Tag Archives: facebook

Γιατί τελευταία μ’ αρέσει περισσότερο το Facebook

Facebook
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έφτανε στιγμή να το πω, αλλά, ναι, προτιμώ το facebook από το twitter τελευταία.

Ο λόγος είναι απλός: η συμμετοχή μου στα κοινωνικά μέσα καθορίζεται από το ενδιαφέρον κι όχι από τη σχέση. Δεν κοιτάω ποιος είναι αυτός που λέει κάτι ή που μου κάνει friend request, follow κτλ αλλά μόνο αν μ’ ενδιαφέρει αυτό που έχει να πει.

Γι αυτό το λόγο είχα μια αδυναμία στο twitter. Ειδικά τα πρώτα 2-3 χρόνια που δεν είχε ‘ανοίξει’ στον πολύ κόσμο.

Το interest graph στο τότε twitter αφορούσε κυρίως τεχνολογία κι επιχειρηματικότητα και δευτερευόντως οικονομικά θέματα και πολιτική. Τα ενδιαφέροντα μου δεν έχουν αλλάξει από τότε, παρότι τα οικονομικά και η πολιτική πήραν ίσως μεγαλύτερο ειδικό βάρος λόγω της μεσούσης κρίσης.

Αλλά μάλλον πρέπει να ρίξω το φταίξιμο ακριβώς σ’ αυτό (την περισσότερη πολιτικολογία) που άρχισε να μειώνεται σταδιακά το ενδιαφέρον μου και η συμμετοχή μου στο twitter. Οι online εντάσεις ακολούθησαν το δρόμο των offline, κι αν δεν έπεφταν χημικά ή πέτρες, το υβρεολόγιο και η κακεντρέχια των εκτοξευόμενων tweet είχαν το ίδιο αναλογικά αποτέλεσμα.

Από την άλλη το facebook της πρώτης περιόδου, κυριαρχείτο από τις προσωπικές σχέσεις: ανακαλύψεις παλιών φίλων, συμμαθητών, συναδέλφων κτλ. Ένα συνοθύλευμα γνωριμιών, που είχε μεν  την αξία του σαν τρόπος κρατήματος μιας, έστω χαλαρής, επαφής, αλλά που στο επίπεδο του interest  δεν πρόσφερε πολλά. Πόσες ώρες να παρακολουθείς τη βδομάδα που πήγε και τι έφαγε ο άλλος, και πόσα ανέκδοτα και τραγουδάκια να καταναλώσεις;  Γι αυτό το λόγο είχα κρατήσει αρχικά μεγάλες αποστάσεις από τη δραστηριότητα στο facebook.

Fast forward μερικά χρόνια και ο Ζούκι έχει πρακτικά κυριαρχήσει στο παιχνίδι του social. Δεν είναι όμως μόνο ότι έχει χτίσει ένα μεγαθήριο. Είναι ότι το έχει ψάξει πια πολύ το πράγμα. Έχει ανοίξει ορίζοντες, έχει προσθέσει δυνατότητες, έχει πειραματιστεί κι έχει επιτρέψει και σ’ άλλους να πειραματιστούν.

Καθώς έβλεπα λοιπόν το graph μου  να μεγαλώνει, άρχισα η ενόχληση του ‘θορύβου’ άρχισε να περνάει ένα κρίσιμο κατώφλι. Παρότι στο  twitter ήμουν πολύ φειδωλός στα  follow back, και παρότι έκανα και μερικά unfollow/block ενοχλητικών λογαριασμών, η εμπειρία που αποκόμιζα έπεφτε σταδιακά σε ποιότητα. Τα πράγματα του ενδιαφέροντος μου γινόντουσαν λίγότερα, οι άνθρωποι που είχα παλιά επιλέξει σαν πηγές πληροφόρησης, ή γράφαν λιγότερο (πιθανώς για τους ίδιους λόγους με μένα)  ή εξαφανίστηκαν τελείως. Και το χειρότερο, μέσα από τα RTs  με χτυπάγανε συνέχεια κατά πρόσωπο πράγματα που τ’ αποστρεφόμουν και με κουράζαν.

Την ίδια στιγμή, το φίλτρο που εφάρμοζε το facebook στα updates των χρηστών, για να σου δείξει αυτά που θεωρεί ότι σ’ ενδιαφέρουν περισσότερο, έγινε πιο σοφιστικέ. Με κανα δυο συνειδητές επεμβάσεις, ο θόρυβος του news stream μου μειώθηκε  αισθητά και η ωρίμανση (ή βαρεμάρα) των χρηστών απάλειψε πολλές από τις παιδαριώδεις συνήθειες του πρώτου καιρού.

Επιπλέον, με το κλείσιμο του Google Reader, τα interest lists του facebook  πρόσφεραν ένα ανεκτό υποκατάστατο.  Τα φίλτρα δε των updates (=να μπορείς να κάνεις ορατό ένα update μόνο σε συγκεκριμένη ομάδα φίλων) άνοιξαν το δρόμα για  περισσότερο χρήσιμη διάδραση και συζήτηση.

Το αποτέλεσμα για μένα είναι ότι πλέον ένα update στο facebook δεν είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Νοιώθω ότι το απευθύνω σε κάποιους κι απ’ αυτούς τους κάποιους τις περισσότερες φορές βρίσκω ανταπόκριση και παίρνω ανάδραση.

Αντίθετα, ένα tweet είναι message in a bottle.  Το που θα καταλήξει εξαρτάται από το που φυσάει ο άνεμος.

Είναι καιρός νομίζω το twitter να αλλάξει το μοντέλο του και να μιμηθεί το facebook για μια φορά, όπως εκείνο το έχει ανερυθρίαστα μιμηθεί πολλές φορές ως τώρα.

Οι δυό πιο σημαντικές αναβαθμίσεις που περιμένω από το twitter είναι:

  • Να μου επιτρέψει targeting των tweet μου  (με γλωσσικό/εθνικό κριτήριο κατά βάση).
  • Ναι μου φιλτράρει αυτόματα και opt in  τα tweet που βλέπω με βάση την ιστορία των κλικ και των interaction μου.

Εσείς τι λέτε;

Update 1

Τα παραπάνω τα έγραψα βιαστικά. Σκεφτόμουν καιρό αυτό το ποστ κι η βιασύνη προκαλείτο από το φόβο μήπως το αμελήσω ή το ξεχάσω. Τώρα που το ξαναδιαβάζω βλέπω ότι έχω αφήσει πολλές παρατηρήσεις εκτός:

  • Στο  twitter δεν υπάρχει διάκριση στο steam του τι είναι  πρωτογενές update  και τι ‘σχόλιο’. Όλα είναι tweets. Μπορεί να σχηματίζουν συζήτηση αλλά η συζήτηση δεν διατάσσεται ‘γύρω’ ή ‘υπό’ το αρχικό tweet και συνεπώς στο stream εμφανίζεται ως θόρυβος.
  • Ο λογαριασμός στο twitter είναι minimal, όπως όλα άλλωστε. Αυτό προσφέρεται για κατάχρηση. Γι αυτό και στο twitter το impersonation και τα ψευδώνυμα accounts δίνουν και παίρνουν, κάτι που νομοτελειακά οδηγεί σε δημιουργία troll κι αντίστοιχων συμπεριφορών.
  • Ενώ το twitter ήταν πρώτο που καθιέρωσε τις λίστες, δεν έφτιαξε ποτέ κάτι σαν τα group  του facebook ή τα circles του Google plus κι έτσι όλα τα tweet είναι public ή όλα  private αν αποφασίσεις να κλειδώσεις το λογαριασμό σου.

LeWeb11: Τρίτη μέρα

Σήμερα, έχω βγάλει το ‘δημοσιογραφικό’ καπέλο και παρακολουθώ ένα workshop που οργανώνει το facebook. Τα πρώτα δύο sessions αφορούσαν το marketing api (που δεν είναι ακόμα εντελώς ανοιχτό), και το πως να φτιάχνεις ένα open graph application, που είναι η καινούργια τεχνολογία που ανακοίνωσε το facebook το Σεπτέμβρη και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα δημιουργήσει μια καινούργια συνθήκη σ’ ότι αφορά το social web. Κι εδώ το facebook αναδεικνύεται καθαρά κι αδιαφιλονίκητα leader.

Update 1

Παρακολουθώ την …   Justin Timberlake στιγμή του συνεδρίου: τον Sean Parker  (που υποδυόταν ο  Justin Timberlake στην ταινία The Social Network) που μαζί με τον Shervin Pishevar, Managing Director της Menlo Ventures είχαν πριν λίγες μέρες μια μυστική συνάντηση με τον Ομπάμα για την οποία … δεν μάθαμε τίποτα.

Ο Shervin Pishevar έχει πει ήδη κάποια αποφθεγματικά ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η αναγκαιότητα για  success amnesia (sic)  και βέβαια αφορά τους entrepreneurs.

Update 2 

Το LeWeb πλησιάζει στο τέλος του και, όπως συνηθίζεται, το τέλος περιλαμβάνει τους τρεις φιναλίστ του startup competition που θα κάνουν μια τελική παρουσίαση στο κοινό και τους κριτές, και μετά τη βράβευση. Την ώρα που γράφω έχουν παρουσιάσει οι δύο και είναι στη μέση της παρουσίασης ο τρίτος. Το ευχάριστο για μας και για μένα προσωπικά είναι ότι το babelverse είναι μέσα σ’ αυτή την τριάδα. Θυμίζω ότι το babelverse είχε ξεκινήσει σαν ιδέα στο Startegy event στην Αθήνα πριν ένα χρόνο περίπου και είχα τη χαρά να συμμετέχω στην ευρύτερη ομάδα που περιέβαλε τους δυό ιδρυτές: τον Josef και τον Mayal.

Update 3
Τελικά το babelverse τερμάτισε 3ο. Είναι άδικη η κατάταξη κατά τη γνώμη μου, αλλά ποιός με ρώτησε; Όπως και να ‘χει, ακόμα κι έτσι, η επιτυχία είναι αδιαμφισβήτητη.
Είχαμε όμως κι άλλη μια επιτυχία στο LeWeb. Η Evernote, οργάνωσε ένα μικρό hackathlon για developers που θ’ αναπτύξουν κάτι με το api της. Νικητής εδώ αναδείχθηκε ο Κώστας Αρκάδας, από το ελληνικό startup Parking Defenders. Είχα την ευκαιρία να του πάρω μια μικρή συνέντευξη. Ακούστε τον:

Θέλει κάτι περισσότερο από … facebook

LAMTA - PBX Switchboard MTA_0067
Όλο και περισσότερες εταιρείες, ενημερωτικές ιστοσελίδες, διάσημοι κτλ  ‘ξανοίγονται’ στα social media   μέσω μιας σελίδας στο facebook και, λιγότερο, μέσω ενός λογαριασμού στο twitter.

Καλό ή κακό;

Kαλό το ότι  έχει  ωριμάσει η αντίληψη ότι κάπως διαφορετικά πρέπει  κανείς να δραστηριοποιηθεί αν θέλει να ελπίζει σε μια αποδοτική σχέση με τον κόσμο (καταναλωτή, αναγνώστη, fan  κτλ)  online.

Κακό ότι η σελίδα στο  facebook ή ο λογαριασμός στο twitter λειτουργούν σαν μια άλλη σελίδα του site της εταιρείας. Μάλιστα, πολλοί ‘μικροί’ που δεν διαθέτουν δική τους ιστοσελίδα, ξεκινάνε από το να φτιάξουν μια σελίδα στο  facebook όπως πριν λίγο καιρό έφτιαχναν ένα blog στον blogger.

Είναι δεδομένη και σεβαστή η αγωνία όλων να  πουλήσουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, αφού από την πώληση εξαρτάται η επιβίωση τους. Γι αυτό κι όταν μιλάς για social media σε εταιρείες, πάντα η πρώτη σκέψη πάει στο  μάρκετιν.

Γενικά μιλώντας όμως, τα social media δεν είναι χώρος για hard selling τακτικές. Είναι χώρος για συζητήσεις. Αυτή η απλή αλήθεια, που είναι δύσκολο να μεταφραστεί σε social media στρατηγική, εξακολουθεί να παραμένει σκιασμένη από τα πολλά Like και Tweet buttons, τους fans που δεν κάνουν σχεδόν ποτέ τον κόπο να ξαναεπισκεφτούν τη σελίδα που κάποτε – παρορμητικά ίσως-  έκαναν like,  και κυρίως από τις συχνές προσφορές κι ενημερώσεις που αποτελούν τον κύριο όγκο των  wall post  και των tweets.

Επίσης, γενικά μιλώντας πάλι, ο κόσμος αυθόρμητα εκφράζει ευκολώτερα μια αρνητική κρίση από μια θετική. Κι όταν προσπαθείς να δημιουργήσεις συζήτηση γύρω από τ’ όνομα σου, το προϊόν σου ή το brand σου, η συζήτηση εύκολα μπορεί ν’ ανάψει αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτή που επιθυμείς.

Μας λένε κάτι αυτά; Υπάρχει άλλη ρότα για την εμπλοκή στα social media πέραν απ’ αυτή την τρέχουσα πεπατημένη;

Εμένα μου λένε ότι υπάρχει μια στρατηγική προσέγγισης των social media πολύ παραγνωρισμένη, η στρατηγική της υποστήριξης: αντί ν’ ανοίγεις μια σελίδα για να δημοσιεύεις τις προσφορές και τις ανακοινώσεις σου, ανοίγεις την ίδια σελίδα μ’ άλλο σκοπό: να εξυπηρετήσεις και να βοηθήσεις.

Η ίδια η διαδικασία της εξυπηρέτησης δημιουργεί buzz:  η ερώτηση ή το σχόλιο του χρήστη είναι ορατή από το social graph του. Η ικανοποίηση που θα πάρει από την απάντηση συνήθως προκαλεί νέο  buzz, θετικό αναλόγως της εξυπηρέτησης.

Σ’ αυτό το stream των ευνοϊκών συζητήσεων μια προσφορά για κάποιο προϊόν θα γίνει πιο ευνοϊκά δεκτή και θα βρει μεγαλύτερη ανταπόκριση. Και τελικά η επιδιωκώμενη πώληση θα προκύψει όχι γιατί γεμίσαμε το μυαλό του κόσμου με το μήνυμα μας σαν τηλεόραση στις δόξες της, αλλά γιατί ο κόσμος μας έχει ξεχωρίσει από το χείμαρρο των πληροφοριών που έχει εκπαιδευτεί ν΄αγνοεί, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Ας ξαναθυμηθούμε λίγο δημιουργικά το  Cluetrain Manifesto: Markets are conversations, οι αγορές είναι συζητήσεις.

Διαφημιστικό μπάνερ με το μισό πόδι σε social media

Καθώς διάβαζα ειδήσεις στο site της Καθημερινής, παρατήρησα ένα banner με animated διαφήμιση της forthnet, που εκτός από καθαυτό διαφημιστικό μήνυμα, είχε στην κάτω αριστερά γωνία την φράση “Join us on facebook” που, αν πατήσεις, προφανώς σε πηγαίνει στη σελίδα της εταιρείας στο facebook.
Μακράν βέβαια από του να είναι στρατηγική για social media αυτή η κίνηση  (ή η ύπαρξη της σελίδας της εταιρείας στο facebook),  είναι παρήγορο που αρχίζει να βλέπει ο κόσμος την αναγκαιότητα της συνεχούς υπενθύμισης της παρουσίας μια εταιρείας στα social media και της υποστήριξης αυτής της παρουσίας από τα παραδοσιακά μέσα προβολής της.

Greenpeace εναντίον Nestle

(πατήστε το play για να φορτώσει και μετά πηγαίντε δεξιά κάτω στο more και πατήστε autoplay για να γλυτώσετε τα πολλά κλικ).

Για το ίδιο θέμα δείτε και την παρουσίαση και ανάλυση του φίλου Βασίλη Δρόλια.

Γιατί ξαφνικά το μικρό είναι όμορφο;

Αν ρωτήσετε τη Google θα πάρετε λίγο μαρκετίστικες κι ελαφριές απαντήσεις, ενώ αν ρωτήσετε το Facebook δεν θα πάρετε καμιά ακόμα.
Γιατί η μεν Google ισχυρίζεται ότι αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό της url shortening service, ονόματι goo.gl, γιατί είναι κάτι που έχει γίνει κοινός τόπος με υπηρεσίες σαν το twitter και η Google μπορεί να συμβάλει με την αξιόπιστη υποδομή της στην μαρκοζωϊα των short urls. Το δε  Facebook δεν έχει ανακοινώσει κάτι επίσημα ακόμα, αλλά στην εφαρμογή του για κινητά έβαλε σε χρήση μια ανάλογη υπηρεσία, ονόματι fb.me.

Η υπηρεσίες των  short urls  είναι αρκετά απλές και στη σύλληψη και λειτουργία τους. Έχουν όμως ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: είναι συλλέκτες πληροφορίας. Όπως έγραφα και πριν ακριβώς ένα χρόνο, στο αγγλικό μου μπλογκ σε υπηρεσίες σαν το twitter όπου η πληροφορία που διαμοιράζεται συμπυκνώνεται σ’ ένα link, αν δεν υπήρχαν τα στατιστικά των url shorteners, δεν θα μπορούσε κανείς να έχει την στοιχειώδη πληροφόρηση για το αν το διαμοιραζόμενο τυγχάνει του παραμικρού ενδιαφέροντος. Με λίγα λόγια,  αν κάνει κανείς κλικ στο link.

Κι ενώ οι χρήστες μπορούν να βρουν μόνο αυτήν την απλή πληροφόρηση οι υπηρεσίες url shortening διαθέτουν πολύ περισσότερη. Συναρθροίζοντας την πληροφορία από τις συμπεριφορές χιλιάδων ή εκατομυρίων χρηστών, μπορούν να σχεδιάσουν προφίλ συμπεριφορών, προβλέψεις για ενδιαφέροντα κι επισκεψιμότητες, ν’ ανιχνεύσουν παράγοντες επιρροής κτλ.

Αυτή είναι η διάσταση ‘λουκούμι’ στην οποία προσβλέπουν  Google και Facebook: ενώ διαθέτουν ήδη τεράστιο όγκο πληροφορίας από τη συμπεριφορά των χρηστών στις δικές τους υπηρεσίες, καθώς οι  url  shorterners μπορούν να χρησιμοποιηθούν οπουδήποτε (και προφανώς το twitter δεν έχει το μικρότερο ενδιαφέρον), μπορούν έτσι να αποκτήσουν πρόσβαση σε δεδομένα που κανονικά δεν θα διέθεταν ή θα έπρεπε να πληρώσουν για να τ’ αποκτήσουν.

Facebook vs Google: το μέσα και το έξω

Photo Credit: Balakov
Είπαμε, έχω μείνει πίσω. Κι ο κόσμος τρέχει. Πάρε για παράδειγμα τη συζήτηση στο NNC 18 για το Facebook Open Graph API, που αγνοούσα, και την λίγο παλιότερη ανακοίνωση του Google Sidewiki.

Τι βλέπουμε;

Το Facebook να υπόσχεται να κάνει κάθε web σελίδα μια Facebook fan page

The Open Graph API will allow any page on the Web to have all the features of a Facebook Page. Once implemented, developers can include a number of Facebook Widgets, like the Fan Box, or leverage any API, which enable the transformation of any Web page so it functions similar to a Facebook Page.

Κι από την άλλη το Sidewiki, ένα πρόσθετο της Google Toolbar που

.. allows you to contribute helpful information next to any webpage. Google Sidewiki appears as a browser sidebar, where you can read and write entries along the side of the page.

Τι θέλουν οι δύο τιτανομάχοι του internet;
Το μεν Facebook να κάνει κάθε ιστοσελίδα ποταμάκι που θα χύνει το νεράκι του στον ποταμό Facebook ενώ η google θέλει να φτιάξει όλο τον παγκόσμιο ιστό σαν ένα κοινωνικό δίκτυο όπου η ταυτότητα των χρηστών θα ελέγχεται από κείνη και συνεπώς κι η πληροφορία που θα προσθέτουν.

Το μεν facebook θέλει ν’ ‘αλώσει’ τις ιστοσελίδες εκ των ένδον, η δε Google απ’ έξω.

Δύσκολα και τα δύο για τους δύο και για … όλους.

Κάποιος που μάλλον έχει καταλάβει

Picture 2Κριτικάρουμε τους πολιτικούς για τις άτσαλες προσπάθειες τους στα social media, αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο, δεν τους έχει πει και κανείς ‘how to do it right’.

Αποσπασματικές συμβουλές εκτοξεύονται που και που αλλά πουθενά καμιά ολοκληρωμένη πρόταση ή παράδειγμα.

Παράδειγμα;

Μα καλά κι ο Obama;

Ε, απλά ο Obama δεν είναι για τα μέτρα τους κι έπειτα δεν είναι όλοι υποψήφιοι Πρόεδροι. Ένας απλός βουλευτής  (υποψήφιος ή ένεργός) τι θα μπορούσε να κάνει;

Ε, λοιπόν, ένα ποστ από το Socialnomics με παρέπεμψε σ’ αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του  Δημοκρατικού  Steve Israel, μέλους του Κονγκρέσου κι αντιπροσώπου από την Νέα Υόρκη, που μιλάει βασικά για το πως χειρίζεται τα νέα μέσα για την προώθηση και του εαυτού του και της πολιτικής του ατζέντας.

Δυστυχώς δεν μπορώ να ενσωματώσω το βίντεο γι αυτό σας παραπέμπω να το δείτε στο C-SPAN.

Τι κράτησα;

  • Ο Israel μέσα από επιτροπές και σώματα στα οποία συμμετέχει στέλνει tweets για σημαντικά θέματα για να δει την αντίδραση της εκλογικής του βάσης.
  • Παίρνει φωτογραφίες από μέρη πολιτικών συναντήσεων στα οποία το ευρύ κοινό δεν έχει πρόσβαση, και τις ανεβάζει στο internet.
  • Με μια κάμερα βγαίνει ο ίδιος στους δρόμους και ρωτά  τον κόσμο για διάφορα θέματα. Έπειτα το επιτελείο του μοντάρει τις απαντήσεις και τις ανεβάζει στο κανάλι του στο  youtube.
  • Χρησιμοποιεί iPhone  δικό του για το twitter  κι όχι το τηλέφωνο που δίνεται στα μέλη του Κογκρέσου.
  • Παρότι του γράφουν πολλά αρνητικά σχόλια (σε facebook και twitter)  δεν δυσανασχετεί, αντίθετα το θεωρεί  θετικό.

Στο τέλος της συνέντευξης ό δημοσιογράφος τον ρωτάει αν η χρήση της τεχνολογίας και των νέων μέσων έχει επηρεάσει την άποψη του για θέματα όπως το net neutrality και απαντά απερίφραστα ναι. Κι όχι μόνο, αλλά πάει κι ένα βήμα παραπέρα γιατί λέει ότι μέσα από αυτό το πρίσμα αντιλαμβάνεται πλέον ότι η διαφάνεια που επιθυμεί ο Αμερικανικός λαός είναι εφικτή και πρέπει να προωθηθεί.

Είναι εξαίρεση ο  Steve Israel; Πιθανώτατα ναι, ακόμα και για την Αμερική.

Είναι κάτι εξαιρετικό ο Steve Israel;  OXI. Ο ίδιος ομολογεί τον αγώνα του να κάνει catch up με τα νέα μέσα και πόσο αισθάνεται να μένει συνεχώς πίσω. Κι αν διαβάσετε και το ποστ στο Socialnomics θα δείτε ότι του ασκεί κριτική σε κάποια σημεία.

Απλά ο άνθρωπος βάζει ο ίδιος το χέρι του στον τύπο των ήλων και δεν το αναθέτει στην γραμματέα του  (τουλάχιστον όλο το θέμα). Κι αυτό κάνει την διαφορά.

Διαφημίσεις πολιτικών στο Facebook

Στις Ευρωεκλογές δεν είχα δώσει σημασία στις πολιτικές διαφημίσεις στο Facebook. Δεν ξέρω αν υπήρχαν καν. Τώρα το μάτι μου έχει πέσει σ’ αρκετές και μάζεψα τις παρακάτω  χάριν παρατηρήσεως κι αναλύσεως.

Αν μπορούσα να δώσω ένα γενικό χαρακτηρισμό αυτός θα ήταν: αμηχανία.

Αμηχανία που προκαλείται ίσως από το ότι το Facebook είναι terra incognita για τους περισσότερους, από τ’ ότι η προεκλογική εκστρατεία ήταν εσπευσμένη και πολλοί δεν έχουν ξεκαθαρίσει με τι μηνύματα θα έπρεπε να κινηθούν και, τέλος, από το περιορισμένο του χώρου για κείμενο.

Μερικά δείγματα:

Picture 1

Παλιός των διαδικτυακών διαφημίσεων ο Κυριάκος Μητσοτάκης απλά πληροφορεί που είναι υποψήφιος. Κανένα στίγμα. Θα περίμενα κάτι πιο φρέσκο.

Picture 2

Ο Παντελής Οικονόμου μας λέει ότι είναι υποψήφιος της Α’ Αθήνας, αφήνοντας να μαντέψουμε σε ποιό κόμμα. Όμως το πιο άχαρο είναι αυτό το “Θα χαρώ πολύ να γνωριστούμε. Πιστεύω θα χαρείς κι εσύ”.  Δεν ξέρω αν είναι σε γνώση του ίδιου του υποψηφίου η διαφήμιση αλλά πιο πολύ για site γνωριμιών ταιριάζει μια τέτοια ατάκα.

Picture 3

Λιτή διαφήμιση στην γραμμή Κ. Μητσοτάκη. Ξανά δεν υπάρχει στίγμα.

Picture 4

Η κυρία Ρεντάρη-Τέντε μας πληροφορεί που είναι υποψήφια αλλά χωρίς να λέει με ποιό κόμμα.

Picture 9

Στην περίπτωση Βασίλη Οικονόμου έχουμε την πιο πλήρη περιγραφή: ποιος, με ποιό κόμμα και ποιές είναι οι περιοχές δράσης του.  Λείπει βέβαια το κάτι που θα σου τραβήξει την προσοχή.

Picture 11

Ο υποψήφιος του ΛΑΟΣ έχει μια -αρνητική κατά τη γνώμη μου- πρωτοτυπία: αφού λέει ποιος είναι, με ποιούς κατεβαίνει και που, κι αυτοπεριγράφεται με θετικούς χαρακτηρισμούς, κάτι ελάχιστα επικοινωνιακό, μας δίνει το τηλέφωνό του! Γιατί;  Ξανά κάτι που παραπέμπει σε site  γνωριμιών. Για να μην μπω στον πειρασμό να πω ότι είναι για να πάρουμε να ζητήσουμε ρουσφέτια.

Picture 12

Τέλος ο Ευάγγελος Βενιζέλος,  από τους πρώτους με παρουσία στα νέα μέσα, δίνει την πιο αμήχανη διαφήμιση απ’ όλους. “Θα χαρώ να επισκεφτείτε την προσωπική μου ιστοσελίδα”; Τι πλαδαρό μήνυμα είναι αυτό;   Ο παραλίγο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και χρόνια πρωτοκλασσάτος πολιτικός και  δεινός ομιλήτής, δεν έχει τίποτα το καλύτερο να πει απ’ αυτή τη σχεδόν κλαψιάρικη πρόσκληση να πάμε στο site του;

Αρνούμαι  να πιστέψω  ότι οι περισσότεροι πολιτικοί που διαφημίζονται στο Facebook έχουν δει τις διαφημίσεις τους. Θα κατηγορήσω ένα άλλο συνήθη ύποπτο:  την ανώριμη όψη του  social media consulting.