Tag Archives: marketing

Cluetrain manifesto

Το Cluetrain manifesto, το κείμενο των 95 θέσεων που συνέγραψαν οι Rick Levine, Christopher LockeDoc Searls, και David Weinberger το 1999 και που είναι το βασικό κείμενο θέσεων για τα social media, κλείνει 10 χρόνια ζωής φέτος.

Το έχω αποθηκευμένο στο  ipod μου και που και που του ρίχνω καμιά ματιά.

Προχτές κάθισα και το διάβασα πάλι όλο κι έμεινα εντυπωσιασμένος αφενός για  το πόσα πράγματα που τότε αποτελούσαν πρόβλεψη κι ευχή είναι τώρα πραγματικότητα, αλλά και για το πόσο επαναστατικό είναι σαν κείμενο, και κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Μερικά παραδείγματα:

Θέση 2: Markets consist of human beings, not demographic sectors (οι αγορές απαρτίζονται από ανθρώπινες υπάρξεις, όχι δημογραφικές κατηγορίες)

Πως σας ακούγεται αυτό; Εμένα μου ακούγεται σαν έκρηξη στο οικοδόμημα του μάρκετιν και της διαφήμισης. Υπερβάλλω; Ακούστε το παρακάτω:

Θέση 74: We are immune to advertising. Just forget it. (Έχουμε ανοσία στη διαφήμιση. Ξεχάστε την)

Πολλές φορές σταμάτησα κι αναρωτήθηκα αν διαβάζω  τις θέσεις τεσσάρων θεωρητικών της επικοινωνίας και του μάρκετιν κι όχι το κείμενο κάποιας πολιτικής ανατρεπτικής ομάδας.

Μάρκετιν είπα;

Θέση 28: Most marketing programs are based on the fear that the market might see what’s really going on inside the company (τα περισσότερα προγράμματα μάρκετιν βασίζονται στον φόβο ότι η αγορά μπορεί να δει τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στην εταιρεία).

Το μάρκετιν είναι ο φόβος; Τι λέει; Και τι μένει στις εταιρείες να κάνουν στο μέλλον; Να αυτοπυρποληθούν;

Περίπου.

Θέση 57: Smart companies will get out of the way and help the inevitable to happen sooner. (οι έξυπνες εταιρείες θα φύγουν από τη μέση και θα βοηθήσουν το αναπόφευκτο να συμβεί νωρίτερα).

Μάλλον είμαστε μακρυά απ’ αυτό ακόμα. Ίσως πολύ μακρυά. Και στην Ελλάδα σε διαπλανητική απόσταση μακρυά. Κι οι εταιρείες, αν το ξέρουν, το κρύβουν από τον εαυτό τους.

Αλλά μάταια:

Θέση 12: There are no secrets. The networked market knows more than companies do about their own products. And whether the news is good or bad, they tell everyone (δεν υπάρχουν μυστικά. Οι δικτυωμένες αγορές ξέρουν περισσότερα απ’ όσο οι ίδιες οι εταιρείες για τα προϊόντα οτυς. Κι ανεξάρτητα αν τα νέα είναι καλά ή κακά, θα τα πουν στους πάντες).

Είναι σπουδαίο κείμενο το Cluetrain manifesto. Όσοι δεν το έχετε διαβάσει, διαβάστε το. Βοηθάει την όραση…

Reblog this post [with Zemanta]

Ο αριθμός Ντάνμπαρ κι η διαδικτυακή μας συμπεριφορά

An example of a social network diagram.
Image via Wikipedia

Η πρώτη φορά που συνάντησα αναφορά στον αριθμό Ντάνμπαρ ήταν το περασμένο καλοκαίρι διαβάζοντας το μπεστ σέλλερ του Μάλκομ Γκλάντγουελ, “The tipping point“. Νομίζω ήταν και το βιβλίο που έκανε γνωστό το συγκεκριμένο αριθμό σε ένα ευρύτερο κοινό.

Τι είναι ο αριθμός Ντάνμπαρ όμως; Είναι ένα αριθμός που έχει προσδιοριστεί κατά προσέγγιση και που αφορά το μέγιστο αριθμό των δυνατών σχέσεων που μπορεί να έχει μια ανθρώπινη μονάδα. Εξήγηση: έχουμε πολύ περισσότερες σχέσεις με άλλους ανθρώπους και στην πορεία της ζωής μας δημιουργούμε συνεχώς νέες και χάνουμε παλιές. Ο αριθμός δεν αναφέρεται σε όλες τις σχέσεις που έχουν ένα χαρακτήρα εφήμερου, αλλά σε πλήρεις σχέσεις, που γνωρίζουμε ποιός είναι ο άλλος και ποιές  είναι οι κύριες σχέσεις του. Σχέσεις δηλαδή που είναι κάτι παραπάνω από τη γνωριμία του περιπτερά της γειτονιάς μας (περισσότερα εδώ).

Ο Ρόμπιν Ντάνμπαρ που πρώτος πρότεινε τον εν λόγω αριθμό,  είναι ένας Βρεττανός ανθρωπολόγος και εξελικτικός βιολόγος  που ασχολήθηκε με την μελέτη των πρωτευόντων θηλαστικών, από την οποία συνήγαγε και τα συμπεράσματά του.

Ο κατά προσέγγιση αριθμός Ντάνμπαρ είναι το 150.

150 λοιπόν είναι ο μεγίστος αριθμός σχέσεων με άλλους ανθρώπους που μπορεί να συγκρατήσει και να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μας.

Συγκρίνετε αυτό το νούμερο, με τα γελοία νούμερα των 100αδων, χιλιάδων, δεκάδων χιλιάδων και πρόσφατα 100αδων χιλιάδων “φίλων” που εμφανίζονται στα κοινωνικά δίκτυα.

Είναι προφανές ότι σε τέτοια νούμερα η μόνη σχέση που υφίσταται είναι αυτή του performer με ένα κοινό. Δεν είναι μια διαπροσωπική σχέση.

Κι ακόμα κι αν βάλουμε νερό στο κρασί μας λέγοντας ότι το όριο Ντάνμπαρ δεν αφορά τέτοιες ‘επιπόλαιες’ σχέσεις όπως οι φιλίες της κοινωνικής δικτύωσης, μπορούμε να κάνουμε μια βάσιμη υπόθεση ότι κι ο αριθμός αυτών των σχέσεων δεν μπορεί να είναι πολύ μεγάλος, αν τίθεται θέμα επεξεργαστικής ισχύος του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Δυστυχώς οι άνθρωποι του marketing που θέλουν να παρουσιάζονται και ειδικοί στα social media, οδηγούν τα νέα μέσα (και τους πελάτες τους) σ’ αυτή την γραμμή του παραλογισμού: τη συλλογή διαδικτυακών σχέσεων, σαν να πρόκειται για συλλογή από πεταλούδες. (Κάτι  το ανάλογο  έγραφα πρόσφατα και στο αγγλικό μου μπλογκ: The twitter follower fallacy).

Υπάρχει νόημα στην καλλιέργεια διαδικτυακών σχέσεων αλλά δεν είναι αυτή. Δεν είναι η έννοια του κοινού, των ακροατών, των υποψήφιων πελατών.

Αν μπορούμε μέσα στις 150 πλήρεις σχέσεις που μπορούμε να συνάψουμε κάποιες είναι ΚΑΙ διαδικτυακές, αλλά πλήρεις, δηλαδή σχέσεις σε βάθος και σχέσεις εμπιστοσύνης, τότε έχουμε  μπροστά μας μια διπλή ευκαιρία:  να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις σχέσεις σαν το άριστο φίλτρο και σαν τον φυσικό μηχανισμό μετάδοσης του μηνύματος, του όποιου μηνύματος, έχουμε, αν έχουμε, να εκπέμψουμε.

Για τη χρήση του φίλτρου, η δικαιολόγηση είναι μάλλον προφανής: με σχετικά καλή διασπορά ανθρώπινων τύπων, έχουμε γύρω μας ένα πλέγμα ανθρώπων που εμπιστευόμαστε και παίρνουμε απ’ αυτούς πληροφορία που εμπιστευόμαστε.

Για τον μηχανισμό μετάδοσης, δεν είναι τόσο προφανές. Κι ούτε βέβαια ότι ισχυρίζομαι εδώ είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο. Μια υπόθεση είναι που βασίζεται στη δική μου εμπειρία.  Κι η  δική μου εμπειρία μου λέει ότι όταν κάποιος  τον οποίο γνωρίζω κι εμπιστεύομαι, προσπαθεί (ή και δεν προσπαθεί) να περάσει ένα μήνυμα, αυθόρμητα γίνομαι αρωγός του κι αυτό λειτουργεί έπειτα στον δικό μου κύκλο προς κάποιο τρίτο, τέταρτο κτλ ώσπου το μήνυμα προωθείται και διαχέεται χωρίς απαραίτητα ο πομπός του να βλέπει όλη τη διαδρομή.

Στο twitter αυτό παίρνει μια αρκετά σαφή μορφή με τα retweets. Δεν εννοώ βέβαια ότι κάθε retweet προέρχεται από κάποιον στενά γνωστό μας. Το αντίθετο. Σε βάθος χρόνου όμως εμφανίζεται ένα pattern: είναι ένας μικρός κύκλος ανθρώπων αυτοί που επαναληπτικά κάνουν retweets σε κάτι δικό μας.

Το να φτάσουμε να σχηματίσουμε και να αναγνωρίζουμε ένα τέτοιο κύκλο ανθρώπων είναι περιουσία. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Θέλεις περισσότερους visitors;

Πριν λίγες μέρες είχα ζητήσει συμμετοχή στο metablogging. Είχα κάποια ανταπόκριση από διάφορους μπλόγκερ.  Ήρθε λοιπόν η ώρα της πρώτης συμμετοχής και μάλιστα για ένα θέμα στο οποίο ελάχιστα έχουμε αναφερθεί: το πως να δημιουργήσει κανείς επισκεψιμότητα στο μπλογκ του. O Anonymous Marketer έχει μερικές καλές συμβουλές που δεν έχουν σχέση μ’ αυτά που βλέπουμε συνήθως: να σπαμάρεις δηλαδή τον κόσμο με email για τα νέα σου ποστ, ή να αφήνεις αυτοδιαφημιστικά σχόλια σε άσχετα μπλογκ/ποστ.

writing

Αυτό το άρθρο ίσως αλλάξει για πάντα το blog σου. Ίσως όχι. Πάντως, εγώ θα κοιμάμαι ήσυχος ξέροντας ότι προσπάθησα.

Όπως συνηθίζω να λέω, το marketing δεν είναι μόνο για προϊόντα. Είναι και για υπηρεσίες, προσωπικότητες, κράτη, ακόμη και blogs.

Βασική αρχή του marketing είναι ότι πρέπει να τηρείς τις υποσχέσεις σου. Αν πεις ότι το προϊόν σου έχει Χ χρόνια εγγύηση, πρέπει να φροντίσεις να παρέχεις αυτή την εγγύηση. Αν δεν το κάνεις, αργά ή γρήγορα δεν θα υπάρχει αγορά για εσένα διότι ο απογοητευμένος πελάτης συνήθως μοιράζεται με πολύ κόσμο την εμπειρία του.

Και ενώ σε προσωπικό επίπεδο τηρείς τις υποσχέσεις σου, παρατηρώ ότι, ως blogger δεν τις τηρείς. Δεν τις τηρείς διότι συχνά εξαφανίζεσαι για λίγο(ή πολύ) καιρό και επιστρέφεις με ένα post του τύπου “Συγνώμη που χάθηκα αλλά ήμουν busy/ μου έτυχε το Χ/ έπρεπε να κάνω το Υ. Τώρα όμως θα γράφω κανονικά”. Λίγα posts μετά και πάλι εξαφανίζεσαι. Και μαζί με εσένα εξαφανίζονται και οι visitors.

Ίσως σκεφθείς ότι δεν έδωσες καμία υπόσχεση να γράφεις συνέχεια. Κάνεις λάθος. Δεν έδωσες με τα λόγια, αλλά έδωσες με τα έργα, με τις πράξεις σου.

Κάθε τι που κάνουμε δημιουργεί προσδοκίες στους γύρω μας. Απόδειξη είναι το περίφημο πείραμα του Pavlov με το σκυλί που του έτρεχαν τα σάλια με το που άνοιγε η πόρτα. Του έτρεχαν τα σάλια διότι είχε σχηματίσει την προσδοκία ότι με το άνοιγμα της πόρτας θα ερχόταν το φαί του. Δεν είχε σχηματίσει την προσδοκία βάσει κάποιου λόγου, αλλά βάσει πράξεων.

Έτσι και οι αναγνώστες σου δημιουργούν μια προσδοκία για τη μελλοντική συχνότητα ανάρτησης άρθρων σου βάσει της τρέχουσας συχνότητας. Δηλαδή, αν γράφεις συχνά, περιμένουν ότι και στο μέλλον θα γράφεις συχνά. Εσύ, όμως, γράφεις συχνά σε κάποιες περιόδους(όπως η αρχή του blog) και μετά χάνεσαι. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν ανταποκρίνεσαι στην προσδοκία των αναγνωστών σου, δεν εκπληρώνεις την υπόσχεση.

Κάποιοι ίσως βιαστούν να πουν ότι ζούμε στην εποχή των RSS readers και άρα όλα αυτά που είπα δεν έχουν νόημα. Και όμως έχουν. Διότι όταν έρχεται η στιγμή να εξορθολογίσουμε λίγο τον αριθμό των subscriptions μας, τα πρώτα που διαγράφονται είναι αυτά που δεν είναι ενεργά, αυτά που δεν μας προσφέρουν άρθρα.

Ας αφήσουμε όμως τις θεωρίες και ας πάμε στην πράξη, στο τι πρέπει να κάνεις. Πρέπει να γράφεις σε τακτά χρονικά διαστήματα. Με αυτό τον τρόπο θα είσαι συνεπής με τις προσδοκίες των αναγνωστών σου. Εκτός αυτού, η συγκεκριμένη συχνότητα θα σε “αναγκάσει” να γράφεις. Και είμαι σίγουρος ότι έχεις πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να γράψεις.

Το εύρος του διαστήματος εξαρτάται από εσένα. Αρχικά πρέπει να σκεφθείς πόσο συχνά οι πόροι σου(χρόνος, όρεξη, έμπνευση) σου επιτρέπουν να γράφεις. Έπειτα πρέπει να δώσεις μια υπόσχεση στον εαυτό σου να τηρήσεις αυτήν την συχνότητα. Καλό θα ήταν να θέσεις κάποιες ηλεκτρονικές υπενθυμίσεις(κινητό, calendar,κτλ) και κάποιες “ζωντανές” υπενθυμίσεις(κάποιον που να ενδιαφέρεται για την επιτυχία σου) ώστε να βοηθιέσαι στο να πειθαρχήσεις.

Θεωρώ ότι οι δύο καλύτερες συχνότητες είναι η “1 post/day”(αυτή χρησιμοποιώ για το blog μου) και “1 post/week”(ιδανικά συγκεκριμένη ημέρα πχ κάθε Παρασκευή). Ο λόγος είναι ότι και οι δύο αυτές συχνότητες είναι εύκολο να δημιουργήσουν μια συνήθεια στους αναγνώστες σου(πχ “κάθε Παρασκευή μπαίνω να διαβάσω τι έγραψε ο Υ”) και εύκολο να προσαρμοστούν στο προγραμμά σου.

Δεν είναι ανάγκη να γράφεις “1 post/day” ή “1 post/week”. Είναι ανάγκη, όμως, να γράφεις τον ίδιο αριθμό post κάθε εβδομάδα. Τουλάχιστον, αυτός να είναι ο στόχος.

Ξεκίνησες το blog σου έχοντας κάποια όνειρα. Ώρα να τα πραγματοποιήσεις.

 


O Anonymous Marketer δεν σταματάει να τονίζει ότι το marketing δεν είναι μόνο η διαφήμιση. Παρατηρεί συνεχώς γύρω του για patterns, διαβάζει ασταμάτητα και ενθουσιάζεται με τις νέες ιδέες. Έχει θέσει ως στόχο του να μας δείξει ότι το marketing είναι για όλους μέσα από το realmarketing.gr.

Η φωτό είναι από το flickr

Twitter: η επέτειος ενός post κι ενός podcast

Στις 31/1 του 2008 είχα γράψει αυτό το ποστ προπαγανδίζοντας κατ’ ουσίαν το twitter και διατυπωνοντας προβλέψεις για την εξέλιξή του και την επιρροή του στη μπλογκόσφαιρα. Στις 7/2/2008 είχα συνεχίσει την ‘προπαγάνδα’  μ’ αυτό το podcast που αν θυμάμαι καλά είχε πιο εισαγωγικό χαρακτήρα.

Ένα χρόνο μετά έχω αρχίσει να κουράζομαι παρότι τώρα θάλεγε κανείς είναι πραγματικά η ώρα του microblogging στην Ελλάδα, ειδικά μετά τα επεισόδια του Δεκέμβρη που έμαθαν στον κόσμο την δύναμη της άμεσης ενημέρωσης και δίδαξαν στον τύπο ότι δεν μπορεί πλεόν να αγνοεί αυτό το μέσο.

Όπως και σε πολλά άλλα τέτοια θέματα, ο vrypan με πρόλαβε κι έγραψε τα δικά του ‘παράπονα’ πριν λίγες μέρες.

Επειδή αυτή η κούραση δεν θέλω να εκληφθεί σαν μια ελιτίστικη αντίδραση (γιατί κάπου πήρε ήδη τ’ αυτί μου αυτήν την κριτική), του τύπου και καλά “εμείς οι πρωτοπόροι δυσανασχετούμε γιατί μπήκε  πολύ πλέμπα” θέλω να την εξηγήσω και να προσπαθήσω να δώσω κι ένα στίγμα για τη χρήση του twitter προς newcomers.

Πριν απ’ αυτό όμως ας δούμε γρήγορα τι μου δήλωσαν τις προάλλες οι φίλοι (χωρίς εισαγωγικά) στο twitter  όταν τους ρώτησα με τι κριτήριο ακολουθούν άλλους χρήστες, γιατί οι απαντήσεις τους είναι κρίσιμες για τη συνέχεια και της δικής μου σκέψης.

(Παραθέτω μόνο τα κείμενα χωρίς λινκ και ονόματα γιατί δεν ξέρω τι διαθέσεις έχουν ως προς την δημοσιοποίηση των απόψεων τους οι φίλοι. Μην ξεχνάμε ότι το twitter είναι ένα κλειστό δίκτυο).

  • κανω follow όσους με εμπνευσουν – εννοειται οσους ξερω μπλογκικως!”
  • akoloutho fisika prosopa (kai mono prosopa) pou exoun kai kapoio blog/site oste na exo deigma ekfrasis ton”
  • ακολουθώ όλους όσους με ακολουθούν, εφόσον δεν ειναι εξώφθαλμα σπαμερζ. Κυρίως με ενδιαφέρουν έλληνες”
  • Είναι είτε φίλοι/γνωστοί είτε με κάποιο άλλο τρόπο ενδιαφέροντες”
  • Αλλους απο ευγενεια που ακολουθουνε,αλλους απο ενδιαφερον για οτι tweetαρουν ακομα κι αν δεν ακολουθουνε,κι αλλους απο κατινια”
  • Κάποιους από ευγένεια (follow back), κάποιους από ενδιαφέρον, κάποιους για κουβέντα. Δεν έχω σταθερά κριτήρια.”
  • Να μιλάνε αλλα οχι υπερβολικά και να έχουν και following και followers που σημαινει οτι ειναι κοινωνικοι”

Αν προσπαθήσω να βγάλω μια συνισταμένη είναι  ότι το βασικό στοιχείο που αναζητούν οι περισσότεροι στο twitter είναι να έχουν συνδιαλλαγή με φυσικά πρόσωπα. Να έχουν απέναντι τους ανθρώπους που μοιράζονται τις εμπειρίες τους, τις γνώσεις τους, τις ειδήσεις τους, την ενημέρωσή τους, τις δημιουργίες τους αλλά και που να μπορούν να συνδιαλλαγούν σαν άνθρωποι, να απαντήσουν σε ερωτήσεις. Ακόμα κι όταν ακολουθούμε κάποιον από ευγένεια, αυτό υποδηλώνει ότι έχουμε άνθρωπο απέναντί μας κι όχι μηχανή.

Κι αυτός ακριβώς ο κανόνας έχει αρχίσει να παραβιάζεται μαζικά στο twitter.  Πέρα από τους γνωστούς από καταβολής twitter σπαμμερς που τους αναγνώριζες παρατηρώντας το κλάσμα following/followers και που συνήθως ήταν πολύ μεγαλύτερο της μονάδας, και που και το ίδιο το twitter έχει αρχίσει να τους εκκαθαρίζει περιοδικώς,  έχουμε μια νέα εγχώρια γενιά που πιο πολύ από άγνοια προς το μέσο παρά από κακή πρόθεση, το χρησιμοποιεί σαν  μηχανή μάρκετιν με την κακή έννοια.

Παραδείγματα:

α. Είμαι μια εταιρεία, φτιάχνω ένα λογαριασμό στο twitter κι ενημερώνω για τις προσφορές και τα προϊόντα μου χωρίς να συνδιαλέγομαι ιδιαίτερα.

β. Έχω ένα μπλογκ ή κάποιου άλλου είδους site και το συνδέω με ένα λογαριασμό στο twitter για να δημοσιεύω κι εκεί ενημερώσεις για τα ποστ μου.

γ.  Είμαι μια ακτιβιστική/πολιτική/ποδοσφαιρική/καλλιτεχνική whatever ομάδα και κάνω twitter λογαριασμό για να προπαγανδίζω τη δράση μου.

δ. Είμαι κάποιου είδους celebrity (πολιτικό ή άλλο) και ‘ενημερώνω’ για τις κινήσεις μου.

Ενώ καμιά από τις παραπάνω ενέργειες ‘ενημέρωσης’ δεν είναι αυτή καθαυτή ανεπιθύμητη, αρνητική ή επιλήψιμη, όταν γίνεται από μια ‘μηχανή’  και σε αναλογίες τέτοιες που να κατακλύζουν τη δραστηριότητα στο twitter, τότε το twitter αρχίζει να γίνεται βαρετό και κουραστικό, έως απωθητικό.

Ναι θέλω να με ενημερώσεις  τουίτερ-φίλε, αλλά δεν θέλω να μου πετάς την ενημέρωση στα μούτρα. Θέλω να συζητάς μαζί μου λίγο, να μοιράζεσαι κάτι μαζί μου και μέσα σ’ αυτά που μοιράζεσαι να είναι κι αυτά που γράφεις/κάνεις/προσφέρεις.

Όχι μόνο αυτά όμως.  Γιατί κάτι τέτοια είναι που με κάνουν να θέλω να σταματήσω να το ανοίγω το ρημάδι.

I am human. Be human to me too.

Royalty 2.0

Μετά την βασίλισσα της Αγγλίας, για το κανάλι της οποίας στο Youtube  είχα γράψει τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν, μια  άλλη βασίλισσα κάνει την εμφάνισή της στα social media: η βασίλισσα Ράνια της Ιορδανίας.

Πολύ πιο νέα αυτή, όμορφη, καλλιεργημένη, ξεκινάει ένα διάλογο για τα στερεότυπα με τα οποία αντιμετωπίζεται ο αραβικός κόσμος. Που θα βγάλει; Δεν ξέρω αλλά σαν προσπάθεια, ας πω καλύτερα σαν μάρκετιν, είναι αρκετά πετυχημένη. Ιδού:

(Το ανακάλυψα από τα shared items της sofiasgk)

Blog Council: Οι εταιρείες θέλουν να πάρουν σοβαρά το blogging. Μπορούν;

blogcouncil Η είδηση για το επαγγελματικό blogging είναι σίγουρα η δημιουργία του λεγόμενου Blog Council (του μπλογκοσυμβουλίου να το μεταφράσουμε; χάλια όνομα,όπως και να ‘χει). Οι εταιρείες AccuQuote, Cisco Systems, The Coca-Cola Company, Dell, Gemstar-TV Guide, General Motors, Kaiser Permanente, Microsoft, Nokia, SAP, και Wells Fargo αποφάσισαν να συνασπιστούν και να ανταλλάξουν απόψεις και πρακτικές στο θέμα του εταιρικού blogging και να τις προωθήσουν από κοινού. Να δημιουργήσουν επίσης μέτρα απόδοσης της επένδυσης στο εταιρικό blogging, να δικτυώσουν τους ασχολούμενους με το θέμα μεταξύ τους, κ.α.

Ίσως να χάνω κάτι, αλλά δεν υφίσταται η έννοια standardization στο blogging. Η ανταλλαγή απόψεων και πρακτικών μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά φοβάμαι ότι η  κίνηση  θα καταλήξει σε κάτι σαν “Εταιρικό εγχειρίδιο για blogging” όπου οι εταιρικοί bloggers θα πρέπει να ορκίζονται όρκο ζωής και θανάτου.

Το βασικό πρόβλημα των εταιρειών και ειδικά των μεγάλων εταιρειών με το blogging, είναι ότι δεν είναι διατεθιμένες να αφήσουν τους bloggers να γράψουν ελεύθερα. Δεν νοείται, ας πούμε, να γράφει ο εταιρικός blogger ένα κείμενο και να πρέπει να  το εγκρίνει ο μάνατζέρ του. Πρέπει να είναι μ.. για να δεχτεί να το κάνει. Κι αν είναι, τότε δεν είναι blogger.

Αν πάλι το θέμα των εταιρειών είναι ότι έχουν συναίσθηση αυτής της αδυναμίας τους και το blog council είναι ένα forum ανταλλαγής ιδεών για το πως μπορούν να υπερκεράσουν τα εμπόδια που θέτουν οι ίδιες στον εαυτό τους, τότε μπορεί να είναι καλοδεχούμενο. Αλλά αν κρίνουμε από τα δύο πρώτα “news posts” του Blog Council (μια ανακοίνωση τύπου και Frequently Asked Questions, ναι, δεν κάνω πλάκα) μάλλον είναι άλλο το πνεύμα…

Socially Transmitted Disease

Ο Βασίλης Δρόλιας τελικά αναδεικνύεται σε σταθερό συνεργάτη αυτού το μπλογκ στο Pro κομμάτι. Σήμερα φιλοξενούμε και πάλι ένα άρθρο του από το περιοδικό Channel Partner σχετικά με το viral marketing.

Το άρθρο είναι επίκαιρο για πολλούς λόγους. Η χρήση viral videos από bloggers είναι σχεδόν κανόνας, όπως κανόνας είναι ότι οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι συμμετέχουν έτσι στην διαφημιστική εκστρατεία μιας εταιρείας. Οι εφαρμογές του Facebook και το νέο σύστημα διαφήμισης που ανακοίνωσαν είναι ένα άλλο παράδειγμα, παράδειγμα που θέλει να ακολουθήσει κατά πόδας το αντίπαλον ‘δέος’ OpenSocial. Επειδή λοιπόν τάζονται πολλά πετραχήλια καλό είναι να ξέρουμε να διακρίνουμε τους λαγούς 😀

Η ιδέα που κρύβεται πίσω από το viral marketing είναι η απλή και, όπως φαίνεται, έμφυτη επιθυμία του ανθρώπου να λέει σε τρίτους -φίλους και μη- τις εμπειρίες και τα παθήματά του σχετικά με ένα προϊόν ή μια υπηρεσία.

Σκεφτείτε πόσες φορές δεν έχετε πει τη φράση “μην αγοράσεις το Χ προϊόν, γιατί εγώ την έπαθα”. Έχει υπολογιστεί ότι κατά μέσο όρο ένας πελάτης μεταφέρει σε περίπου τρεις ανθρώπους την καλή εμπειρία του για κάποιο προϊόν και σε εννέα άλλους την κακή άποψή του. Η ψυχολογική και κοινωνική βάση στην οποία στηρίζεται η συνέχεια και η μετάδοση της κακής ή καλής αυτής είδησης είναι ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν εύκολα να αντιληφθούν στατιστικές μετρήσεις και αποτελέσματα, αλλά στηρίζονται για τις αποφάσεις τους στις γνώσεις και τις εμπειρίες ανθρώπων του κοντινού περιβάλλοντός τους που εμπιστεύονται. Γι’ αυτόν το λόγο έχει μεγαλύτερη επιρροή σε κάποιον η πληροφορία από ένα φίλο ότι το καινούργιο αυτοκίνητο μάρκας Χ που αγόρασε παρουσίασε κάποιο ελάττωμα από ό,τι η πληροφορία ότι το ίδιο αυτοκίνητο στατιστικά έρχεται τελευταίο στη λίστα αστοχίας υλικού.

Τι είναι το viral marketing;


Το viral marketing είναι αρκετά παλιό ως έννοια και στηρίζεται σε όλες τις διαδικασίες που θα έκαναν κάποιον να μεταφέρει ένα θετικό μήνυμα ή, στην απλούστερη περίπτωση, ένα awareness για ένα προϊόν ή μια υπηρεσία. Έτσι, η πληροφορία μεταδίδεται με τους ίδιους νόμους που στην ιατρική μεταδίδεται ένας ιός και κάνει το μάρκετινγκ ουσιαστικά να υπόκειται στις αρχές της επιδημιολογίας. Το μεγάλο πλεονέκτημα σε αυτόν τον τρόπο προώθησης είναι ότι, αν το στήσιμο της τεχνικής γίνει σωστά και χωρίς bottlenecks, η συνέχεια και η προώθηση του προϊόντος και της υπηρεσίας είναι εκθετικές και φέρνουν τεράστια αποτελέσματα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και με μικρό overhead από πλευράς εταιρείας.
Αν και -όπως είπαμε- η ιδέα είναι παλιά, η εφαρμογή της στο πλαίσιο του Διαδικτύου είναι άμεση και το λιγότερο εκρηκτική, καθώς η μετάδοση της πληροφορίας είναι πλέον ζήτημα λίγων κουμπιών. Η ανάπτυξη τεχνικών viral marketing σε αυτήν την περίπτωση αφορά στη δημιουργία κοινωνικών δομών και σχέσεων που προωθούν σχεδόν αυτόματα το μήνυμα για ένα προϊόν από πρόσωπο σε πρόσωπο χωρίς τη μεσολάβηση της ίδια της εταιρείας.
Στο πλαίσιο του Web 2.0, όπου το ίδιο το Internet στηρίζεται σε χώρους στους οποίους οι κοινωνικές σχέσεις και η επικοινωνία είναι θεμέλιοι λίθοι τους, η έννοια του viral marketing φαντάζει φυσική εφαρμογή και επέκταση των τεχνικών e-marketing σε αυτές τις νέες συνθήκες. Το χαρακτηριστικότερο και πιο συνηθισμένο παράδειγμα για το viral marketing είναι ο τρόπος με τον οποίο προωθήθηκε στα πρώτα βήματά του ακόμα και προτού η Microsoft αγοράσει το γνωστό σε όλους Hotmail. Σε αυτό κάθε εξερχόμενο e-mail είχε στο τέλος του τη φράση: get your free e-mail at hotmail.com. Με αυτόν τον τρόπο κάθε μήνυμα σταλμένο από οποιονδήποτε χρήστη του Hotmail δρούσε και ως διαφήμιση για το ίδιο το Hotmail. Όλο δε αυτό στηριζόταν στην απλούστερη έκφανση της επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων, το γραμμικό και παλαιολιθικό πλέον e-mail. Αν και κάθε περίπτωση, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είναι διαφορετική και τα αποτελέσματά της εξαρτώνται από το ίδιο το προϊόν, την ποιότητα και τις μεθόδους που διευκολύνουν τη διάδοση της πληροφορίας, ο βασικός κανόνας για την ανάπτυξη των τεχνικών του viral marketing έγκειται -και σύμφωνα με τις στάνταρ θεωρίες επιδημιολογίας- στην εύρεση ανθρώπων-κόμβων (hubs) που λειτουργούν σαν σταθμοί για τη μετάδοση της πληροφορίας σε πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους θα μεταδιδόταν το μήνυμα από ένα μέσο άνθρωπο/φορέα. Φανταστείτε τους ανθρώπους αυτούς σαν κέντρα αναμετάδοσης της πληροφορίας σε ένα μεγάλο κύκλο προσώπων του ευρύτερου διευρυμένου κοινωνικού περιβάλλοντός τους. Αντίστοιχα, η μετάδοση και η διάδοση ιών, όπως του AIDS, στηρίζεται κυρίως σε πρόσωπα μολυσμένα από τον ιό που έχουν πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους και λειτουργούν ακριβώς σαν hubs για την περαιτέρω διάδοσή του. Για αντίστοιχους λόγους στην απλή διαφήμιση προϊόντων χρησιμοποιούνται γνωστά πρόσωπα (π.χ. αθλητές, ηθοποιοί κ.λπ.), διότι δρουν ακριβώς σαν αναγνωρίσιμα hubs προώθησης του μηνύματος της διαφήμισης.
Αν και τα τελευταία χρόνια η έννοια του viral marketing έχει περάσει κατά κύριο λόγο από τις διαφημιστικές εταιρείες ως ευκαιρία δημιουργίας ενός “έξυπνου” διαφημιστικού σποτ ή ιστοχώρου που μεταδίδεται από το ένα πρόσωπο στο άλλο με word of mouth, υπάρχουν πολλές εκφάνσεις που θα εκφράζονταν ως micro-viral marketing και θα μπορούσαν να στηθούν για μια εταιρεία στα διάφορα επίπεδα οργάνωσης και λειτουργίας της, εκτελώντας ακριβώς το μηχανισμό της μετάδοσης της πληροφορίας σε τρίτους.
Ένα τέτοιο παράδειγμα που εκτέλεσα για έναν πελάτη πριν από κάποιο χρονικό διάστημα ήταν η δημιουργία μιας γενικότερης infrastructure κινήτρων, ώστε να φέρει νέους πελάτες στην εταιρεία. Στην απλούστερη έκφρασή του ένα σύστημα κουπονιών έδινε εκπτώσεις σε κάθε πελάτη για μελλοντικές αγορές του για κάθε νέο πελάτη που έφερνε στην εταιρεία. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια ηλεκτρονική μεταφορά του συστήματος των 5Φ των παλιών εστιατορίων (“Φίλε, Φέρε Φίλους, Φάγε, Φύγε” για όσους δεν το θυμούνται). Η μέθοδος αυτή όχι μόνο έφερε μια εκθετική αύξηση στις πωλήσεις, αλλά αύξησε και το loyalty των πελατών και τους δεσμούς τους με την εταιρεία. Δυστυχώς, στο παρόν άρθρο δεν αποφύγαμε τη θεωρητικολογία σχετικά με τις αρχές του viral marketing, αλλά η φύση της συγκεκριμένης τεχνικής είναι τέτοια που είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς σε ειδικό και συγκεκριμένο επίπεδο. Αυτό γίνεται μόνο με παραδείγματα που, δυστυχώς, δύσκολα μπορούν να αντιγραφούν και να επαναληφθούν. Θα συνεχίσουμε την επόμενη φορά με κάποιους γενικούς κανόνες για το viral marketing σε συνδυασμό με την εφαρμογή τους στον κόσμο του Web 2.0.

Η συνέντευξη του Peter Fleischer της Google στην εφημερίδα «Καθημερινη»

Ο κ. Fleischer απαντά σε ενδιαφέροντα ερωτήματα, ως σύμβουλος της εταιρείας σε θέματα για τη προστασία της ιδιωτικότητας. Η συνέντευξη δόθηκε στο δημοσιογράφο Ματθαίο Τσιμιτάκη, κατόπιν αιτήματος του συνεντευξιαζόμενου κ. Peter Fleischer, πράγμα το οποίο -κατά τη γνώμη μου- δεν διαφέρει και πολύ από τη καταχώρηση μιας πληρωμένης δημοσίευσης, η οποία απαλύνει κατηγορίες που έχουν διατυπωθεί εναντίον της πανίσχυρης εταιρείας, από τον τίτλο της κιόλας:
–>> «Google: Καμία συνεργασία για φακέλωμα».

Εντυπώσεις – παρατηρήσεις – απορίες για τη δημοσίευση καθαυτή (εκτός της ουσίας του άρθρου):

1. Η διαδραστικότητα μεταξύ παραδοσιακών ΜΜΕ (του Τύπου, στη περίπτωση) και ιντερνετ, η οποία εξαίρεται με το παράδειγμα ενός σημαντικού παράγοντα -του κ. Peter Fleischer.
2. Τα αντανακλαστικά μιας τεράστιας σε μέγεθος εταιρείας. Στο κάτω κάτω, τι ανάγκη είχε να “απολογηθεί” ο κ. Peter Fleischer σε ένα δημοσιογράφο μιας μικρής χώρας; Θα έχανε κάτι η Google αν δεν έκανε αυτό το βήμα;
3. Το θέμα είναι ενδιαφέρον, ούτως ή άλλως, οπότε το αν πληρώθηκε η εφημερίδα για τη συνέντευξη αυτή είναι δευτερεύον ζήτημα. Αυτό που θα με άφηνε άναυδη, θα ήταν η πληρωμή του κ. Fleischer από την εφημερίδα!
4. Εχουμε την ευκαιρία να δούμε μια μέθοδο διαφήμισης ενός επιχειρηματικού κολοσσού με ανώδυνο (οικονομικά) τρόπο.
5. Ενδιαφέρον θα είχε να μάθουμε αν τα ερωτήματα διατύπωσε ο δημοσιογράφος ή η συνέντευξη υπεβλήθη αυτούσια. Χωρίς να έχω τη παραμικρή πρόθεση να θίξω τον κ. Τσιμιτάκη εκφράζω την απορία, δεδομένου ότι -λίγο ως πολύ- γνωρίζουμε τον τρόπο που δίνονται οι συνεντεύξεις, με συνεργασία και των δύο πλευρών, κλπ κλπ

Κατόπιν αυτών, διαβάστε και τη συνέντευξη, είναι ενδιαφέρουσες οι απόψεις της Google -και αρκετά πειστικές.

LiveFeeds 2.0 Είναι στον αέρα

Η συνέχεια της viral καμπάνιας της vodafone είναι στον αέρα. Πως το ξέρω; Μόλις μπήκα και την είδα. Κι αυτή τη φορά δεν άντεξα την περιέργεια. Έδωσα και το τηλέφωνό μου.
Έχει πλάκα. Πολύ καλή δουλειά. Συγχαρητήρια Πάνο και Cpil κι όλοι οι υπόλοιποι.
Α, ακολουθεί και 3η συνέχεια!

Ο θάνατος του email

Μια φορά κι ένα καιρό το πρώτο πράγμα που έκανε κανείς όταν αποκτούσε πρόσβαση στο Ίντερνετ, ήταν να ανοίξει κάποιο λογαριασμό ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και να αρχίσει να επικοινωνεί για προσωπικούς κι επαγγελματικούς σκοπούς.
Η πρώτη δική μου εμπειρία, ήταν μ’ ένα εταιρικό email σ’ ένα παλιο VAX, στο οποίο έμπαινα με dialup σύνδεση στην Ολλανδία! Αυτά ένα χρόνο πριν το 1995 και την άφιξη των browsers στην αγορά που ‘εκδημοκράτησε’ το ίντερνετ.
Από τότε μέχρι σήμερα δοκίμασα δεκάδες mail clients και web συστήματα (Eudora, Netscape, Outlook, Thunderbird, Κmail, yahoo mail, gmail, hotmail, netscape mail κ.α.) για να φτάσω σήμερα να έχω 7-8 λογαριασμούς για διάφορους σκοπούς όπου το 90% των μηνυμάτων που λαμβάνω είναι σπαμ!

Διαβάζοντας λοιπόν την είδηση ότι οι σπάμμερς βρήκαν τρόπο να δημιουργούν αυτόματα ταχυδρομικές θυρίδες στο yahoo mail και στο hotmail, το πήρα απόφαση: Δεν υπάρχει μέλλον γι αυτή τη μορφή επικοινωνίας. Ακόμα κι αν η είδηση δεν αληθεύει, η ουσία παραμένει η ίδια. Η τόσο ευρεία εκμετάλλευση αυτής της μορφής επικοινωνίας για ηλίθιους διαφημιστικούς σκοπούς και για phishing δεν προμηνύει τίποτα καλό για το μέλλον της. Κι η άποψη αυτή δεν είναι μόνο προσωπική. Την μοιράζονται κι άλλοι που έχουν νοιώσει το πρόβλημα καλύτερα.

Τι θα γίνει λοιπόν; Πως θα επικοινωνούμε στο ιντερνετ;
Καταρχήν η εταιρική επικοινωνία που έρχεται με τη σπαστική μορφή των newsletter είναι τελείως για τα μπάζα. Το πιο απλό που έχουν να κάνουν τα τμήματα μάρκετιν των εταιρειών, είναι να αντικαταστήσουν τα newsletter με ένα feed από το τμήμα των ειδήσεων της ιστοσελίδας τους ή, αν έχουν μπει βαθειά στο νόημα, από το εταιρικό μπλογκ.
Για την προσωπική επικοινωνία, μιας κι ο περισσότερος κόσμος πια είναι σε κάποιο social network ή έχει κάποιο μπλογκ ή προσωπική ιστοσελίδα, η φόρμα επαφής (contact form) είναι μια προσωρινή λύση. Δεν σ’ αναγκάζει να δημοσιεύσεις διεύθυνση email που γρήγορα θα γίνει βορά των σπάμμερς, ενώ με το CAPTCHA, κρατάει ακόμα μια απόσταση ασφαλείας. Αλλά αυτό ισχύει κυρίως για επικοινωνία με αγνώστους, γιατί οι προσωπικές επικοινωνίες έχουν άλλο κανάλι εδώ και πολύ καιρό: τα προγράμματα instant messaging. Για να μη μιλήσω για τα SMS

Το email  είναι πια  το αντίστοιχο του τηλέγραφου στην εποχή του fax. Και δυστυχώς χωρίς τους ρομαντισμούς των  τηλεγραφόξυλων της άγριας Δύσης…