Tag Archives: microblogging

Google Buzz, στα γρήγορα

Τι είναι; Άλλη μια προσπάθεια microblogging από την  Google (μετά το εξαγορασμένο jaiku και το όχι και τόσο microblogging wave)

Που τρέχει; Μες το Gmail και στα κινητά

Με τι μοιάζει; Πάνω απ’ όλα με το friendfeed

Που στοχεύει; Να κάνει όλη την εμπειρία Google ένα κοινωνικό δίκτυο.

Πως τροφοδοτείται; Με το χέρι από κείμενο, φωτογραφίες και βίντεο που ανεβάζει κανείς ή αυτόματα από διάφορες υπηρεσίες με τις οποίες το διασυνδέεις. Τα shared items του  Google Reader εμφανίζονται αυτόματα.

Προβλήματα; Ο τρόπος που αυτόματα επιλέγει αυτούς που ακολουθάς  και σ’ ακολουθούν καταρχήν, οι ειδοποιήσεις μέσα στο email (σκέτος θόρυβος)

Για περισσότερα: Google Buzz

Twitter: η επέτειος ενός post κι ενός podcast

Στις 31/1 του 2008 είχα γράψει αυτό το ποστ προπαγανδίζοντας κατ’ ουσίαν το twitter και διατυπωνοντας προβλέψεις για την εξέλιξή του και την επιρροή του στη μπλογκόσφαιρα. Στις 7/2/2008 είχα συνεχίσει την ‘προπαγάνδα’  μ’ αυτό το podcast που αν θυμάμαι καλά είχε πιο εισαγωγικό χαρακτήρα.

Ένα χρόνο μετά έχω αρχίσει να κουράζομαι παρότι τώρα θάλεγε κανείς είναι πραγματικά η ώρα του microblogging στην Ελλάδα, ειδικά μετά τα επεισόδια του Δεκέμβρη που έμαθαν στον κόσμο την δύναμη της άμεσης ενημέρωσης και δίδαξαν στον τύπο ότι δεν μπορεί πλεόν να αγνοεί αυτό το μέσο.

Όπως και σε πολλά άλλα τέτοια θέματα, ο vrypan με πρόλαβε κι έγραψε τα δικά του ‘παράπονα’ πριν λίγες μέρες.

Επειδή αυτή η κούραση δεν θέλω να εκληφθεί σαν μια ελιτίστικη αντίδραση (γιατί κάπου πήρε ήδη τ’ αυτί μου αυτήν την κριτική), του τύπου και καλά “εμείς οι πρωτοπόροι δυσανασχετούμε γιατί μπήκε  πολύ πλέμπα” θέλω να την εξηγήσω και να προσπαθήσω να δώσω κι ένα στίγμα για τη χρήση του twitter προς newcomers.

Πριν απ’ αυτό όμως ας δούμε γρήγορα τι μου δήλωσαν τις προάλλες οι φίλοι (χωρίς εισαγωγικά) στο twitter  όταν τους ρώτησα με τι κριτήριο ακολουθούν άλλους χρήστες, γιατί οι απαντήσεις τους είναι κρίσιμες για τη συνέχεια και της δικής μου σκέψης.

(Παραθέτω μόνο τα κείμενα χωρίς λινκ και ονόματα γιατί δεν ξέρω τι διαθέσεις έχουν ως προς την δημοσιοποίηση των απόψεων τους οι φίλοι. Μην ξεχνάμε ότι το twitter είναι ένα κλειστό δίκτυο).

  • κανω follow όσους με εμπνευσουν – εννοειται οσους ξερω μπλογκικως!”
  • akoloutho fisika prosopa (kai mono prosopa) pou exoun kai kapoio blog/site oste na exo deigma ekfrasis ton”
  • ακολουθώ όλους όσους με ακολουθούν, εφόσον δεν ειναι εξώφθαλμα σπαμερζ. Κυρίως με ενδιαφέρουν έλληνες”
  • Είναι είτε φίλοι/γνωστοί είτε με κάποιο άλλο τρόπο ενδιαφέροντες”
  • Αλλους απο ευγενεια που ακολουθουνε,αλλους απο ενδιαφερον για οτι tweetαρουν ακομα κι αν δεν ακολουθουνε,κι αλλους απο κατινια”
  • Κάποιους από ευγένεια (follow back), κάποιους από ενδιαφέρον, κάποιους για κουβέντα. Δεν έχω σταθερά κριτήρια.”
  • Να μιλάνε αλλα οχι υπερβολικά και να έχουν και following και followers που σημαινει οτι ειναι κοινωνικοι”

Αν προσπαθήσω να βγάλω μια συνισταμένη είναι  ότι το βασικό στοιχείο που αναζητούν οι περισσότεροι στο twitter είναι να έχουν συνδιαλλαγή με φυσικά πρόσωπα. Να έχουν απέναντι τους ανθρώπους που μοιράζονται τις εμπειρίες τους, τις γνώσεις τους, τις ειδήσεις τους, την ενημέρωσή τους, τις δημιουργίες τους αλλά και που να μπορούν να συνδιαλλαγούν σαν άνθρωποι, να απαντήσουν σε ερωτήσεις. Ακόμα κι όταν ακολουθούμε κάποιον από ευγένεια, αυτό υποδηλώνει ότι έχουμε άνθρωπο απέναντί μας κι όχι μηχανή.

Κι αυτός ακριβώς ο κανόνας έχει αρχίσει να παραβιάζεται μαζικά στο twitter.  Πέρα από τους γνωστούς από καταβολής twitter σπαμμερς που τους αναγνώριζες παρατηρώντας το κλάσμα following/followers και που συνήθως ήταν πολύ μεγαλύτερο της μονάδας, και που και το ίδιο το twitter έχει αρχίσει να τους εκκαθαρίζει περιοδικώς,  έχουμε μια νέα εγχώρια γενιά που πιο πολύ από άγνοια προς το μέσο παρά από κακή πρόθεση, το χρησιμοποιεί σαν  μηχανή μάρκετιν με την κακή έννοια.

Παραδείγματα:

α. Είμαι μια εταιρεία, φτιάχνω ένα λογαριασμό στο twitter κι ενημερώνω για τις προσφορές και τα προϊόντα μου χωρίς να συνδιαλέγομαι ιδιαίτερα.

β. Έχω ένα μπλογκ ή κάποιου άλλου είδους site και το συνδέω με ένα λογαριασμό στο twitter για να δημοσιεύω κι εκεί ενημερώσεις για τα ποστ μου.

γ.  Είμαι μια ακτιβιστική/πολιτική/ποδοσφαιρική/καλλιτεχνική whatever ομάδα και κάνω twitter λογαριασμό για να προπαγανδίζω τη δράση μου.

δ. Είμαι κάποιου είδους celebrity (πολιτικό ή άλλο) και ‘ενημερώνω’ για τις κινήσεις μου.

Ενώ καμιά από τις παραπάνω ενέργειες ‘ενημέρωσης’ δεν είναι αυτή καθαυτή ανεπιθύμητη, αρνητική ή επιλήψιμη, όταν γίνεται από μια ‘μηχανή’  και σε αναλογίες τέτοιες που να κατακλύζουν τη δραστηριότητα στο twitter, τότε το twitter αρχίζει να γίνεται βαρετό και κουραστικό, έως απωθητικό.

Ναι θέλω να με ενημερώσεις  τουίτερ-φίλε, αλλά δεν θέλω να μου πετάς την ενημέρωση στα μούτρα. Θέλω να συζητάς μαζί μου λίγο, να μοιράζεσαι κάτι μαζί μου και μέσα σ’ αυτά που μοιράζεσαι να είναι κι αυτά που γράφεις/κάνεις/προσφέρεις.

Όχι μόνο αυτά όμως.  Γιατί κάτι τέτοια είναι που με κάνουν να θέλω να σταματήσω να το ανοίγω το ρημάδι.

I am human. Be human to me too.

Opensource microblogging: identi.ca!

identica_profile

Χτες το βράδυ, έκανε την εμφανισή της μια νέα microblogging   υπηρεσία,  η identi.ca. Που είναι η είδηση; Στο ότι είναι η πρώτη που βασίζεται σε λύση ανοιχτού λογισμικού, του Laconi.ca (ναι, αύριο μπορείτε κι εσείς να έχετε το δικό σας twitter-like site), και, ακόμα πιο σημαντικό, είναι ότι όλοι αυτοί οι κλόνοι μπορούν να συνεργάζονται μεταξύ τους! Federated microblogging το λένε.

Κάτι τέτοιο ευαγγελιζόταν εδώ και πολύ καιρό ο Dave Winer, αλλά ο άνθρωπος που το έκανε πραγματικότητα είναι ο Ελληνικής καταγωγής Evan Prodromou, ο δημιουργός του WikiTravel και γνωστός υπέρμαχος του ανοιχτού λογισμικού.

Άλλη μια πρωτοτυπία είναι ότι οι ενημερώσεις από το identi.ca διατίθενται με άδεια Creative Commons. Κι αν βαριέστε να γράφεστε σε μια ακόμα υπηρεσία και να δίνετε τα στοιχεία σας, μην ανησυχείτε, γιατί το identi.ca υποστηρίζει openid κι έτσι, είτε με το yahoo λογαριασμό σας, είτε με τη διεύθυνση του blog σας στο wordpress.com είτε με άλλο openid,  μπορείτε να μπείτε και να δημιουργήσετε το profil σας.

Υπάρχουν αρκετές λειτουργίες που δεν έχουν υλοποιηθεί ακόμα, αλλά δώστε του λίγο χρόνο. Άλλωστε η κοινότητα κινείται με ταχύτητα αστραπής. Δείτε για παράδειγμα τις συμβουλές της Σάρα Περέζ που μάζεψε από την επαφή της με την υπηρεσία και τους χρήστες την πρώτη μόλις μέρα.

Προσωπικά είμαι ενθουσιασμένος μ’ αυτήν την εξέλιξη γιατί διαγράφει ένα νέο μέλλον για το microblogging, μιας κι οι τύχες του δεν θα είναι στα χέρια του κάθε παρόχου αλλά της κοινότητας. Εμπρός λοιπόν για μια νέα μικρομπλογκόσφαιρα.

Όσοι θέλετε, μπορείτε να με ‘ακολουθήσετε’ στο identi.ca εδώ.

[Via RRW]

Twittermania

twitterΤον τελευταίο καιρό παρατηρώ μια έξαρση στη χρήση του Twitter από Έλληνες χρήστες. Δεν έχω στατιστικά, είναι πιο πολύ διαίσθηση, καθώς ο Twitter δεν δημοσιεύει στατιστικά. Oύτε και κάποια τρίτη πηγή, απ’ όσο ξέρω (αν κάποιος γνωρίζει κάτι, ας μου ρίξει μια ευχάριστη διάψευση).
Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο twitter είναι μια υπηρεσία microblogging, ή καλύτερα η υπηρεσία microblogging αφού φαίνεται να έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς, κι όσοι επιχειρούν κάτι σχετικό μ’ αυτήν συγκρίνονται.

Αυτή η έξαρση, η twittermania , όπως την τιτλοφορώ, φαίνεται να ακολουθεί μιαν άλλη, του περασμένου καλοκαιριού- φθινοπώρου, τη μανία με το Facebook, κι ίσως να μην είναι κι άσχετη. Γιατί τα status updates στο facebook, συνιστούν κι αυτά ένα είδος microblogging.
Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που δοκίμασαν το facebook και κουράστηκαν (όπως εγώ) από το σπαμ με τις προσκλήσεις και τα χαζά applications, κατάλαβαν ότι το ουσιώδες μέρος του (networking και status updates) εξυπηρετείται καλύτερα από τον twitter.
Κι είναι αλήθεια ότι ο twitter έχει πολύ ισχυρό sex appeal. Γιατί κατορθώνει να κρατάει τους χρήστες του παρότι είναι η πιο ασταθής υπηρεσία τέτοιας δημοφιλίας και μεγέθους. Τα outages είναι σχεδόν στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα (προγραμματισμένα ή όχι) κι η συμπεριφορά της εφαρμογής τουλάχιστον περίεργη (εμφανίζει κι εξαφανίζει micropost κατά βούληση).

Το πρόβλημα με τον twitter και τις αντίστοιχες υπηρεσίες για κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σ’ επαφή μαζί τους είναι ότι δεν καταλαβαίνει ότι στην ουσία πρόκειται για social networks κι ότι όλη η δύναμη κι η αξία τους πηγάζει από αυτό το γεγονός. Αν πας για πρώτη φορά στον twitter, η πληροφορία που ‘παίρνεις’ από το site είναι ότι εκεί ο κόσμος γράφει ‘Τι κάνει τώρα’. Κι αν το επόμενο βήμα σου είναι να δεις το public timeline,όπου φαίνονται οι ενημερώσεις όλων των χρηστών σε όλες τις γλώσσες απ’ όλο τον κόσμο, το επόμενο που μένει είναι να ‘κόψεις λάσπη’ γιατί κανείς δεν αντέχει ένα τόσο απέραντο τσίρκο.
Αν θέλεις, από κουτσομπολίστικη περιέργεια να παρακολουθείς τι λένε όλοι οι χρήστες μιας τέτοιας υπηρεσίας, τότε αυτή πρέπει να είναι επαρκώς μικρή και γλωσσικά ομοιογενής και για τους Έλληνες έχουμε ήδη δύο τέτοια παραδείγματα (το Live του Sync και το Tumble του me.gr).

Ο σκοπός αυτού του ποστ όμως δεν είναι να αναλύσει τον twitter ή το microblogging, αλλά να επιχειρήσει μια πρόβλεψη σε σχέση με την παραδοσιακή μπλογκόσφαιρα, μια πρόβλεψη που έχω διατυπωσει συνοπτικά και στον … twitter, αλλά που θέλω να επαναλάβω εδώ σε μεγαλύτερη έκταση κι εξήγηση: υπάρχει μια έξοδος χρηστών από την μπλογκόσφαιρα προς τα κοινωνικά δίκτυα και το microblogging που θα οδηγήσει σε μια ‘κάθαρση’ της μπλογκόσφαιρας καθώς άνθρωποι που είχαν εμπλακεί στο blogging για λόγους και μόνο δημιουργίας επαφών και συμμετοχής σε συζητήσεις κι όχι γιατί κάτι είχαν να πουν, δεν έχουν πια λόγο να παραμένουν. Επίσης εκείνοι που χρησιμοποιούσαν το blogging για να μοιράζονται πληροφορίες κι ενημέρωση και πάλι δεν έχουν λόγο να το συνεχίζουν. Επίσης εκείνοι που νοιώθουν να έχουν εξαντληθεί από το blogging (γιατί το να ενημερώνεις ταχτικά ένα μπλογκ, αν δεν έχεις την απαραίτητη λόξα και θέληση, σύντομα γίνεται βραχνάς, υποχρέωση που σε πνίγει) θα νοιώσουν ανακούφιση με τη χρήση του microblogging, που δεν δημιουργεί τέτοιες -φανταστικές, εν πολλοίς- υποχρεώσεις.
Και τελικά γιατί το blogging έχει σχέση ισχυρή με την γραφή, το έρεισμα της οποίας πολύς κόσμος έχει χάσει μέσα στην rich media πραγματικότητα που ζούμε κι αναπνέουμε.

Ποιος θα μείνει λοιπόν; Και με τι σκοπό;

Όπως είπα, ενεργοί θα εξακολουθήσουν να είναι στα μπλογκ αυτοί που έχουν ισχυρή την επιθυμία της έκφρασης και του διαλόγου δια της γραφής, μιας έκφρασης πιο αναλυτικής ή πιο στοχαστικής ακόμα και στις σατυρικές ή χιουμοριστικές διαθέσεις της. Δεν έχει σημασία αν η επιθυμία της έκφρασης αφορά την σφαίρα του προσωπικού, την πολιτική,την καλλιτεχνική ή την της ενημέρωσης.

Μια άλλη ενίσχυση γι αυτή μου την πρόβλεψη έρχεται από μια τελείως διαφορετική μεριά: άκουσα τον Γκασμέντ Καπλάνι να λέει στο ντοκυμαντέρ του Ανδριωτάκη που προβλήθηκε στο Παρασκήνιο της ΕΡΤ, ότι ως δημοσιογράφος, αν είχε τη δυνατότητα να δέχεται σχόλια στα κείμενα που δημοσιεύει στην εφημερίδα του, δεν θα είχε λόγο να έχει και μπλογκ. Κι αυτή η ανάγκη της ανάδρασης είναι πολύ ισχυρός λόγος έλξης δημοσιογράφων στα μπλογκ, καθώς πολλοί απ’ αυτούς δημοσιεύουν απλώς στο μπλογκ τους κατά κύριο λόγο, τα κείμενα που γράφουν για την εφημερίδα τους, ακριβώς για να πάρουν σχόλια. Είναι όμως δρομολογημένη ήδη μια άλλη τάση, η socialmedioποιηση των παραδοσιακών media. Κι έτσι βλέπουμε, ας πούμε, στους New York Times να έχουν πλέον οι αναγνώστες τη δυνατότητα του σχολιασμού, πράγμα που εκπληρώνει στο ακέραιο την επιθυμία του Γκαζμέντ. Κι επειδή δεν βλέπω γιατί αυτή η τάση δεν θα γενικευτεί και δεν θα έρθει κι εδώ, αναμένω και μιας μικρότερης κλίμακας έξοδο από την μπλογκόσφαιρα, δημοσιογράφων.

Συνοπτικά λοιπόν, νομίζω πως οδεύουμε προς μια επιβράδυνση της ανάπτυξης της μπλογκόσφαιρας (που δεν θα φανεί στον αριθμό των μπλογκ αλλά στον αριθμό των ποστ) αλλά που θα είναι για καλό γιατί θα αφήσει εντός μπλογκόσφαιρας τα πιο δραστήρια μέλη της.

Powered by ScribeFire.

Κοινωνικό me.gr. Το ‘πα, δεν το ‘πα;

Το me.gr αποκτά social network χαρακτηριστικά. Κι εγώ χαίρομαι γιατί η πριν λίγο καιρό πρόβλεψή μου βγαίνει αληθινή:

Και το Opensocial με φέρνει στην επόμενη πρόβλεψη: θα αρχίσουμε να βλέπουμε social networking στοιχεία στο tumble.me κατά τα πρότυπα του twitter. Ή μήπως δεν χρειάζεται, μιας και το tumble.me φιγουράρει ήδη στις εφαρμογές του facebook; My bet; Θα δούμε νέα τέτοια χαρακτηριστικά εκτός facebook.

Εντάξει για το tumble.me έλεγα, αλλά κοντά  έπεσα 🙂

Και βέβαια αρχίζοντας να προσθέτω φίλους, θυμάμαι τη σοφία του Brad Fitzpatrick για τη ανάγκη για  μεταφερσιμότητα του κοινωνικού γράφου.

Facebook: Το ‘είναι’ που θα πάψει να υπάρχει

Δεν ξέρω πόσους ενοχλούσε η σύνταξη στα status updates του Facebook. Ξέρετε, εκείνο το “Nikos is …” κι έπρεπε να γράψεις “Nikos is hungry” αντί “Πεινάω” . Αυτό το microblogging σε τρίτο πρόσωπο, ειλικρινά μου δίνει στα νεύρα. Και δεν είμαι ο μόνος. Γιατί ένα από τα πολυπληθέστερα Group στο Facebook έχει μοναδικό λόγο ύπαρξης να ξεφορτωθεί το “is”. 163000 νοματαίοι παρακαλώ!

Το Facebook έτεινε ευήκοον ους τελικά και θα ξεφορτωθεί το “is”. Το ανακοίνωσε στους developers και σήμερα υποτίθεται θα ξημέρωνε για όλους μια καινούργια μέρα. Αλλά που…

Κι επιπλέον, ναι μεν φεύγει το “is” απ’ ότι φαίνεται αλλά δεν φεύγει το τρίτο πρόσωπο. Θα έχουμε κάτι του τύπου: “Nikos eats”
Big deal!

[via]

Microblogging

Update: Αν δεν είναι αυτό συμπτωσάρα τότε τι είναι; Μια φορά και μόνη γράφω για το microblogging και την επόμενη αναγγέλεται η εξαγορά του Jaiku από τη Google. Δείτε την ανακοίνωση από τη Jaiku εδώ. Κι έτσι σύντομα όλοι όσοι έχουν Google/Blogger account θα βρεθούν στον κόσμο του microblogging χωρίς να χρειάζονται νέες εγγραφές κτλ. Αν θυμηθούμε τι σήμαινε η εξαγορά του Blogger από τη Google μπορούμε να φανταστούμε την ανάλογη επίδραση κι αυτής. Σημαντική εξέλιξη και αξίζει ένα ιδιαίτερο μελλοντικό σχολιασμό.


Το microblogging είναι ένας τομέας των social media/social networks που τώρα αρχίζω να ανακαλύπτω. Κι όταν λέω ανακαλύπτω, εννοώ τις πιο ενδιαφέρουσες εκφάνσεις του.

Αλλά ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για χάριν όσων ακούν τον όρο πρώτη φορά. Σαν microblogging ορίζεται η καταγραφή σκέψεων, περιγραφή καταστάσεων και συναισθημάτων, σε πολύ σύντομο κείμενο (περίπου όσο ένα SMS) και δημοσίευσή του σε υπηρεσίες που έχουν δημιουργηθεί γι αυτό το λόγο (όπως Twitter, Jaiku, Pownce, το ελληνικό Live Sync κτλ) ή σε social networks με τη μορφή status update (π.χ. Facebook).

Στο twitter (και στα όμοιά του, κι από δω και στο εξής όταν λέω twitter θα αναφέρομαι σε όλα) καλείται ο χρήστης να απαντά με τα micropost του στο ερώτημα “Τι κάνεις τώρα;”. Οι ενημερώσεις αυτές όλων των χρηστών δημοσιεύονται σ΄ ένα billboard με την χρονολογική σειρά που καταχωρούνται, κι όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, και πολλές είναι, και σε διαφορετικές γλώσσες, πράγμα που κάνει ανέφικτη/αδιάφορη την παρακολούθησή τους. Αυτό είναι που έχει δημιουργήσει και τις περισσότερες αρνητικές κριτικές για το microblogging. Αποτελεί όμως παρεξήγηση της λειτουργίας του.

Στο facebook (και τα όμοιά του, κι από δω και στο εξής όταν λέω facebook θα αναφέρομαι σε όλα) ο χρήστης ενημερώνει την κατάστασή του, άρα το τι κάνει, που είναι κτλ. Δεν υπάρχει όμως γενικός πίνακας που να φαίνονται όλες οι ενημερώσεις όλων των χρηστών (ή τουλάχιστον δεν τον έχω ανακαλύψει).

Σ’ όλες τις υπηρεσίες συναντάμε μερικά κοινά χαρακτηριστικά: μπορεί κανείς να βλέπει τις ενημερώσεις του ομαδοποιημένες, σαν ένα μπλογκ. Στο twitter μπορεί να ‘συνάπτει σχέσεις’ , δηλαδή να επιλέγει ποιών τις ενημερώσεις θα παρακολουθεί, και να βλέπει ποιοί των παρακολουθούν. Στο facebook δημιουργεί κανονικές λίστες φίλων και βλέπει με χρονολογική σειρά το status update τους.

Συναντάμε επίσης και μερικά κοινά τεχνικά χαρακτηριστικά: οι ενημερώσεις έχουν το δικό τους feed, όπως και στο κανονικό blogging. Οι ενημερώσεις των φίλων επίσης. Μπορεί κανείς εύκολα να συνδιάσει blogging και microblogging με ένα widget στο blog του όπου θα φαίνονται οι ενημερώσεις από το twitter.

Οι ενημερώσεις μπορούν να μας ακολουθήσουν στον Instant Messenger ή στο κινητό μας κι εδώ έχουμε μια νέα διάσταση σε σχέση με το blogging, γιατί μπορεί κανείς να στέλνει ενημερώσεις από παντού, πράγμα ανέφικτο για το blogging.

 

Αν προσπαθήσει να συγκρίνει κανείς το microblogging με το blogging, παρατηρεί μια μετατόπιση στο χρονικό ορίζοντα. Στο blogging o συνήθης χρόνος αναφοράς είναι το σήμερα, ενώ στο microblogging το τώρα, η στιγμή. Από τη χρονική και μόνο αυτή διαφορά δικαιολογείται κι η διαφορά του μεγέθους στις ενημερώσεις.

 

Η πρώτη μου αντίδραση και στο twitter και στο facebook ήταν αρνητική. Στο μεν twitter γιατί έτσι όπως παρουσιάζεται σαν υπηρεσία, μοιάζει για κάτι ανούσιο και κουτσομπολίστικό. Στο δε facebook, γιατί επιπλέον κάνει κανείς δημόσιο ένα μεγάλο αριθμό προσωπικών δεδομένων.

Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα παρακολουθούσα και τις δύο υπηρεσίες επειδή ήθελα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έχει συντελέσει στην επιτυχία τους, χωρίς να βρίσκω άκρη.

Τελικά, αρχίζω να βλέπω ένα φως στην άκρη του τούνελ. Και μαζί μ’  αυτό να τους αποδίδω μια αξία. Σ΄αυτό έχει συντελέσει το γεγονός ότι οι χρήστες είναι απείθαρχο από φύση κι έτσι οι ενημερώσεις που βλέπει κανείς στο microblogging ξεφεύγουν πολλές φορές από το αυστηρά προσωπικό κι αφορούν τρέχουσα επικαιρότητα, συμβάντα τα οποία παρακολουθεί κανείς, άλλες ενέργειες του (π.χ. το ανέβασμα ενός ποστ ή μια φωτογραφίας μπορεί να δημιουργήσει μια ενημέρωση στο twitter). Και βέβαια να γίνεται διάλογος, κρυφός ή φανερός. Έτσι αυτές οι υπηρεσίες γίνονται ότι τις κάνουμε εμείς κι όχι ότι προέβλεψαν οι δημιουργοί τους.

Θα προσπαθήσω να περι
γράψω τι είναι αυτό που βρήκα ενδιαφέρον μ’ ένα παράδειγμα. Ένας από τους ανθρώπους που παρακολουθώ στο Twitter είναι ο Dave Winer. Από όσα γράφει στο twitter κι όχι στο blog του, έχω σχηματίσει κατ’ αρχήν μια εικόνα για το τι άνθρωπος είναι. O Winer εμπλέκεται συχνά πυκνά σε τεχνολογικά ‘πειράματα΄ και τα περιγράφει στο blog του, όπως και τις γενικώτερες σκέψεις του για τις εξελίξεις στην τεχνολογία. Στο twitter όμως γράφει και για πολιτικά ζητήματα (από τις ειδήσεις που ακούει ή βλέπει), αθλητικά, εντυπώσεις από τα ταξίδια του (εννοείται καθοδόν) κ.α.

Οι δύο όψεις του ίδιου ανθρώπου συμπληρώνονται. Η πιο ανθρώπινη πλευρά του twitter σε βοηθάει να σταθμίσεις την πιο επαγγελματική του blogger. Συνήθως δε η μια προαναγέλλει την άλλη.

Άρα, για να μπορέσει κανείς να βρει σημείο αγκίστρωσης, κεφαλαιώδους σημασίας  είναι

  • με ποιους θα σχετιστεί
  • και τι είδους ενημερώσεις θα επιλέξει.

Το είδος των ενημερώσεων μπορεί να καθορίσει το με ποιούς θα σχετιστεί. Τα πάντα εξαρτώνται από τον ευρύτερο πνευματικό ορίζοντα του καθενός. Που εστιάζεται το ενδιαφέρον μου; Στα κοσμικά; Ε, δεν θα επιλέξω να παρακολουθώ ένα technoblogger στο twitter. Το ίδιο όμως δεν ισχύει και για το blogging; Διαβάζουμε κι ενημερωνόμαστε με βάσει συγγένειες κι ενδιαφέροντα.

Το microblogging μπορεί από τη φύση του να έχει κάποιο suspense. Γιατί, παίρνουμε σε δόσεις την αντίδραση κάποιου σ’ ένα πρόβλημα, την προσπάθειά του να το λύσει και, τελικά,  το αποτέλεσμα.

Για να υπάρξει ενδιαφέρον, όπως και στο blogging, πρέπει να υπάρχει μια συνέπεια στις ενημερώσεις. Και βέβαια ένα μέτρο στο ποιούς παρακολουθείς.

Αν για το blogging το ‘κανονικό’  είναι μερικές φορές τη βδομάδα, για το microblogging είναι κάποιες φορές τη μέρα.

Η πληροφορία έρχεται με τη μορφή link τις περισσότερες φορές (π.χ. είδα αυτό εκεί, ο τάδε λέει αυτό, έγραψα γι αυτό το θέμα, κτλ), μιας και δεν υπάρχει χώρος για πλήρη τοποθέτηση σε ένα θέμα.

Όπως και στο blogging, ένας μεγάλος αριθμός ενημερώσεων συνθέτει μια εικόνα για αυτόν που τις παρέχει.

Ήθελα να τα γράψω αυτά, περισσότερο για να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου αλλά και για να προκαλέσω κάποια συζήτηση, γιατί η συζήτηση τελικά είναι που ολοκληρώνει την όποια θεματική ανάλυση στο blogging…

 

ΥΓ. Ο λογαριασμός μου στο twitter είναι http://www.twitter/nikan