Tag Archives: blogs

Blog για την οικονομία

Συνεχίζει να με κατατρέχει η αγωνία για τα οικονομικά της χώρας. Κι επειδή δεν αισθάνομαι καθόλου, μα καθόλου, ικανοποιημένος από την ενημέρωση και την περιρρέουσα πολωτική ατμόσφαιρα που την συνοδεύει, θέλω να εντόπισω τις σοβαρές εναλλακτικές φωνές -αν κι όσες υπάρχουν- που γράφουν για την οικονομία και για οικονομικά θέματα. Σκοπός είναι να ενώσω όλα αυτά τα feed σ΄ένα ενιαίο που να μπορεί να χρησιμοποιήσει ο κάθε ενδιαφερόμενος για την σφαιρική ενημέρωση του.
Όσοι λοιπόν γνωρίζετε κάποιο blog, site ή άλλο μέσο που ασχολείται αποκλειστικά με οικονομική ανάλυση κι ενημέρωση ας αφήσει ένα σχόλιο με το url εδώ.

Αν δεν γνωρίζετε κάτι σχετικό, τουλάχιστον βοηθήστε διαδίδοντας αυτή την προσπάθεια.

Σημείωση: Όταν λέω ενημέρωση αναφέρομαι στην μακροοικονομική θεώρηση των πραγμάτων κι όχι ειδήσεις για επιχειρήσεις.
Επίσης ψάχνω κυρίως αυτούς που ασχολούνται αποκλειστικά με οικονομική ενημέρωση γιατί τα ειδησεογραφικά blog γράφουν και για οικονομικά θέματα, αλλά δεν έχει κανένα ενδιαφέρον η σκανδαλοθηρική και καιροσκοπική προσέγγιση τους.

Aggregator must die

Τις προάλλες ήρθε στο μέηλ μου μια ακόμα σπαμ διαφήμιση για μια νέα σούπερ γουάου ιστοσελίδα, συνήθως είναι μπλογκ αλλά αυτή τη φορά ήταν ένας… aggregator!

Aggregator τη σήμερον εποχή;

Προσωπικά, εδώ και ένα χρόνο και βάλε – πείτε δύο χρόνια σχεδόν… – έχω σταματήσει να επισκέπτομαι όλους ανεξαιρέτως τους aggregators. Η αιτία είναι προφανής, η αλματώδης αύξηση των “ενημερωτικών” ιστολόγιων παράγει πλέον πάρα πολλή άχρηστη πληροφορία συν τις ατέρμονες αναδημοσιεύσεις από κλωνομπλογκ. Αυτός ο αχαλίνωτος ρυθμός παραγωγής “ειδήσεων” αχρήστεψε εδώ και πολύ καιρό τους aggregators καταντώντας τους συσσωρευμένο σκουπιδομάνι αποτελούμενο από άχρηστη πληροφορία και άχρηστα ιστολόγια.

Είναι και θέμα αισθητικής. Αυξήθηκαν κατακόρυφα και τα “πατριωτικά” ιστολόγια, τα παραπολιτικά, τα κατινίστικα… Τα οποία φυσικά, αλληλοαναδημοσιεύουν όλα μαζί και μεταξύ τους τα ίδια, συχνά ελεεινά, κείμενα γεμάτα ψεύδη, κατευθυνόμενη πληροφόρηση και χυδαία προπαγάνδα.

Μάταια θα αναζητήσει κανείς ένα καλό και σοβαρό λόγο για να επισκέπτεται όσους aggregators έχουν απομείνει. Μα ένας ακόμα;

Κοίταξα τον “νέο” aggregator. Ένα κακοστημένο Joomla, με αντιλειτουργικό κόνσεπτ, που κάνει ώρες να ανοίξει. Ένα ανούσιο αποθετήριο αναδημοσιεύσεων χωρίς καμία απολύτως συνεισφορά πρωτογενούς υλικού. Εκείνη τη στιγμή, που μπήκα στην ιστοσελίδα, φιγουράριζαν σαν κράχτες ολοσέλιδα ποστ που ήταν ανελέητη κοπυπαστάδα από τα… ΝΕΑ! Για να κρατήσουν, προφανώς, τα “ποιοτικά” προσχήματα…

Σκέφτομαι πως η υπονόμευση της μπλογκόσφαιρας είναι σκόπιμη μέχρι ενός σημείου. Είναι πανεύκολο να φτιάξεις μια δεκαριά μπλογκ μαζί και να χώνεις, για την ακρίβεια να αντιγράφεις, ό,τι αηδία κυκλοφορεί και γράφεται. Είναι ευνόητο πως με αυτό τον τρόπο, θάβονται τα πραγματικά ιστολόγια. Είναι ευνόητο πως με αυτό τον τρόπο, η πληροφορία υποβαθμίζεται. Και είναι επίσης ευνόητο πως με αυτό τον τρόπο, η φίμωση έρχεται από την ακατάσχετη παραγωγή θορύβου.

Το παρήγορο γεγονός είναι πως ο σκληρός πυρήνας των καλών ιστολόγων κρατάει τη συνοχή και την ποιότητα μέσω άλλων social network, σαν κοινούς τόπους συνάντησης, ανευρίσκοντας καινούρια ιστολόγια μέσα από τον ωκεανό της “ενημερωτικής” βλακείας και προωθώντας τους νέους μπλόγκερ που αξιολογούνται θετικά ως άξιοι προς διάδοση. Τα περισσότερα από τα καινούρια ιστολόγια έτσι τα ανακάλυψα.

Η αλματώδης χρήση των πάση φύσεως feed readers, με κορωνίδα ίσως το Google Reader, καθιστά ολοένα και περισσότερο περιττούς τους aggregators. Η δυνατότητα κοινοποίησης δεσμών μέσω της λειτουργίας follow διευκολύνει κατά πολύ την ανακάλυψη νέων αξιόλογων φωνών. Το twitter και το FriendFeed αποτελούν πλέον το έδαφος αξιοπρεπούς ενημέρωσης με κοινοποιήσεις ιστολογίων κυρίως.

Η δημιουργία ενός καινούριου aggregator δεν συνεισφέρει σε τίποτα απολύτως, αντίθετα χειροτερεύει την κατάσταση αυξάνοντας τον ανεπιθύμητο θόρυβο, αν κι εφόσον επιμένουμε να χρησιμοποιούμε ένα ξεπερασμένο όσο και απαξιωμένο πια μοντέλο.

Ας το συνειδητοποιήσουμε επιτέλους και μην ντρέπεστε να το πείτε, οι aggregators έχουν πεθάνει.

JustAnotherGoneOff

.

Αλλαγές

Χτες το απόγευμα, άγνωστο πως σβήστηκε ένα αρχείο από το theme του blog,  κι επειδή δεν είχα πρόχειρο backup αναγκάστηκα να αλλάξω τελείως το theme. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε και που θα αλλάζει συνέχεια τις επόμενες μέρες μέχρι να κατασταλάξω σε κάτι που να με εκφράζει.

Μαζί με το σβήσιμο του theme όμως χάθηκαν κι οι ρυθμίσεις για τις διαφημίσεις  της Google και λέω  να μην τις ανανεώσω. Όχι ότι έχω πρόβλημα μαζί τους. Απλά δεν ταιριάζουν πια. Δεν ήταν ποτέ και τίποτα προσοδοφόρο. Υπήρχαν κυρίως για να με βοηθούν να παρακολουθώ τι κάνει η Google σ’ αυτόν τον τομέα.

Καμιά φορά έρχονται έτσι τα πράγματα που μπαίνεις στον πειρασμό να κάνεις μεταφυσικούς συσχετισμούς γιατί εδώ  και μέρες μ’ απασχολούσαν δύο ζητήματα:

  • Ότι πρέπει να αλλάξω το   metablogging σε πιο προσωπικό μπλογκ
  • Κι ότι, ως εκ τούτου, το να προβάλω διαφημίσεις δεν ταιριάζει.

Το δεύτερο αυτορυθμίστηκε, αλλά αυτή είναι η μικρότερη από τις δύο αλλαγές. (Η διαφήμιση για το Spiti24 είναι ανηλλειμένη υποχρέωση και θα μείνει εκεί ως να εκπνεύσει η υποχρέωση).

Η μεγάλη είναι το ότι να κάνω το metablogging το προσωπικό μου blog, μεταβάλλοντας κάπως την θεματολογία του. Όχι πολύ, γιατί τα θέματα που μ’ ενδιαφέρουν πάνω κάτω τα ίδια είναι. Απλά θέλω να έχω την άνεση να ξεστρατίζω ευχάριστα μερικές φορές.

Το  metablogging  ξεκίνησε σαν ομαδικό μπλογκ κι ακόμα κάτι τέτοιο γράφει στο Tαυτότητα. Δεν υπήρξε ποτέ αμιγώς ομαδικό παρά τις συνεργασίες (περισσότερες στην αρχή και λιγότερες αργότερα). Δεν μπόρεσε να γίνει ούτε κατόπιν των εκκλήσεων μου. Γιατί να το παλεύω άδικα λοιπόν;

Επιπλέον, το blog  και τ΄όνομα του γεννήθηκαν σε μια εποχή που τα blog είχαν μεγαλύτερη σημασία από τώρα. Σιγά σιγά το βάρος έγειρε προς τα κοινωνικά δίκτυα και τα μπλογκ έπαψαν να είναι το κέντρο του κόσμου στον κοινωνικό ιστό. Γι αυτό και τ΄όνομα ακόμα, παρότι ένα microbrand, το νοιώθω να με βαραίνει. Κι αν μπορούσα να το αλλάξω χωρίς να χάσω όλα τα link, θα το έκανα τώρα.

Ένας άλλος λόγος που αποφάσισα αυτή την αλλαγή, είναι κάτι σαν ωρίμανση: στα 3.5 χρόνια που ασχολούμαι με τα μπλογκ έμαθα να εκτιμώ περισσότερο το αυθεντικά προσωπικό από το χωλά υπερπροσωπικό, διαπροσωπικό και τελικά απρόσωπο.

Τα μπλογκ που έχουν αξία είναι αυτά που μπορούμε να τα εντάξουμε σε ένα web of trust, σ’ ένα ιστό εμπιστοσύνης, και χωρίς την προσωπική σφραγίδα κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι κλείνω τις πόρτες σε παλιούς και νέους συνεργάτες. Το αντίθετο. Απλά θα είναι φιλοξενούμενοι στο σπίτι μου πια, παρά όλοι μαζί σ’ ένα ξενοδοχείο.

Για να κλείσω, παραφράζω το γνωστό αγγλικό ρητό: “My blog is my castle ” .

And my lab for sure.

Οι bloggers που θα ήθελα να βρω

searching

Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για τα μπλογκ και τους μπλογκερς που νοιώθω ότι λείπουν από την ελληνική μπλογκόσφαιρα (ή που τουλάχιστον δεν έχω ανακαλύψει) κι ένα πρωινό tweet του Σ. Χαϊκάλη μ’ έφερε ακριβώς σε ένα τέτοιο. Το PandemicFlu είναι ένα μπλογκ για την γρίπη των χοίρων που γράφεται από ένα γιατρό (κατά δήλωσίν του).  Είναι ένα μπλογκ για ένα θέμα υγείας της επικαιρότητας για το οποίο επικρατεί πανικός, τρομολαγνική πληροφόρηση και που αναγκαστικά δεν μπορεί να καλυφθεί επαρκώς από τα μέσα ενημέρωσης για τον απλούστατο λόγο ότι οι δημοσιογράφοι δεν είναι γιατροί.  Αυτοί όμως που είναι γιατροί μπορούν να αναπληρώσουν το κενό της ενημέρωσης και στην περίπτωση του PandemicFlu είναι ευτύχημα που προσπαθούν να το κάνουν.

Τα μπλογκ που λείπουν στην Ελλάδα είναι τα θεματικά μπλογκ. Έχουμε περίσσεια από προσωπικά μπλογκ και υπερπερίσεια από γενικά (κι αόριστα) ενημερωτικά μπλογκ.

Τα μεν προσωπικά μπλογκ υπηρετούν άλλες ανάγκες από την ενημέρωση. Τα δε ενημερωτικά δεν μπορούν να αποφύγουν την γενικολογία της ενημέρωσης των κύριων μέσων ενημέρωσης. Πίσω τους πρακτικά βρίσκονται οι ίδιοι ή του ίδιου τύπου άνθρωποι: δημοσιογράφοι με μόνο γενική γνώση.

Να μην παρεξηγηθώ: δεν είναι σκοπός μου να μειώσω τους δημοσιογράφους ή τη δημοσιογραφία γενικά. Όχι πως δεν έχω πράγματα να τους προσάψω. Αλλά και σε μια ιδανική δημοσιογραφική συνθήκη, ο δημιοσιογράφος περιορίζεται από τις γνώσεις του που δεν μπορούν να συγκριθούν με του ειδικού.

Πίσω από τα θεματικά μπλογκ βρίσκονται συνήθως άνθρωποι που έχουν ένα τουλάχιστον από τα δύο χαρακτηριστικά: αγάπη για το αντικείμενο που παρακολουθούν και ειδική γνώση.

Κι είναι ακριβώς ο χώρος της υγείας που σκεφτόμουν ότι έχει έλειψη από σχετικούς μπλογκερς, από insiders, από παθόντες όπως η  Αμαλία, γενικά από αυτούς που ο δημόσιος διάλογος τους μπορεί να αναδείξει και να φωτίσει θέματα που κινούνται μεταξύ δεισιδαιμονίας και διαφθοράς.

Κι είναι κι άλλοι τέτοιοι χώροι, πέραν της υγείας, που σκέφτομαι: οι μηχανικοί των κατασκευών, οι άνθρωποι της ναυτιλίας, οι αρχαιολόγοι κ.α.

Τέτοια  μπλογκ σαν κι αυτά που έχω στο νού μου, δεν μπορούν να είναι επαγγελματικά. Δεν το δικαιoλογεί το σαφώς πιο περιορισμένο δυνητικό αναγνωστικό κοινό που μπορούν να έχουν, αλλά κυρίως δεν το αντέχει το θέμα τους. Γιατί αμέσως η επιδίωξη του κέρδους θα δημιουργούσε υπόνοια κι έρρεισμα για μη αντικειμενικότητα στην κάλυψη των θεμάτων.

Αυτά τα μπλογκ μπορούν να γεννηθούν μόνο από περισσό πάθος για ένα θέμα, και να συνεχίσουν να κινούνται απ’ αυτό. Ο πλούτος που μπορούν να αφήσουν όμως είναι ανυπολόγιστος.

  • Καταρχήν μπορούν να αποτελέσουν σταθερό σημείο κριτικής και διαφώτισης της γενικής ειδησεογραφίας γύρω από το θεματικό τους αντικείμενο.
  • Έπειτα μπορούν να έλξουν  άλλους ειδικούς του χώρου, έστω σαν απλούς σχολιαστές που όμως μπορούν να αφήσουν στο ανεξίτηλο ιντερνετικό βιβλίο την παρακαταθήκη της γνώσης/γνώμης τους για να διαφωτίζει μέσω Google Search (άντε και  Bing πλέον).
  • Ακόμη, μπορούν ομαδικά να συντελέσουν έργο συλλογής πρωτογενούς πληροφόρησης από αυτόπτες, παθόντες, συμμετέχοντες κτλ,  και να λειτουργήσουν σαν πηγή ειδήσεων.
  • Και, τέλος, μπορούν με συλλογική προσπάθεια, να υποκαταστήσουν την έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη σ΄αυτούς τους χώρους ερευνητική δημοσιογραφία για να βάλουν το μαχαίρι στο κόκκαλο σε μεγάλα θέματα.

Αυτά τα μπλογκ θα ήθελα να δω. Κι εύχομαι να είναι μόνο επειδή είμαι τυφλός που δεν τα βλέπω.

Photo by g.originals

Έχουν σφίξει οι ζέστες…

Αντιγράφω από το site της Ημερησίας, οι σχολιασμοί και οι υπογραμμίσεις έγιναν από μένα:

___

Στήνουν μπλόκο για τους μπλόγκερ

Καζάνι που βράζει η «μπλογκόσφαιρα» με τις κονταρομαχίες μεταξύ δημοσιογράφων-μπλόγκερ, δημοσιογράφων-μη μπλόγκερ, κυβερνητικών στελεχών και επιχειρηματιών να έχουν χτυπήσει «κόκκινο».

Ο νέος κύκλος «αίματος» κορυφώθηκε (πω πω δράματα) την περασμένη Κυριακή όταν έκλεισε το «pressmme» προκειμένου να μην ανιχνευθεί η «ψηφιακή» ταυτότητα του διαχειριστή από το Google που μπορεί να εντοπίσει μόνο ενεργά μπλογκ, όχι όμως και να κρατά αρχεία. (καλά,  δεν το έχουν ακουστά το cache;) Η ιστορία θύμισε μέρες του 2008 όταν ασκήθηκε δίωξη κατά του Α.Καψαμπέλη (π. διευθυντής σύνταξης «Επενδυτή») μετά από καταγγελία του Β. Χιώτη («Βήμα») για εκβιασμό  μέσω «press.gr» ? για να περάσει η υπόθεση στο αρχείο λόγω ελλείψεως αποδείξεων.

.
Η μπλογκόσφαιρα συγκλονίστηκε (sic) από τα δημοσιεύματα του «pressmme» κατά του Χρ. Ράπτη («Πρώτο Θέμα») που κατέθεσε μήνυση  εναντίον του φερόμενου ως διαχειριστή, Γ. Παπαγιάννη (Extra3). Το μπλογκ φέρεται να ξήλωσε ο διαχειριστής του με τον οποίο ο Γ. Παπαγιάννης διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι «ταυτίζεται» δηλώνοντας στο «Εθνος» ότι «δεν έχει καμία σχέση και με το πανομοιότυπο «fimotro.blogspot.com». (τι νόημα βγάζετε από τα παραπάνω;) Ο ίδιος θεωρεί πολύ πιθανό «να τα βρει με τον μηνυτή του Χρ. Ράπτη, ως συνάδελφοι που είναι»(καραsic) Την Παρασκευή (10/7) αφού είχε κατατεθεί η μήνυση κατά του Γ. Παπαγιάννη από τον δικηγόρο του Χρ. Ράπτη, ο διοικητής Α.Τ. Περιστερίου κάλεσε τον δημοσιογράφο που δήλωσε ότι «δεν είναι ο διαχειριστής». Στην μήνυση ο Γ. Παπαγιάννης κατηγορείται για απειλή, συκοφαντική δυσφήμηση και εξύβριση, πλημμελήματα που επισύρουν το αυτόφωρο. Ο διοικητής ενημέρωσε την εισαγγελέα Ελένη Ράικου και ανέφερε πως «δεν ταυτοποιείται ο διαχειριστής του ?Pressmme? με τον  Γ. Παπαγιάννη. Εκείνη διέταξε  να σχηματιστεί δικογραφία. (πώς το λέει η η γνωστή παροιμία για το χωριό και το κολαούζο;)

.
Στον καυγά έχει εμπλακεί και ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος του «zougla.gr» (σαν την κόκα κόλα πάει με όλα) προειδοποιώντας για μηνύσεις και αναφέροντας ότι «μετά το μπλογκ του θλιβερού Παπαγιάννη (ενώ αυτός δεν είναι θλιβερός), που έκλεισε κατόπιν εορτής η εισαγγελεύς Ράϊκου που έκανε σωστά τη δουλειά της- έρχεται η ώρα των υπολοίπων».

.
Νέα τροπή δίνει η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) σε σημείωμά της προς τον πρόεδρο της Βουλής και τον νέο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι. Τέντε, καθώς αναφέρει ότι «η παράκαμψη της δικαστικής αρχής παραβιάζει τη νομιμότητα, αφού και τα εξωτερικά στοιχεία των επικοινωνιών (ταυτότητα, τόπος και χρόνος  επικοινωνίας, αριθμοί κλήσεων, διευθύνσεις, μηνύματα κ.ά.) ανήκουν στην προστατευτική σφαίρα του απορρήτου».

.
Σύμφωνα με τις πηγές από το υπ. Δικαιοσύνης «ΔΕΝ(διας) θα προωθηθεί νομοσχέδιο καθώς η κυβέρνηση καλύπτεται από την εισαγγελική γνωμοδότηση προς τις αρχές να συλλαμβάνουν παρανομούντες διαχειριστές μπλογκ όταν βρεθούν από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος».

.
Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ο πρωθυπουργός έχει στα χέρια του γνωμοδότηση του υπ. Εσωτερικών για την κατάθεση ν/σ που θα εξουσιοδοτεί ΕΥΠ και Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος να δημιουργήσουν βάση δεδομένων μπλόγκερ, οι οποίοι σε περίπτωση παρεκτροπής (sic) θα παρακολουθούνται και θα τιμωρούνται με πρόστιμα από το ΕΣΡ!

___

Τι να σχολιάσουμε επιπλέον σ’ αυτό το μπουρδούκλωμα που τα τσουβαλιάζει όλα σε μια συσκευασία. Και κυρίως, έχει επισημανθεί παλιότερα από πολλούς μπλόγκερ, αυτοί που θα μας κουβαλήσουν την «τάξη και ασφάλεια», ή αν θέλετε το Law & Order αμερικανιστί, στα μπλογκ, θα είναι οι δημοσιογράφοι...

Θεωρία twitter

Πριν ένα χρόνο και έντεκα μέρες ξεκίνησα ένα μπλογκ στα αγγλικά, το webtropic.  Παρότι αρχικά είχα κατά νου να είναι πιο business oriented,  στην πορεία του χρόνου έγινε το σημειωματάριο των σκέψεων μου για θέματα γύρω από social media (δεν μπορώ να ξεφύγω, γμτ) που για κάποιο λόγο θεωρούσα ότι αφορούσαν ένα ευρύτερο κοινό (ευρύτερο από το ελληνικό εννοώ). Κοιτώντας τώρα λίγο προς τα πίσω διαπίστωσα ότι έχω αφιερώσει αρκετά ποστ σε θέματα γύρω από το twitter.

Σκέφτηκα ότι θα άξιζε τον κόπο να τα συλλέξω και να τα ξαναπροβάλω γιατί πιστεύω ότι κάτι λένε.

Ακολουθούν σε ανάποδη χρονολογική σειρά.

Αυτό το ποστ ήρθε σαν απόρεια του The twitter follower fallacy όπου κάποιοι μου έλεγαν ότι  ναι, δεν έχει σημασία πόσους followers έχεις αλλά πόσο γίνεσαι retweet.

Εδώ μάλλον δικαιωμένος βγήκα, αφού το tweetdeck  στην τελευταία του έκδοση, αποθηκεύει τις ομάδες στον server του και μπορείς να τις ανακτήσεις από άλλη μηχανή κι άλλο client.

Αυτό το ποστ το αγαπάω πολύ γιατί είναι εντελώς κόντρα στο ρεύμα σε ότι έχει σχέση με το twitter.

Μια γενική απορία που αφορά όλα τα microblogging εργαλεία, και βέβαια το twitter.

Αυτό το έγραψα την εποχή που είχα ξεκινήσει να διαβάζω το GroundSwell.  Και καμαρώνω σα γύφτικο σκεπάρνι γιατί ο ένας από τους δύο συγγραφείς του  Groundswell, o Josh Bernhoff, μπήκε και σχολίασε αποδεχόμενος στην ουσία το επιχείρημά μου και δηλώνοντας ότι στην επόμενη έκδοση του Social Technographics θα κάνουν σχετικές προσαρμογές.

Αυτό το ποστ μάλλον θα έπρεπε να το αφιερώσω στον φίλο μου τον Πάνο για το urlborg του οποίου βασικά γράφω.

Η συζήτηση για το Μουσείο της Ακρόπολης

Χτες βράδυ γυρνώντας από το συνέδριο του ΕΛΛΑΚ έκατσα να δω τι λέγεται για τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Το ενδιαφέρον μου ήταν περισσότερο στραμμένο στο τι λέγεται εκτός Ελλάδος κι όχι εντός, κι αυτό γιατί αν είναι κάτι να πιέσει την Βρετανική κυβέρνηση αυτό θα είναι η παγκόσμια κοινή γνώμη κι όχι μόνο η ελληνική.
Για να τοποθετήσουμε το θέμα στη σωστή του διάσταση πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι ήταν Σάββατο (έχει σημασία για τις αντιδράσεις στα social media) κι ότι τα εγκαίνια έλαβαν χώρα στη σκιά μιας ιστορίας που κυριαρχεί: τις ταραχές στο Ιράν σε συνέχεια της εκλογικής αναμέτρησης. Μάλιστα, χτες κυκλοφόρησε κι ένα σοκαριστικό βίντεο μιας ιρανής που πεθαίνει (;) από τραύμα και που συζητήθηκε πολύ και μεταξύ των δύο γεγονότων κερδίζει πολύ ευκολώτερα την προσοχή.
Πέραν των στοιχείων της επικαιρότητας, υπάρχει κι η γενικώτερη διάσταση του κατά πόσο ο κόσμος αντιδρά κι ανταποκρίνεται σε τέτοια θέματα. Για να το καταλάβουμε, ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι το Ιράκ ζητάει πίσω την Πύλη της Ιστάρ από την Γερμανία κι ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πως θα αντιδρούσαμε: θα το προσέχαμε καθόλου σαν γεγονός; θα συμμεριζόμασταν το αίτημα; θα το υποστηρίζαμε;

Τα mainstream media

Τα mainstream media έπαιξαν αρκετά το θέμα προβάλωντας το ότι η κατασκευή του μουσείου στερεί την Βρετανία από το επιχείρημα της ανυπαρξίας κατάλληλου χώρου στέγασης των εκθεμάτων.  Μια γρήγορη ματιά στο Google News στην αναζήτηση “Acropolis Museum”  ΄φέρνει 989 αποτελέσματα για την χτεσινή μέρα μόνο:

gnews_am

Δεν διαθέτω εργαλείο για sentiment analysis αλλά από το άρθρα που είδα δεν διέκρινα ούτε ειρωνεία, ούτε επίκριση, πέραν της σχεδόν καθολικής αναφοράς στην καθυστέρησης της δημιουργίας του Μουσείου. Ήταν μάλλον ουδέτερα προς φίλα προσκείμενα.

Τα social media

Προφανώς και το ενδιαφέρον μου ήταν περισσότερο στραμμένο εδώ.

Έψαξα αρκετά το τι γράφτηκε με πέντε τρόπους:

  1. Στο sync για να δω τι λέει η ελληνική μπλογκόσφαιρα. Το αποτέλεσμα δείχνει να έχει γίνει συζήτηση τις τελευταίες τριάντα μέρες αλλά πάντα με τη γνωστή ελληνική γκρίνια και τις ελληνικές κορώνες.sync_am
  2. Στο twitter. Εδώ περίμενα να δω περισσότερα πράγματα. Ενώ όμως οι Έλληνες κυνήγησαν κάπως το θέμα (ξεκίνησε κι ένα καινούργιο petition για την επιστροφή των ελγινείων) οι λοιποί χρήστες δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκαν. Κοιτώντας στο twitturly  για το πόσες φορές έγιναν retweet αναφορές στο μουσείο, βλέπουμε μια αναιμική εικόνα με retweets  1-2 φορές στις περισσότερες περιπτώσεις. Το link με τα περισσότερα retweets ήταν αυτό του site του νέου μουσείου.
    twitturly_am
  3. Στο friendfeed. Το friendfeed είναι πολύ μικρότερης εμβέλειας μέσο, αλλά έχει το πλεονέκτημα να συγκεντρώνει υλικό απ΄όλα τα social media και γι αυτό είναι μια καλή δειγματοληψία.Ίδια εικόνα κι εδώ με τα περισσότερα σχετικά θέματα να εισάγωνται από το twitter.
  4. Συγκεκριμένους A – list bloggers. Στα Αμερικάνικά πολιτικά μπλογκ των συμπατριωτών μας (Huffington, DailyKos, AmericaBlog το θέμα έπαιξε πολύ λίγο). Το Huffington έχει αναδημοσιεύσεις από άρθρα από άλλα μέσα, το DailyKos δεν έχει τίποτα, και το America blog μια μικρή αναφορά του Αραβώση. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάποιοι σχολιαστές του προτείνουν να κυνηγήσει κι αναδείξει το θέμα.americablog_am_commentsΠέραν των πολιτικών μπλογκ, εντόπισα δύο άλλες αναφορές από τον Jason Calacanis και τον Tim O’Reilly. Και οι δύο είχαν επισκεφτεί την Ελλάδα πέρσι το φθινόπωρο κι έχουν ένα ειδικό ενδιαφέρον στο θέμα: Ο  Calacanis λόγω της ελληνικής ρίζας του,κι ο  Ο’ Reilly λόγω της κλασσικής παιδείας του (στην περσινή επίσκεψή του είχε επισκεφτεί όλους τους μεγάλους αρχαιολογικούς χώρους: Δελφούς, Μυκήνες και βέβαια Ακρόπολη).
    calacanis_am
    oreilly-am
  5. Με γενική αναζήτηση στο Google. Εδώ το ενδιαφέρον είναι ότι με τη νέα μορφή αναζήτησης που έχει λανσάρει τελευταία η Google μπορεί κανείς θεωρητικά να δει reviews για το μουσείο και συζήτηση σε forum. Βέβαια είναι πολύ νωρίς ακόμα να υπάρχει τέτοιο περιεχόμενο καθώς το μουσείο σήμερα μόλις γίνεται επισκέψιμο στο κοινό, συνεπώς δεν μπορεί να έχουν γραφτεί ακόμα πολλά πράγματα.  Οι αναφορές είναι περισσότερο αναπαραγωγές των mainstream media.

Η αίσθηση που αποκόμισα από την παραπάνω περιήγηση στα social media είναι ότι το θέμα δεν είναι κατανοητό: όχι ότι δεν είναι κατανοητό τι ζητάμε, αλλά γιατί αυτό έχει σημασία. Ενδεικτικό αυτού του πνεύματος είναι το σαρκαστικό σχόλιο στο Calacanis: “…and return Sphinx’s beard to Egypt too!”

Έχω την αίσθηση ότι για να κερδηθεί ο αγώνας της παγκόσμιας κοινής γνώμης θα πρέπει να εγερθεί γενικώτερα το θέμα των μνημείων της Παγκόσμιας κληρονομιάς και της διαχείρισης τους. Προφανώς μια τέτοια συζήτηση θα πολεμηθεί σθεναρά από όλα τα μεγάλα δυτικά κράτα μιας και τα μεγάλα μουσεία είναι γεμάτα από θησαυρούς παρμένους από άλλες χώρες.
Πάντως, το μουσείο προσφέρεται για φωτογράφηση και βιντεοσκόπηση. Μπορώ με ασφάλεια να κάνω την πρόβλεψη ότι οι τουρίστες στην Αθήνα θα το καταγράψουν με τις κάμερες τους και θα γεμίσουν τα σχετικά site με υλικό. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να δούμε σοβαρά και να ενθαρρύνουμε γιατί δημιουργεί ένα buzz με εμβέλεια πέραν κάθε καμπάνιας του ΕΟΤ ή άλλη. Αυτό όμως μένει να γίνει αντιληπτό και απ’ ότι βλέπω είμαστε μακρυά ακόμα αφού το φωτογραφικό υλικό του media kit από το νέο site του μουσείου πρέπει να κάνεις αίτηση για να το πάρεις. Πόσο θα έβλαπτε δηλαδή να ήταν ελεύθερο και να το μοίραζε ο κόσμος κατά το δοκούν;

Μπορούν να αλωθούν τα social media;

Ρωτάει ο φίλος Διομήδης:

Τώρα, με την οικονομική κρίση ανέφερες χαρακτηριστικά πώς η διαφήμιση και γενικά όλο αυτό το σύστημα διαφήμισης θα στρέψει το βλέμμα του πρός το ίντερνετ και ειδικά τα social networks κτλ., μπλογκόσφαιρα..
Όχι ότι δεν έχει γίνει ήδη, αλλά σίγουρα θα γιγαντωθεί και όλο πιο έξυπνοι τρόποι προώθησης προιόντων θα κάνουν την εμφάνιση τους. Η ερώτηση είναι: Μήπως όμως θα αλλάξει έτσι ριζικά το ίντερνετ και σιγά-σιγά θα εισχωρήσουν παράγοντες οι οποίοι σίγουρα δεν θέλουμε (από διαφημιστικές εώς βλάκες ”δημοσιογράφους” οι οποίοι ανοίγουν portals αποκαλύψεων κτλ..) με αποτέλεσμα ένα χαώδες πράγμα-μια ζούγκλα??

Μπορώ να δεχθώ ως απάντηση πως το ίντερνετ κυριολεκτικά έχει χώρο για όλους και πως ο καθένας κάνει ότι θέλει, αλλά αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μπορεί και να εντάσεται σε κάθε διαδικτυακή ”κοινότητα”..
Απλά από τη μία βλέπω αυτά: http://ub0.cc/b4/b και από την άλλη αυτά: http://ub0.cc/85/0

Κι επειδή η ερώτησή του έχει ένα γενικώτερο ενδιαφέρον κι είναι κάτι σαν ενδημικός φόβος στην μπλογκόσφαιρα, την ποστάρω εδώ για να προσπαθήσω να απαντήσω.

Διομήδη, μου δίνεις μια θαυμάσια ευκαιρία να πω την άποψη μου για κάτι που πιστεύω ότι είναι συχνή παρανόηση: τα παραδοσιακά media χρησιμοποιούντο βασικά για broadcasting και στην πλειονότητά τους ήταν ιδιωτικές επιχειρήσεις. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα αφενός να υπόκεινται σε συγκεντρωση και ολιγοπώλεια με αντίστοιχη απώλεια της όποιας αντικειμενικότητας της ενημέρωσης. Αυτό απλά δεν μπορεί να συμβεί στα social media. Είναι η φύση τους τέτοια. Δεν μπορούν να εξαγοράστουν όλα τα μπλογκ π.χ. Δεν μπορούν ναχρηματιστούν όλοι όσοι συμμετέχουν σε διάφορα fora. Δεν μπορείς να πιάσεις τα εκατομύρια χρήστες του twitter και να τους υπαγορεύσεις τι θα γράφουν.

Η διασπορά και το πλήθος τους είναι τέτοια που κάνουν την όποια επιθυμία συγκέντρωσης αδύνατη. Επιπλέον, τα social media, δεν είναι broadcasting. Είναι συζήτηση. Γι αυτό δεν έχει νόημα να θες να κρατήσεις εκτός,  παίχτες ‘αντιπαθητικούς’ όπως πολιτικοί, μεγάλες επιχειρήσεις, παραδοσιακά media κτλ. Όλοι έχουν μια θέση στη συζήτηση. Και δεν μπορούν να την ελέγξουν. Η Zougla που αναφέρεις, μπορεί να έχει κάποια social χαρακτηριστικά, αλλά κανείς από τα social media δεν ταυτίζεται μαζί της και δεν θεωρεί ότι άλλαξε λόγω αυτής.

Άλλωστε αν δεν μπορείς να εξορίσεις τους ‘αντιπαθητικούς’ από την κοινωνία τότε πως θα συνδιαλαγείς μαζί τους; Και κυρίως που; Που θα ζητήσεις και θα συζητήσεις; Οπουδήποτε εκτός social media είσαι σε δικό τους γήπεδο. Θέλεις λοιπόν να παίζουμε για πάντα ‘εκτός έδρας’ μαζί τους;

Αυτά πιστεύω εγώ. Μπορεί να είμαι αφελής. Εσείς τι λέτε;