Tag Archives: google

BlindType: η Google εξαγοράζει μια ελληνική startup

Όταν το διάβασα σήμερα το πρωί στο  twitter, σχεδόν δεν το πίστεψα. H BlindType μια startup δύο ελλήνων, του Κώστα Ελευθερίου και του Πάνου Πετρόπουλου εξαγοράζεται από τη Google!!!

Κι ακόμα: η BlindType δεν έχει κυκλοφορήσει επίσημα το προϊόν της!

Τι είναι λοιπόν αυτό το προϊόν και γιατί είναι τόσο σημαντικό για να το εξαγοράσει η Google τόσο νωρίς στη φάση ανάπτυξης του; Είναι μια μέθοδος διόρθωσης του κειμένου που γράφει κανείς σε touch screens  (όπως των iPhone   και Android συσκευών) σαν κι αυτές που ήδη διαθέτουν οι συσκευές  που κάνει αυτόματη διόρθωση σ’ ότι πάμε να γράψουμε. Προσωπικά υποφέρω από το πρόβλημα διπλά: και τα δάχτυλά μου είναι μεγάλα για τα πλήκτρα των touchscreens και οι διορθώσεις που μου κάνει αυτόματα το iphone πολλές φορές οδηγούν σε γελοία και παρεξηγήσιμα αποτελέσματα.

Μια λύση του προβλήματος θα κάνει ευκολότερη τη ζωή σε ΠΟΛΛΑ εκατομύρια χρήστες ανά τον κόσμο. Θεωρητικά λοιπόν, και λέω θεωρητικά γιατί δεν το έχουμε δει το προϊόν, η  BlindType έχει φτιάξει ένα πολύ καλύτερο τέτοιο σύστημα. Τόσο καλό που να ενδιαφερθεί η Google. Προφανώς για να το ενσωματώσει στο Android κι ίσως για να προλάβει την Apple από το να διαθέτει μια τέτοια εφαρμογή στο iphone έστω και σαν εφαρμογή τρίτου.

Η είδηση έρχεται σε πολύ καλή στιγμή, μιας κι όλοι εντός κι εκτός του χώρου της τεχνολογίας βυθίζονται στην απελπισία και τη μεμψιμοιρία της ελληνικής κρίσης. Υπάρχει ελπίδα. Μπράβο στα παιδιά.

30 μέρες αγωνίας

Αν είδες εφημερίδες (ή όποιο άλλο μέσο) τις τελευταίες 30 μέρες το θέμα που μονοπωλεί την ειδησεογραφία είναι η ελληνική κρίση, οι ευρωπαϊκές συνιστώσες της κι ο παγκόσμιος αντίκτυπος.
Αν όμως κοιτάξεις τι πραγματικά ψάχνει ο Έλληνας στο διαδίκτυο αυτές τις μέρες, επανέρχεσαι στην πραγματικότητα.


Γιατί ξαφνικά το μικρό είναι όμορφο;

Αν ρωτήσετε τη Google θα πάρετε λίγο μαρκετίστικες κι ελαφριές απαντήσεις, ενώ αν ρωτήσετε το Facebook δεν θα πάρετε καμιά ακόμα.
Γιατί η μεν Google ισχυρίζεται ότι αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό της url shortening service, ονόματι goo.gl, γιατί είναι κάτι που έχει γίνει κοινός τόπος με υπηρεσίες σαν το twitter και η Google μπορεί να συμβάλει με την αξιόπιστη υποδομή της στην μαρκοζωϊα των short urls. Το δε  Facebook δεν έχει ανακοινώσει κάτι επίσημα ακόμα, αλλά στην εφαρμογή του για κινητά έβαλε σε χρήση μια ανάλογη υπηρεσία, ονόματι fb.me.

Η υπηρεσίες των  short urls  είναι αρκετά απλές και στη σύλληψη και λειτουργία τους. Έχουν όμως ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: είναι συλλέκτες πληροφορίας. Όπως έγραφα και πριν ακριβώς ένα χρόνο, στο αγγλικό μου μπλογκ σε υπηρεσίες σαν το twitter όπου η πληροφορία που διαμοιράζεται συμπυκνώνεται σ’ ένα link, αν δεν υπήρχαν τα στατιστικά των url shorteners, δεν θα μπορούσε κανείς να έχει την στοιχειώδη πληροφόρηση για το αν το διαμοιραζόμενο τυγχάνει του παραμικρού ενδιαφέροντος. Με λίγα λόγια,  αν κάνει κανείς κλικ στο link.

Κι ενώ οι χρήστες μπορούν να βρουν μόνο αυτήν την απλή πληροφόρηση οι υπηρεσίες url shortening διαθέτουν πολύ περισσότερη. Συναρθροίζοντας την πληροφορία από τις συμπεριφορές χιλιάδων ή εκατομυρίων χρηστών, μπορούν να σχεδιάσουν προφίλ συμπεριφορών, προβλέψεις για ενδιαφέροντα κι επισκεψιμότητες, ν’ ανιχνεύσουν παράγοντες επιρροής κτλ.

Αυτή είναι η διάσταση ‘λουκούμι’ στην οποία προσβλέπουν  Google και Facebook: ενώ διαθέτουν ήδη τεράστιο όγκο πληροφορίας από τη συμπεριφορά των χρηστών στις δικές τους υπηρεσίες, καθώς οι  url  shorterners μπορούν να χρησιμοποιηθούν οπουδήποτε (και προφανώς το twitter δεν έχει το μικρότερο ενδιαφέρον), μπορούν έτσι να αποκτήσουν πρόσβαση σε δεδομένα που κανονικά δεν θα διέθεταν ή θα έπρεπε να πληρώσουν για να τ’ αποκτήσουν.

Chromium OS ή πέτα το OS στα σκουπίδια

Η ιδέα είναι παλιά. Όχι αρχαία, αλλά αρκετά παλιά ώστε αν έχεις μερικά χρονάκια πέραν του συνηθισμένου μέσου όρου των  geeks, να τη θυμάσαι. Κάπου στα μέσα του ’90 λεγόταν network computer κι ήταν ένα μηχανάκι, κάτι σαν set top box,  που δεν είχε τίποτα επάνω, ούτε σκληρό, ούτε λειτουργικό. Φόρτωνε τα πάντα από το δίκτυο που συνδεόταν.

Έμπνευση της τότε εργοδότριας μου   Oracle, και συνδημιουργία της με τη Sun και την  ΙΒΜ, ήταν αρκετά νωρίς για την εποχή του και πήγε άπατο.

Network computer; Γιατί όχι internet computer; Ε, γιατί τότε το internet μόλις άρχιζε να γίνεται το Internet!

Fast Forward 13 χρόνια  μετά  κι ερχόμαστε σε μια μετάλλαξη του network computer. Μόνο που αντί να φορτώνει λειτουργικό από κάποιο δίκτυο, έχει επάνω του ένα και μοναδικό πρόγραμμα: τον browser. Κι εδώ που τα λέμε ο περισσότερος κόσμος πια δεν χρειάζεται κάποιο παραπάνω.

Μιλάμε για το Chrome OS το λειτουργικό που είναι όλο κι όλο ένας browser που τ’ όνομα του δεν μοιάζει τυχαία με το του   Chrome της Google, αφού είναι μετενσάρκωση του ίδιου πράγματος. Το ξέραμε ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού, σήμερα όμως η Google ανακοίνωσε ότι ‘ανοίγει’ τον κώδικα του (=Chromium OS)  και τον παραδίδει στους απανταχού developers ένα χρόνο νωρίτερα από την ημερομηνία που το  Chrome OS αναμένεται  να κυκλοφορήσει κανονικά για τους τελικούς χρήστες.

Το θέμα είναι που αποσκοπεί αυτή η κίνηση της  Google;

Υπάρχουν τα προφανή που λέγαμε και για το Android και τον Chrome ότι δηλαδή η Google θέλει να εξασφαλίσει ότι οι εφαρμογές της θα τρέχουν απρόσκοπτα και στο καλύτερο δυνατό περιβάλλον κι έτσι η εμπειρία του χρήστη θα είναι τέτοια που θα τον καθηλώνει σ’ αυτό το περιβάλλον εργασίας.

Υπάρχουν και τα λιγότερο προφανή, εικασίες περισσότερο: ένα λειτουργικό την φέρνει σε απευθείας ανταγωνισμό με την δεσπόζουσα Microsoft. Επειδή όμως αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί με τη μορφή του   Linux, η Google προσπαθεί να κόψει όλες τις πτυχές εκείνες που εμπόδισαν το Linux να πάρει μεγάλο μερίδιο αγοράς στα  PC των ταπεινών χρηστών: οτιδήποτε είναι μη οικείο απαγορεύεται. Από τους τελικούς χρήστες απαιτείται γνώση ενός και μόνο προγράμματος: του browser.

Καταλυτική απλούστευση.

Κι από εφαρμογές; Μόνο web εφαρμογές. Αυτές δηλαδή που η Google χωρίς να έχει αποκλειστικότητα, έχει κυριαρχία.

Αυτή η πρόταση για τους χρήστες χτυπάει στο ψαχνό τη  Microsoft σε δυό cash cows της: τα windows και το Office. Γιατί όσο και φτηνά να τα πουλάει είναι ακριβότερα από το τίποτα.

Θέλει να γίνει η Google η νέα Microsoft; Μπορεί. Μπορεί όμως απλά να θέλει να αποφύγει το Bing να γίνει το νέο Google.

Πηγή: Official Google Blog: Releasing the Chromium OS open source project.

Facebook vs Google: το μέσα και το έξω

Photo Credit: Balakov
Είπαμε, έχω μείνει πίσω. Κι ο κόσμος τρέχει. Πάρε για παράδειγμα τη συζήτηση στο NNC 18 για το Facebook Open Graph API, που αγνοούσα, και την λίγο παλιότερη ανακοίνωση του Google Sidewiki.

Τι βλέπουμε;

Το Facebook να υπόσχεται να κάνει κάθε web σελίδα μια Facebook fan page

The Open Graph API will allow any page on the Web to have all the features of a Facebook Page. Once implemented, developers can include a number of Facebook Widgets, like the Fan Box, or leverage any API, which enable the transformation of any Web page so it functions similar to a Facebook Page.

Κι από την άλλη το Sidewiki, ένα πρόσθετο της Google Toolbar που

.. allows you to contribute helpful information next to any webpage. Google Sidewiki appears as a browser sidebar, where you can read and write entries along the side of the page.

Τι θέλουν οι δύο τιτανομάχοι του internet;
Το μεν Facebook να κάνει κάθε ιστοσελίδα ποταμάκι που θα χύνει το νεράκι του στον ποταμό Facebook ενώ η google θέλει να φτιάξει όλο τον παγκόσμιο ιστό σαν ένα κοινωνικό δίκτυο όπου η ταυτότητα των χρηστών θα ελέγχεται από κείνη και συνεπώς κι η πληροφορία που θα προσθέτουν.

Το μεν facebook θέλει ν’ ‘αλώσει’ τις ιστοσελίδες εκ των ένδον, η δε Google απ’ έξω.

Δύσκολα και τα δύο για τους δύο και για … όλους.

Google Social Search

Πρέπει να κοιμόμουνα ή -το πιθανώτερο- να ήμουν χωμένος μέχρι το λαιμό με κάτι άλλο, για να μην πάρω είδηση μια τόσο σημαντική ανακοίνωση: το ακόμα πειραματικό Google Social Search.

Τι είναι το Social Search; Search αλλά με συμπερίληψη αποτελεσμάτων από το ‘κοινωνικό σου περίγυρο’ δηλαδή από τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεσαι στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα ΚΑΙ που έχεις συμπεριλάβει στο google profile  σου. Κι αυτό βέβαια είναι το δύσπεπτο σημείο της υπόθεσης. Γιατί ναι μεν κανείς δεν σε αναγκάζει να έχεις ένα google profile, ούτε, αν έχεις, να συμπεριλάβεις την δείνα ή την άλλη υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης σ’ αυτό. Αλλά αν το κάνεις η ταυτότητα σου με όλες τις αποχρώσεις της είναι στα χέρια της μαμάς Google κι όσων μπορούν να την εκμεταλλευτούν.

Κι εδώ είναι για άλλη μια φορά το δίλλημα. Γιατί δεν μπορείς να προσπεράσεις εύκολα την εξαιρετικά σημαντική προσθήκη του να έχεις την γνώμη των ανθρώπων που εμπιστεύεσαι στα αποτελέσματα της αναζήτησης. Ειδικά όταν δεν πρόκειται για κάποιο ουδέτερο γνωστικό, επιστημονικό ή γενικών γνώσεων θέμα  αλλά κάτι που θα επηρεάσει τη συμπεριφορά σου και την εμπειρία σου: την απόφαση για  ένα ταξίδι, μια αγορά, ακόμα και τη συμμετοχή σε μια κοινωνική πρωτοβουλία.

Από καθαρά τεχνολογική σκοπιά το Social Search έχει ένα άλλο ενδιαφέρον. Γίνεται τελευταία μια μεγάλη συζήτηση για το μέλλον της ενημέρωσης και προτείνονται δύο μεγάλα παραδείγματα σε αντίστηξη: το παλιό της  Google, που με τους φοβερούς αλγόριθμούς της σου φέρνει ότι ζητήσεις, και το νέο της ενημέρωσης μέσα από τεχνολογίες κοινωνικής δικτύωσης και αλγόριθμους προτεινόμενων βάσει των σχέσεων και της παλαιότερης συμπεριφοράς σου. Είναι αυτό που λέμε “τα νέα με βρίσκουν πλέον”. Κι επειδή αυτό το δεύτερο έχει προταθεί ως η απειλή για την Google, το Social Search έρχεται να αντισταθμίσει εν μέρει (;) αυτή την καινούργια πραγματικότητα.

Παρακάτω ακολουθεί ένα βίντεο με τον  Matt Cutts που εξηγεί τα βασικά του Social Search.

Google Reader: πιο social από ποτέ. Αρκεί όμως;

Προφανώς έχετε ακούσει ήδη για τις αλλαγές στον  Google Reader.

Η πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου δεν είναι η προσθήκη των likes

Picture 3

αλλά η αλλαγή στο πως βρίσκεις ‘φίλους’.

Picture 4

Θυμίζω ότι η διαδικασία μέχρι τώρα ήταν απαράδεκτη: περνούσε μέσα από τους chat contacts (!!). Επιτέλους αυτό αλλάζει και μπορεί κανείς να ψάξει αυτούς που τον ενδιαφέρουν με το όνομά τους. Αλλά που ψάχνει το  search; Στα Google profiles για να ανακαλύψει ποιοί έχουν shared items. Για να γίνει δε πιο εύκολη η διαδικασία του να γραφτεί κανείς στα shared items κάποιου, μπορείς τώρα να κοιτάξει απλά το προφίλ του κι από κει να βρει το link για τα shared items ( είναι στην επιλογή του χρήστη να εμφανίζεται ή όχι).

Σημαντική επίσης είναι η προσθήκη επιπέδων ιδιωτικότητας: αν δεν επιθυμεί κάποιος να μοιράζεται τα αναγνώσματα του με όλον τον κόσμο (όπως εγώ), τότε μπορεί να επιλέξει κάποιους μόνο ή κάποια ομάδα από τις επαφές του στο  Gmail και να περιοριστεί σ’ αυτήν.

Picture 2

Μιλώντας για ιδιωτικότητα, δυό σημαντικές παρατηρήσεις: όλα τα likes είναι δημόσια, ενώ τα σχόλια είναι ορατά στις ομάδες που έχει κανείς επιλέξει να μοιράζεται μαζί.

Αυτό που δεν είδα/βρήκα είναι κάποιος τρόπος να δεις συγκεντρωτικά όλα τα likes που έχεις κάνει. Χάνονται μέσα στον ποταμό των  ποστ.

Εξακολουθώ να βρίσκω τη διαδικασία λίγο περίπλοκη σε σχέση με τα άλλα δίκτυα, αλλά σαφώς βελτιωμένη.

Η προσθήκη φίλων, επίσης, δεν διαθέτει ‘ειδοποίηση’ με mail, έστω optional, όπως στ’ άλλα δίκτυα, κι αυτό καθυστερεί το χτίσιμο του social graph γιατί απλά δεν παίρνεις είδηση ποιός σε παρακολουθεί αν δεν πας στη σχετική περιοχή στον Reader.

Τέλος, και πάλι σε σύγκριση με τα άλλα δίκτυα, ο Google Reader έχει μια σοβαρή έλλειψη σε API. Φανταστείτε πόσες παρόμοιες εφαρμογές με το twitter θα μπορούσαν να φτιαχτούν αν υπήρχε.  Η  Google όμως φαίνεται έχει για δικούς της λόγους αποφασίσει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο.  Έτσι το μόνο διαθέσιμο είναι αυτό το ανεπίσημο από το 2005.

Το ερώτημα είναι αν τελικά οι  αλλαγές  (πρόσφατες και μελλοντικές) θα μπορέσουν να κάνει τον κόσμο να ‘επιστρέψει’ στον Google Reader: οι περισσότεροι μοιράζονται πια μέσω  twitter, facebook ή friendfeed. Η λίγο πριν ανακοίνωση της Google για το PubSubHubbub που προσπαθεί να αυξήσει την ταχύτητα ενημέρωσης των  feed σε σχεδόν  realtime έχει σχέση μ’ αυτό. Ο Google Reader απώλεσε πολύ από το sex appeal του επειδή ήταν τόσο μακρυά από τη realtime ενημέρωση των άλλων μέσων και με το PubSubHubbub  μπορεί να καλύψει την απόσταση.

Φοβάμαι όμως ότι ο κόσμος όταν συνηθίσει σε κάτι καινούργιο δύσκολο επιστρέφει στο παλαιότερο ακόμα κι αν αυτό ντύνεται το μανδύα του φρέσκου.

Τελός μια παρατήρηση με την δική της σημασία κι αξία: στο ποστ της ανακοίνωσης των αλλαγών από την ομάδα του Google Reader υπάρχει η εξής σημείωση:

These features are English-only for now, but as always, keep the feedback coming via our help groupTwitter or Get Satisfaction.

Τι βλέπουμε εδώ; Ότι η Google πέραν από τα δικά της Groups για την υποστήριξ/ενημέρωση των χρηστών χρησιμοποιεί και το twitter και το πολύ μικρότερο getsatisfaction. Εγώ θα το λάμβανα σοβαρά υπόψιν αυτό στο valuation του τελευταίου.

Ένα σάιτ δεν φέρνει την άνοιξη…

Κι άλλο ένα άρθρο του Βασίλη Δρόλια από το περιοδικό Channel Partner.

Πριν λίγα χρόνια η ιντερνετική παρουσία μιας εταιρίας περιορίζονταν στην στενή παρουσίαση ενός εταιρικού σάιτ το οποίο σε πολλές περιπτώσεις έμοιαζε μοναχά σαν μια ηλεκτρονική αναπαράσταση ενός φυλλαδίου πωλήσεων, συνήθως  με τεράστια γραφικά και λογότυπα και  με μια γλώσσα που λίγο διέφερε από τα κείμενα των φυλλαδίων. Σκοπός του σάιτ εκείνη την εποχή ήταν η απλή παρουσία στο ίντερνετ λίγο πολύ με βάση την λογική ‘έχει σάιτ ο ανταγωνιστής μου άρα πρέπει να αποκτήσω και εγώ’.

Ο τρόπος με τον οποίο  έρχονταν επισκέπτες σε αυτά τα σάιτ ήταν  κυρίως μέσα από τις μηχανές αναζήτησης (βλέπε Google) πράγμα που, σε συνδυασμό με την αντίληψη πλέον πως ένα σάιτ παίζει ουσιαστικό ρόλο στις πωλήσεις – online και offline – και δεν είναι μια απλή ξερή παρουσία, ξεκίνησε έναν τεράστιο ανταγωνισμό για την κατάληψη των πρώτων δέκα θέσεων στις σελίδες τους με θεμιτά ή και αθέμιτα μέσα σε μια διαδρομή που μεταβάλλονταν ανάλογα και με τον κάθε αλγόριθμο των μηχανών αναζήτησης και ανάλογα με τα φίλτρα απαγορεύσεων που τοποθετούσε η καθεμία μηχανή. Ο αγώνας για search engine optimization ήταν σκληρός και ανελέητος και θα συνέχιζε έτσι ολοένα και πιο έντονα.

Αυτά γίνονταν περίπου  έξι χρόνια πριν, όταν κυριαρχούσε  η φράση ‘content is king’ και όταν τα σάιτ σιγά σιγά μεταμορφώνονταν σε πολύπλοκα πόρταλ με πληροφορίες (άχρηστες οι περισσότερες που κανείς δεν διάβαζε) και με κανόνες δημιουργίας που λίγο είχαν να κάνουν με τον επισκέπτη και την χρηστικότητα του σάιτ μα περισσότερο με την εύκολη εύρεσή του από μηχανές αναζήτησης.

Σε αυτό το σημείο όμως, γύρω στο 2003 τα πράγματα ξεκίνησαν να αλλάζουν, με μια σειρά από γεγονότα που έγιναν σχεδόν ταυτόχρονα. Κατ’ αρχάς οι φωνές που μιλούσαν για την σημασία του επισκέπτη πλέον στην ‘συντήρηση’ του (περιεχομένου αλλά και γενικότερα) του σάιτ καθώς και στο ότι δεν ήταν πια αρκετό να φέρεις έναν επισκέπτη στο σάιτ σου μα και να τον κρατήσεις εκεί. Ένας δεύτερος παράγοντας ήταν η αγορά της πλατφόρμας blogger το 2003 από το google που εξάπλωσε την αιχμή των web 2.0 εργαλείων, το blogging, (σε συνδυασμό και με την προώθηση σελίδων από το blogger ψηλά στις θέσεις του google), σε ένα πλήθος ατόμων μα και εταιριών και κυρίως την έννοια της προσφοράς περιεχομένου εκτός του πλαισίου του σάιτ με την μορφή είτε εταιρικών μπλογκ απευθείας πάνω στις διάφορες εξωτερικές blogging πλατφόρμες είτε με την απλή χρήση rss feed για την δημοσιοποίηση οποιουδήποτε νέου περιεχομένου στο πλαίσιο του σάιτ. Τα σάιτ έπαψαν να είναι στατικές οντότητες, η μορφή και το πρόσωπό τους άλλαξε και κυρίως μεταβλήθηκε κατά πολύ η γλώσσα που χρησιμοποιείτε για την επαφή με τους επισκέπτες. Τέλος τρίτη αλλαγή που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις ήταν η εισαγωγή του διαφημιστικού συστήματος adwords του google μαζί και με την σχεδόν ταυτόχρονη τεράστια αλλαγή στον αλγόριθμό του (που προκάλεσε τόσες ανακατατάξεις στις σελίδες που οδήγησαν πολλές εταιρίες στην χρεοκοπία).

Το ουσιαστικό σε αυτήν την περίοδο είναι πως  τα σάιτ και οι επεκτάσεις αυτών  έπαψαν να είναι εταιρικές παρουσιάσεις και μεταβλήθηκαν σε καθαρές μορφές επικοινωνίας και διαλόγου με τους επισκέπτες και σε άνθηση της εσωτερικής δυναμικής και χρηστικότητας των σάιτ προς όφελος των επισκεπτών. Η δημιουργία ενός σάιτ δεν  ήταν πλέον μια απλή απόφαση της ομάδας μάρκετινγκ μα απαιτούσε σοβαρή μελέτη , πολύ εμπειρία και trial and error. Όσο για το search engine optimization ξεκίνησε να γίνεται πια άπιαστο όνειρο για πολλές εταιρίες μια που οι τιμές ανέβηκαν (για το πραγματικό search engine optimization και όχι για τις άπειρες κοροϊδίες των έτοιμων πακέτων που ακόμη ανθούν), οι δυσκολίες αυξήθηκαν και τα καλά αποτελέσματα σιγά σιγά μειώθηκαν.

Τo εταιρικό μπλογκ έχει φτάσει σήμερα να είναι απαραίτητο συμπλήρωμα στο οποιοδήποτε σάιτ μια που πλέον εκφράζει με τον δικό του άμεσο τρόπο το πρόσωπο της εταιρίας προς τους πελάτες και τους συνεργάτες της. Αποτελεί τον πιο εύκολο τρόπο διατήρησης επισκεπτών και επικοινωνίας μαζί τους καταργώντας σχεδόν εντελώς την έννοια του newsletter και των θεματικών λιστών που κυριαρχούσαν παλιότερα. Και ταυτόχρονα από την στιγμή που πολλοί επισκέπτες διαβάζουν το blog μέσα από rss readers μείωσε την σημασία του σάιτ σαν εταιρική οντότητα (και ταυτότητα). Το σάιτ ξεκίνησε να μην βρίσκεται πια στο κέντρο της επικοινωνίας μα να κρύβεται στα άκρα. Ο επισκέπτης δεν χρειάζεται να επισκεφθεί καν το σάιτ για να μάθει για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μα διαβάζει απλώς τα κείμενά σας από μακριά. Και τα μοιράζεται πλέον με τους φίλους του…

Η επανάσταση στην διάχυση  της πληροφορίας μέσα από τα υπόλοιπα web 2.0 εργαλεία ξεκινά εκεί, περίπου δύο χρόνια πριν. Μπορεί πέρυσι το καλοκαίρι να είχα γράψει εδώ  ένα άρθρο υπό μορφή αστεϊσμού για την εταιρική χρήση του facebook, όμως πλέον η έννοια του αστείου είναι εντελώς εξαφανισμένη. Η διάδοση του ονόματος μιας εταιρίας και των προϊόντων της, καθώς και η γενικότερη προώθηση της γίνεται πλέον κατά κόρο μέσα από εργαλεία όπως το facebook με την μορφή διάδοσης ‘από στόμα σε στόμα’ και έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα γι’ αυτήν την εξάπλωση. Τα κείμενα των εταιρικών μπλογκ διαδίδονται πλέον ‘από φίλο σε φίλο’  στο facebook στο twitter και το friendfeed, σχολιάζονται και αναλύονται εντελώς έξω από το πλαίσιο και του εταιρικού σάιτ μα και του ίδιου του μπλογκ πλέον.

Η έμφαση εξακολουθεί  να βρίσκεται στο κείμενο –  και μ’ αυτή την έννοια ίσως ακόμη ισχύει το content is king – μα ο ουσιαστικός παράγοντας πλέον είναι ο αναγνώστης, η κοινότητα των ‘φίλων’ του καθώς και η ποιότητα υπηρεσίας που αυξάνει τις δυνατότητες εξάπλωσης μιας ιδέας από τον έναν στον άλλο. Το σάιτ όχι μόνο δεν είναι αρκετό πλέον σαν εργαλείο πωλήσεων, μα θα έφτανα σε σημείο να πως είναι πια ακόμη και άχρηστο. Με αυτό το δεδομένο είναι σαν η google να άνοιξε έναν ασκό του Αιόλου που οδηγεί στην μείωση της σημασίας ακόμη και της ίδιας της έννοιας της μηχανής αναζήτησης.

Ίσως ακούγονται λίγο υπερβολικά αυτά για την Ελλάδα, την χώρα του flash introduction, μα η ουσία είναι πως οι εξελίξεις τρέχουν τόσο γρήγορα στον χώρο του emarketing που μόνο κάποιος που βρίσκεται ένα βήμα μπροστά μπορεί να τις χρησιμοποιήσει προς όφελός του. Αλλιώς θα μείνει πίσω προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει τεχνικές του 2003 στον κόσμο του 2010. Σ’ αυτή την περίπτωση τα όποια αποτελέσματα θα είναι δυστυχώς παροδικά. Καλό καλοκαίρι.

Reblog this post [with Zemanta]