Tag Archives: google reader

Η ‘κοινωνική’ αντεπίθεση της Google

Σ’ αυτό που ονομάζεται social web η Google δεν μπορεί να θεωρηθεί πρωτοπόρος. Ονόματα όπως MySpace, Facebook, Twitter, έχουν αφήσει πιο έντονα τη σφραγίδα τους.

Ακόμα κι ο Blogger, η μεγαλύτερη blogging, πλατφόρμα στον κόσμο, δεν είναι δημιούργημα της Google αλλά προϊόν εξαγοράς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι  η εταιρεία πίσω από τη μηχανή αναζήτησης είναι αδρανής ή αδιάφορη. Το αντίθετο.  Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό μια πορεία που φανερώνει ότι η Google αντιμετωπίζει το social web ως feature, κάτι που πρέπει να προσθέσει στις εφαρμογές της.

Τελευταίες δύο τέτοιες κινήσεις:

Με τo iGoogle Social (που πατάει όπως είναι αναμενόμενο στο Open Social)  η Google προσπαθεί να δώσει χαρακτηριστικά facebook εφαρμογών στο online desktop της. Έτσι οι χρήστες μπορούν να μοιράζονται νέα, να συνεργάζονται και να παίζουν μαζί παιχνίδια. Συνολικά 19 νέα widgets που όμως δεν είναι όλα ενεργά για τη χώρα μας τη στιγμή που συντάσσεται το παρόν.

Στο ποστ της ανακοίνωσης υπάρχει και μια αναφορά σε Updates, χωρίς να δίνεται link: τα updates είναι ένα news feed των ενεργειών που γίνονται μέσα στα social widgets.  Και πάλι θυμίζει πολύ facebook εδώ.

Όσον αφορά τον Google Reader, είχαμε πολύ πρόσφατα δει αλλαγές προς την κατεύθυνση του social, που έρχονται τώρα να συμπληρωθούν από δυνατότητες όπως:

Αποστολή του link που διαβάζει κανείς σε μια σειρά από άλλα sites του Web 2.0 όπως delicious, twitter, digg, facebook κτλ.

greadersendto

Νομίζω ότι αυτή η αλλαγή έχει στρατηγικό χαρακτήρα: το sharing γίνεται κυρίως μέσω facebook και twitter. Με την προσθήκη της δυνατότητας αποστολής, η Google προσπαθεί να κάνει τον Reader  σημείο αφετηρίας για τη δραστηριότητα διαμοιρασμού. Αυτό μπορεί να το δει κανείς κι από την άλλη προσθήκη: το να μπορείς να γραφτείς και να παρακολουθήσεις τους φίλους σου του Reader στα άλλα sites και δίκτυα που φαίνονται στο προφίλ τους.

Τελευταία προσθήκη, μικρή αλλά πολύ πρακτική, είναι ο μεγαλύτερος έλεγχος στο ποιά feeds θα μαρκάρεις ως αναγνωσμένα.

markallasread

Οι αλλαγές στον Google Reader έρχονται δυό μόλις μέρες μετά την εξαγορά του Friendfeed από το Facebook, κι απ’ ότι είδα σε διάφορα σχόλια είναι πολύ καλοδεχούμενες και τοποθετούν τον Google Reader σαν τον νέο ‘τόπο συνάντησης’ των πιο σκληροπυρηνικών χρηστών του Friendfeed, κάτι που ήδη έχει προταθεί από πολλούς απ’ αυτούς.

Όμως η Google εξακολουθεί να έχει στο κέντρο της δραστηριότητάς της την μηχανή αναζήτησης.  Όλες τα βήματα προς τον κοινωνκό ιστό, φανερώνουν ότι αναγνωρίζει την σημασία του, κανένα όμως δεν της δίνει ακόμα κάποιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Κι επιπλέον η ‘κοινωνική’ ενοποίηση των εφαρμογών της έχει πολλά στάδια να διανύσει ακόμα: είναι άλλο να ‘κοινωνικοποιείς’ ένα παιχνίδι,  κι άλλο ένα spreadsheet. Ένα προφίλ χρήστη Google όμως πατάει και στα δύο.

Reblog this post [with Zemanta]

Google Reader: πιο social από ποτέ. Αρκεί όμως;

Προφανώς έχετε ακούσει ήδη για τις αλλαγές στον  Google Reader.

Η πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου δεν είναι η προσθήκη των likes

Picture 3

αλλά η αλλαγή στο πως βρίσκεις ‘φίλους’.

Picture 4

Θυμίζω ότι η διαδικασία μέχρι τώρα ήταν απαράδεκτη: περνούσε μέσα από τους chat contacts (!!). Επιτέλους αυτό αλλάζει και μπορεί κανείς να ψάξει αυτούς που τον ενδιαφέρουν με το όνομά τους. Αλλά που ψάχνει το  search; Στα Google profiles για να ανακαλύψει ποιοί έχουν shared items. Για να γίνει δε πιο εύκολη η διαδικασία του να γραφτεί κανείς στα shared items κάποιου, μπορείς τώρα να κοιτάξει απλά το προφίλ του κι από κει να βρει το link για τα shared items ( είναι στην επιλογή του χρήστη να εμφανίζεται ή όχι).

Σημαντική επίσης είναι η προσθήκη επιπέδων ιδιωτικότητας: αν δεν επιθυμεί κάποιος να μοιράζεται τα αναγνώσματα του με όλον τον κόσμο (όπως εγώ), τότε μπορεί να επιλέξει κάποιους μόνο ή κάποια ομάδα από τις επαφές του στο  Gmail και να περιοριστεί σ’ αυτήν.

Picture 2

Μιλώντας για ιδιωτικότητα, δυό σημαντικές παρατηρήσεις: όλα τα likes είναι δημόσια, ενώ τα σχόλια είναι ορατά στις ομάδες που έχει κανείς επιλέξει να μοιράζεται μαζί.

Αυτό που δεν είδα/βρήκα είναι κάποιος τρόπος να δεις συγκεντρωτικά όλα τα likes που έχεις κάνει. Χάνονται μέσα στον ποταμό των  ποστ.

Εξακολουθώ να βρίσκω τη διαδικασία λίγο περίπλοκη σε σχέση με τα άλλα δίκτυα, αλλά σαφώς βελτιωμένη.

Η προσθήκη φίλων, επίσης, δεν διαθέτει ‘ειδοποίηση’ με mail, έστω optional, όπως στ’ άλλα δίκτυα, κι αυτό καθυστερεί το χτίσιμο του social graph γιατί απλά δεν παίρνεις είδηση ποιός σε παρακολουθεί αν δεν πας στη σχετική περιοχή στον Reader.

Τέλος, και πάλι σε σύγκριση με τα άλλα δίκτυα, ο Google Reader έχει μια σοβαρή έλλειψη σε API. Φανταστείτε πόσες παρόμοιες εφαρμογές με το twitter θα μπορούσαν να φτιαχτούν αν υπήρχε.  Η  Google όμως φαίνεται έχει για δικούς της λόγους αποφασίσει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο.  Έτσι το μόνο διαθέσιμο είναι αυτό το ανεπίσημο από το 2005.

Το ερώτημα είναι αν τελικά οι  αλλαγές  (πρόσφατες και μελλοντικές) θα μπορέσουν να κάνει τον κόσμο να ‘επιστρέψει’ στον Google Reader: οι περισσότεροι μοιράζονται πια μέσω  twitter, facebook ή friendfeed. Η λίγο πριν ανακοίνωση της Google για το PubSubHubbub που προσπαθεί να αυξήσει την ταχύτητα ενημέρωσης των  feed σε σχεδόν  realtime έχει σχέση μ’ αυτό. Ο Google Reader απώλεσε πολύ από το sex appeal του επειδή ήταν τόσο μακρυά από τη realtime ενημέρωση των άλλων μέσων και με το PubSubHubbub  μπορεί να καλύψει την απόσταση.

Φοβάμαι όμως ότι ο κόσμος όταν συνηθίσει σε κάτι καινούργιο δύσκολο επιστρέφει στο παλαιότερο ακόμα κι αν αυτό ντύνεται το μανδύα του φρέσκου.

Τελός μια παρατήρηση με την δική της σημασία κι αξία: στο ποστ της ανακοίνωσης των αλλαγών από την ομάδα του Google Reader υπάρχει η εξής σημείωση:

These features are English-only for now, but as always, keep the feedback coming via our help groupTwitter or Get Satisfaction.

Τι βλέπουμε εδώ; Ότι η Google πέραν από τα δικά της Groups για την υποστήριξ/ενημέρωση των χρηστών χρησιμοποιεί και το twitter και το πολύ μικρότερο getsatisfaction. Εγώ θα το λάμβανα σοβαρά υπόψιν αυτό στο valuation του τελευταίου.

Google Reader: η συζήτηση ξεκινά

Μια ενδιαφέρουσα αλλαγή εισήγαγε η ομάδα του Google Reader: Όσοι μοιράζονται posts είχαν μέχρι τώρα την δυνατότητα να αφήνουν κι ένα σχόλιο συνοδευτικό ή επεξηγηματικό του post που μοιράζονταν. Αν ήθελε κάποιος να απαντήσει στο σχόλιο αυτό έπρεπε να ξαναμοιράσει το ίδιο ποστ και να προσθέσει το δικό του σχόλιο.

2009-03-15_2157

Αυτό δεν χρειάζεται πλέον. Αρκεί να επιλέξει κανείς το comment view (εικόνα) στα friend shared items για να δει τα σχόλια στα ποστ που μοιράζονται οι φίλοι του, και να σχολιάσει αναλόγως.

Τα σχόλια εμφανίζονται όπως παρακάτω:

2009-03-15_2201

Το αστείο είναι ότι πριν ένα μήνα περίπου στο ReadWriteWeb ζητούσαν από τους αναγνώστες προτάσεις για αλλαγές στις εφαρμογές της Google κι εγώ είχα αφήσει το παρακάτω σχόλιο. Δείτε το κίτρινο χρώμα.

2009-03-15_2146

Λέτε να με άκουσαν; 😀

Πάντως το ενδιαφέρον είναι ότι μ’ αυτή τη λειτουργία o Google Reader αφαιρεί ένα μεγάλο ατού του Friendfeed, τις συζητήσεις πάνω σ’ ότι μοιράζεται κανείς. Αν προχωρήσουν και στο να αλλάξουν τον τρόπο που κάνεις φίλους, τότε ένα νέος μεγάλος χώρος συζητήσεων διαφαίνεται στον ορίζοντα.

“Περάστε κι απ’ αυτό το μπλογκ…”

Αφορμή για το παρόν είναι ένας εκνευρισμός του απογεύματος που προκλήθηκε από mail που μου ανήγγηλε ποιό είναι το νέο ποστ σε κάποιο μπλογκ. Είναι σαφές ότι ούτε είχα ρωτήσει, ούτε και  μ’ ενδιέφερε.

Αφού έγραψα στο  twitter πως, από δω και μπρος,  ότι παρόμοιο λαμβάνω   θα το στέλνω στον Καιάδα, είπα να το δω λίγο πιο ψύχραιμα. Γιατί τελικά νομίζω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις επικρατεί άγνοια συνδιασμένη με επιθυμία για γρήγορη ανάδειξη, κι όχι πραγματικά κάποια σκοτεινή πρόθεση.

Γι αυτό θα προσπαθήσω να πω γιατί, κατά τη γνώμη μου, αυτή η μέθοδος προσέγγισης αναγνωστών σε ένα μπλογκ είναι λάθος και πρέπει να αποφεύγεται.

Όπως αυτός που μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του έχει μικρή πιθανότητα να γίνει αγαπητός σε μια παρέα, έτσι κι ένα μπλογκ που προσπαθεί να προωθήσει τη δική του ατζέντα και μόνο, γεννά ανάλογα συναισθήματα.

Όπως σπάνια ακούμε τον τυχαίο τύπο που αγορεύει στο δρόμο, ή τον περίεργο που μας πιάνει απρόσκλητος συζήτηση, έτσι συμβαίνει και μ’   ένα μπλογκ που προσκαλεί αναγνώστες μέσω email.

Χρησιμοποιώ επίτηδες αυτές τις αναλογίες με δυσάρεστα πρόσωπα, γιατί τα μπλογκ είναι κατεξοχήν προσωπικός τρόπος έκφρασης. Μιλάει ο μπλογκερ, δεν είναι δελτίο ειδήσεων, ακόμα κι αν το αντικείμενο είναι ειδησεογραφικό. Για να μιλήσεις και να μην είσαι ο τρελός του δρόμου, ο γελοίος της παρέας, ο ενοχλητικός, πρέπει πρώτα να μπεις στην συζήτηση, δηλαδή να ακούσεις.

Πως να θεωρήσω ότι έχει ‘ακούσει’ κάποιος που με καλεί να διαβάσω κάτι για θεματικό αντικείμενο για το οποίο ποτέ δεν έχω ενδιαφερθεί, διαβάσει  ή σχολιάσει, σε μπλογκ ή σε άλλο social medium;

Για να μπεις στη συζήτηση, γιατί όλη η μπλογκόσφαιρα ένα δίχτυ συζητήσεων είναι, πρέπει πρώτα να ακούσεις. Να δεις τι συζητιέται, τι ταιριάζει στα ενδιαφέροντά σου και ‘ποιός’ το εκφωνεί. Να διαβάσεις, να σχολιάσεις, να παρακολουθήσεις.

Αν σχολιάσεις έντιμα και καταθέσεις την άποψη σου σε παρόμοιας θεματικής με σένα μπλογκ , κάποιοι θα σε δουν, θα δουν τι λες κι αν το βρουν ενδιαφέρον, θα έρθουν στο μπλογκ σου, θα γραφτούν στο feed σου και θα σε σχολιάσουν με τη σειρά τους.

Αν θες να είσαι πιο in, πήγαινε σε νέα εργαλεία συζήτησης: μπες στο twitter, στο friendfeed, στο sync live, μοιράσου ποστ από το google reader, μοιράσου links στο delicious, προμοτάρησε ότι νομίζεις ότι αξίζει σε site  σαν το buzz, το blogz, το foracamp, το digg, το freestuff κ.α.

Αναζήτησε το τι θεωρούν οι άλλοι ενδιαφέρον σ’ αυτά τα social bookmarking εργαλεία και σχολίασε.

Η λογική του να προωθώ το περιεχόμενο που δημιουργώ με email είναι ξένη στους μπλόγκερς. Είναι πολύ web 1.0. Θυμίζει καμπάνια μάρκετιν, απ’ αυτές που επιχειρούν οι μικρότερες συνήθως εταιρείες και που είναι με το ένα πόδι στο σπαμ.

Ένα μπλογκ δεν είναι portal. Δεν υπάρχει για να έχει επισκέπτες. Υπάρχει για να καταθέτει μια άποψη. Υπάρχει για να συζητά. Υπάρχει για να έχει αναγνώστες. Κι οι αναγνώστες είναι συμμέτοχοι, δεν είναι πελάτες. Είναι ισότιμοι, αν όχι καλύτεροι.

Δεν υπάρχουν τρικ και κόλπα για γρήγορη ανάδειξη στη μπλογκόσφαιρα. Για όσους προτιμούν τα κόλπα υπάρχει το τσίρκο…

Η φωτογραφία από τον Roadsidepictures.

Reblog this post [with Zemanta]

Πληροφορία: την αναζητούμε ή μας προσφέρεται;

Στο τελευταίο Girl Geek Dinner η προσκεκλημένη  Orli Yakuel, είπε κάτι απλό  που είχα ξανακούσει μεν πολλές φορές αλλά που για κάποιο μυστήριο λόγο καρφώθηκε στο μυαλό μου από κείνη την ώρα. Είπε κάτι σαν:

Δεν αναζητώ την πληροφορία, η πληροφορία έρχεται σε μένα.

Είναι λίγο τρελό αν το ακούσει κάποιος που δεν έχει εμπειρία από τα νέα μέσα, αλλά έτσι είναι.

Στο παρελθόν η πληροφορία ήταν αποτυπωμένη, κυρίως σε γραπτό λόγο, και για να την βρεις έπρεπε να αναζητήσεις τα μέσα τα οποία την περιέκλυαν: βιβλία, εφημερίδες κτλ.

Με την έλευση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, άρχισε να αλλάζει το σκηνικό. Κάποιοι φιλτράριζαν την πληροφορία και την διοχέτευαν μέσα από αυτά τα κανάλια. Έτσι η πληφορία άρχισε να φτάνει μόνη της σε μας. Η διαδικασία όμως της επιλογής και του φιλτραρίσματος στην πραγματικότητα στερούσαν μεγάλο μέρος της … πληροφορίας μέσα στην πληροφορία, ενώ άλλες πληροφορίες τις απέκοπταν εντελώς.

O παγκόσμιος ιστός με την εμφάνισή του άρχισε να ανατρέπει αυτό το modus operandi, κι ειδικά με την έλευση των νέων μέσων που απελευθέρωσαν την πληροφορία και την πολλαπλασίασαν σε εκθετικό βαθμό.

Κι έτσι επιστρέψαμε στην ανάγκη ενός νέου φίλτρου, όχι όμως φίλτρου κατευθυνόμενου, όπως των παλιών μέσων, αλλά προσωπικού φίλτρου, που να επιτρέπει στην πληροφορία να φτάσει σε μας στις δόσεις και τις αποχρώσεις που την επιθυμούμε.

Οι πειραματισμοί έχουν δείξει ότι η δημιουργία αυτού του φίλτρου, δεν επαφίεται πια στους τεχνικούς και τους προγραμματιστές αλλά έχει έντονο κοινωνικό στοιχείο. Είναι το φίλτρο της κρίσης και της αντίληψης των όσων εμπιστευόμαστε στο διαδίκτυο.

Η κοινωνική δικτύωση έχει επιτρέψει αυτή η ομαδική σοφία που ήταν διάχυτη και δύσκολα αξιοποιήσιμη στο παρελθόν, να παίρνει σαφείς μορφές: το δίκτυο των ανθρώπων με τους οποίους μοιραζόμαστε τα όσα διαβάζουμε στον Google Reader ας πούμε. Ή τα link που μοιραζόμαστε στο twitter.  Στο βαθμό που δεν έχουμε επιλέξει εντελώς τυχαία κι άσκεπτα αυτούς με τους οποίους μοιραζόμαστε πληροφορία, το δίκτυό μας, καθίσταται η κύρια πηγή εύρεσης και φιλτραρίσματος της πληροφορίας.

Παραδείγματος χάριν: εγώ δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα την πολιτική ειδησεογραφία και τις σχετικές κρίσεις και αναλύσεις. Έχω επιλέξει όμως να μοιράζομαι πληροφορία με ανθρώπους που αυτό το αντικείμενο τους ενδιαφέρει και το ξέρουν καλύτερα από μένα. Έτσι, μέσα απ΄αυτούς μαθαίνω και γρήγορα και σφαιρικά. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ‘εντυπωσιάσει΄παρέες με ειδήσεις που μαθαίνω ζωντανά μέσα από το twitter και που κανονικά θα περίμεναν ώρες για να τους φτάσουν, αν τους έφταναν ποτέ.

Αυτό είναι το νόημα της φράσης της Orli. Κι εκείνη έχοντας ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο από μένα, δεν μπαίνει καν στον κόπο να γράφεται συνδρομήτρια σε feed, και να αναζητά πρωτογενείς πηγές. Τις τα προσφέρει όλα το δίκτυο.

Έχοντας αυτά κατά νου, έψαχνα  χτες ένα πιο αποτελεσματικό τρόπο να μοιράζομαι πράγματα στο δικό μου δίκτυο. Κυρίως έψαχνα και ψάχνω ένα πιο συντονισμένο τρόπο.

Οι βασικοί μηχανισμοί με τους οποίους μοιράζομαι πράγματα είναι τρεις:

Υπάρχει όμως μια διαφορά ποσοτική: στο μεν Google Reader μοιράζομαι με 50 άλλους, στο twitter με 250 και στο friendfeed με 100 και δεν είναι οι ίδιοι.

Επειδή  το twitter είναι το πιο πολυάριθμό σκέφτηκα ότι, τουλάχιστον ότι θεωρώ σημαντικό, πρέπει να το μοιράζομαι κι εκεί. Αυτή τη στιγμή αυτό συμβαίνει μόνο στο Google Reader και, αυτόματα, επειδή διαβάζει το feed των shared items, και στο friendfeed.

Ανακάλυψα λοιπόν δύο μεθόδους για να επιτύχω ένα καλύτερο συγχρονισμό:

α. Ενα  Greasmonkey Script που επιτρέπει να μοιράζεσαι κάτι μέσα από το Google Reader στο twitter, το οποίο εγκατέστησα και δομίμασα. Έχει κάποια προβληματάκια αλλά μου κάνει. Πρότεινα μάλιστα στον vrypan να το αλλάξει για να χρησιμοποιεί το urlborg για shortening, πράγμα που θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο, γιατί με το urlborg, μπορώ από τα στατιστικά να καταλαβαίνω αν ότι μοιράζομαι ενδιαφέρει τους άλλους (από το πόσοι κάνουν κλικ) και να προσαρμόζω τη συμπεριφορά μου ανάλογα.

β. Μια νέα δυνατότητα του Friendfeed που επιτρέπει να μοιράζεσαι όλο ή μέρος του εκεί lifestream σου, στο twitter. Το να μοιραστεί κανείς όλο το lifestream του στο twitter θα οδηγήσει μαθηματικά στο να χάσει όλους του τους followers σε μια μέρα. Όμως μπορείς να ρυθμίσεις  να στέλνει αυτόματα μόνο ότι μοιράζεσαι στον Google Reader και στο twitter. Για όσους μοιράζονται λίγα σχετικά άρθρα και το κάνουν όχι μαζεμένα αλλά στην διάρκεια της μέρας, είναι καλή λύση. Για όσους όμως μοιράζονται πολλά και το ένα πίσω από τ’ άλλο μάλλον θα θεωρηθεί σπαμ στον twitter.

Εσείς τι γνώμη έχετε;

Reblog this post [with Zemanta]

Buzz: προτάσεις και διασύνδεση με Google Reader

Καιρό περίμενα να δω ποιός θα κάνει πρώτος την κίνηση. Ποιά κίνηση; Την διασύνδεση με κάποιο τρόπο των shared items του Google Reader με μια social bookmarking υπηρεσία. Μιλάμε για Ελλάδα πάντα γιατί κατά τ’ άλλα υπάρχουν οι Readburner, RssMeme κτλ που κάνουν κάτι ακόμα πιο προχωρημένο. Μετράνε μόνο ότι κάνεις share σαν ψήφο (αντίστοιχο digg, μπαζάρισμα κτλ).

Ο Γιώργος ανακοίνωσε σήμερα ότι στο blog του buzz την έναρξη μιας αντίστοιχης λειτουργίας. Μεταξύ μας, το ήξερα εδώ και λίγο καιρό, αλλά μου είχαν πει να το ‘ράψω’ 🙂

Τι καινούργιο λοιπόν θα έχει το buzz; Δύο πράγματα:

  • Ένα recommendation engine που βασίζεται σε ένα απλό αλγόριθμο βάσει του τι έχει ψηφίσει ένας χρήστης τις τελευταίες μέρες. Μια γρήγορη ματιά που έρριξα μου φανέρωσε άρθρα που πράγματι θα μ’ ενδιέφεραν να δω/διαβάσω κτλ αλλά τα περισσότερα τα είχα ήδη αντιληφθεί από το friend items στον Google Reader. Πάντως γι αρχή καλό είναι.
  • Και την διασύνδεση του χρήστη των Google Reader shared items με το buzz. Κάθε shared item των τελευταίων 2 ημερών, αν δεν είναι καταχωρημένο, καταχωρείται στο buzz. Αν είναι καταχωρημένο, τότε προστίθεται μια ακόμα ψήφος. Για να εμφανιστεί άμεσα στις κατηγορίες “Νέα”, “Βραχέα” και ‘Tech” πρέπει να συνοδεύεται κι από σχόλιο, αλλιώς παραμένει κρυμμένο μέχρι να πάρει δεύτερη ψήφο

Μόνη αδυναμία του νέου συστήματος η ενεργοποίηση της συμπερίληψης των shared items ενός χρήστη: γίνεται χειροκίνητα από τους διαχειριστές και πρέπει να στείλετε mail στο yorgosATreality-tapeDOTcom αν σας ενδιαφέρει.
Κατά τ’ άλλα προσωπικά είμαι ενθουσιασμένος μ’ αυτή την εξέλιξη για λόγους που έχω εξηγήσει αλλού.

Νοικοκυρεύοντας τα feed στον Google Reader

Την ασθένεια ‘δεν ξέρω ποιο να πρωτοδιαβάσω’ και το σύμπτωμα ‘1000+ αδιάβαστα’ στον Google Reader τα γνωρίζουν καλά όσοι προσπαθούν να παρακολουθούν με κάποια μεθοδικότητα τα feed στα οποία είναι γραμμένοι.
Κάποια στιγμή όμως, αργά ή γρήγορα πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα πας (παρακάτω στο διάβασμα) και ποιούς θ’ αφήσεις. Ανακάλυψα μόλις τώρα ότι ο ίδιος ο Google Reader σου δίνει ένα πολύτιμο εργαλειάκι σ’ αυτήν τη διαδικασία:
τα subscription trends.

Πρώτα πρέπει να πάει κανείς στα trends από το άνω αριστερά μενού του Google Reader κι αφου επιλέξει Trends να βρεί τα Subscription trends στο κάτω δεξιά μέρος της οθόνης.

Οι επιλογές που του δίνονται είναι τρεις:


  • Να δει τα μπλογκ που ενημερώνονται πιο συχνά και να αποφασίσει πια απ’ αυτά θέλει να συνεχίσει να παρακολουθεί και πια έχουν διπλή πληροφορία ή απλά ‘θόρυβο’ και να τα ξεπαστρέψει.
  • Να δει τα ανενεργά που μπορεί να τα ξεφορτωθεί απλά και μόνο για να μην γεμίζουν τις λίστες με τα ονόματα των μπλογκ
  • Και τέλος να δει, αυτό που ο GReader ονομάζει Most obscure, τα πιο σκοτεινά δηλαδή. Τι είναι τα σκοτεινά; Είναι feed στα οποία έχουμε γραφτεί αλλά πολύ λίγος άλλος κόσμος τα παρακολουθεί. Έχει σημασία αυτό; Για ένα διεθνές μπλογκ, ίσως. Γιατί με κάποιο τρόπο το ποιοτικό πάντα βρίσκει το δρόμο του και για να μην το διαβάζουν ίσως να χάνουμε την ώρα μας. Αυτή η λειτουργία είναι σχετικά φρέσκια. Προστέθηκε το Μάρτιο. Κάνοντας μια αναζήτηση στο Help του Google Reader δεν εντόπισα τίποτα γι αυτήν.

Όπως και νάχει, καλό συγύρισμα!

Blogroll από το Google Reader

Όταν προτοξεκίνησα ν’ ασχολούμαι με το blogging, δυό χρόνια πριν, μικρή ιδέα είχα για τα προγράμματα feed reading.

Για να παρακολουθώ τα μπλογκ που μ’ ενδιέφεραν ακολουθούσα την παλιά τακτική να βάζω τα link στο μπλογκ μου και κάθε μέρα να πιάνω την λιστ (=blogroll) και να ακολουθώ τους συνδέσμους για να δω αν είχαν δημοσιεύσει τίποτα καινούργιο.

Περιττό να πω ότι γρήγορα απηύδισα και αναζήτησα νέο τρόπο. Έτσι ανακάλυψα τους feed readers. Στην αρχή σε destop μορφή ή live links στον firefox και μετά τους wed readers: Google Reader, Bloglines, Netvibes και ξανά Google Reader όπου και καταστάλαξα.

Το blogroll μου εδώ κι ένα χρόνο βρίσκεται μέσα στον Google Reader και δεν είχα εύκολο τρόπο να το δημοσιεύσω.

Κάπου τον Νοέμβρη του 2007, ο Google Reader έδωσε τη δυνατότητα να μπορείς να δημοσιεύσεις τα tags τα οποία χρησιμοποιείς για να οργανώσεις τα feed που παρακολουθείς, υπό μορφή blogroll.

Είχα καλωσορίσει το νέο χαρακτηριστικό τότε, αλλά κατέληγα:

Αλλά ο άνθρωπος δε μένει ποτέ ευχαριστημένος: εγώ δεν θέλω ένα ένα τα tag, αλλά όλο το blogroll. Έπεται νέα προσπάθεια reverse engineering.

Εχτές λοιπόν σε μια στιγμή έκλαμψης, κατάλαβα ότι το πρόβλημα ήταν ήδη λυμένο απλά εγώ σκεφτόμουν λάθος: αρκεί να δημιουργήσεις ένα tag ‘blogroll’ να το προσθέσεις σ’ όλα τα feed που παρακολουθείς. Τόσο απλό.

Η σημείωση σαν ποστ

2008-05-10_0018

 

Η νέα λειτουργία που προσφέρει ο Google Reader (σημειώσεις στα shared items) είναι ένα είδος blogging. Και μάλιστα όχι microblogging αλλά κανονικού blogging. Γιατί;

Να μερικοί λόγοι:

  • Μπορείς να τις βρείς δημοσιευμένες σε ανάποδη χρονολογική σειρά
  • Μπορείς να γράψεις σε HTML (όπως κάθε άλλο μπλογκ ποστ)
  • Μπορούν να διασυνδέονται με ένα ποστ/λινκ. Αυτό μπορεί να είναι είτε την λίστα των feed στα οποία έχει εγγραφεί κανείς, είτε (μέσω του νέου bookmarklet) από οποιοδήποτε site στο internet.
  • Μπορούν όμως να είναι κι αυτόνομες, χωρίς αναφορά σε κάτι, πράγμα που θυμίζει ακόμα περισσότερο ποστ.

2008-05-10_0040

2008-05-10_0042

  • Συνδιάζονται με τις άλλες σημειώσεις  των φίλων κι αποτελούν μια ‘συζήτηση’.

With a little shared feeds from my friends

Ξυπνάω σήμερα, και κατά την καθημερινή ψυχαναγκαστική συνήθεια, ανοίγω τον Google Reader για να δω τίποτα φρέσκο στα feeds (‘τίποτα’ που λέει ο λόγος γιατί συνήθως είναι καμιά χιλιοστή) και με περιμένει μια έκπληξη: κάτι σαν splash screen αναγγέλει ότι μπορώ να μοιράζομαι πλέον με τους ‘φίλους μου’ τα shared items μου. Ωπα, λέω,η socialnetworkοποίηση της Google συνεχίζεται. Και πάω για ψώνια έχοντας κατά νου να το δω αργότερα.

Γυρνάω στο PC μεσημέρι, και στον Google Reader που δεν έχω κλείσει από το πρωί, φιγουράρουν ήδη τα πρώτα shared items φίλων.

Big deal; Ναι. Και να σας πω γιατί. Το μεγάλο πρόβλημα στο internet είναι να ιεραρχήσεις, να φιλτράρεις και ν’  αξιολογήσεις το περιεχόμενο. Όποιος βρίσκει κάποιο τρόπο, γίνεται πλούσιος (λέγε με Google Pagerank, λέγε με Digg).

Όσο τα μεγάλα Πανεπιστήμια ψάχνουν έξυπνους νέους αλγορίθμους και οι startup προσπαθούν να φέρουν αυτές τις ιδέες στην αγορά, εμείς μένουμε με τους γνωστούς αποδεκτούς τρόπους.

friendshareditemsΤελευταία, διαβάζοντας μια σειρά Ελλήνων bloggers σε θέματα τεχνολογίας, παρατήρησα το εξής: λόγω της θεματικής συγγένειας αλλά και της διαφορετικής προσέγγισης, οι 10-20 αυτοί άνθρωποι, είτε μέσα από πληροφορία που φιλτράριζαν σε ποστ τους, είτε μέσα από links που έβαζαν στο twitter, είτε μέσα από Shared items (Google Reader, Bloglines κτλ) επιτελούσαν για μένα μια λειτουργία φιλτραρίσματος της πληροφορίας γενικά, πληροφορίας που έπαιρνα μεν πρωτογενώς από τα feed στα οποία είμαι γραμμένος αλλά που δεν πρόφτανα ν’ αξιολογήσω. Έτσι μπορούσα να μένω σχετικά καλά ενήμερος, χωρίς να ανατρέχω στις μακροσκελέστερες πηγές.

Αυτή η κατάσταση μπορεί να τύχει συνειδητής αξιοποίησης. Πως; Με το να οργανωθεί συστηματικά αυτή η δυνατότητα που μου δίνει ο Google Reader. Να μαζέψω δηλαδή ως ΄φίλους’  αυτούς τους ανθρώπους, και να παρακολουθώ τι μοιράζονται. Έτσι σχηματ
ίζω ένα social graph ο οποίος έχει αξία και δεν είναι απλώς ένα βιβλίο διευθύνσεων. Ακόμα καλύτερα θα είναι να μπορέσω να σχηματίσω 2-3-4 social graphs ανάλογα με το αντικείμενο: ένα για πολιτικά θέματα, ένα για επιχειρηματικότητα, ένα για καλλιτεχνικά κτλ

Το όλο σύστημα είναι ένα σύστημα εμπιστοσύνης και γι αυτό δουλεύει. Προσθέτω στο graph αυτό, μόνο αυτούς των οποίων εμπιστεύομαι την άποψη αλλά που δεν είναι ίδιας άποψης όλοι, γιατί τότε χάνω πληροφορία.

Από το ‘παιχνίδι’ κερδίζω και έμμεσα, γιατί αυτές οι επιλογές τροφοδοτούν το recommendation engine κι έτσι έχω κι αυτόματα προτάσεις για μπλογκ που μπορεί να ενδιαφέρουν. Τώρα ξέρετε ποιο θάταν το φοβερό; Αντί να βλέπω τα shared items των φίλων μόνο χωριστά, να τα βλέπω κι έμμεσα: να βλέπω δηλαδή ένα ποστ να εμφανίζεται με διαφορετικό χρώμα όταν προτείνεται από φίλο, και κάπου με ψιλά γραμματάκια, κάτω από το θέμα να αναγράφονται τα ονόματα των φίλων. Μπορεί κανείς να το σφυρίξει στη Google, please;

Τέλος, μια παράκληση προς τους φίλους που δεν χρησιμοποιούν το share. Κάντε το. Αξίζει.