Tag Archives: Jeff Jarvis

Process journalism κι ενημερωτικά μπλογκ

rumourscabaret
Τις τελευταίες μέρες γίνεται μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το τι είναι και την αξία του “process journalism”.
Τα γεγονότα:

  • Ο δημοσιογράφος των New York Times Damon Darlin δημοσιεύει ένα άρθρο όπου κατηγορεί τους μπλόγκερ ότι δεν κάνουν πραγματική δημοσιογραφία κι ότι δημοσιεύουν φήμες για να αυξήσουν την επισκεψιμότητά τους. Δεν μιλάει δε γενικά, αλλά κατονομάζει κάποια από τα μεγάλα γνωστά blog γι αυτήν την ταχτική.
  • Ο δημοσιογράφος, συγγραφέας, καθηγητής και μπλογκερ, Jeff Jarvis δημοσιεύει μια απάντηση που η ουσία της είναι στην ακόλουθη παράγραφο:

Online, the story, the reporting, the knowledge are never done and never perfect. That doesn’t mean that we revel in imperfection, as is the implication of The Times’ story – that we have no standards. It just means that we do journalism differently, because we can. We have our standards, too, and they include collaboration, transparency, letting readers into the process, and trying to say what we don’t know when we publish – as caveats – rather than afterward – as corrections.

  • Αυτό που περιγράφει ο Jarvis, αυτή η διαδικασία διορθώσεων μιας είδησης με τη συμμετοχή του αναγνωστικού κοινού είναι ότι ονομάζουν process journalism σε αντίθεση με το product journalism, που είναι η παλιά φιλοσοφία του να δημοσιεύσεις μια είδηση όσο περισσότερο γίνεται τεκμηριωμένη. Φινιρισμένο προϊόν -product- δηλαδή.
  • Για την ιστορία, ενδιαφέρον έχει κι η απάντηση του Michael Arrington που κατονομαζόταν στο άρθρο του Darlin για τη διασπορά φημών.

Δεν θα σταθώ στην αξία του process journalism. Για μένα είναι αυτό που λένε no brainer να το αποδεχτείς τουλάχιστον επί της αρχής.

Ήθελα απλά να κάνω μια συσχέτιση με μια ‘λαμπρή’ ελληνική περίπτωση: τα λεγόμενα ενημερωτικά μπλογκ.

Τα ενημερωτικά μπλογκ είναι αποδέκτες ενός ποταμού φημών, κυρίως πολιτικού περιεχομένου. Κι απ’ αυτή την άποψη πολύτιμη δυνητική πηγή πραγματικών ειδήσεων. Αντί όμως να δημοσιεύουν τη φήμη ως τέτοια και να καλούν τους αναγνώστες να την αξιολογήσουν ανάλογα και να την συμπληρώσουν αν μπορούν, δημοσιεύουν τη φήμη όχι απλά ως επιβεβαιωμένη αλήθεια, αλλά την πακετάρουν και σε περιτύλιγμα λαϊκής μήνις για εύκολη κι εύπεπτη κατανάλωση: Δημοσιογραφική δημαγωγία.
Κι έτσι η ευκαιρία να φανούν οι πραγματικές ειδήσεις επιστρέφει στην παραδοσιακή δημοσιογραφία (απ’ όπου κι αφορμάται άλλωστε) και στον πολιτικό κόσμο.
Ακόμα χειρότερα, τα ενημερωτικά μπλογκ έχουν εκθρέψει μια κατηγορία αναγνωστών / σχολιαστών που αναμένουν με βουλιμία το ‘προϊόν’ για να το κατασπαράξουν.

Και το απολύτως χειρότερο όλων: η μεγάλη μάζα ως τέτοια αντιλαμβάνεται τα μπλογκ, συνολικά πια, όχι μόνο τα ενημερωτικά.

Κάποια στιγμή σ’ αυτή τη χώρα θα πρέπει να κάνουμε το δικό μας Guinness Book για να βαθμολογούμε τις χαμένες -τι χαμένες, τις δολοφονημένες- ευκαιρίες μας. Είμαι δε σίγουρος ότι αυτή θα έπαιρνε μια από τις πρώτες θέσεις.

Photo by (sean)

Next09: Share Economy

Όπως έγραψα πριν φύγω δεν πρόκειται να κάνω live blogging του συνεδρίου. Αυτό το ποστ θα γεμίσει σιγά σιγά με το υλικό που θα συλλέγω αλλά όχι σε real time.

Μερικά εισαγωγικά: To next09 διοργανώνεται εδώ και τρια χρόνια και προσεκλύει περί τους 1500 ακροατές.  Η εταιρεία πίσω από την διοργάνωση είναι η SinnerShrader, με έδρα το Αμβούργο και CEO τον Matthias Shrader.
Η πρώτη μέρα είναι ‘μισή’: αρχίζει στις 2μμ αλλά η επόμενη έχει τέσσερα διαφορετικά track. Ένα είναι startup competition, κι ήδη βλέπω ‘γνωστούς’ ανάμεσα στους διαγωνιμόμενους.

Πρώτη Μέρα
Έναρξη:

Η ομιλία που άνοιξε το συνέδριο, όπως μπόρεσα να την καταγράψω με το κινητό: Jeff Jarvis, The Great Restructuring.

Και η σχετική παρουσίαση που χρησιμοποίησε

Ακολούθησε ο Umar Haque του Havas Media Lab με μια παρουσίαση για Capitalism 2.0 όπου το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η κριτική κι η ‘ανατροπή’ της θεώρησης του μοντέλου που έχουμε για τον καπιταλισμό και την αγορά σήμερα.

Μετά το διάλειμμα ανέβηκε στο βήμα μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, o Andrew Keen που έγινε γνωστός για το βιβλίο του The cult of the amateur . Ο Keen είναι ο τύπος του λουδίτη σκεπτικιστή για τη νέα ψηφιακή εποχή που ευαγγελίστηκαν οι δύο προηγούμενοι ομιλητές. Εντελώς παραδοσιακός στην ομιλία του, χωρίς slides και οπτικά βοηθήματα, προκάλεσε αρκετή συμπάθεια στο κοινό κι αντιπάθεια στο twitter stream. Πάντως πρόκειται για διαβασμένο ομιλητή και πολύ πιο κεντροευρωπαίο, παρά Βρεττανό.
Την ομιλία του κατέγραψε ο Andrea Vascellari και μπορείτε να την δείτε στο ακόλουθο βίντεοΤο υπόλοιπο της μέρας ήταν κυρίως στα Γερμανικά και χωρίς ενδιαφέρον για μένα οπότε δεν το παρακολούθησα.

Μέρα Δεύτερη
Η μέρα ξεκίνησε με μια καταπληκτική παρουσίαση από τον Brian Solis γνωστό ‘γκουρού’ στα θέματα που έχουν σχέση με Public Relations (το μπλογκ του άλλωστε λέγεται PR 2.0).
To moderation είχε αναλάβει ένας παλιός γνωστός από το GBC και το OpenCoffee, o Patrick De Laive

Στη συνέχεια παρακολούθησα την ομιλία της Αυστραλής Maria Sipka που μένει στην Βαρκελώνη, έχει γεννηθεί στην Τσεχία κι έχει παντρευτεί με ινδικό γάμο στην Ινδία, Πορτογάλο. Η Maria Sipka μίλησε για το πως οι εταιρείες μπορούν να δημιουργήσεις σχέσεις μέσα από online communities. Έχω καταγράψει την ομιλία της σε βίντεο και θα το ανεβάσω αργότερα.

Ακολούθησε μια ομιλία από τον Malte Ubl, Technical Director της οργανώτριας του Next09, SinnerSchrader που ενδιαφέρει βασικά τους developers και γι αυτό θα την ανεβάσω σε άλλο blog: Building post modern web application, που ήταν μια πολύ καλή σύνοψη της ιστορίας των web εφαρμογών και του σταδίου που βρίσκονται τώρα.

Το βίντεο από το απογευματινό session με τους Chris Messina και Chris Heuer. Moderator ο άλλος Ολλανδός γνωστός από το Greek Blogger Camp, ο Boris με το δύσκολο επώνυμο.

Υπάρχουν αρκετά πράγματα που θα τα παρουσιάσω ξεχωριστά γιατί έχουν μια ειδική σημασία. Κλείνω αυτή την πρώτη ανασκόπηση λέγοντας ότι η μεγαλύτερη έκπληξη μου στο συνέδριο ήταν η από πολλούς ομιλητές αμφισβήτηση της έννοιας της εταιρείας όπως την ξέρουμε. Και δεν μιλάω για μικρόαποκλίσεις. Μιλάω για μια σοβαρή σοβαρώτατη αμφισβήτηση: του ότι η εταιρεία υπάρχει για να δημιουργεί κέρδος και να αυξάνει τον πλούτο τον μετόχων. Το να ακούς κάτι τέτοιο να λέγεται και δη από χείλη Αμερικάνων, είναι τουλάχιστον σοκαριστικό τη στιγμή που όποιο εγχειρίδιο Finance και να ανοίξει κανείς, συναντά την παραπάνω αρχή σαν αξίωμα. Θα επανέλθουμε όμως. Και στο θέμα και στο next, ελπίζω 😉