξε ποτέ αμιγώς ομαδικό παρά τις συνεργασίες (περισσότερες στην αρχή και λιγότερες αργότερα). Δεν μπόρεσε να γίνει ούτε κατόπιν των εκκλήσεων μου. Γιατί να το παλεύω άδικα λοιπόν;

Επιπλέον, το blog  και τ΄όνομα του γεννήθηκαν σε μια εποχή που τα blog είχαν μεγαλύτερη σημασία από τώρα. Σιγά σιγά το βάρος έγειρε προς τα κοινωνικά δίκτυα και τα μπλογκ έπαψαν να είναι το κέντρο του κόσμου στον κοινωνικό ιστό. Γι αυτό και τ΄όνομα ακόμα, παρότι ένα microbrand, το νοιώθω να με βαραίνει. Κι αν μπορούσα να το αλλάξω χωρίς να χάσω όλα τα link, θα το έκανα τώρα.

Ένας άλλος λόγος που αποφάσισα αυτή την αλλαγή, είναι κάτι σαν ωρίμανση: στα 3.5 χρόνια που ασχολούμαι με τα μπλογκ έμαθα να εκτιμώ περισσότερο το αυθεντικά προσωπικό από το χωλά υπερπροσωπικό, διαπροσωπικό και τελικά απρόσωπο.

Τα μπλογκ που έχουν αξία είναι αυτά που μπορούμε να τα εντάξουμε σε ένα web of trust, σ’ ένα ιστό εμπιστοσύνης, και χωρίς την προσωπική σφραγίδα κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι κλείνω τις πόρτες σε παλιούς και νέους συνεργάτες. Το αντίθετο. Απλά θα είναι φιλοξενούμενοι στο σπίτι μου πια, παρά όλοι μαζί σ’ ένα ξενοδοχείο.

Για να κλείσω, παραφράζω το γνωστό αγγλικό ρητό: “My blog is my castle ” .

And my lab for sure.

Ζητούνται bloggers

Web 2.0 Landscape
Image by vincos via Flickr

Εντάξει, λίγο προβοκατόρικος ο τίτλος, το παραδέχομαι. Αλλά καθώς πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια αυτού του μπλογκ σκεφτόμουνα πως μια επιστροφή στις ρίζες κρίνεται απαραίτητη.

Θυμίζω ότι το metablogging ξεκίνησε φιλοδοξώντας να είναι ένα ομάδικό μπλογκ. Γρήγορα διολίσθησε στο ‘ατόπημα’ της παρακολούθησης της τεχνολογίας και γι αυτό έμεινα σχεδόν μόνος με την περιστασιακή παρέα του  Jago και της Ροδιάς (που τελευταία ούτε να δει το μπλογκ δεν μπορεί λόγω vivodi) κι έτσι κάπου το metablogging ταυτίστηκε με μένα. Ίσως και να το επιδίωξα σε κάποιες φάσεις.

Η αλήθεια είναι ότι το να συντηρείς ένα θεματικό μπλογκ είναι δύσκολη υπόθεση. Και δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός. Αυτό που ήθελα όταν το ξεκίνησα ήταν να γίνει απλώς ένα βήμα που να συγκεντρώνει απόψεις και ειδήσεις για το blogging. Έπειτα επεκτάθηκα σ’ όλα τα social media και γενικά το web 2.0 κι εκεί παραμένω ως σήμερα. Θα ήθελα όμως να ξανανοίξω τις πόρτες και να προσκαλέσω κόσμο να γράψει εδώ.  Γιατί;  Για λόγους πληρότητας και σφαρικότητας βασικά, μιας και η μπλογκόσφαιρα έχει μεγαλώσει και δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να ισχυριστεί ότι την παρακολουθεί.

Όσοι λοιπόν ενδιαφέρεστε, είτε για μόνιμη συνεργασία γενικής μορφής, είτε σε κάποιο ειδικό θέμα, είτε  απλά έχετε σκεφτεί ή δει ή διαβάσει κάτι που νομίζετε ότι θα είχε ενδιαφέρον να το μοιραστείτε με το κοινό του metablogging κι όχι με το κοινό του μπλογκ σας (μόνο),  στείλτε ένα μήνυμα για να συζητήσουμε τα περαιτέρω.

Reblog this post [with Zemanta]

“Περάστε κι απ’ αυτό το μπλογκ…”

Αφορμή για το παρόν είναι ένας εκνευρισμός του απογεύματος που προκλήθηκε από mail που μου ανήγγηλε ποιό είναι το νέο ποστ σε κάποιο μπλογκ. Είναι σαφές ότι ούτε είχα ρωτήσει, ούτε και  μ’ ενδιέφερε.

Αφού έγραψα στο  twitter πως, από δω και μπρος,  ότι παρόμοιο λαμβάνω   θα το στέλνω στον Καιάδα, είπα να το δω λίγο πιο ψύχραιμα. Γιατί τελικά νομίζω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις επικρατεί άγνοια συνδιασμένη με επιθυμία για γρήγορη ανάδειξη, κι όχι πραγματικά κάποια σκοτεινή πρόθεση.

Γι αυτό θα προσπαθήσω να πω γιατί, κατά τη γνώμη μου, αυτή η μέθοδος προσέγγισης αναγνωστών σε ένα μπλογκ είναι λάθος και πρέπει να αποφεύγεται.

Όπως αυτός που μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του έχει μικρή πιθανότητα να γίνει αγαπητός σε μια παρέα, έτσι κι ένα μπλογκ που προσπαθεί να προωθήσει τη δική του ατζέντα και μόνο, γεννά ανάλογα συναισθήματα.

Όπως σπάνια ακούμε τον τυχαίο τύπο που αγορεύει στο δρόμο, ή τον περίεργο που μας πιάνει απρόσκλητος συζήτηση, έτσι συμβαίνει και μ’   ένα μπλογκ που προσκαλεί αναγνώστες μέσω email.

Χρησιμοποιώ επίτηδες αυτές τις αναλογίες με δυσάρεστα πρόσωπα, γιατί τα μπλογκ είναι κατεξοχήν προσωπικός τρόπος έκφρασης. Μιλάει ο μπλογκερ, δεν είναι δελτίο ειδήσεων, ακόμα κι αν το αντικείμενο είναι ειδησεογραφικό. Για να μιλήσεις και να μην είσαι ο τρελός του δρόμου, ο γελοίος της παρέας, ο ενοχλητικός, πρέπει πρώτα να μπεις στην συζήτηση, δηλαδή να ακούσεις.

Πως να θεωρήσω ότι έχει ‘ακούσει’ κάποιος που με καλεί να διαβάσω κάτι για θεματικό αντικείμενο για το οποίο ποτέ δεν έχω ενδιαφερθεί, διαβάσει  ή σχολιάσει, σε μπλογκ ή σε άλλο social medium;

Για να μπεις στη συζήτηση, γιατί όλη η μπλογκόσφαιρα ένα δίχτυ συζητήσεων είναι, πρέπει πρώτα να ακούσεις. Να δεις τι συζητιέται, τι ταιριάζει στα ενδιαφέροντά σου και ‘ποιός’ το εκφωνεί. Να διαβάσεις, να σχολιάσεις, να παρακολουθήσεις.

Αν σχολιάσεις έντιμα και καταθέσεις την άποψη σου σε παρόμοιας θεματικής με σένα μπλογκ , κάποιοι θα σε δουν, θα δουν τι λες κι αν το βρουν ενδιαφέρον, θα έρθουν στο μπλογκ σου, θα γραφτούν στο feed σου και θα σε σχολιάσουν με τη σειρά τους.

Αν θες να είσαι πιο in, πήγαινε σε νέα εργαλεία συζήτησης: μπες στο twitter, στο friendfeed, στο sync live, μοιράσου ποστ από το google reader, μοιράσου links στο delicious, προμοτάρησε ότι νομίζεις ότι αξίζει σε site  σαν το buzz, το blogz, το foracamp, το digg, το freestuff κ.α.

Αναζήτησε το τι θεωρούν οι άλλοι ενδιαφέρον σ’ αυτά τα social bookmarking εργαλεία και σχολίασε.

Η λογική του να προωθώ το περιεχόμενο που δημιουργώ με email είναι ξένη στους μπλόγκερς. Είναι πολύ web 1.0. Θυμίζει καμπάνια μάρκετιν, απ’ αυτές που επιχειρούν οι μικρότερες συνήθως εταιρείες και που είναι με το ένα πόδι στο σπαμ.

Ένα μπλογκ δεν είναι portal. Δεν υπάρχει για να έχει επισκέπτες. Υπάρχει για να καταθέτει μια άποψη. Υπάρχει για να συζητά. Υπάρχει για να έχει αναγνώστες. Κι οι αναγνώστες είναι συμμέτοχοι, δεν είναι πελάτες. Είναι ισότιμοι, αν όχι καλύτεροι.

Δεν υπάρχουν τρικ και κόλπα για γρήγορη ανάδειξη στη μπλογκόσφαιρα. Για όσους προτιμούν τα κόλπα υπάρχει το τσίρκο…

Η φωτογραφία από τον Roadsidepictures.

Reblog this post [with Zemanta]

Press-gr: στο αρχείο η υπόθεση, κι η σιωπή των αμνών

Τον Φεβρουάριο είχαμε βγάλει την είδηση για την απόπειρα σύλληψης Καψαμπέλη πριν γραφτεί στις εφημερίδες. Είναι δίκαιο λοιπόν να αναφερθούμε  και για την κατάληξη αυτής της υπόθεσης.

Κατάληξη; Στο βαθμό που το δημοσίευμα του pressmme αληθεύει, η υπόθεση πήγε στο αρχείο γιατί δεν βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία.

Αναμενόμενο ίσως.

Η είδηση όμως είναι αλλού. Από τότε που είδα τo  παραπάνω άρθρο ψάχνω να βρω μια αναφορά στον τύπο και δεν βρίσκω. Ας το συγκρίνουμε αυτό με το τι είχε γραφτεί, και κυρίως την τηλεοπτική υστερία, παίρνουμε μια πολλή σκαιή εικόνα της επίσημης ενημέρωσης.

Ας βγει κάποιος να επιβεβαιώσει ή διαψεύσει.

BlogActionDay: μικρός απολογισμός

Τώρα γιατί εγώ πιάνω να κάνω απολογισμό, ενώ δεν έκανα ούτε ένα ποστ; Μάλλον για να δικαιώσω το όνομα του blog: metablogging σημαίνει να κάνεις blogging για το blogging. Το δικό σου ή των άλλων. Οι οποίοι εν προκειμένω, φαίνεται να ήταν σημαντικά λιγότεροι από πέρσι. Εννοώ όσοι συγκινήθηκαν από το κέλευσμα του Blog Action Day. Αλλά μήπως το ίδιο μούδιασμα δεν είδαμε και στις άλλες ακτιβιστικές ενέργειες του 2008 (αν το blog action day μπορεί να χαρακτηριστεί ακτιβισμός).

Συγκεκριμένα, μέχρι αυτή την ώρα, βλέπω στο blogsearch, να έχουν ανταποκριθεί 107 blog δηλαδή λιγότερο από το ένα τέταρτο απ’ όσα πέρσι. Και δεν βλέπω μέσα σε μια ώρα να καλύπτεται η διαφορά.

Ας δούμε πως συγκρινόμαστε και με την παγκόσμια μπλογκόσφαιρα και μετά μπορούμε να επιχειρήσουμε συμπεράσματα.

State of the Blogosphere

Μετά από 1.5 χρόνο το Technorati βγάζει πάλι το “State of the Blogosphere”, την έκθεση που έδινε στατιστικά για την πρόοδο της μπλογκόσφαιρας. Αυτό είναι το 5ο στη σειρά. Φέτος μάλιστα προσπαθούν να πάνε πέρα από τα ξερά νούμερα για τον αριθμό των blog και προσπαθούν να δώσουν πληροφορίες για τον ρόλο των μπλογκ, τα εργαλεία τους κτλ.

Αλλά ας δούμε καταρχήν το νούμερο: 133 εκατ. μπλογκ από το 2002 μέχρι σήμερα!

chart-p0-auth

(Για να ευλογήσουμε και λίγο τα γένια μας, από το γράφημα βλέπετε ότι μόνο 76χιλ μπλογκ έχουν technorati authority μεγαλύτερο από 50. Το metablogging τη στιγμή που γράφω έχει 114, που σημαίνει ότι είναι μέσα σ’ αυτό το μισό τοις χιλίοις στο οποίο αναλογεί το νούμερο).

Δεν ξέρω πως το technorati έφτασε στα παρακάτω συμπεράσματα αλλά, αν είναι αλήθεια, έχουν ενδιαφέρον:

  • Φαίνεται πως το blogging εκτός ΗΠΑ, είναι μάλλον αντρικό χόμπυ αφού >70% των μπλογκερ είναι άντρες.
  • Αντίθετα από την κοινή πεποίθηση, το μπλογκινγ είναι περισσότερο θέμα ηλικιών άνω των 35 σε Ευρώπη κι Αμερική αλλά στην Ασία είναι σχεδόν αποκλειστικά των νέων.
  • Τα 2/3 των μπλογκερ έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση.
  • Με το επαγγελματικό μπλογκιν ασχολούνται βασικά άντρες.
  • Το ποσοστό των μπλογκ που έχουν διαφημίσεις είναι 50% και πάνω.

Το προφίλ του Ευρωπαίου μπλογκερ σε ένα συνοπτικό πινακάκι έχει ως ακολούθως:

euroblogger

Διαβάστε το πλήρες report εδώ όπου και οι πίνακες με τα στατιστικά από τους οποίους πάρθηκαν τα παραπάνω.

Κι ενώ το technorati προσπαθεί να πείσει ότι το blogging είναι πια mainstream, στο ReadWriteWeb βλέπουν λίγο διαφορετικά το θέμα:

Of those 133 million blogs that Technorati has indexed – guess how many of them have been posted to in the last 7 days? 1.1% of them, or 1.5 million total.

Αυτή είναι μια σημαντική πληροφορία, αλλά το RRW δεν αναφέρει που ή πως έφθασε σ’ αυτήν και γι αυτό δεν ξέρω πόσο τοις μετρητοίς πρέπει να την πάρουμε.

Μια άλλη σημαντική παρατήρηση όμως, είναι ότι ο ημερήσιος αριθμός των ποστ από 1.5 εκ. την μέρα το 2007 έχει μειωθεί στις 900χιλ το 2008. Κούραση ή ξεκαθάρισμα; Εσείς κρίνετε…

Ο Dan Gillmor στην Ελλάδα

Ο Αμερικάνος δημοσιογράφος και συγγραφέας του ‘We, the Media’, Dan Gillmor έρχεται τον Οκτώβρη στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στη διεθνή διημερίδα «Συμμετοχική δημοσιογραφία, blogs και νέα μέσα» που διοργανώνει το ΑΠΘ.
Απο το σχετικό δελτίο τύπου:

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2008

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«H ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ»

«Συμμετοχική δημοσιογραφία, blogs και νέα μέσα» είναι ο τίτλος της διεθνούς διημερίδας που διοργανώνεται με πρωτοβουλία του Τμήματος Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στις 20 και 21 Οκτωβρίου, με τη συμμετοχή του διάσημου Αμερικανού δημοσιογράφου – καθηγητή Πανεπιστημίου, Dan Gillmor.

Οι κανόνες της νέας μιντιακής πραγματικότητας, ο τρόπος με τον οποίο τα τελευταία χρόνια, αυτή επηρεάζει την παραδοσιακή δημοσιογραφία, και ο ρόλος των blogs και των νέων μέσων στη ζωή μας είναι μερικά από τα κρίσιμα ερωτήματα, που θα απασχολήσουν τις εργασίες της διημερίδας.

Σε μια εποχή:

  • μειωμένης αξιοπιστίας για τον τρόπο λειτουργίας των παραδοσιακών μέσων
  • που ο Παγκόσμιος Ιστός ενηλικιώνεται πια, αφού γιορτάζει ήδη τα 18 χρόνια ζωής του
  • που το Columbia University χαρακτηρίζει τη δράση του Διαδικτύου ως το «κυρίαρχο μέσο της δημοσιογραφίας» και
  • που τα «Νέα Μέσα» γίνονται υποχρεωτικό μάθημα, με επίκεντρο τη συλλογή οπτικοακουστικού υλικού και την προσαρμογή του στο Διαδίκτυο,

η διημερίδα αυτή αποτελεί την πρώτη σχετική πρωτοβουλία που αναλαμβάνει πανεπιστημιακό τμήμα Δημοσιογραφίας στην Ελλάδα με τη συμμετοχή διεθνών προσωπικοτήτων και Ελλήνων επιφανών ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων, bloggers και τελειόφοιτων φοιτητών.

Οι εργασίες της διημερίδας θα φιλοξενηθούν την πρώτη μέρα Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, και τη δεύτερη, Τρίτη 21 Οκτωβρίου, σε συνεργασία με το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, στην Αθήνα.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρίσκετε στην επίσημη ιστοσελίδα της διοργάνωσης www.jour.auth.gr/civic

Ζητούνται bloggers. Αμοιβή αναλόγως προσόντων.

Γράφω αραιά και που για τις εξελίξεις στην επαγγελματική διάσταση του blogging. Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές είχα στο νου μια δραστηριότητα ελεύθερου επαγγελματία όταν αναφερόμουνα στο επαγγελματικό blogging. Με αυτό το ποστ βέβαια είχε διαφανεί και μια άλλη διάσταση: αυτή του κακοπληρωμένου μισθωτού blogger αλλά όλα αυτά είναι ακόμα εξωτικά για την Ελλάδα.

Σήμερα, με αφορμή τον διαγωνισμό ενός γνωστού ξένου blog/περιοδικού για πρόσληψη νέων αρθρογράφων, έκανα μια απλή αναζήτηση στις λέξεις ‘blogger jobs‘ και το αποτέλεσμα ήταν αποκαλυπτικό.
Βρήκα λοιπόν ότι υπάρχει εξειδικευμένο site αγγελιών εργασίας για blogging: το bloggersjobs.biz το οποίο μάλιστα δεν είναι καθόλου καινούργιο αλλά απ’ ότι φαίνεται από το copyright notice στο τέλος της σελίδας πάει πίσω μέχρι το 2005.

Οι εκπλήξεις από την αναζήτηση όμως δεν σταματάνε εδώ. Παρακάτω βλέπουμε το simplyhired που είναι ένα site αγγελιών εργασίας όπου κάνοντας μια αναζήτηση την λέξη blogger βλέπουμε ουκ ολίγα αποτελέσματα. Το ίδιο και στο jobster που επιστρέφει 111 αποτελέσματα τη στιγμή που γράφεται το παρόν.

Αλλά και στο μπλογ του Darren Rowse, το γνωστό problogger μπορεί κανείς να βρει αρκετές θέσεις εργασίας.

Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται μακρινά και να μην μας αφορούν ( κι όντως είναι αν προσπαθούμε να μεταφέρουμε την εικόνα αυτή στα καθ’ ημάς),  επειδή όμως οι οικονομίες κι οι αγορές είναι πια παγκοσμιοποιημένες, κάποιες από αυτές τις θέσεις εργασίας μπορεί να αφορούν έλληνες μπλογκερς με καλά αγγλικά και ανάλογες φιλοδοξίες. Τώρα το τι μέλλον μπορούν να έχουν σε μια τέτοια σταδιοδρομία, αυτό κανείς δεν το ξέρει. Ούτε κι οι εργοδότες τους.