Tag Archives: copyright

Ευρωπαϊκό DRM; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Στην αρχή ήταν η ΕΜΙ που συμμάχησε με την Apple για προσφορά DRM-free μουσικής. Έπειτα η Universal. Στο παιχνίδι μπήκαν κατόπιν οι ανεξάρτητες δισκογραφικές. To Amazon έφερε την Warner και τελευταία υποχώρησε η πιο σκληροπυρηνική Sony. Από τον περασμένο Απρίλιο μέχρι το τέλος του 2007 η πώληση της μουσικής μεταμορφώθηκε οριστικά. Προς το καλύτερο. Γιατί όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε σε ένα πρόσφατο πάνελ ειδικών στο CES στο Las Vegas, το DRM (:Digital Rights Management)

..is not about piracy. AACS has been broken and stayed broken through 2007. It’s about controlling competition and eliminating disruptive innovation. If you want to play my content, I get to tell you how to build your player.

Κι ενώ είμαστε κάπου εδώ κι ο ταλαίπωρος καταναλωτής αναστενάζει λίγο με ανακούφιση, έρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση δια στόματος της Viviane Reding,επιτρόπου για την Κοινωνία της Πληροφορίας και τα Μήντια, και μας … στέλνει αδιάβαστους:

Europe’s content sector is suffering under its regulatory
fragmentation, under its lack of clear, consumer-friendly rules for
accessing copyright-protected online content, and serious disagreements
between stakeholders about fundamental issues such as levies and
private copying….We have to make a choice in Europe: Do we want to have a strong music,
film and games industry? Then we should give industry legal certainty,
content creators a fair remuneration and consumers broad access to a
rich diversity of content online

Δηλαδή τι ακριβώς δεν καταλαβαίνουν οι εταιρείες διανομής παραγωγής και διανομής μουσικής που το καταλαβαίνει τόσο καλά η Επίτροπος; Οκ, δεν μιλάει μόνο για μουσική η Επίτροπος αλλά μιλάει και για μουσική. Γιατί θα πρέπει να επινοήσει η Ευρώπη στάνταρ, να οδηγήσει νομοθετικά τις χώρες να τα εφαρμόσουν και τις εταιρείες να προσαρμοστούν τη στιγμή που οι τελευταίες είναι διατεθειμένες να μην διαθέτουν πλέον τη μουσική με DRM; Μήπως το όλο εγχείρημα είναι Defective By Design;

Ακόμα λίγη ΕΡΤ πριν βγει ο χρόνος

Τις περασμένες μέρες είδαμε μια πολύ μεγάλη συζήτηση γύρω από το αρχείο της ΕΡΤ, το φορμά το οποίο επιλέχθηκε και το θέμα της άδειας με την οποία διατίθεται. Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, εξέφρασα την άποψη ότι το αρχείο πρέπει να διατεθεί προς τον κόσμο με άδεια Creative Commons. Η διατύπωση αυτή ήταν λίγο γενική και απλουστευτική καθώς ο τεράστιος όγκος του αρχείου κι η πανσπερμία των δημιουργών του συνθέτει ένα πολύπλοκο δίκτυ σχέσεων σε ότι αφορά τα πνευματικά δικαιώματα των διαφόρων δημιουργών που εμπλέκονται. Κι ενώ το αναγνωρίζω αυτό, πέφτει χτες στην αντίληψή μου κάτι που με βάζει σε ιδιαίτερους προβληματισμούς:

Για πάνω από ένα χρόνο με το περιοδικό Ραδιοτηλεόραση διανέμονται CD με τις εκπομπές από το ραδιοφωνικό θέατρο. Περιεργάστηκα ένα και δεν βρήκα κάποιους όρους χρήσης, όπως συνηθίζεται, πέραν της σήμανσης ότι αποτελεί copyright της ΕΡΤ.

Και μου γεννιώνται τα εξής ερωτήματα:

  1. Τι σημαίνει copyright της ΕΡΤ; Τα δικαιώματα των δημιουργών που αναφέρονται; Ή δεν αναφέρονται γιατί δεν υπάρχουν κι έχουν περιέλθει όλα στην ΕΡΤ; Μιλάμε για τα δικαιώματα για τη μουσική και τους ηθοποιούς, τις πιθανές μεταφράσεις, τη ραδιοφωνική σκηνοθεσία κτλ. Αν υπάρχουν τέτοια δικαιώματα τρίτων, τους αποδίδονται;
  2. Πως διανέμονται αυτά τα CD με τη Ραδιοτηλεόραση; Είναι μια εμπορική συμφωνία; Αν είναι, πόσο θεμιτό είναι να πληρώνουν οι ακροατές της ΕΡΤ (:έμμεσα πληρώνουν αγοράζοντας το περιοδικό) που την έχουν χρηματοδοτήσει για να αποκτήσουν κάτι στην δημιουργία του οποίου έχουν οικονομικά συνεισφέρει;
  3. Αν δεν είναι εμπορική συμφωνία, και πρόθεση της ΕΡΤ είναι να διανείμει δωρεάν το συγκεκριμένο υλικό, γιατί δεν το κάνει διαθέσιμο και για download ή γιατί δεν επιτρέπει την αντιγραφή (που έμμεσα συμπεραίνω ότι απαγορεύεται από την σήμανση για το copyright);
  4. Προφανώς το ραδιόφωνο είναι γηραιότερο της τηλεόρασης κι άρα πιθανόν κάποιες εκπομπές να ανάγονται σε εποχές που να έχει παρέλθει το copyright. Τι γίνεται σ΄ αυτήν την περίπτωση; Μπορώ, ας πούμε εγώ, να πάρω κομμάτια και να συνθέσω ένα podcast; Προφανώς θα μου πείτε, αλλά πως θα το ξέρω αν δεν υπάρχει ιδιαίτερη σήμανση;

Έτσι, για να ψαχνόμαστε, χρονιάρες μέρες…

Αλλαγή της Άδειας Χρήσης

Μετά από κάποιο προβληματισμό σχετικά με την έννοια ‘εμπορική χρήση’ στις άδειες Creative Commons, αποφάσισα να αλλάξω την άδεια χρήσης του μπλογκ έτσι που να επιτρέπει την εμπορική χρήση. Ο βασικός λόγος είναι γιατί όσοι τυχόν χρησιμοποιούν υλικό από το metablogging.gr στα μπλογκ τους κι έτρεχαν και διαφημίσεις, στην ουσία παραβίαζαν την προηγούμενη άδεια (: Attribution -Non Commercial -Share Alike) κι επειδή μου είναι αδιάφορο αν βάζουν διαφημίσεις ή όχι, θέλω να είναι νόμιμοι.

Αυτό σημαίνει όμως ότι και περιοδικά κι εφημερίδες μπορούν να πάρουν τα κείμενα του ιστολογίου, και ραδιοφωνικοί σταθμοί τα podcast (λέμε τώρα), και να τα χρησιμοποιήσουν εμπορικά. ΟΚ, μπορώ να ζήσω μ΄αυτή την δυνητική απώλεια εσόδων (δηλ. τι είχαμε, τι χάσαμε). Αλλά για να το ‘μαζέψω’ λίγο άλλαξα το Share Alike σε No Derivatives, που σημαίνει το υλικό από το metablogging.gr χρησιμοποιείται μόνο ως έχει.

Ψίλοι στ’ άχυρα, θα μου πείτε,  αλλά καλό είναι να ασκούμαστε λίγο στη νομική διάσταση του χόμπυ μας, γιατί κάτι μου λέει ότι θα το χρειαστούμε.

Το νέο μας αδειοδοτικό μπανεράκι, λοιπόν, είναι το ακόλουθο:

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-No Derivative Works 3.0 Ελλάδα License.

“Here comes another bubble” updated

Update: Η ιστορία γίνεται όλο και χειρότερη. Η έκδοση 1.1 του video clip, που δεν περιείχε την επίμαχη φωτογραφία της Hartwell, είχε στο τέλος και μια λίστα με αναφορές προς τους δημιουργούς των διαφόρων φωτό, ή βίντεο από τους οποίους πάρθηκε υλικό. Η λίστα ‘ανοιξε’ τα μάτια και σ’ άλλους ακόμα για να παραπονεθούν για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων.

Το Techcruch δημοσιεύει μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για το θέμα που η ουσία της συνοψίζεται στην εξής φραση: ” The law may (or may not) be on Hartwell’s side …, but that is not the point. The law is outdated.”

Ευχαριστώ στον Oneiros που πρώτος ανέφερε το θέμα στα σχόλια. Continue reading

Ο αντίλογος για το αρχείο της ΕΡΤ

Στο δεύτερο ποστ μου για το αρχείο της ΕΡΤ ο σχολιαστής με το ψευδώνυμο Piroski εξέφρασε έναν αντίλογο ο οποίος φαίνεται να προέρχεται από την ίδια την ΕΡΤ αν κι ο ίδιος το αρνείται. Αλλά και να μην είναι από την ΕΡΤ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να δούμε ποια αντεπιχειρήματα υπάρχουν. Γι αυτό θα αναπαράγω εδώ τον διάλογο, γιατί πιστεύω ότι αξίζει να λάβει παραπάνω προσοχή από όσο παίρνει μέσα στα σχόλια.

Καταρχήν λίγο το ιστορικό για όσους δεν το έχουν παρακολουθήσει:

Στις 23/11 διαβάζοντας την είδηση ότι ένας Γερμανικός ραδιοφωνικός σταθμός προτίθεται να διαθέσει το περιεχόμενό του με άδεια Creative Commons εκφράζω τον προβληματισμό μήπως κι η ΕΡΤ έπρεπε να κάνει το ίδιο.

Κατόπιν περί της 10/12 γίνεται η ανακοίνωση για τη διάθεση μέρους του υλικού της ΕΡΤ μέσα από ειδική ιστοσελίδα οπότε ψάχνοντας λίγο το θέμα, εκφράζω τον προβληματισμό μήπως το ζήτημα της αδειοδότησης είναι μερικώς λυμένο γιατί η ψηφιοποίηση του υλικού έγινε με κοινοτικά κονδύλια κι επομένως το υλικό πρέπει να διατίθεται ελεύθερο. Σ’ αυτό το δεύτερο ποστ, η/ο Piroski γράφει τα εξής (τα έντονα πλάγια είναι αποσπάσματα από το ποστ μου που παραθέτει):

Αν και δεν σου απαντώ επισήμως εκ μέρους της ΕΡΤ νομίζω ότι βάζοντας την κοινή λογική κάτω μπορώ να σου λύσω τις απορίες σου.

Το να χρησιμοποιήσω το υλικό για να κάνω ένα ντοκυμαντέρ θεωρείται εμπορική πράξη;
– Ναι! Είναι εμπορική πράξη!

Αν όχι, πως μπορεί να μου γίνει διαθέσιμο αυτό το υλικό;
– Να απευθυνθείς στην ΕΡΤ και να ζητήσεις αντίγραφο και να πληρώσεις γι’ αυτο.

Γιατί δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό στην ιστοσελίδα;
– Διότι πολύ απλά στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα παρέχεται η δυνατότητα θέασης του συγκεκριμένου οπτικοακουστικού υλικου. Όχι το κατέβασμά του, η αποθήκευσή του σε μαγνητικά μέσα και βεβαίως όχι η εμπορική του εκμετάλλευση. Η ιστοσελίδα απαυθύνεται σε οικιακούς χρήστες και δεν είναι online super market. Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα δεν απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν υλικο για εμπορική εκμετάλλευση. Όποιος θέλει να αποκτήσει οπτικοακουστικό υλικό για εμπορική εκμετάλλευση θα πρέπει να το ζητήσει επισήμως από τις υπηρεσίες της ΕΡΤ.

Σημειωτέον ότι στα κριτήρια ένταξης της πρότασης βάσει της οποίας χρηματοδοτήθηκε η ΕΡΤ, υπάρχει και το παρακάτω: Διαθεσιμότητα πολιτιστικού περιεχομένου ως πρωτογενούς υλικού για τη δημιουργία δευτερογενών προϊόντων και υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας (Κριτήριο ΣΚ1)Εδώ τι έχουμε να πούμε;
– Έχουμε να πουμε αυτο που σου εξήγησα πριν. Αν θες υλικο για να το εκμεταλλευτείς εμπορικά θα απευθυνθείς προσωπικώς στην ΕΡΤ. Όχι να ψάχνεις στο site για κατέβασμα.

Σε άλλο σημείο η ιστοσελίδα λέει: Το έργο έχει ως στόχο να διασώσει, διατηρήσει και αναδείξει το πλουσιότερο οπτικοακουστικό αρχείο της χώρας μας, μέσα από ενέργειες που: … Παρέχουν ελεύθερη πρόσβαση στο κοινό με τη χρήση των τεχνολογιών του Διαδικτύου και των ηλεκτρονικών εκδόσεων, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να διασφαλίζονται τα πνευματικά δικαιωμάτων των δημιουργών.
– Aυτό που δεν καταλαβαίνεις είναι η διάκριση ανάμεσα στο κοινό (home user) και αυτόν που θα θελήσει (με νόμιμα ή παράνομα μέσα) να εκμεταλλευτεί εμπορικά το συγκεκριμένο υλικό.

Ακολουθεί η απάντησή μου (τα πλάγια έντονα είναι αναφορές στο παραπάνω σχόλιο):

Αυτό που δεν φαίνεται να κατανοείς εσύ στο οργισμένο ύφος της ανώνυμης κατ΄ουσίαν απάντησης σου που προσπαθεί να με βάλει στη θέση μου είναι ότι το υλικό της ΕΡΤ το έχουν πληρώσει οι Έλληνες φορολογούμενοι τα τελευταία 60 χρόνια και την ψηφιοποίηση επίσης αυτοί κι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι την πλήρωσαν. Πως λοιπόν μιλάμε για υλικό περιουσία της ΕΡΤ (σαν να είναι η ΕΡΤ μια ιδιωτική εταιρεία) κι όχι δημόσιο;
“Να απευθυνθείς στην ΕΡΤ και να ζητήσεις αντίγραφο και να πληρώσεις γι’ αυτο.” Γιατί παρακαλώ πρέπει να πληρώσω κάτι που έχω πληρώσει και πληρώνω στο διηνεκές και που γίνεται έτσι κι αλλιώς δευτερογενώς πηγή διαφημιστικών εσόδων όταν προβλήθηκε/προβάλεται;
“Η ιστοσελίδα απαυθύνεται σε οικιακούς χρήστες και δεν είναι online super market.” Το BBC σουπερμάρκετ το θεωρείς;
“Αν θες υλικο για να το εκμεταλλευτείς εμπορικά θα απευθυνθείς προσωπικώς στην ΕΡΤ. Όχι να ψάχνεις στο site για κατέβασμα.” προφανώς δεν διαβάζεις σωστά. Εγώ μιλάω για δημιουργία μη εμπορική.

Ο/η Piroski επανέρχεται με τα παρακάτω(τα πλάγια έντονα είναι αναφορές στην απάντησή μου, τα σκέτα έντονα, δικές μου υπογραμμίσεις):

Τα πράγματα είναι απολύτως ξεκάθαρα. Για ***μη εμπορικούς σκοπούς*** το υλικο είναι διαθέσιμο μέσω internet. Επομένως δεν έχεις λόγο να πάρεις hard copy αφου υπάρχει διαθέσιμη η υπηρεσία μέσω internet. Είναι στην διακριτική ευχέρια της ΕΡΤ να διαθέσει σε απλούς ιδιώτες hard copy για οικιακή χρηση και το κάνει. Εχει διαθέσει την “Λωξάντρα” το “Χριστος Ξανασταυρώνεται” και άλλες σειρές σε ***μη επαγγελματικό format*** (DVD) για οικιακούς χρήστες και με τον όρο όπως αναγράφεται πάνω στο DVD ότι διατίθεται “για μη εμπορικη εκμετάλλευση”.

Πάμε στα άλλα τώρα.

@Piroski Αυτό που δεν φαίνεται να κατανοείς εσύ στο οργισμένο ύφος της ανώνυμης κατ΄ουσίαν απάντησης σου που προσπαθεί να με βάλει στη θέση μου είναι ότι το υλικό της ΕΡΤ το έχουν πληρώσει οι Έλληνες φορολογούμενοι τα τελευταία 60 χρόνια και την ψηφιοποίηση επίσης αυτοί κι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι την πλήρωσαν.
– Και γιατι θα πρέπει κάποιος να εκμεταλλεύεται εμπορικά και μάλιστα χωρίς να πληρώσει (!!!) κάτι που τον πλήρωσαν όλοι οι έλληνες; Εσύ δηλαδή θα συμφωνούσες να πάρει δωρεάν το ΜΕΓΚΑ από την ΕΡΤ έναν ιστορικό αγώνα ποδοσφαίρου, να τον μεταδόσει και να βγάλει και κέρδος από τις διαφημησεις; Ξανασκέψου το!

Πως λοιπόν μιλάμε για υλικό περιουσία της ΕΡΤ (σαν να είναι η ΕΡΤ μια ιδιωτική εταιρεία) κι όχι δημόσιο;
– Οι δημόσιοι οργανισμοι έχουν περιουσιακά στοιχεία (ύλικά και άυλα). Και διαθέτουν τα περιουσιακά τους στοιχεία στο κοινό (βλέπε site οπτικοακουστικού αρχείου + DVD). Ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι μια δημόσια εταιρία ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να διαθέτει χωρίς αντάλλαγμα την περιουσία της σε μεμονομένα άτομα που θέλουν να τα εκμεταλλευτούν εμπορικά;

“Να απευθυνθείς στην ΕΡΤ και να ζητήσεις αντίγραφο και να πληρώσεις γι’ αυτο.” Γιατί παρακαλώ πρέπει να πληρώσω κάτι που έχω πληρώσει και πληρώνω στο διηνεκές και που γίνεται έτσι κι αλλιώς δευτερογενώς πηγή διαφημιστικών εσόδων όταν προβλήθηκε/προβάλεται;
– Εάν κάποιος θεωρεί ότι επειδή εδώ και χρόνια το μικρό ποσό που πληρώνει μέσω ΔΕΗ στην ΕΡΤ, αρθροιστικά αρκεί για να απαιτήσει να του παραδοθεί μια τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ και να την εκμεταλλευτεί εμπορικά, ας το πράξει. Είτε απευθείας είτε με προσφυγή στα δικαστήρια.

“Η ιστοσελίδα απευθύνεται σε οικιακούς χρήστες και δεν είναι online super market.” Το BBC σουπερμάρκετ το θεωρείς;
– Η απάντηση από το site του ΒΒC “You ***may not*** copy, reproduce, republish, disassemble(!!!), decompile, reverse engineer, download(!!!), post, broadcast, transmit, make available to the public(!!!), or otherwise use bbc.co.uk content in any way except for your own personal, non-commercial use. You also agree not to adapt, alter or create a derivative work from any bbc.co.uk content except for your own personal, non-commercial use. Any other use of bbc.co.uk content requires the prior written permission of the BBC.”

“Αν θες υλικο για να το εκμεταλλευτείς εμπορικά θα απευθυνθείς προσωπικώς στην ΕΡΤ. Όχι να ψάχνεις στο site για κατέβασμα.” προφανώς δεν διαβάζεις σωστά. Εγώ μιλάω για δημιουργία μη εμπορική.
– Στο αρχικό Post σου ρωτάς : “να χρησιμοποιήσω το υλικό για να κάνω ένα ντοκυμαντέρ θεωρείται εμπορική πράξη;” Και σου απάντησα ότι τα ντοκυμαντέρ είναι εμπορεύματα. Εκτός εάν εννοείς ότι το ντοκυμαντέρ που θα κάνεις θα το έχεις ΜΟΝΟ για να το βλέπεις εσύ σπίτι σου. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να πείσεις την ΕΡΤ για τις προθέσεις σου και κυρίως για το ότι δεν θα το διαθέσεις με οικονομικό αντάλλαγμα… και επίσης να την πείσεις ότι το ντοκυμαντέρ που θα φτιάξεις δεν θα στρεβλώνει το αρχικό δημιούργημα. Και το άγαλμα του Βενιζέλου δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής είναι του δημοσίου. Το πλήρωσε στον δημιουργό και είναι περιουσία του δημοσίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κράτος μπορεί να το διαθέσει σε κάποιον για να το βάλει σπίτι του και να το κάνει καλόγερο για παλτά. Αμφιβάλλω δε αν το κράτος είναι υποχρεωμένο να του κάνει αντίγραφο για οικιακή χρήση.

Από τη συζήτηση αυτή υπάρχουν τα ακόλουθα σημαντικά στοιχεία:

α. Η ΕΡΤ μπορεί να διαθέσει σε απλούς ιδιώτες ‘hard copy’ για οικιακή χρηση και το κάνει.

Πόσοι από σας αλήθεια το γνωρίζετε αυτό; Ποιά είναι τα κριτήρια με τα οποία η ΕΡΤ αποφασίζει να διαθέσει σε κάποιους υλικό για οικιακή χρήση και σε κάποιους πιθανώς όχι; Αναγράφεται αυτό στην ιστοσελίδα του αρχείου; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ;

β. Υπάρχει μια επιμονή στις απαντήσεις στο θέμα της εμπορικής εκμετάλλευσης ενώ εγώ έχω τονίσει ότι δεν μιλάω για εμπορική εκμετάλλευση. Την μη εμπορική χρήση η/ο Piroski την αντιλαμβάνεται μόνο ως οικιακή/ατομική χρήση. Δεν καταλαβαίνει την δημιουργία δευτερογενών πολιτιστικών προϊόντων με μίξη υπαρχόντων και διάθεση με άδεια Creative Commons γι αυτό μου λέει ότι η δημιουργία ντοκυμαντέρ είναι εμπορική πράξη.Κι αυτό ίσως να είναι και το πρόβλημα σ΄αυτή τη συζήτηση: ότι η ΕΡΤ δεν γνωρίζει τη νομική διάσταση και δυνατότητα που θέτουν οι άδειες Creative Commons.

γ. Περίπτωση BBC

H/O Piroski παραθέτει ένα απόσπασμα όρων χρήσης δεν ξέρω από που, δεν δίνει σύνδεσμο ως θα όφειλε. Υποθέτω λοιπόν ότι είναι από κάποια γενική σελίδα όρων του BBC. Σε απάντηση ιδού η σελίδα του αρχειακού υλικού του BBC που διατίθεται με άδεια Creative Commons: http://creativearchive.bbc.co.uk/

δ. Θεωρεί ότι το ποσό που πληρώνει ο φορολογούμενος είναι αφενός μικρό, αφετέρου εξαντλείται στην εισφορά μέσω ΔΕΗ. Στο βαθμό που η Ραδιοφωνία κι η Τηλεόραση είναι/ήταν κρατικές κι έχουν επιδοτηθεί από τον προϋπολογισμό του κράτους, άμμεσα ή έμμεσα, ή τώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι εισφορές αυτές έχουν προέλθει από φορολογικά έσοδα που σε καμία περίπτωση δεν είναι μικρά. Επιπλέον, όταν έχω τη δυνατότητα να αγοράσω ένα εμπορικό DVD με 10-20 Ευρώ (κι άρα κάπου εκεί θα έπρεπε να αποτιμάται εμπορικά και μια τηλεταινία της ΕΡΤ, ας πούμε) τα όσα έχω συνεισφέρει συσσωρευτικά όλα τα χρόνια που συνεισφέρω, παραεπαρκούν για να λάβω δωρέαν μεγάλο μέρος του υλικού. Άλλωστε αυτό φαίνεται να αναγνωρίζεται κι από την πρακτική διάθεσης ‘hard copy’ στους ιδιώτες που αναφέρθηκε παραπάνω.

Σταματάω εδώ γιατί ήδη είναι πολύ μακροσκελές το κείμενο και το παραδίδω στην κρίση σας, εκφράζοντας την ευχή, αν η/ο Piroski είναι στέλεχος της ΕΡΤ, να μεταφέρει το αίτημα στον οργανισμό: διάθεση του υλικού με άδειες Creative Commons. It’s as simple as that.

Update: Τα παιδιά του Pixelcast εμπνεύστηκαν από τη συζήτηση κι αφιέρωσαν ένα ολόκληρο επεισόδιο στο θέμα. Δείτε εδώ τη συζήτηση από το Νίκο Δραντάκη και τον Παγιώτη Βρυώνη.

Άδειες Creative Commons: η ελληνική επίσημη έναρξη

Η επίσημη πρώτη των ελληνικών (όπου ελληνικών δεν σημαίνει απλώς μεταφρασμένων, αλλά προσαρμοσμένων στο ελληνικό δίκαιο) αδειών πνευματικής ιδιοκτησίας Creative Commons έγινε σήμερα με μια εκδήλωση στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών στην οποία προσκεκλημμένος και κύριος ομιλητής ήταν o Lawrence Lessig, ο καθηγητής του Δικαίου του Πανεπιστημίου του Stanford που υπήρξε ο εμπνευστής και θιασώτης των αδειών αυτών.

Για την εκδήλωση, (το πρόγραμμα της οποίας μπορείτε να δείτε εδώ) θα δείτε και θα διαβάσετε αρκετά τις επόμενες μέρες, μιας και είδα πολλούς να τη βιντεοσκοπούν (άκουσα μάλιστα ότι μεταδιτόταν με live streaming, αλλά δεν εντόπισα την σχετική διεύθυνση), αλλά κυρίως γιατί παρίσταντο αρκετοί bloggers και δημοσιογράφοι.

Για μένα, που την παρακολούθησα ως το διάλλειμα, ήταν μια ευκαιρία να δω από κοντά τον Lessig και να τον ακούσω να παρουσιάζει, αλλά και να ξανασυναντήσω πάνω από 20 φίλους και γνωστούς.

Για την παρουσίαση του Lessig, έχω να πω ότι με άφησε ενθουσιασμένο, όχι μόνο για το περιεχόμενο αλλά και για την εκτέλεσή της: απόλυτος συγχρονισμός λόγου και εικόνας (=.ppt) σε βαθμό που αναρωτιόμουν πόσες φορές την είχε προβάρει ή εκτελέσει στο παρελθόν. Αλλά και δομή και μορφή τέτοια που να μιλάει σε ένα μεγάλο κοινό, εξοικειωμένο με τις συμβάσεις των ιντερνετικών συντομογραφιών (π.χ. 4u = for you), καθώς και την αισθητική και την κουλτούρα του.

Εν συντομία, το διάγραμμα της παρουσίασης είχε ως ακολούθως: Ξεκινούσε με μια αναφορά στο κινηματογραφικό έργο Awakenings, και στην περίπτωση της επιδημίας εγκεφαλίτιδας που έπληξε ομάδα ανθρώπων την δεκαετία του 20. Αυτοί οι άνθρωποι έμειναν σε κώμα για σαράντα ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1969 όπου χάρι στην επίδραση ενός φαρμάκου (του L-Dopa, το οποίο χορήγησε στους ασθενείς ο γιατρός και συγγραφέας του Awakenings, Oliver Sachs) ξύπνησαν κι επανήλθαν για μικρή περίοδο στην κατάσταση της κανονικής συνειδητότητας, για ξανακυλήσουν οριστικά στην ασυνειδησία.

Το παράδειγμα αυτό χρησίμευσε σαν πρότυπο για ένα σχέδιο (pattern) για την ελευθερία στις διάφορες μορφές κουλτούρας: υπάρχει στην αρχή μια κατάσταση ελευθερίας (πριν αρρωστήσουν), μετά ένα ‘κλείδωμα‘ (όταν αρρώστησαν), ένα ‘ξεκλείδωμα δηλ. μια επαναφορά στην ελευθερία (όταν συνήλθαν) και τελική επάνοδος στο ‘κλείδωμα‘ (όταν επανέκαμψε η ασθένεια). Συγκεκριμένα, έδειξε την ύπαρξη του pattern στα πνευματικά δικαιώματα που αφορούν στον τύπο, το ραδιόφωνο και το internet. Η τρίτη περίπτωση είναι εν εξελίξει και για να μην υπάρξει οριστικό κλείδωμα της δημιουργικότητας όπως στις δύο προηγούμενες, ‘έδεσε’ την αναγκαιότητα της ύπαρξης των αδειών Creative Commons.

Η παρουσίαση διανθιζόταν από ηχητικά και οπτικά (=βίντεο) παραδείγματα της νέας δημιουργικότητας που έχει φέρει η ψηφιακή εποχή με την μορφή των remix, κι εξηγούσε τα προβλήματα που ανακύπτουν από την εφαρμογή των νόμων του copyright στην νέα αυτή δημιουργικότητα.

[Update: O kbee κράτησε πιο λεπτομερείς σημειώσεις κι έχει κάνει ένα σχετικό ποστ. Μέχρι να κυκλοφορήσει το βίντεο, ενημερωθείτε από δω.]

Στο βάθος της, την ομιλία θα την χαρακτήριζα πολιτική, χωρίς συγκεκριμένο κομματικό χαρακτήρα, γιατί πάντα η έννοια της ελευθερίας και των ελευθεριών, ανεξαρτήτως πεδίου εφαρμογής, έχει διαφορετική έκταση, ανάλογα με την πολιτική θεωρία κάτω από την οποία εξετάζεται.

Παραθέτω εδώ ένα μικρό βίντεο από την εισαγωγή της ομιλίας του Lessig, κι ελπίζω να κυκλοφορήσει ολόκληρη κάπου, είτε σαν power point είτε σαν βίντεο.

Ένα άλλο γεγονός που τράβηξε την προσοχή, ήταν η παρουσία ενός OLPC ανάμεσα στο ακροατήριο. Η κάτοχος του, που εργάζεται στον οργανισμό για το OLPC σαν νομικός, το έφερε μαζί της στην Ελλάδα από τη Βοστώνη, και έτσι πολλοί είχαμε την ευκαιρία να το περιεργαστούμε και να το φωτογραφίσουμε κατά το διάλειμμα.

Αν σαν bloggers, καλλιτέχνες, επιστήμονες, εκπαιδευτικοί, ακαδημαϊκοί ή γενικώτερα δημιουργοί πνευματικού περιεχομένου, δεν είστε εξοικειωμένοι με τις άδειες Creative Commons, τώρα είναι μια καλή αφορμή για να το κάνετε .

Αντίο στις δισκογραφικές από την Μαντόνα!

Οι δισκογραφικές και το παλιό μοντέλο διανομής μουσικής βάλονται από παντού φέτος. Μετά την κίνηση του Μαϊου από την Apple και την EMI να διανείμουν μουσική χωρίς DRM, την νέα υπηρεσία της Amazon για διανομή DRM-free μουσικής, την κριτική στις δισκογραφικές από τον Ian Rogers, συνδημιουργό του winamp και νυν επικεφαλής του Yahoo! Music, έρχεται μια ντίβα,η Μαντόνα, που, ως ντίβα, κάνει την μεγάλη έξοδο: τέρμα στην συνεργασία με τις δισκογραφικές. Τη διανομή και τη γενικώτερη προώθηση της μουσικής της ανέλαβε μια εταιρεία για συναυλίες, η Live Nation.

Η Μαντόνα δεν είναι η πρώτη που εγκαταλείπει το πλοίο που βουλιάζει. Έχουν προηγηθεί οι Nine Inch Nails, Oasis, Jamiroquai αλλά σίγουρα η Μαντόνα είναι  το πιο γνωστό όνομα.

Σίγουρα κάτι πρέπει να αλλάξει. Τι ακριβώς (και πως) είναι ζητούμενο, κι υπάρχουν πολλές προτάσεις κι απόψεις. Προσωπικά βρίσκω ως πιο ενδιαφέρουσα την πρόταση που είχα ακούσει από έναν εκπρόσωπο Τζαμαϊκανής εταιρείας μουσικής (στο ντοκυμαντέρ Good Copy, Bad Copy, αν θυμάμαι καλά): η μουσική πρέπει να διανέμεται δωρεάν στο Ιντερνετ και οι κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων να αμοίβονται από τους ISPs κατά το ποσοστό που συμμετέχει η μουσική στο γενικώτερο internet traffic. Αυτό πιθανόν και να σημαίνει ακριβώτερη πρόσβαση στο internet, αλλά για λίγα Ευρώ παραπάνω το μήνα, ποιος δε θα ήθελε να έχει ελεύθερα διαθέσιμή όλη τη μουσική του κόσμου;