Tag Archives: friendfeed

Διαζύγιο Friendfeed Feedburner;

Θυμάστε την περίεργη συνεργασία friendfeed feedburner που ανακοινώθηκε τον Ιούνιο; Λοίπον μάλλον ακυρώθηκε σιωπηρά. Δείτε για παράδειγμα τα παρακάτω δυο snapshots από το feed του metablogging.

Στις 30 Αυγούστου:
Picture 4

Στις 31 Αυγούστου:
Picture 6

Ποιά φέτα λείπει; To Friendfeed!

Τώρα γιατί; Και γιατί σιωπηλά;

Μήπως γιατί στις 10/8 το friendfeed αγοράστηκε από το Facebook και Facebook/Google (ιδιοκτήτης του Feedburner δεν έχουν αγαθές σχέσεις)

Update 1:  Όπως μου έγραψαν στα σχόλια κι αλλού, δεν είναι καθολικό αυτό. Μπορεί να είναι κάποιο προσωρινό πρόβλημα.

Update 2:  Το πρόβλημα υπάρχει όπως φαίνεται από το search στο twitter για τη λέξη feedburner.
Update 3: Τελικά από ποστ του Feedburner προκύπτει ότι το πρόβλημα ήταν πραγματικό κι ότι θα λυθεί εντός της ημέρας (9/9/2009). Για να δούμε.

Η ‘κοινωνική’ αντεπίθεση της Google

Σ’ αυτό που ονομάζεται social web η Google δεν μπορεί να θεωρηθεί πρωτοπόρος. Ονόματα όπως MySpace, Facebook, Twitter, έχουν αφήσει πιο έντονα τη σφραγίδα τους.

Ακόμα κι ο Blogger, η μεγαλύτερη blogging, πλατφόρμα στον κόσμο, δεν είναι δημιούργημα της Google αλλά προϊόν εξαγοράς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι  η εταιρεία πίσω από τη μηχανή αναζήτησης είναι αδρανής ή αδιάφορη. Το αντίθετο.  Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό μια πορεία που φανερώνει ότι η Google αντιμετωπίζει το social web ως feature, κάτι που πρέπει να προσθέσει στις εφαρμογές της.

Τελευταίες δύο τέτοιες κινήσεις:

Με τo iGoogle Social (που πατάει όπως είναι αναμενόμενο στο Open Social)  η Google προσπαθεί να δώσει χαρακτηριστικά facebook εφαρμογών στο online desktop της. Έτσι οι χρήστες μπορούν να μοιράζονται νέα, να συνεργάζονται και να παίζουν μαζί παιχνίδια. Συνολικά 19 νέα widgets που όμως δεν είναι όλα ενεργά για τη χώρα μας τη στιγμή που συντάσσεται το παρόν.

Στο ποστ της ανακοίνωσης υπάρχει και μια αναφορά σε Updates, χωρίς να δίνεται link: τα updates είναι ένα news feed των ενεργειών που γίνονται μέσα στα social widgets.  Και πάλι θυμίζει πολύ facebook εδώ.

Όσον αφορά τον Google Reader, είχαμε πολύ πρόσφατα δει αλλαγές προς την κατεύθυνση του social, που έρχονται τώρα να συμπληρωθούν από δυνατότητες όπως:

Αποστολή του link που διαβάζει κανείς σε μια σειρά από άλλα sites του Web 2.0 όπως delicious, twitter, digg, facebook κτλ.

greadersendto

Νομίζω ότι αυτή η αλλαγή έχει στρατηγικό χαρακτήρα: το sharing γίνεται κυρίως μέσω facebook και twitter. Με την προσθήκη της δυνατότητας αποστολής, η Google προσπαθεί να κάνει τον Reader  σημείο αφετηρίας για τη δραστηριότητα διαμοιρασμού. Αυτό μπορεί να το δει κανείς κι από την άλλη προσθήκη: το να μπορείς να γραφτείς και να παρακολουθήσεις τους φίλους σου του Reader στα άλλα sites και δίκτυα που φαίνονται στο προφίλ τους.

Τελευταία προσθήκη, μικρή αλλά πολύ πρακτική, είναι ο μεγαλύτερος έλεγχος στο ποιά feeds θα μαρκάρεις ως αναγνωσμένα.

markallasread

Οι αλλαγές στον Google Reader έρχονται δυό μόλις μέρες μετά την εξαγορά του Friendfeed από το Facebook, κι απ’ ότι είδα σε διάφορα σχόλια είναι πολύ καλοδεχούμενες και τοποθετούν τον Google Reader σαν τον νέο ‘τόπο συνάντησης’ των πιο σκληροπυρηνικών χρηστών του Friendfeed, κάτι που ήδη έχει προταθεί από πολλούς απ’ αυτούς.

Όμως η Google εξακολουθεί να έχει στο κέντρο της δραστηριότητάς της την μηχανή αναζήτησης.  Όλες τα βήματα προς τον κοινωνκό ιστό, φανερώνουν ότι αναγνωρίζει την σημασία του, κανένα όμως δεν της δίνει ακόμα κάποιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Κι επιπλέον η ‘κοινωνική’ ενοποίηση των εφαρμογών της έχει πολλά στάδια να διανύσει ακόμα: είναι άλλο να ‘κοινωνικοποιείς’ ένα παιχνίδι,  κι άλλο ένα spreadsheet. Ένα προφίλ χρήστη Google όμως πατάει και στα δύο.

Reblog this post [with Zemanta]

Ένα σάιτ δεν φέρνει την άνοιξη…

Κι άλλο ένα άρθρο του Βασίλη Δρόλια από το περιοδικό Channel Partner.

Πριν λίγα χρόνια η ιντερνετική παρουσία μιας εταιρίας περιορίζονταν στην στενή παρουσίαση ενός εταιρικού σάιτ το οποίο σε πολλές περιπτώσεις έμοιαζε μοναχά σαν μια ηλεκτρονική αναπαράσταση ενός φυλλαδίου πωλήσεων, συνήθως  με τεράστια γραφικά και λογότυπα και  με μια γλώσσα που λίγο διέφερε από τα κείμενα των φυλλαδίων. Σκοπός του σάιτ εκείνη την εποχή ήταν η απλή παρουσία στο ίντερνετ λίγο πολύ με βάση την λογική ‘έχει σάιτ ο ανταγωνιστής μου άρα πρέπει να αποκτήσω και εγώ’.

Ο τρόπος με τον οποίο  έρχονταν επισκέπτες σε αυτά τα σάιτ ήταν  κυρίως μέσα από τις μηχανές αναζήτησης (βλέπε Google) πράγμα που, σε συνδυασμό με την αντίληψη πλέον πως ένα σάιτ παίζει ουσιαστικό ρόλο στις πωλήσεις – online και offline – και δεν είναι μια απλή ξερή παρουσία, ξεκίνησε έναν τεράστιο ανταγωνισμό για την κατάληψη των πρώτων δέκα θέσεων στις σελίδες τους με θεμιτά ή και αθέμιτα μέσα σε μια διαδρομή που μεταβάλλονταν ανάλογα και με τον κάθε αλγόριθμο των μηχανών αναζήτησης και ανάλογα με τα φίλτρα απαγορεύσεων που τοποθετούσε η καθεμία μηχανή. Ο αγώνας για search engine optimization ήταν σκληρός και ανελέητος και θα συνέχιζε έτσι ολοένα και πιο έντονα.

Αυτά γίνονταν περίπου  έξι χρόνια πριν, όταν κυριαρχούσε  η φράση ‘content is king’ και όταν τα σάιτ σιγά σιγά μεταμορφώνονταν σε πολύπλοκα πόρταλ με πληροφορίες (άχρηστες οι περισσότερες που κανείς δεν διάβαζε) και με κανόνες δημιουργίας που λίγο είχαν να κάνουν με τον επισκέπτη και την χρηστικότητα του σάιτ μα περισσότερο με την εύκολη εύρεσή του από μηχανές αναζήτησης.

Σε αυτό το σημείο όμως, γύρω στο 2003 τα πράγματα ξεκίνησαν να αλλάζουν, με μια σειρά από γεγονότα που έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα. Κατ’ αρχάς οι φωνές που μιλούσαν για την σημασία του επισκέπτη πλέον στην ‘συντήρηση’ του (περιεχομένου αλλά και γενικότερα) του σάιτ καθώς και στο ότι δεν ήταν πια αρκετό να φέρεις έναν επισκέπτη στο σάιτ σου μα και να τον κρατήσεις εκεί. Ένας δεύτερος παράγοντας ήταν η αγορά της πλατφόρμας blogger το 2003 από το google που εξάπλωσε την αιχμή των web 2.0 εργαλείων, το blogging, (σε συνδυασμό και με την προώθηση σελίδων από το blogger ψηλά στις θέσεις του google), σε ένα πλήθος ατόμων μα και εταιριών και κυρίως την έννοια της προσφοράς περιεχομένου εκτός του πλαισίου του σάιτ με την μορφή είτε εταιρικών μπλογκ απευθείας πάνω στις διάφορες εξωτερικές blogging πλατφόρμες είτε με την απλή χρήση rss feed για την δημοσιοποίηση οποιουδήποτε νέου περιεχομένου στο πλαίσιο του σάιτ. Τα σάιτ έπαψαν να είναι στατικές οντότητες, η μορφή και το πρόσωπό τους άλλαξε και κυρίως μεταβλήθηκε κατά πολύ η γλώσσα που χρησιμοποιείτε για την επαφή με τους επισκέπτες. Τέλος τρίτη αλλαγή που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις ήταν η εισαγωγή του διαφημιστικού συστήματος adwords του google μαζί και με την σχεδόν ταυτόχρονη τεράστια αλλαγή στον αλγόριθμό του (που προκάλεσε τόσες ανακατατάξεις στις σελίδες που οδήγησαν πολλές εταιρίες στην χρεοκοπία).

Το ουσιαστικό σε αυτήν την περίοδο είναι πως  τα σάιτ και οι επεκτάσεις αυτών  έπαψαν να είναι εταιρικές παρουσιάσεις και μεταβλήθηκαν σε καθαρές μορφές επικοινωνίας και διαλόγου με τους επισκέπτες και σε άνθηση της εσωτερικής δυναμικής και χρηστικότητας των σάιτ προς όφελος των επισκεπτών. Η δημιουργία ενός σάιτ δεν  ήταν πλέον μια απλή απόφαση της ομάδας μάρκετινγκ μα απαιτούσε σοβαρή μελέτη , πολύ εμπειρία και trial and error. Όσο για το search engine optimization ξεκίνησε να γίνεται πια άπιαστο όνειρο για πολλές εταιρίες μια που οι τιμές ανέβηκαν (για το πραγματικό search engine optimization και όχι για τις άπειρες κοροϊδίες των έτοιμων πακέτων που ακόμη ανθούν), οι δυσκολίες αυξήθηκαν και τα καλά αποτελέσματα σιγά σιγά μειώθηκαν.

Τo εταιρικό μπλογκ έχει φτάσει σήμερα να είναι απαραίτητο συμπλήρωμα στο οποιοδήποτε σάιτ μια που πλέον εκφράζει με τον δικό του άμεσο τρόπο το πρόσωπο της εταιρίας προς τους πελάτες και τους συνεργάτες της. Αποτελεί τον πιο εύκολο τρόπο διατήρησης επισκεπτών και επικοινωνίας μαζί τους καταργώντας σχεδόν εντελώς την έννοια του newsletter και των θεματικών λιστών που κυριαρχούσαν παλιότερα. Και ταυτόχρονα από την στιγμή που πολλοί επισκέπτες διαβάζουν το blog μέσα από rss readers μείωσε την σημασία του σάιτ σαν εταιρική οντότητα (και ταυτότητα). Το σάιτ ξεκίνησε να μην βρίσκεται πια στο κέντρο της επικοινωνίας μα να κρύβεται στα άκρα. Ο επισκέπτης δεν χρειάζεται να επισκεφθεί καν το σάιτ για να μάθει για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μα διαβάζει απλώς τα κείμενά σας από μακριά. Και τα μοιράζεται πλέον με τους φίλους του…

Η επανάσταση στην διάχυση  της πληροφορίας μέσα από τα υπόλοιπα web 2.0 εργαλεία ξεκινά εκεί, περίπου δύο χρόνια πριν. Μπορεί πέρυσι το καλοκαίρι να είχα γράψει εδώ  ένα άρθρο υπό μορφή αστεϊσμού για την εταιρική χρήση του facebook, όμως πλέον η έννοια του αστείου είναι εντελώς εξαφανισμένη. Η διάδοση του ονόματος μιας εταιρίας και των προϊόντων της, καθώς και η γενικότερη προώθηση της γίνεται πλέον κατά κόρο μέσα από εργαλεία όπως το facebook με την μορφή διάδοσης ‘από στόμα σε στόμα’ και έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα γι’ αυτήν την εξάπλωση. Τα κείμενα των εταιρικών μπλογκ διαδίδονται πλέον ‘από φίλο σε φίλο’  στο facebook στο twitter και το friendfeed, σχολιάζονται και αναλύονται εντελώς έξω από το πλαίσιο και του εταιρικού σάιτ μα και του ίδιου του μπλογκ πλέον.

Η έμφαση εξακολουθεί  να βρίσκεται στο κείμενο –  και μ’ αυτή την έννοια ίσως ακόμη ισχύει το content is king – μα ο ουσιαστικός παράγοντας πλέον είναι ο αναγνώστης, η κοινότητα των ‘φίλων’ του καθώς και η ποιότητα υπηρεσίας που αυξάνει τις δυνατότητες εξάπλωσης μιας ιδέας από τον έναν στον άλλο. Το σάιτ όχι μόνο δεν είναι αρκετό πλέον σαν εργαλείο πωλήσεων, μα θα έφτανα σε σημείο να πως είναι πια ακόμη και άχρηστο. Με αυτό το δεδομένο είναι σαν η google να άνοιξε έναν ασκό του Αιόλου που οδηγεί στην μείωση της σημασίας ακόμη και της ίδιας της έννοιας της μηχανής αναζήτησης.

Ίσως ακούγονται λίγο υπερβολικά αυτά για την Ελλάδα, την χώρα του flash introduction, μα η ουσία είναι πως οι εξελίξεις τρέχουν τόσο γρήγορα στον χώρο του emarketing που μόνο κάποιος που βρίσκεται ένα βήμα μπροστά μπορεί να τις χρησιμοποιήσει προς όφελός του. Αλλιώς θα μείνει πίσω προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει τεχνικές του 2003 στον κόσμο του 2010. Σ’ αυτή την περίπτωση τα όποια αποτελέσματα θα είναι δυστυχώς παροδικά. Καλό καλοκαίρι.

Reblog this post [with Zemanta]

Η συζήτηση για το Μουσείο της Ακρόπολης

Χτες βράδυ γυρνώντας από το συνέδριο του ΕΛΛΑΚ έκατσα να δω τι λέγεται για τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Το ενδιαφέρον μου ήταν περισσότερο στραμμένο στο τι λέγεται εκτός Ελλάδος κι όχι εντός, κι αυτό γιατί αν είναι κάτι να πιέσει την Βρετανική κυβέρνηση αυτό θα είναι η παγκόσμια κοινή γνώμη κι όχι μόνο η ελληνική.
Για να τοποθετήσουμε το θέμα στη σωστή του διάσταση πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι ήταν Σάββατο (έχει σημασία για τις αντιδράσεις στα social media) κι ότι τα εγκαίνια έλαβαν χώρα στη σκιά μιας ιστορίας που κυριαρχεί: τις ταραχές στο Ιράν σε συνέχεια της εκλογικής αναμέτρησης. Μάλιστα, χτες κυκλοφόρησε κι ένα σοκαριστικό βίντεο μιας ιρανής που πεθαίνει (;) από τραύμα και που συζητήθηκε πολύ και μεταξύ των δύο γεγονότων κερδίζει πολύ ευκολώτερα την προσοχή.
Πέραν των στοιχείων της επικαιρότητας, υπάρχει κι η γενικώτερη διάσταση του κατά πόσο ο κόσμος αντιδρά κι ανταποκρίνεται σε τέτοια θέματα. Για να το καταλάβουμε, ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι το Ιράκ ζητάει πίσω την Πύλη της Ιστάρ από την Γερμανία κι ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πως θα αντιδρούσαμε: θα το προσέχαμε καθόλου σαν γεγονός; θα συμμεριζόμασταν το αίτημα; θα το υποστηρίζαμε;

Τα mainstream media

Τα mainstream media έπαιξαν αρκετά το θέμα προβάλωντας το ότι η κατασκευή του μουσείου στερεί την Βρετανία από το επιχείρημα της ανυπαρξίας κατάλληλου χώρου στέγασης των εκθεμάτων.  Μια γρήγορη ματιά στο Google News στην αναζήτηση “Acropolis Museum”  ΄φέρνει 989 αποτελέσματα για την χτεσινή μέρα μόνο:

gnews_am

Δεν διαθέτω εργαλείο για sentiment analysis αλλά από το άρθρα που είδα δεν διέκρινα ούτε ειρωνεία, ούτε επίκριση, πέραν της σχεδόν καθολικής αναφοράς στην καθυστέρησης της δημιουργίας του Μουσείου. Ήταν μάλλον ουδέτερα προς φίλα προσκείμενα.

Τα social media

Προφανώς και το ενδιαφέρον μου ήταν περισσότερο στραμμένο εδώ.

Έψαξα αρκετά το τι γράφτηκε με πέντε τρόπους:

  1. Στο sync για να δω τι λέει η ελληνική μπλογκόσφαιρα. Το αποτέλεσμα δείχνει να έχει γίνει συζήτηση τις τελευταίες τριάντα μέρες αλλά πάντα με τη γνωστή ελληνική γκρίνια και τις ελληνικές κορώνες.sync_am
  2. Στο twitter. Εδώ περίμενα να δω περισσότερα πράγματα. Ενώ όμως οι Έλληνες κυνήγησαν κάπως το θέμα (ξεκίνησε κι ένα καινούργιο petition για την επιστροφή των ελγινείων) οι λοιποί χρήστες δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκαν. Κοιτώντας στο twitturly  για το πόσες φορές έγιναν retweet αναφορές στο μουσείο, βλέπουμε μια αναιμική εικόνα με retweets  1-2 φορές στις περισσότερες περιπτώσεις. Το link με τα περισσότερα retweets ήταν αυτό του site του νέου μουσείου.
    twitturly_am
  3. Στο friendfeed. Το friendfeed είναι πολύ μικρότερης εμβέλειας μέσο, αλλά έχει το πλεονέκτημα να συγκεντρώνει υλικό απ΄όλα τα social media και γι αυτό είναι μια καλή δειγματοληψία.Ίδια εικόνα κι εδώ με τα περισσότερα σχετικά θέματα να εισάγωνται από το twitter.
  4. Συγκεκριμένους A – list bloggers. Στα Αμερικάνικά πολιτικά μπλογκ των συμπατριωτών μας (Huffington, DailyKos, AmericaBlog το θέμα έπαιξε πολύ λίγο). Το Huffington έχει αναδημοσιεύσεις από άρθρα από άλλα μέσα, το DailyKos δεν έχει τίποτα, και το America blog μια μικρή αναφορά του Αραβώση. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάποιοι σχολιαστές του προτείνουν να κυνηγήσει κι αναδείξει το θέμα.americablog_am_commentsΠέραν των πολιτικών μπλογκ, εντόπισα δύο άλλες αναφορές από τον Jason Calacanis και τον Tim O’Reilly. Και οι δύο είχαν επισκεφτεί την Ελλάδα πέρσι το φθινόπωρο κι έχουν ένα ειδικό ενδιαφέρον στο θέμα: Ο  Calacanis λόγω της ελληνικής ρίζας του,κι ο  Ο’ Reilly λόγω της κλασσικής παιδείας του (στην περσινή επίσκεψή του είχε επισκεφτεί όλους τους μεγάλους αρχαιολογικούς χώρους: Δελφούς, Μυκήνες και βέβαια Ακρόπολη).
    calacanis_am
    oreilly-am
  5. Με γενική αναζήτηση στο Google. Εδώ το ενδιαφέρον είναι ότι με τη νέα μορφή αναζήτησης που έχει λανσάρει τελευταία η Google μπορεί κανείς θεωρητικά να δει reviews για το μουσείο και συζήτηση σε forum. Βέβαια είναι πολύ νωρίς ακόμα να υπάρχει τέτοιο περιεχόμενο καθώς το μουσείο σήμερα μόλις γίνεται επισκέψιμο στο κοινό, συνεπώς δεν μπορεί να έχουν γραφτεί ακόμα πολλά πράγματα.  Οι αναφορές είναι περισσότερο αναπαραγωγές των mainstream media.

Η αίσθηση που αποκόμισα από την παραπάνω περιήγηση στα social media είναι ότι το θέμα δεν είναι κατανοητό: όχι ότι δεν είναι κατανοητό τι ζητάμε, αλλά γιατί αυτό έχει σημασία. Ενδεικτικό αυτού του πνεύματος είναι το σαρκαστικό σχόλιο στο Calacanis: “…and return Sphinx’s beard to Egypt too!”

Έχω την αίσθηση ότι για να κερδηθεί ο αγώνας της παγκόσμιας κοινής γνώμης θα πρέπει να εγερθεί γενικώτερα το θέμα των μνημείων της Παγκόσμιας κληρονομιάς και της διαχείρισης τους. Προφανώς μια τέτοια συζήτηση θα πολεμηθεί σθεναρά από όλα τα μεγάλα δυτικά κράτα μιας και τα μεγάλα μουσεία είναι γεμάτα από θησαυρούς παρμένους από άλλες χώρες.
Πάντως, το μουσείο προσφέρεται για φωτογράφηση και βιντεοσκόπηση. Μπορώ με ασφάλεια να κάνω την πρόβλεψη ότι οι τουρίστες στην Αθήνα θα το καταγράψουν με τις κάμερες τους και θα γεμίσουν τα σχετικά site με υλικό. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να δούμε σοβαρά και να ενθαρρύνουμε γιατί δημιουργεί ένα buzz με εμβέλεια πέραν κάθε καμπάνιας του ΕΟΤ ή άλλη. Αυτό όμως μένει να γίνει αντιληπτό και απ’ ότι βλέπω είμαστε μακρυά ακόμα αφού το φωτογραφικό υλικό του media kit από το νέο site του μουσείου πρέπει να κάνεις αίτηση για να το πάρεις. Πόσο θα έβλαπτε δηλαδή να ήταν ελεύθερο και να το μοίραζε ο κόσμος κατά το δοκούν;

“Περάστε κι απ’ αυτό το μπλογκ…”

Αφορμή για το παρόν είναι ένας εκνευρισμός του απογεύματος που προκλήθηκε από mail που μου ανήγγηλε ποιό είναι το νέο ποστ σε κάποιο μπλογκ. Είναι σαφές ότι ούτε είχα ρωτήσει, ούτε και  μ’ ενδιέφερε.

Αφού έγραψα στο  twitter πως, από δω και μπρος,  ότι παρόμοιο λαμβάνω   θα το στέλνω στον Καιάδα, είπα να το δω λίγο πιο ψύχραιμα. Γιατί τελικά νομίζω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις επικρατεί άγνοια συνδιασμένη με επιθυμία για γρήγορη ανάδειξη, κι όχι πραγματικά κάποια σκοτεινή πρόθεση.

Γι αυτό θα προσπαθήσω να πω γιατί, κατά τη γνώμη μου, αυτή η μέθοδος προσέγγισης αναγνωστών σε ένα μπλογκ είναι λάθος και πρέπει να αποφεύγεται.

Όπως αυτός που μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του έχει μικρή πιθανότητα να γίνει αγαπητός σε μια παρέα, έτσι κι ένα μπλογκ που προσπαθεί να προωθήσει τη δική του ατζέντα και μόνο, γεννά ανάλογα συναισθήματα.

Όπως σπάνια ακούμε τον τυχαίο τύπο που αγορεύει στο δρόμο, ή τον περίεργο που μας πιάνει απρόσκλητος συζήτηση, έτσι συμβαίνει και μ’   ένα μπλογκ που προσκαλεί αναγνώστες μέσω email.

Χρησιμοποιώ επίτηδες αυτές τις αναλογίες με δυσάρεστα πρόσωπα, γιατί τα μπλογκ είναι κατεξοχήν προσωπικός τρόπος έκφρασης. Μιλάει ο μπλογκερ, δεν είναι δελτίο ειδήσεων, ακόμα κι αν το αντικείμενο είναι ειδησεογραφικό. Για να μιλήσεις και να μην είσαι ο τρελός του δρόμου, ο γελοίος της παρέας, ο ενοχλητικός, πρέπει πρώτα να μπεις στην συζήτηση, δηλαδή να ακούσεις.

Πως να θεωρήσω ότι έχει ‘ακούσει’ κάποιος που με καλεί να διαβάσω κάτι για θεματικό αντικείμενο για το οποίο ποτέ δεν έχω ενδιαφερθεί, διαβάσει  ή σχολιάσει, σε μπλογκ ή σε άλλο social medium;

Για να μπεις στη συζήτηση, γιατί όλη η μπλογκόσφαιρα ένα δίχτυ συζητήσεων είναι, πρέπει πρώτα να ακούσεις. Να δεις τι συζητιέται, τι ταιριάζει στα ενδιαφέροντά σου και ‘ποιός’ το εκφωνεί. Να διαβάσεις, να σχολιάσεις, να παρακολουθήσεις.

Αν σχολιάσεις έντιμα και καταθέσεις την άποψη σου σε παρόμοιας θεματικής με σένα μπλογκ , κάποιοι θα σε δουν, θα δουν τι λες κι αν το βρουν ενδιαφέρον, θα έρθουν στο μπλογκ σου, θα γραφτούν στο feed σου και θα σε σχολιάσουν με τη σειρά τους.

Αν θες να είσαι πιο in, πήγαινε σε νέα εργαλεία συζήτησης: μπες στο twitter, στο friendfeed, στο sync live, μοιράσου ποστ από το google reader, μοιράσου links στο delicious, προμοτάρησε ότι νομίζεις ότι αξίζει σε site  σαν το buzz, το blogz, το foracamp, το digg, το freestuff κ.α.

Αναζήτησε το τι θεωρούν οι άλλοι ενδιαφέρον σ’ αυτά τα social bookmarking εργαλεία και σχολίασε.

Η λογική του να προωθώ το περιεχόμενο που δημιουργώ με email είναι ξένη στους μπλόγκερς. Είναι πολύ web 1.0. Θυμίζει καμπάνια μάρκετιν, απ’ αυτές που επιχειρούν οι μικρότερες συνήθως εταιρείες και που είναι με το ένα πόδι στο σπαμ.

Ένα μπλογκ δεν είναι portal. Δεν υπάρχει για να έχει επισκέπτες. Υπάρχει για να καταθέτει μια άποψη. Υπάρχει για να συζητά. Υπάρχει για να έχει αναγνώστες. Κι οι αναγνώστες είναι συμμέτοχοι, δεν είναι πελάτες. Είναι ισότιμοι, αν όχι καλύτεροι.

Δεν υπάρχουν τρικ και κόλπα για γρήγορη ανάδειξη στη μπλογκόσφαιρα. Για όσους προτιμούν τα κόλπα υπάρχει το τσίρκο…

Η φωτογραφία από τον Roadsidepictures.

Reblog this post [with Zemanta]

Πληροφορία: την αναζητούμε ή μας προσφέρεται;

Στο τελευταίο Girl Geek Dinner η προσκεκλημένη  Orli Yakuel, είπε κάτι απλό  που είχα ξανακούσει μεν πολλές φορές αλλά που για κάποιο μυστήριο λόγο καρφώθηκε στο μυαλό μου από κείνη την ώρα. Είπε κάτι σαν:

Δεν αναζητώ την πληροφορία, η πληροφορία έρχεται σε μένα.

Είναι λίγο τρελό αν το ακούσει κάποιος που δεν έχει εμπειρία από τα νέα μέσα, αλλά έτσι είναι.

Στο παρελθόν η πληροφορία ήταν αποτυπωμένη, κυρίως σε γραπτό λόγο, και για να την βρεις έπρεπε να αναζητήσεις τα μέσα τα οποία την περιέκλυαν: βιβλία, εφημερίδες κτλ.

Με την έλευση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, άρχισε να αλλάζει το σκηνικό. Κάποιοι φιλτράριζαν την πληροφορία και την διοχέτευαν μέσα από αυτά τα κανάλια. Έτσι η πληφορία άρχισε να φτάνει μόνη της σε μας. Η διαδικασία όμως της επιλογής και του φιλτραρίσματος στην πραγματικότητα στερούσαν μεγάλο μέρος της … πληροφορίας μέσα στην πληροφορία, ενώ άλλες πληροφορίες τις απέκοπταν εντελώς.

O παγκόσμιος ιστός με την εμφάνισή του άρχισε να ανατρέπει αυτό το modus operandi, κι ειδικά με την έλευση των νέων μέσων που απελευθέρωσαν την πληροφορία και την πολλαπλασίασαν σε εκθετικό βαθμό.

Κι έτσι επιστρέψαμε στην ανάγκη ενός νέου φίλτρου, όχι όμως φίλτρου κατευθυνόμενου, όπως των παλιών μέσων, αλλά προσωπικού φίλτρου, που να επιτρέπει στην πληροφορία να φτάσει σε μας στις δόσεις και τις αποχρώσεις που την επιθυμούμε.

Οι πειραματισμοί έχουν δείξει ότι η δημιουργία αυτού του φίλτρου, δεν επαφίεται πια στους τεχνικούς και τους προγραμματιστές αλλά έχει έντονο κοινωνικό στοιχείο. Είναι το φίλτρο της κρίσης και της αντίληψης των όσων εμπιστευόμαστε στο διαδίκτυο.

Η κοινωνική δικτύωση έχει επιτρέψει αυτή η ομαδική σοφία που ήταν διάχυτη και δύσκολα αξιοποιήσιμη στο παρελθόν, να παίρνει σαφείς μορφές: το δίκτυο των ανθρώπων με τους οποίους μοιραζόμαστε τα όσα διαβάζουμε στον Google Reader ας πούμε. Ή τα link που μοιραζόμαστε στο twitter.  Στο βαθμό που δεν έχουμε επιλέξει εντελώς τυχαία κι άσκεπτα αυτούς με τους οποίους μοιραζόμαστε πληροφορία, το δίκτυό μας, καθίσταται η κύρια πηγή εύρεσης και φιλτραρίσματος της πληροφορίας.

Παραδείγματος χάριν: εγώ δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα την πολιτική ειδησεογραφία και τις σχετικές κρίσεις και αναλύσεις. Έχω επιλέξει όμως να μοιράζομαι πληροφορία με ανθρώπους που αυτό το αντικείμενο τους ενδιαφέρει και το ξέρουν καλύτερα από μένα. Έτσι, μέσα απ΄αυτούς μαθαίνω και γρήγορα και σφαιρικά. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ‘εντυπωσιάσει΄παρέες με ειδήσεις που μαθαίνω ζωντανά μέσα από το twitter και που κανονικά θα περίμεναν ώρες για να τους φτάσουν, αν τους έφταναν ποτέ.

Αυτό είναι το νόημα της φράσης της Orli. Κι εκείνη έχοντας ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο από μένα, δεν μπαίνει καν στον κόπο να γράφεται συνδρομήτρια σε feed, και να αναζητά πρωτογενείς πηγές. Τις τα προσφέρει όλα το δίκτυο.

Έχοντας αυτά κατά νου, έψαχνα  χτες ένα πιο αποτελεσματικό τρόπο να μοιράζομαι πράγματα στο δικό μου δίκτυο. Κυρίως έψαχνα και ψάχνω ένα πιο συντονισμένο τρόπο.

Οι βασικοί μηχανισμοί με τους οποίους μοιράζομαι πράγματα είναι τρεις:

Υπάρχει όμως μια διαφορά ποσοτική: στο μεν Google Reader μοιράζομαι με 50 άλλους, στο twitter με 250 και στο friendfeed με 100 και δεν είναι οι ίδιοι.

Επειδή  το twitter είναι το πιο πολυάριθμό σκέφτηκα ότι, τουλάχιστον ότι θεωρώ σημαντικό, πρέπει να το μοιράζομαι κι εκεί. Αυτή τη στιγμή αυτό συμβαίνει μόνο στο Google Reader και, αυτόματα, επειδή διαβάζει το feed των shared items, και στο friendfeed.

Ανακάλυψα λοιπόν δύο μεθόδους για να επιτύχω ένα καλύτερο συγχρονισμό:

α. Ενα  Greasmonkey Script που επιτρέπει να μοιράζεσαι κάτι μέσα από το Google Reader στο twitter, το οποίο εγκατέστησα και δομίμασα. Έχει κάποια προβληματάκια αλλά μου κάνει. Πρότεινα μάλιστα στον vrypan να το αλλάξει για να χρησιμοποιεί το urlborg για shortening, πράγμα που θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο, γιατί με το urlborg, μπορώ από τα στατιστικά να καταλαβαίνω αν ότι μοιράζομαι ενδιαφέρει τους άλλους (από το πόσοι κάνουν κλικ) και να προσαρμόζω τη συμπεριφορά μου ανάλογα.

β. Μια νέα δυνατότητα του Friendfeed που επιτρέπει να μοιράζεσαι όλο ή μέρος του εκεί lifestream σου, στο twitter. Το να μοιραστεί κανείς όλο το lifestream του στο twitter θα οδηγήσει μαθηματικά στο να χάσει όλους του τους followers σε μια μέρα. Όμως μπορείς να ρυθμίσεις  να στέλνει αυτόματα μόνο ότι μοιράζεσαι στον Google Reader και στο twitter. Για όσους μοιράζονται λίγα σχετικά άρθρα και το κάνουν όχι μαζεμένα αλλά στην διάρκεια της μέρας, είναι καλή λύση. Για όσους όμως μοιράζονται πολλά και το ένα πίσω από τ’ άλλο μάλλον θα θεωρηθεί σπαμ στον twitter.

Εσείς τι γνώμη έχετε;

Reblog this post [with Zemanta]

Προσκλήσεις

Αυτό ο Πάσχα μέσα στο κόκκινο αυγό βρήκα  προσκλήσεις για δυό νέες ενδιαφέρουσες υπηρεσίες:

socialthing!

Η πρώτη είναι το SocialThing,  ένας  lifestream aggregator (κάτι σαν το Friendfeed) που έχει  την εξής ιδιομορφία: δεν χρειάζεται να δηλώνεις ‘φίλους’, followers κτλ γιατί τους εντοπίζει στις υπηρεσίες τις οποίες ήδη συμμετέχεις και … στους φέρνει στο πιάτο.

Ι owe my invite to Sarah Perez. Many thanks, Sarah.

Η δεύτερη είναι το Live Mesh της Microsoft για το οποίο πολλών υποθέτω θα τρέξουν τα … σάλια.  Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.

Ι owe my invite to Phil Glockner. Many thanks Phil.

 

Η εγγραφή μου στις υπηρεσίες αυτές μου έδωσε 3 προσκλήσεις (2 για Socialthing+1 για Live Mesh) ακόμα, που πρακτικά μπορούν να ανοίξουν την πόρτα σε πολύ κόσμο γιατί όσοι τις λάβουν  θα έχουν με τη σειρά τους από 2/1 προσκλήσεις έκαστος να μοιράσουν. Κάντε τα μαθηματικά και σε 2-3 μέρες έχουμε καλύψει τους  Έλληνες ενδιαφερόμενους.

 

Για να κάνουμε λοιπόν το παιχνίδι λίγο ενδιαφέρον, θα δώσω τις προκλήσεις για το SocialThing στους 2 πρώτους που θα μου αφήσουν βίντεο ή audio σχόλιο στο ποστ.

Για το Live Mesh το πράγμα θα είναι διαφορετικό: όσοι ενδιαφέρονται θα πρέπει να μου πουν πόσους και τι υπολογιστές έχουν στη διάθεσή τους. Με βάση αυτό θα κρίνω ποιός  θα την κερδίσει. Λήξη συμμετοχών αύριο το βράδι, ίδια ώρα με αυτήν του ποστ.

Let’s play λοιπόν 🙂

 

Update: Είχα κάνει λάθος στον αριθμό προσκλήσεων που έχω για live mesh. Eίναι 1 τελικά αντί για 2 που νόμιζα αρχικά. Διόρθωσα το ποστ αναλόγως.

Update 2: Το ένα invite για το Socialthing το έδωσα στη Sotomi. Το άλλο κανονικά θα έπρεπε να πάει στον Δραντάκη αλλά, guess what, αυτός ήταν ήδη γραμμένος και δεν το θυμόταν 🙂 Επομένως ένα βιντεοσχολιάκι ακόμα παίζει.

Update 3: Το δεύτερο invite για το Socialthing πήγε στον exeisminima. Μένει μόνο το Live Mesh.

 

Που πάει η συζήτηση;

Είναι μέρες που θέλω να γράψω γι αυτό το θέμα κι όλο το αναβάλω λέγοντας στον εαυτό μου πως πρέπει να το ερευνήσω καλύτερα. Αλλά επειδή το καλύτερα κινδυνεύει να γίνει ποτέ, ας ρίξω τουλάχιστον το σπόρο για μια … συζήτηση για το που πάει η συζήτηση και στην ελληνική μπλογκόσφαιρα.

Πριν λίγες μέρες η Sarah Perez έγραψε αυτό το πολύ ενδιαφέρον post στο ReadWriteWeb που ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση.  Η σκέψη της συνοψίζεται στην εξής παρατήρηση: παλαιότερα όταν ένας μπλογκερ δημοσίευε ένα ποστ, η συζήτηση διαξεγόταν είτε στα σχόλια, είτε με pingbacks. Τώρα πλέον η συζήτηση διεξάγεται εκτός μπλογκόσφαιρας: στο twitter, στα social networks που μπορεί να τροφοδοτούνται από το feed του blog, ή, εσχάτως, στο friendfeed.

Είναι κάτι παράξενο αυτό; Κάτι απροσδόκητο;

Όχι, αν λάβουμε υπόψιν την επέκταση της διαδικτυακής μας παρουσίας: τραβάω ένα βίντεο με το κινητό μου, το ανεβάζω στο youtube κι ύστερα από κει στο blog μου. Όσοι το βλέπουν μπορούν να σχολιάσουν είτε στο youtube, είτε στο blog. Ή κι αλλού; Αν στείλω μέσω twitter μια ειδοποίηση ότι ανέβασα το συγκεκριμένο ποστ, μπορεί να λάβω σχολιασμό μέσω twitter. Κι αν κάποιος δει το συγκεκριμένο tweet μέσα από το friendfeed, τότε μπορεί να απαντήσει εκεί.

Το γεγονός ότι τα social media μέσω του μηχανισμού των feeds μπορούν να διασπείρουν τόσο εύκολα το περιεχόμενό τους, επιτρέπει στους ‘καταναλωτές’ αυτού του περιεχομένου να το σχολιάσουν εκεί που αισθάνονται βολικώτερα. Και γενικά σε ένα μέσο που η συζήτηση κυριαρχεί, όπου η συζήτηση είναι μια αέναη ροή (όπως στο twitter) ο σχολιασμός είναι ευκολώτερος. Σημερινό παράδειγμα το wikipolitics.gr. Ο Μίμης Ανδρουλάκης δημοσίευσε ένα ποστ με θέμα το wikipolitics.gr. Το ποστ προκάλεσε μεγάλη συζήτηση αλλά έχει μόνο τρία σχόλια. Που είναι η συζήτηση; Εδώ (φαίνονται λίγα μόνο από τα σχόλια, αλλά παίρνετε ιδέα).

Εσείς τι λέτε; Και, κυρίως, που το λέτε;

H φωτό είναι του  b_d_solis από το Flickr

 

Update: Το θέμα αρχίζει και απασχολεί γενικώτερα. Δείτε και τον προβληματισμό του Ν. Δραντάκη.