Tag Archives: fair use

Youtube: μπέρδεμα!

2009-01-19_2232
Στο τέλος του 2008 είχα σκαρώσει αυτό το μικρό βιντεάκι με μια σύντομη ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε για τα ελληνικά social media. Είχα χρησιμοποιήσει φωτογραφίες φίλων και δικές μου από το flickr και την υπηρεσία animoto.

Στο animoto ανεβάζει φωτογραφίες, προσθέτεις πιθανώς κάποιες λεζάντες, διαλέγεις μουσική για να επενδύσεις το βίντεό σου και το σύστημα αναλαμβάνει να σου φτιάξει ένα μικρό animated slide show, με πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Υπάρχουν δύο δυνατότητες στο animoto: να ανοίξεις ένα απλό λογαριασμό οπότε έχει δυνατότητα για παραγωγή βίντεο μέχρι μισό λεπτό, ή να πληρώσεις μια μικρή συνδρομή και να μπορείς να δημιουργήσεις μεγαλύτερης διάρκειας βίντεο.

Στο θέμα μουσική έχεις επιλογή να χρησιμοποιήσεις είτε δικό σου κομμάτι είτε να επιλέξεις από μια σειρά που σου προτείνει το animoto.

Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Υπάρχουν δύο ειδών προτεινόμενα μουσικά κομμάτια: με άδεια CC και copyrighted. Για να τα προτείνει επισήμως η υπηρεσία συμπεραίνει κανείς ότι με κάποιο τρόπο έχει εξασφαλίσει την άδεια των δημιουργών. Έτσι κι εγώ επέλεξα για το βιντεάκι μου το  Kill Me Quickly (Or Not At All) του His Boy Elroy.

Το animoto σου δίνει επιπλέον τη δυνατότητα το βίντο που θα φτιάξεις να το ανεβάσεις αυτόματα στο youtube. Ωπ! Τι είπα; Στο youtube; Και γίνεται με το copyrighted μουσικό κομμάτι;

Αυτό:

Your video, Greek Socialmediosphere 2008, may have audio content from Kill Me Quickly (Or Not At All) by His Boy Elroy that is owned or licensed by rumblefish.

Your video is still available worldwide.

What should I do?

No action is required on your part. In some cases ads may appear next to your video.

Under certain circumstances, you may dispute the copyright claim from rumblefish. These may be any of the following:

  • the content is mistakenly identified and is actually completely your original creation;
  • you believe your use does not infringe copyright (e.g. it is fair use under US law);
  • you are actually licensed by the owner to use this content.

To fingerprinting software είχε δράσει. Αναγνώρισε αυτόματα το κομμάτι και μου έβγαλε τη σχετική ειδοποίηση.
Παρότι θα μπορούσα να κάνω dispute επί τη βάσει του ότι το κομμάτι προέρχεται από το animoto και το είχα νόμιμα χρησιμοποιήσει, βαρέθηκα και το άφησα έτσι.

Όμως αυτό που είχε συμβεί ήταν αυτό που περιγράφαμε μερικούς μήνες πριν: το νέο business model του youtube.

Εναλλακτικά θα είχα τη δυνατότητα να κάνω χρήση μια λειτουργία του Youtube που λέγεται AudioSwap και να αντικαταστήσω το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι με κάποιο άλλο από μια βιβλιοθήκη με ελεύθερα μουσικά κομμάτια που διαθέτει το audioswap (περισσότερα, εδώ).

Πριν λίγες μέρες όμως εμφανίστηκαν μερικά περίεργα και μη προανακοινωθέντα κρούσματα στο youtube:  το youtube ΄ξύρισε’ τον ήχο από διάφορα βίντεο αυτόματα αφήνοντας ένα μήνυμα όπως:

This video contains an audio track that has not been authorised by all copyright holders. The audio has been disabled.

Προφανώς η συμφωνία που έχει με τις δισκογραφικές το youtube δεν είναι καθολική ή έχει υποστεί αλλαγές.
Θα έλεγε κανείς ότι από το να κατέβει όλο το βίντεο, το να αφαιρεθεί ο ήχος είναι λιγότερο κακό. Είναι όμως μεγάλη ενόχληση για τους δημιουργούς και, κυρίως, τους χρήστες.

Όμως η σύγχιση δεν σταματάει εδώ, γιατί τα νεώτερα λένε πως το youtube έχει βάλει σε δοκιμή το ‘κατέβασμα’ βίντεο με το πάτημα ενός κουμπιού.
Υποθέτω ότι η λειτουργία θα ενεργοποιείται όταν το βίντεο έχει περάσει από το ξεσκόλισμα για πνευματικά δικαιώματα. Αλλά φανταστείτε το μπλέξιμο του απλού χρήστη: εδώ ανεβάζω και ναι μεν παραβιάζω αλλά επιτρέπεται, εκεί ανεβάζω αλλά μου κόβουν τον ήχο, εδώ μπορώ να κατεβάσω βίντεο (ποιός ξέρει με τι δικαιώματα), εκεί δεν υπάρχει το αντίστοιχο κουμπί.
Το youtube προσπαθεί. Αλλά it takes two to tango. Το παρόν καθεστώς για τα πνευματικά δικαιώματα είναι ασύμβατο με το internet, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Κι η μαζικοποίηση των κυρώσεων ή των διώξεων ή των τιμωριών, σίγουρα δεν λύνει το πρόβλημα.

Reblog this post [with Zemanta]

Τι συμβαίνει με το Associated Press και γιατί μας νοιάζει

Η ιστορία ξεκινάει με 6 take down notices από το Associated Press, το γνωστό διεθνές πρακτορείο ειδήσεων, προς το Drudge Retort (Δεν ξέρω πως να το μεταφράσω ελληνικά, αλλά η έννοια του take down notice είναι ότι οι διαχειριστές μιας  ιστοσελίδας πρέπει αφαιρέσουν από το δημοσιευμένο περιεχόμενο της κάτι. Η Αμερικάνικη νομοθεσία δεν απαιτεί δικαστική εντολή γι αυτό, αλλά μια απλή ειδοποίηση από δικηγόρο. Ο υπεύθυνος μιας ιστοσελίδας είναι υποχρεωμένος να αφαιρέσει το περιεχόμενο και να ειδοποιήσει τους χρήστες που το ανάρτησαν κι αν μέσα σε δύο εβδομάδες δεν γίνει αγωγή εναντίον τους, μπορεί να το επαναφέρει. Περισσότερα εδώ).

To Drudge Retort είναι ένα social bookmarking site, κάτι σαν τα δικά μας Buzz, Cull, ή Blogz όπου οι χρήστες δημοσιεύουν συνδέσμους προς άλλες σελίδες ή άρθρα που βρίσκουν ενδιαφέροντα και άλλοι χρήστες τα σχολιάζουν.

Προφανώς τα επίμαχα σημεία αφορούσαν συνδέσμους προς περιεχόμενο του Associated Press.

Ο λόγος που επικαλείται το AP είναι παραβίαση του copyright του. Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Γιατί για αναδημοσίευση αποσπάσματος για λόγους σχολιασμού ή αναφοράς ειδήσεων, δεν υπάρχει παραβίαση copyright αλλά θεωρείται δίκαιη χρήση (fair use).

Η Ελληνική Νομοθεσία, σημειωτέον, όπως κι οι περισσότερες στον κόσμο φαντάζομαι, έχει αντίστοιχη πρόβλεψη.

Λέει ο νόμος 2121 για τα πνευματικά δικαιώματα του 1993:

Αρθρο 19

Παράθεση αποσπασμάτων

Επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η παράθεση σύντομων αποσπασμάτων από έργο άλλου νομίμως δημοσιευμένου για την υποστήριξη της γνώμης εκείνου που παραθέτει ή την κριτική της γνώμης του άλλου, εφόσον η παράθεση των αποσπασμάτων αυτών είναι σύμφωνη προς τα χρηστά ήθη και η έκταση των αποσπασμάτων δικαιολογείται από τον επιδιωκόμενο σκοπό. Η παράθεση του αποσπάσματος πρέπει να συνοδεύεται από την ένδειξη της πηγής και των ονομάτων του δημιουργού και του εκδότη, εφόσον τα ονόματα αυτά εμφανίζονται στην πηγή.

….

Αρθρο 25

Χρήση για λόγους ενημέρωσης

1. Επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή στο μέτρο που δικαιολογείται από τον επιδιώκομενο σκοπό: α) η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό, για λόγους περιγραφής επίκαιρων γεγονότων με μέσα μαζικής επικοινωνίας έργων, που βλέπονται ή ακούγονται κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου γεγονότος, β) η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό με μεσα μαζικής επικοινωνίας προς το σκοπό της ενημέρωσης επί επίκαιρων γεγονότων πολιτικών λόγων, προσφωνήσεων, κυρηγμάτων, δικανικών αγορεύσεων ή άλλων έργων παρόμοιας φύσης, καθώς και περιλήψεων ή αποσπασμάτων από διαλέξεις, εφόσον τα έργα αυτά παρουσιάζονται δημόσια.

2. Η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό πρέπει, όταν αυτό είναι δυνατό, να συνοδεύονται από την ένδειξη της πηγής και του ονόματος του δημιουργού.

 

Το γεγονός γίνεται γνωστό, η μπλογκόσφαιρα αντιδρά, μάλιστα ο Μ. Arrington από το Techcrunch, θέλοντας να δείξει το γελοίο του πράγματος, δημοσιεύει ένα ποστ όπου κατηγορεί το Associated Press ότι παραβιάζει τα δικαιώματά του γιατί σε κάποιο άρθρο του έχει γίνει αναφορά σε δικό του και ζητά 12,5$ αποζημίωση, ποσό ίσο με το ποσό του θέλει το AP να του πληρώνουν για αναδημοσίευση.

Εντωμεταξύ το AP ανακοινώνει ότι πρόκειται να συναντηθεί με τον κο Robert Cox του Media Bloggers Association για να βρουν κάποια λύση στο θέμα.  Τι είναι όμως το MBA και ποιόν εκπροσωπεί. Στην σελίδα About διαβάζουμε:

The Media Bloggers Association is a nonpartisan organization dedicated to promoting, protecting and educating its members; supporting the development of “blogging” or “citizen journalism” as a distinct form of media; and helping to extend the power of the press, with all the rights and responsibilities that entails, to every citizen

Πρόκειται για κάποια οργάνωση που θέλει να προωθήσει το blogging σαν μια άλλη μορφή media, αλλά από που κι ως που εκπροσωπεί την άναρχη, μη ειδησεογραφική αναγκαστικά, μπλογκόσφαιρα; Αυτό το ερώτημα αντηχεί σε πολλά επιφανή μπλογκ, του Boing Boing συμπεριλαμβανομένου. Το θέμα θυμίζει λίγο την δική μας ΕΕΧΙ και το κατά πόσο έχει νόημα και λόγο να μας αντιπροσωπεύει σαν χρήστες του ιντερνετ, τη στιγμή που ποτέ δεν της το εκχωρήσαμε.

Ο Cory Doctorow πηγαίνει παραπέρα στο ποστ που προαναφέρθηκε και χαρακτη
ρίζει τον Robert Cox σαν “right-wing attack-blogger who hangs around on the lecture circuit and ran a blog devoted to pissing on Keith Olbermann”.

Το γεγονός ότι οι Νew York Times παρουσιάζουν σαν είδηση το θέμα κι ότι το AP εργάζεται με το MBA για να δημιουργήσει guidelines για bloggers, εξαγριώνει ακόμα περισσότερο τους μπλογκερς.

O υπεύθυνος του Drudge Retort έρχεται σε διαπραγματεύσεις με τους δικηγόρους του AP και, χωρίς να γίνει γνωστό τι ακριβώς συμφωνεί, λέει ότι τα βρήκαν πράγμα που οδηγεί άλλους να διατυπώσουν μια σειρά εύλογα ερωτήματα, όπως τι ακριβώς συμφώνησαν, πότε θα είναι διαθέσιμα τα περιβόητα guidelines κτλ.

Ενδιαφέρον έχει ότι στο ποστ που εξηγεί το ότι τα βρήκαν, ο υπεύθυνος του Drudge Retort αποκαλύπτει ότι ο εντοπισμός των εν λόγω αποσπασμάτων έγινε από μια υπηρεσία που λέγεται The Attributor και που βοηθάει στον εντοπισμό ‘κλεμμένου’ περιεχομένου.

Η υπόθεση συνεχίζεται και θα την παρακολουθήσουμε, αλλά μέχρι τώρα γεννά πολλούς προβληματισμούς κι ερωτήματα:

  1. Το AP είναι διεθνές, άρα οι κινήσεις του δυνητικά μπορεί να αφορούν και τους έλληνες μπλογκερς.
  2. Τι προηγούμενο δημιουργεί μια τέτοια ερμηνεία της δίκαιας χρήσης στα θέματα copyright εδώ, δεδομένης δε της δυσπραγίας της ελληνικής δικαιοσύνης;
  3. Στα θέματα που αφορούν τους μπλογκερς, σίγουρα δεν μπορεί κανείς να βγει και να ισχυριστεί σοβαρά ότι τους εκπροσωπεί. Αυτή η αλήθεια όμως έχει μια σκοτεινή πλευρά. Ότι αν χρησιμοποιηθεί από τους νομοθέτες ως γεγονός, οδηγεί σε μεθοδεύσεις κι  αποφάσεις ερήμην των μπλογκερ. Η παρούσα στάση της μπλογκόσφαιρας είναι η σταθερή αντίθεση σε ρυθμίσεις και πράξεις επιβολής. Επειδή όμως αυτές φαίνονται αναπόφευκτες όχι μόνο σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο, αναφαίνεται μια ανάγκη για κάποια αντιπροσώπευση για να υπάρξει ένας πιο οργανωμένος διάλογος. Ποιά θα μπορούσε να είναι αυτή και τι έκταση δεσμευτικότητας θα μπορούσε να έχει;
  4. Η ύπαρξη υπηρεσιών σαν το Attributor, εύκολα μπορεί να μεταβάλει τους όρους του παιχνιδιού σε κλέφτες κι αστυνόμους, εξωθόντας τα πιο φιλελεύθερα στοιχεία της μπλογκόσφαιρας σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση και παρτιζάνικες τακτικές.
  5. Είναι σαφές ότι οι παραδοσιακοί ειδησεογραφικοί οργανισμοί αντιμετωπίζουν οικονομικές πιέσεις, αν δεν είναι ήδη προβλήματα. Οι πιέσεις αυτές κινδυνεύουν να τους οδηγήσουν σε περαιτέρω περιχαράκωση των κεκτημένων τους και πίεση προς τις εκάστοτε εξουσίες να τους βοηθήσουν να τα προασπιστούν. Τα media όμως έχουν ρόλο να ελέγχουν την εξουσία. Αν την επικαλούνται για να επιβιώσουν, το σίγουρο θύμα θα είναι η όποια αντικειμενικότητα κι ελευθερία τους απομένει.

Σταματάω εδώ, το ήδη πολύ μακρύ αυτό ποστ και περιμένω γνώμες, σχόλια και συμπληρωματικές πληροφορίες.