Tag Archives: entrepreneurship

Υπάρχει τύπος προσωπικότητας κατάλληλος για startuper;

Με έξη νέα επιχειρηματικά κεφάλαια και 400 εκατομμύρια, η σύμπραξη Ευρωπαϊκής και ιδιωτικής χρηματοδότησης αναζητά πολλά νέα επιχειρηματικά σχήματα για χρηματοδότηση. Η έμφαση δεν είναι στο 400 εκατομύρια αλλά στο πολλά νέα επιχειρηματικά σχήματα. Αν υποθέσουμε ότι επιλεγούν τελικά γύρω στις 120 προτάσεις για χρηματοδότηση, θα πρέπει να υπάρξει μια προσφορά τουλάχιστον τετραπλάσια/πενταπλάσια για να έχει ενδιαφέρον η διαδικασία και πιθανότητες ευόδωσης το όλο εγχείρημα.

Προσωπικά πιστεύω ότι θα υπάρξει ο ικανός αριθμός προτάσεων. Έχοντας περάσει από το αντίστοιχο στάδιο πριν πέντε χρόνια και φιλοδοξώντας μια επανάληψη, θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις όχι για τη διαδικασία αλλά για το soul searching που πρέπει να κάνουν όσοι αποφασίσουν να ξεκινήσουν. Πιστεύω ότι μπορεί να γλυτώσει πολλούς από άδικο κόπο και σπατάλη χρόνου.

Προφανώς δεν έχω κανενός είδους ειδίκευση γι αυτά που θα πω, ούτε κάποια παραδειγματική πορεία που μου δίνει carte blance να συμβουλεύω, ούτε καν καλή εμπειρική θεμελίωση. Είναι πράγματα που συμπέρανα από το δικό μου soul searching κι ίσως μπορεί να φανούν χρήσιμα και σε άλλους.

Πάμε λοιπόν.

Το πρώτο πράγμα που αναρωτιέται ή, τουλάχιστον, θα ‘πρεπε ν’ αναρωτιέται όποιος για πρώτη φορά ανοίγει πανιά στην επιχειρηματικότητα δεν είναι τόσο η ιδέα του, όσο αν ο ίδιος έχει ό τι απαιτείται.

Με πρόχειρη αναζήτηση μπορεί να βρει κανείς χιλιάδες άρθρα από χιλιάδες, πεπειραμένους εντός κι εκτός εισαγωγικών μέντορες. Για την ακρίβεια τόσα πολλά και σε κάποιο βαθμό αντιφατικά, που μάλλον σύγχιση προκαλούν παρά βοηθούν.

Επειδή την ερώτηση προς τον εαυτό του για το αν έχει ότι χρειάζεται δεν την κάνει κανείς μια μόνο φορά, αλλά σε κάθε φάση, ειδικά στις δύσκολες, ακόμα περισσότερο στις αποτυχίες και τα πισωγυρίσματα, ένα αντικειμενικό μέτρο είναι σαφώς προτιμώτερο από τις όποιες απόψεις τρίτων ή από την απλουστευτική θέση ότι αρκεί να θελήσεις αρκετά κάτι και θα γίνει.

Στην ψυχολογία, η κυρίαρχη θεωρία για την προσωπικότητα θεωρεί ότι αυτή συναρμόζεται από πέντε διαφορετικά χαρακτηριστικά (Big Five personality traits). Αυτά είναι τα ακόλουθα:

  • Openess:  δηλαδή να είναι κανείς ανοιχτός στην εμπειρία και στις νέες ιδέες. Σημαίνει συνήθως δημιουργικότητα, εφευρετικότητα, αγάπη για τις τέχνες και τις επιστήμες, κ.α.
  • Consientiousness: σημειοδοτεί εργατικότητα, αγάπη για συνέπεια και τάξη.
  • Extraversion: εξωστρέφεια, κοινωνικότητα, επικοινωνία.
  • Agreeableness: αποφυγή σύγκρουσης, διάθεση για προσφορά προς τους άλλους, ενσυναίσθηση, προσήνεια.
  • Neuroticism: εύκολη εμφάνιση αρνητικών συναισθημάτων.

Τα πέντα χαρακτηριστικά τα θυμάται κανείς εύκολα από τα αρχικά τους που συνθέτουν τη λέξη OCEAN (ωκεανός).

Η προσωπικότητα είναι ένα μίγμα από αυτά τα πέντα χαρακτηριστικά με διάφορους βαθμούς έντασης το καθένα.

Αυτά που θα περιμέναμε να βρούμε σε ανθρώπους με “κλήση” προς την επιχειρηματικότητα είναι:

  • Openess αφού ζητούμενο είναι η καινοτομία αλλά κι η γρήγορη προσαρμογή σε νέες συνθήκες κι αλλαγή πλεύσης, η υιοθέτηση νέων πρακτικών κι η δυνατότητα να αφουγκράζεται κανείς το περιβάλλον, από το στενό εσωτερικό της επιχείρησης ως το ευρύτερο κοινωνικό κι οικονομικό. Θα έλεγα είναι το νούμερο 1 από το επιθυμητό μίγμα χαρακτηριστικών κι οι επίδοξοι επιχειρηματίες πρέπει να “σκοράρουν” ψηλά σε openess, πάνω από 70%.
  • Conscientiousness καθώς startup σημαίνει πολλή δουλειά. Αλλά εδώ θέλει λίγο μεγαλύτερο μέτρο γιατί η αγάπη για την τάξη και την οργάνωση οδηγεί πολλές φορές σε δυσκαμψία και δογματικότητα. Θέλουμε κάτι πάνω από 50% αλλά όχι πολύ πάνω.

Είναι επίσης επιθυμητό να έχει κανείς χαμηλό ποσοστό neurotisism για να μην καταρακωθεί ψυχικά από τις αναποδιές και τις απογοητεύσεις, το συνεχές stress και την αβεβαιότητα.

Σχετικά με την εξωστρέφεια (extraversion), άποψη μου είναι ότι για μη τεχνικούς founders είναι ένα συν καθώς κατά πάσα πιθανότητα η δουλειά τους θα επικεντρωθεί περισσότερο στις πωλήσεις και το marketing. Οι τεχνικοί founder αναμένεται να σκοράρουν χαμηλότερα σ’ εξωστρέφεια. Αν είναι πολύ χαμηλά, αυτό μπορεί ν’ αποδειχτεί πρόβλημα καθώς πρέπει να είναι σε θέση να επικοινωνούν αποτελεσματικά, συχνά και με πολλούς (πελάτες, επενδυτές, υπαλλήλους).

Τέλος, το εναπομένον χαρακτηριστικό (agreeableness) μάλλον δεν ταιριάζει με την επιχειρηματικότητα γιατί η τελευταία ενέχει πολύ ανταγωνισμό. Μπορεί όμως να είναι βοηθητική σ’ ένα τύπο επιχειρηματικότητας, την κοινωνική επιχειρηματικότητα.

Τα ποσοστά που αναφέρω δεν είναι απόλυτα, ούτε έχουν προκύψει από κάποια αντικειμενική μελέτη. Είναι gut feeling και γι αυτό δεν πρέπει να τα παίρνει κανείς πολύ τοις μετρητοίς. Περισσότερο σαν ένδειξη κατεύθυνσης, παρά σαν μέτρηση.

Πως όμως διαγνώνουμε τον τύπο της προσωπικότητας μας;

Υπάρχουν πολλά τεστ. Άλλα διατίθενται δωρεάν, άλλα επί πληρωμή. Πολλά χρησιμοποιούν το μοντέλο των Big Five  παραλλαγμένο ή επαυξημένο. Υπάρχουν ολόκληρες online υπηρεσίες που κάνουν αυτή τη δουλειά.

Εδώ είναι ένα δωρεάν τεστ https://openpsychometrics.org/tests/IPIP-BFFM/.

Κι εδώ ένα επί πληρωμή (πολύ μικρό ποσό): https://www.understandmyself.com/personality-assessment

Αν θέλετε να κάνετε μια διασταύρωση μπορείτε να δοκιμάσετε κι ένα αυτόματο τρόπο διάγνωσης με τη βοήθεια της IBM και λίγου machine learning.   Αρκεί να έχετε δείγματα γραπτού στ’ αγγλικά:  https://www.ibm.com/watson/services/personality-insights/

Κατά τ’ άλλα, καλή αρχή 🙂

 

 

 

 

 

 

 

 

Εσύ, τι φέρνεις στο πάρτυ;

Η πρώτη φορά που άκουσα (είδα γραμμένο για την ακρίβεια) το όνομα Paul Carr ήταν στις 10/12 του 2008. Και μπορώ να πω ότι το άρθρο που υπέγραφε δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Το αντίθετο. Με εκνεύρισε. Ήταν ένα εξυπνακίστικο άρθρο, ενός γκρινιάρη Άγγλου δημοσιογράφου στο Guardian για τη μια και μόνη μέρα που είχε περάσει στο LeWeb ’08 (την 9/12). Καθώς δεν τον γνώριζα, δεν έκανα την απαραίτητη έκπτωση σ’ αυτά που έλεγε γιατί ο Carr ήταν γνωστός για τη χιουμοριστική, καυστική γραφή του από χρόνια.

Στο επόμενο LeWeb τον είδα και ζωντανά. Προφανώς τα είχε βρεί με τον Loic που είχε προσβάλει βάναυσα στο άρθρο του ή απλά είχε βοηθήσει η στρατολόγηση του στο Techcrunch μετά την απόλυση του από τον Guardian.

Εξακολουθώ και τότε να τον θεωρώ αντιπαθητικό, παρότι έχοντας διαβάσει κάποια από τα Σαββατιάτικα κομμάτια του στο  Techcrunch, του αναγνωρίζω το χιούμορ. Επίσης, βλέποντας τον μετρίου αναστήματος ανάμεσα σε θηρία -κυριολεκτικά και μεταφορικά- στο πάνελ που διευθύνει κάπως τον λυπάμαι και λίγο.

Κι έτσι περίπου έχουν τα πράγματα ως την περασμένη βδομάδα που πέφτω πάνω στο free ebook του (δεν θυμάμαι πλέον πως) Bringing nothing to the party.

Το βιβλίο είναι η ιστορία της ζωής από το ’99 μέχρι το ’07 κι η πορεία του από τη δημοσιογραφία, στην εκδοτική δραστηριότητα, στο ρόλο του startup entrepreneur και τέλος … αλλά όχι, αυτό είναι spoiler.

To leitmotif του βιβλίου είναι η αχαλίνωτη επιθυμία του για φήμη, για να μοιάσει με τους πετυχημένους μεγάλους και τρανούς του dot.com 1 και 2. Μια επιθυμία που ποτίζεται συνεχώς με γερές δόσεις αλκόολ και πάρτυ (δεν είναι τυχαίος ο τίτλος). Είναι καλογραμμένο, με νεύρο και πολύ χιούμορ από ένα γεννημένο συγγραφέα.

Όσο κι αν το αντικείμενο θα σας φανεί σα τη ζωή μιας φιλόδοξης στάρλετ του internet, το βρήκα πολύ διδακτικό κι αξιανάγνωστο. Γιατί:

  • Περιγράφοντας εκ των ένδον την ζωή των internet entrepreneurs  του Λονδίνου πετυχαίνει μια  γερή απομυθοποίηση τους. Αντιλαμβάνεσαι ότι δε μιλάμε για τεράστιες αποστάσεις από τα καθ’ ημάς, παρότι και τα λεφτά είναι πολύ περισσότερα  κι οι ιδέες των startup καλύτερες.
  • Αναγνώριζα πρόσωπα και πράγματα που ήξερα, όχι μόνο επειδή είχα διαβάσει γι αυτά, αλλά επειδή, πριν και μετά τις ημερομηνίες του βιβλίου, τα είχα συναντήσει και μιλήσει μαζί τους ή γι αυτά (: τον Jason Calacanis, τον  Mike Butcher, το OpenCoffee και τον Saul Klein, την Trusted Places, τα Moo Cards, και βέβαια τον ίδιο τον  Carr).
  • Η πορεία του Carr είναι μια πορεία αυτογνωσίας που δείχνει τι πρέπει να  μετρήσουν πολύ όσοι θέλουν να γίνουν startup entrepreneurs: δεν αρκεί η σκληρή δουλειά, η τόλμη κι η άκαμπτη θέληση. Ο Carr τα είχε όλα αυτά, αλλά … Πρέπει να είσαι ταγμένος σ’ αυτό το δρόμο. Να είναι αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο. Αλλιώς απλά δεν έχει νόημα.
  • Δεν μπορούσα να σταματήσω να κάνω παραλληλισμούς με τη δική μου ζωή και τη ζωή στη μικρή πραγματική κι ιντερνετική κοινωνία που ζω, παρότι με χωρίζουν δεκαετίες σε ηλικία από τον Carr. Συνεχώς έκανα μια αναδρομή στο τι έκανα εγώ τη χρονιά για την οποία μιλούσε ο Paul. Γιατί, το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας δεκαετίας το έχω περάσει διευθύνοντας ένα άτυχο startup  και προσπαθώντας να ξεκινήσω συνεχώς κάποια άλλα.  Μέχρι που σκέφτηκα να γράψω κι εγώ ένα αντίστοιχο βιβλίο (απειλή: μπορεί και να το κάνω).
  • Καταλαβαίνει κανείς γιατί μιλάμε (-νε)  για  startup scene: έχει τόσα κοινά με καλλιτεχνικές σκηνές αυτή δραστηριότητα! Ακόμα και τους μπήτνικ της έχει, κι ο Carr μοιάζει ένας απ’ αυτούς.

Τελείωσα το βιβλίο συμπαθώντας τον Carr πολύ περισσότερο. Οκ, ξέρω ότι είναι αποτέλεσμα της γοητείας του κι ότι το βιβλίο γράφτηκε επιδιώκοντας σε μεγάλο μέρος αυτόν ακριβώς το σκοπό. Αλλά, what the hell? It was a price worth paying 🙂