Tag Archives: Digital rights management

HOL TV: λανσάρισμα μέσω μπλογκόσφαιρας

hol-tv

Χτες είχα κληθεί  να παραστώ σε άλλη μια σοσιαλμηντιακή ‘πρωτιά’ στη χώρα μας: στο λανσάρισμα μιας νέας υπηρεσίας τηλεόρασης με παρουσίαση της μόνο σε bloggers. Πρόκειται για την HOL TV, που, μην σας εξαπατά ο τίτλος, δεν είναι ένα ακόμα κανάλι, αλλά ένας μια μέθοδος διανομής των τηλεοπτικών καναλιών.
Στην εκδήλωση, που έγινε στα γραφεία της HOL αλλά σε αίθουσα με πολύ ‘σπιτικό’ ύφος (καναπέδες σε διάταξη σαλονιού, περιοδικά και βιβλία γύρω κτλ) μαζεύτηκαν περίπου 30 bloggers κυρίως από τεχνολογικά blog και παρακολούθησαν μια τυπική αλλά πλήρη παρουσίαση από τον Άλεξ, που πραγματικά γνώριζε το αντικείμενό του πολύ καλά.
Όπως καταλαβαίνετε όσοι με παρακολουθείτε, το ενδιαφέρον μου ήταν στην μέθοδο προώθησης της υπηρεσίας παρά στο προϊόν καθαυτό, μιας και βλέπω ελάχιστα τηλεόραση οποιουδήποτε είδους. Παρόλαυτα υπήρξαν κάποια πράγματα που μου τράβηξαν την προσοχή.

Η IPTV της HOL, γιατί περί αυτού πρόκειται, είναι μεταφορά του τηλεοπτικού σήματος πάνω από γραμμές DSL. Δεν είναι όμως ένα ακόμα triple play γιατί, όπως μας είπαν, προσπαθούν να εστιάσουν στην μερίδα εκείνη των συνδρομητών της HOL που έχουν τις κατάλληλες συνθήκες (επαρκή ταχύτητα, ποιότητα γραμμής, απόσταση από DSLAM) που διασφαλίζουν την σωστή λειτουργία της αναμετάδοσης. Ας λάβουμε υπόψιν ότι μιλάμε και για αναμετάδοση τύπου HDTV.

Η υπηρεσία έχει τρεις βασικές λειτουργίες προς το παρόν:

  • ένα μπουκέτο ελληνικών και ξένων καναλιών,
  • δυνατότητα ενοικίασης ταινιών και
  • interactive υπηρεσίες που προς το παρόν είναι μάλλον πρωτόλειες μιας και σε μεγάλο βαθμό εξαρτώνται κι από τη συνεργασία των καναλιών που κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι αυτή τη στιγμή.

Από τις λειτουργίες τις σχετικές με το μπουκέτο, αυτά στα οποία στάθηκα ήταν η δυνατότητα εγγραφής εκπομπών ακόμα και σειρών στον σκληρό δίσκο του set top box που έρχεται μαζί με την συνδρομή στην υπηρεσία, και η δυνατότητα εύρεσης εκπομπών με αναζήτηση, όχι μόνο στον τίτλο της εκπομπής αλλά και στους συντελεστές ή στο θέμα. Χαρακτηριστικά είδαμε μια αναζήτηση στον Τομ Κρουζ, που μας εμφάνισε τις προγραμματισμένες εκπομπές σε διάφορα κανάλια που θα περιλαμβάνουν τον ηθοποιό.
Η ενοικίαση ταινιών είναι λόγος χρήσης μιας τέτοιας υπηρεσίας, αλλά η ποσότητα των διαθέσιμων ταινιών είναι μάλλον μικρή ακόμα (γύρω στις 300) και η τιμή (1.99 Ευρώ) είναι πάνω από την αντίστοιχη του βίντεο κλάμπ, πράγμα που δεν καταλαβαίνω, γιατί υποτίθεται ότι η τεχνολογική αυτή υποδομή σε βοηθάει να είσαι ανταγωνιστικός κι άρα φθηνώτερος από τους παραδοσιακούς τρόπους (ειρήσθω εν παρόδω, φαίνεται πως υπάρχει μια γενικώτερη στρέβλωση σε σχέση με τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες στην Ελλάδα, αφού, πχ για να βγάλεις ένα εισητήριο μέσα από IVR στα διάφορα multiplex χρώνεσαι περισσότερο από το να πας στο ταμείο, που το ταμείο κοστίζει περισσότερο στην επιχείρηση μιας κι απασχολεί προσωπικό).
Η ποιότητα της εικόνας που είδαμε στους δέκτες ήταν εντυπωσιακά καλή και το zapping πολύ γρήγορο. Αφήνω τα λοιπά τεχνικά στους πιο ειδικούς και κλείνω την αναφορά στην υπηρεσία λέγονας ότι πατάει σε Microsoft τεχνολογίες ( γιατί δεν εκπλήσσομαι;) και ότι το σε συνδιασμό με το set top που είναι της Motorola έχουν φουλ κλειδώματα ( DRM κτλ) που όμως δεν μπορούν να εμποδίσουν τον πεπειραμένο χρήστη.

Το ερώτημα τώρα είναι γιατί η HOL διάλεξε αυτόν τον τρόπο λανσαρίσματος;
Μια πρώτη απάντηση θα μπορούσε να είναι “γιατί είναι της μόδας” το πράγμα κι αυτό, από μόνο του, θα δημιουργήσει το επιδιωκώμενο buzz.
Ο βασικός λόγος όμως πιστεύω είναι άλλος. Το target audience μιας τέτοιας υπηρεσία είναι βέβαια όλοι σε τελική ανάλυση, αλλά δεδομένου ότι αυτή τη στιγμή είναι διαθέσιμη μόνο σε συνδρομητές HOL και μάλιστα σε αυτούς που πληρούν προδιαγραφές που μπορούν να διασφαλίσουν την ποιότητα της υπηρεσίας, δεν θα είχε νόημα για την HOL να βγει με τηλεοπτικές διαφημίσεις στις οποίες ελάχιστα μπορεί να εξηγήσει  τις προσφερόμενες υπηρεσίες και το μόνο στο οποίο θα μπορούσε να ελπίζει θα ήταν να κινήσει το ενδιαφέρον των καταναλωτών είτε με κάποια οικονομική προσφορά είτε με κάποια δημιουργική παρουσίαση που θα τους έκανε την υπηρεσία εύκολα εντυπώσιμη.
Αλλά, κακά τα ψέματα, η πλεινότητα των couch patatoes έχει δυσκολία με το τηλεκοντρόλ των αναλογικών τηλεοράσεων. Μια ψηφιακή υπηρεσία είναι overkill γι αυτούς. Η αγορά της ΗOL είναι ένα πιο νεανικό και πιο tech savvy κοινό, το οποίο έτσι κι αλλιώς, δεν επηρεάζεται κι ενημερώνεται πια τόσο από τα παραδοσιακά μέσα και τα παραδοσιακά κανάλια διαφήμισης. Αυτό το κοινό μπορεί να κατανοήσει τα όποια πλεονεκτήματα της υπηρεσίας και να πιέσει  να την ‘εισαγάγει’ στα νοικοκυριά, παίζοντας και το ρόλο του εκπαιδευτή της λοιπή οικογένειας. Κι επειδή αυτό το κοινό έχει μια μεγαλύτερη συνάφεια με τα νέα μέσα, λογικό είναι ότι από κει θα έπρεπε να προσεγγιστεί.
Απομένει λοιπόν να δούμε, αν το λανσάρισμα θα βρει ευνοϊκή αποδοχή από την μπλογκόσφαιρα κι αν η έκταση κι η αναπαραγωγή του θα αγγίξει τα πλήθη που προσδοκά η HOL. Αν το πετύχει, τότε μάλλον θα πρέπει να περιμένω πολλές προσκλήσεις ακόμα 🙂

Το τέλος του DRM στη μουσική.

itunesplus20090106

Χτες στο Macworld η Apple έδωσε το τελειωτικό και πολυαναμενόμενο χτύπημα στην τεχνολογία που λέγεται DRM (Digital Rights Management) και που υποτίθεται ότι αποτρέπει την αντιγραφή ενός ψηφιακού έργου: προσφέρει πλέον όλα τα τραγούδια της από το μουσικό κατάστημα iTunes, χωρίς ενσωματωμένο DRM (κλείδωμα, για να το πούμε απλά).

Προσφέρει επίσης την δυνατότητα αναβάθμισης όλων των ήδη αγορασμένων τραγουδιών που είχαν DRM σε ελεύθερα, έναντι αντιτίμου .30$ ανά τραγούδι. Οκ, αυτό δεν ακούγεται πολύ ωραίο, να πληρώσει δηλαδή κανείς 30% επιπλέον σε ότι έχει ήδη πληρώσει για να απελευθερώσει το προϊόν που έχει αγοράσει στο παρελθόν από τις αγκυλώσεις του. Αλλά, λένε, πως αυτό ήταν μέρος του συμβιβασμού που έγινε με τη μουσική βιομηχανία για να δεχτεί την άρση του DRM.

Για τους καταναλωτές είναι μεγάλη υπόθεση γιατί δεν έχουν πια να ακολουθούν περίπλοκες διαδικασίες για να μεταφέρουν το νόμιμα αγορασμένο μουσικό προϊόν από την μια συσκευή τους στην άλλη, ούτε σε περίπτωση βλάβης, να κινδυνεύουν να την χάσουν.

Αλλά τα γεγονότα δείχνουν ότι πιθανώτατα είναι καλά νέα και για τους παραγωγούς και τους μουσικούς. Όσο ανεξήγητο κι αν φαίνεται, το άλμπουμ που αναδείχθηκε best seller για το 2008 στο αντίστοιχο ηλεκτρονικό μουσικό κατάστημα της Amazon,  ήταν το Ghosts I-IV των Nine Inch Nails που παραδόξως προσφερόνταν από το ίδιο το συγκρότημα για ελεύθερο κατέβασμα μέσω bit torrent.

Τι εξηγεί αυτή την παράδοξη συμπεριφορά του κόσμου που προτιμά να πληρώσει κάτι που μπορεί να αποκτήσει ελεύθερα; Μάλλον δύο πράγματα: η ευκολία απόκτησης (κι όποιος έχει αγοράσει μουσική από το iTunes καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό) και το γεγονός ότι οι πραγματικοί φίλοι ενός καλλιτέχνη θέλουν να τον ανταμείψουν για την δουλειά του. Κι αυτοί οι δύο παράγοντες, αν προσμετρηθούν σωστά δικαιώνουν τα καλά νέα για τους παραγωγούς και τους μουσικούς.

Το DRM τελειώνει οριστικά για τη μουσική λοιπόν, αλλά υπάρχουν ακόμα είδη στα οποία παραμένει: Τα audiobooks  κι οι ταινίες.  Για πόσο;

Reblog this post [with Zemanta]