Tag Archives: olpc

OLPC: από Δευτέρα διαθέσιμο και για Ελλάδα

OLPC pilot Thailand - Ban Samkha - hiking

Image via Wikipedia

Έχω γράψει κατά καιρούς για το One Laptop Per Child (:OLPC ή ΧΟ όπως είναι το όνομα του υπολογιστή), τον ειδικό αυτό υπολογιστή για τα παιδιά του τρίτου, κυρίως, αλλά και γενικώς όλου του κόσμου. To OLPC είναι το όραμα του Νίκολας Νεγραπόντε και  διανύει το δεύτερο πλέον έτος διάθεσης του.

Πέρσι το OLPC μπορούσε κανείς στην Αμερική να το αποκτήσει μέσα από το πρόγραμμα G1G1 (: Give one, Get one) που δούλευε ως εξής: πλήρωνες για αγορά 2 υπολογιστών, έπαιρνες τον ένα, ενώ ο άλλος πήγαινε σε κάποιο παιδί του 3ου κόσμου.

Από πέρσι τις γιορτές που έτρεχε αυτό το πρόγραμμα, μέχρι φέτος, πολλά έχουν μεσολαβήσει: αλλαγές στο OLPC foundation, εμφάνιση φτηνών netbooks (ίσως η σημαντικότερη επίδραση της ιδέας μέχρι τώρα), κόντρες με την Intel και την Microsoft κ.α.

Όπως και να ‘χει το πρόγραμμα συνεχίζεται. Κι αυτή τη φορά έχει αποκτήσει ισχυρό σύμμαχο στο κανάλι διάθεσης: το Amazon. Έτσι, λοιπόν από Δευτέρα το XO θα είναι διαθέσιμο σε 30 χώρες πλην Αμερικής, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, οι ενδιαφερόμενοι Έλληνες μπορούν από τη Δευτέρα να παραγγείλουν ένα + ένα XO μέσα από το Amazon UK και να πληρώσουν συνολικά 312 Ευρώ.
Πέραν της δωρεάς προς ένα παιδί που σημαίνει η πράξη, υπάρχουν ακόμα δυό λόγοι που θα μπορούσε να έχει κανείς για ν’ αποκτήσει το XO:
α. Ενσωματώνει μερικές μοναδικές τεχνολογίες (όπως π.χ η ειδική οθόνη του που δεν ‘θαμπώνει’ αναμμένη έξω μέρα μεσημέρι με ήλιο) που για πρώτη φορά κάνουν την εμφάνισή τους.
β. Σε λίγο καιρό θα αποτελεί ένα μοναδικό συλλεκτικό κομμάτι σε αντίθεση με τους άλλους υπολογιστές που πιθανόν διαθέτουμε ή σκεφτόμαστε να αγοράσουμε.
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το XO γράφει ιστορία. Ευκαιρία να πάρουμε μέρος.

[via]

Reblog this post [with Zemanta]

Ν.Πασσαλής, distributed computing με OLPC και βραβείο ΕIROForum

Μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της συνεχούς και αδιάπτωτης σκανδαλολογίας στην Ελλάδα, να και κάτι που μπορεί να μας κάνει να χαμογελάσουμε: ένα νέο παιδί από τη Θεσσαλονίκη, ο Νίκος Πασσαλής, κερδίζει το πρώτο ειδικό βραβείο του ΕIROForum με την ιδέα του να φτιάξει ένα σύστημα υπολογιστών κατανεμημένης επεξεργασίας με δομικές μονάδες τα OLPC ή άλλως υπολογιστές των 100 δολαρίων. Εύγε!

Διαβάστε λεπτομέρειες εδώ κι εδώ.

Που πάει το OLPC;

Είναι μια από τις λίγες ιδέες στον χώρο της τεχνολογίας που να μου έχει προξενήσει τόση εντύπωση κι ενθουσιασμό. Κι είναι κι ένα σύνολο από νέες εκπληκτικές τεχνολογίες. Ο λόγος; Το One Laptop Per Child  project, το όραμα του Νίκολας Νεγρεπόντε και το μικρό θαυματουργό λάπτοτ, το XO.

Κάτι δεν πάει καλά όμως τελευταία.

Σε πρόσφατο ποστ διάβαζα την κριτική που ασκείται στον Νίκολας Νεγρεπόντε για το ότι δεν γνωρίζει πως να ‘διευθύνει την ‘επιχείρηση’. Επιχείρηση; Ναι, αν θες να παράγεις μερικά εκατ. λάπτοπ δεν το κάνεις βγαίνοντας στη ζητιανιά. Πρέπει να ακολουθήσεις επιστημονικό μάνατζμεντ, πρέπει να προσεκλύσεις και να κρατήσεις στελέχη, πρέπει να βρεις πόρους για ανάπτυξη, πρέπει να πουλήσεις, όλα όσα κάνει μια εμπορική επιχείρηση, άσχετο αν δεν θες να καρπωθείς κέρδος από τη διαδικασία.

Ο διαγωνισμός που τρέχει τελευταία Be Nicholas Negroponte for a Day, είναι μια έμμεση παραδοχή της κριτικής προς τον Νεγρεπόντε.

Αν εσείς ήσασταν ο Νεγρεπόντε, τι θα κάνατε; Πείτε το με 100 λέξεις, αυτός είναι ο διαγωνισμός. Και θα επιχειρήσω να δώσω εδώ την δική μου απάντηση πριν την υποβάλω κι επίσημα στον διαγωνισμό:

Θα έκανα ότι κάνω καλύτερα: έρευνα. Θα άλλαζα τη μορφή του  OLPC σε μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ασχολείται μόνο με την έρευνα για τις τεχνολογίες γύρω από την βασική ιδέα του OLPC. Θα διέθετα χωρίς αντάλλαγμα το αποτέλεσμα των ερευνών σε όποιον ενδιαφερόταν να κατασκευάσει μαθητικούς υπολογιστές και θ’ άφηνα τον ανταγωνισμό να ρίξει τα κόστη στο επιθυμητό επίπεδο. Θα δημιουργούσα ένα πλάνο εθελοντικής συμμετοχής στην έρευνα που να λειτουργεί λίγο όπως το opensource και τέλος θα καλούσα τους ακτιβιστές να υποστηρίξουν το σκοπό μέσα από τα social media και την επιρροή και την πίεση που μπορούν να ασκήσουν στις κοινωνίες και τα κράτη τους.

Εντωμεταξύ οι Έλληνες υποστηρικτές του OLPC έχουν σχεδόν ολοκληρώσει την ελληνική μετάφραση και ζητάνε εθελοντές για τον τελικό έλεγχο.

OLPC G1G1: Επέκταση μέχρι 31/12 και δυνατότητα αγοράς από Ευρωπαίους!

Λοιπόν, να τι θα πάρω τα Χριστούγεννα (στον εαυτό μου, στον ανηψιό μου, και στους δύο, δεν ξέρω ακόμα αλλά σίγουρα δεν θα πάρω iphone). Προτιμώ αυτό το γκατζετάκι από καταναλωτικές σαχλαμάρες. Πρώτα πρώτα γιατί ενσωματώνει πολύ cool τεχνολογίες, κι έπειτα γιατί η ύπαρξή του υπηρετεί κάποιο σκοπό. Αμφισβητούμενο ίσως αλλά ευγενικό σκοπό.

Από σήμερα, όσοι μπορείτε να δώσετε διεύθυνση παράδοσης στις ΗΠΑ (ναι, δυστυχώς…) μπορείτε να παραγγείλετε το XO-1 μέσω του προγράμματος Give One, Get One (G1G1) για 399 $. Μέχρι τέλος του χρόνου. Αυτά λέει τουλάχιστον η ανακοίνωση.

Ενδιαφέρον έχει κι η πρόοδος του G1G1 μέχρι τώρα. Αντιγράφω από τον

But that press-release also contained another piece of very interesting information:

To date, donations to the Give One Get One program have averaged US$2 million per day.
Breaking down that figure reveals that about 5000 donations were
made per day, which translates into 5000 “given” machines and 5000
“gotten” machines for a total of ~100.000 X0s purchased so far in the
past 10 days. If you extrapolate those number until the end of the year
we could see up to around 500.000 X0 sales just via G1G1.

Ουάου. Το πράγμα δουλεύει!

OLPC: Δώσε ένα πάρε ένα … αλλά γρήγορα γιατί εξαφανίζονται


Διαβάζω πως το πρόγραμμα για το ΧΟ Laptop (OLPC) “Give One, Get One (ή g1g1)” ξεκίνησε στην Αμερική και από την πρώτη μέρα κάλυψε ήδη τρεις μέρες του στόχου. Με το πρόγραμμα “Give One, Get One”, ο αγοραστής πληρώνει δύο laptop αλλά παίρνει μόνο το ένα. Το άλλο πάει σε κάποιο παιδί του τρίτου κόσμου. Η τιμή και για τα δύο είναι 400 Δολ. δηλ. 265 Ευρώ, λιγότερο από τα μισά λεφτά που έδωσα για το N95. Το ποσό είναι λογικό και θα το έδινα ευχαρίστως για να αποκτήσω τη φοβερή αυτή μηχανή, αλλά και για να την αποκτήσει κάποιο παιδάκι που δεν θα δω ή γνωρίσω ποτέ. Γιατί ή πότε θα γίνει το ίδιο και στην Ευρώπη;

Άδειες Creative Commons: η ελληνική επίσημη έναρξη

Η επίσημη πρώτη των ελληνικών (όπου ελληνικών δεν σημαίνει απλώς μεταφρασμένων, αλλά προσαρμοσμένων στο ελληνικό δίκαιο) αδειών πνευματικής ιδιοκτησίας Creative Commons έγινε σήμερα με μια εκδήλωση στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών στην οποία προσκεκλημμένος και κύριος ομιλητής ήταν o Lawrence Lessig, ο καθηγητής του Δικαίου του Πανεπιστημίου του Stanford που υπήρξε ο εμπνευστής και θιασώτης των αδειών αυτών.

Για την εκδήλωση, (το πρόγραμμα της οποίας μπορείτε να δείτε εδώ) θα δείτε και θα διαβάσετε αρκετά τις επόμενες μέρες, μιας και είδα πολλούς να τη βιντεοσκοπούν (άκουσα μάλιστα ότι μεταδιτόταν με live streaming, αλλά δεν εντόπισα την σχετική διεύθυνση), αλλά κυρίως γιατί παρίσταντο αρκετοί bloggers και δημοσιογράφοι.

Για μένα, που την παρακολούθησα ως το διάλλειμα, ήταν μια ευκαιρία να δω από κοντά τον Lessig και να τον ακούσω να παρουσιάζει, αλλά και να ξανασυναντήσω πάνω από 20 φίλους και γνωστούς.

Για την παρουσίαση του Lessig, έχω να πω ότι με άφησε ενθουσιασμένο, όχι μόνο για το περιεχόμενο αλλά και για την εκτέλεσή της: απόλυτος συγχρονισμός λόγου και εικόνας (=.ppt) σε βαθμό που αναρωτιόμουν πόσες φορές την είχε προβάρει ή εκτελέσει στο παρελθόν. Αλλά και δομή και μορφή τέτοια που να μιλάει σε ένα μεγάλο κοινό, εξοικειωμένο με τις συμβάσεις των ιντερνετικών συντομογραφιών (π.χ. 4u = for you), καθώς και την αισθητική και την κουλτούρα του.

Εν συντομία, το διάγραμμα της παρουσίασης είχε ως ακολούθως: Ξεκινούσε με μια αναφορά στο κινηματογραφικό έργο Awakenings, και στην περίπτωση της επιδημίας εγκεφαλίτιδας που έπληξε ομάδα ανθρώπων την δεκαετία του 20. Αυτοί οι άνθρωποι έμειναν σε κώμα για σαράντα ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1969 όπου χάρι στην επίδραση ενός φαρμάκου (του L-Dopa, το οποίο χορήγησε στους ασθενείς ο γιατρός και συγγραφέας του Awakenings, Oliver Sachs) ξύπνησαν κι επανήλθαν για μικρή περίοδο στην κατάσταση της κανονικής συνειδητότητας, για ξανακυλήσουν οριστικά στην ασυνειδησία.

Το παράδειγμα αυτό χρησίμευσε σαν πρότυπο για ένα σχέδιο (pattern) για την ελευθερία στις διάφορες μορφές κουλτούρας: υπάρχει στην αρχή μια κατάσταση ελευθερίας (πριν αρρωστήσουν), μετά ένα ‘κλείδωμα‘ (όταν αρρώστησαν), ένα ‘ξεκλείδωμα δηλ. μια επαναφορά στην ελευθερία (όταν συνήλθαν) και τελική επάνοδος στο ‘κλείδωμα‘ (όταν επανέκαμψε η ασθένεια). Συγκεκριμένα, έδειξε την ύπαρξη του pattern στα πνευματικά δικαιώματα που αφορούν στον τύπο, το ραδιόφωνο και το internet. Η τρίτη περίπτωση είναι εν εξελίξει και για να μην υπάρξει οριστικό κλείδωμα της δημιουργικότητας όπως στις δύο προηγούμενες, ‘έδεσε’ την αναγκαιότητα της ύπαρξης των αδειών Creative Commons.

Η παρουσίαση διανθιζόταν από ηχητικά και οπτικά (=βίντεο) παραδείγματα της νέας δημιουργικότητας που έχει φέρει η ψηφιακή εποχή με την μορφή των remix, κι εξηγούσε τα προβλήματα που ανακύπτουν από την εφαρμογή των νόμων του copyright στην νέα αυτή δημιουργικότητα.

[Update: O kbee κράτησε πιο λεπτομερείς σημειώσεις κι έχει κάνει ένα σχετικό ποστ. Μέχρι να κυκλοφορήσει το βίντεο, ενημερωθείτε από δω.]

Στο βάθος της, την ομιλία θα την χαρακτήριζα πολιτική, χωρίς συγκεκριμένο κομματικό χαρακτήρα, γιατί πάντα η έννοια της ελευθερίας και των ελευθεριών, ανεξαρτήτως πεδίου εφαρμογής, έχει διαφορετική έκταση, ανάλογα με την πολιτική θεωρία κάτω από την οποία εξετάζεται.

Παραθέτω εδώ ένα μικρό βίντεο από την εισαγωγή της ομιλίας του Lessig, κι ελπίζω να κυκλοφορήσει ολόκληρη κάπου, είτε σαν power point είτε σαν βίντεο.

Ένα άλλο γεγονός που τράβηξε την προσοχή, ήταν η παρουσία ενός OLPC ανάμεσα στο ακροατήριο. Η κάτοχος του, που εργάζεται στον οργανισμό για το OLPC σαν νομικός, το έφερε μαζί της στην Ελλάδα από τη Βοστώνη, και έτσι πολλοί είχαμε την ευκαιρία να το περιεργαστούμε και να το φωτογραφίσουμε κατά το διάλειμμα.

Αν σαν bloggers, καλλιτέχνες, επιστήμονες, εκπαιδευτικοί, ακαδημαϊκοί ή γενικώτερα δημιουργοί πνευματικού περιεχομένου, δεν είστε εξοικειωμένοι με τις άδειες Creative Commons, τώρα είναι μια καλή αφορμή για να το κάνετε .

Intel – OLPC, ανακωχή

Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο αυτή την υπόθεση που λέγεται One Laptop Per Child, έχει αντιληφθεί ότι διακυβεύονται τεράστια θέματα:
Το ποιο λειτουργικό θα έχει μέλλον, ας πουμε. Φανταστείτε ένα δις πιτσιρίκια με Linux (γιατί Linux έχει το OLPC) και μπαίνετε στο νόημα.
Ή το ποιος επεξεργαστής θα κυριαρχήσει. Μέχρι στιγμής, το OLPC έχει στρατηγική συμμαχία με την AMD πράγμα που είχε εξαγριώσει την Intel σε βαθμό να ξεκινήσει δικό της ανταγωνιστικό ‘παιδικό’ laptop, το λεγόμενο classmate. Μόλις πριν ένα μήνα, ο Νίκολας Νεγρεπόντε ήταν εξαγριωμένος με την ανταγωνιστική ταχτική της Intel και το διακήρυττε σε όλα τα media.
Κάτι άλλαξε φαίνεται. Από την είδηση δεν μπορώ να συμπεράνω τι, αλλά υποθέτω κάποια υπόσχεση του να έχει μέρος της πίττας κι η Intel γι αυτό και ανακοινώθηκε ανακωχή.
Ίσως να σκέφτεστε πως σχετίζεται η ιστορία OLPC με τα social media και το blogging που είναι το θεματικό μας αντικείμενο. Υπάρχει μια σημαντική συσχέτιση: blogging και social media έγιναν κυρίαρχα, όταν οι σχετικές τεχνολογίες φθήνηναν κι έφθασαν σε πολύ κόσμο.
Φανταστείτε τώρα τους αμέτρητους πιτσιρικάδες του πλανήτη με τα δικτυωμένα laptop τους να επικοινωνούν από τα γεννοφάσκια, να μεταδίδουν το καλώς ή κακώς έχειν τους στα πέρατα της οικουμένης live, real time, από περιοχές που πολεμικοί ανταποκριτές φοβούνται να πατήσουν το πόδι σε απόσταση χιλιομέτρων και παίρνετε γεύση της σημασίας…

Λάπτοπ 100$; Πολύ ακριβό!

peopleΗ ιδέα του Νικολας Νεγρεπόντε για ένα λάπτοπ ανά παιδί, έχει βρεί πολλούς υποστηρικτές ανά τον κόσμο, κι έχει κάνει τη Microsoft να ανησυχεί μήπως υποσκάψει την παγκόσμια κυριαρχία της στα λειτουργικά συστήματα.
Είναι όμως φτηνό ένα λάπτοπ στα 100 Δολ.; Σίγουρα είναι φτηνότερο από αυτά που αγοράζουμε σήμερα στην αγορά. Αλλά το μηχάνημα αυτό απευθύνεται κυρίως σε παιδιά του τρίτου κόσμου όπου τα 100 Δολ. πιθανώς να είναι περισσότερα από το ετήσιο εισόδημα των γονιών τους.
Γι αυτό η Ινδία, με το 1δισ. κόσμο, απέρριψε την ιδέα. Και ξεκίνησε την δική της προσπάθεια για την ανάπτυξη ενός λάπτοπ 10$. Εξωπραγματικό; Κι όμως υπάρχουν ήδη δύο σχέδια. Το εκτιμώμενο κόστος αυτή τη στιγμή ανέρχεται στα 47$ αλλά με την μαζική παραγωγή ελπίζουν να το ρίξουν στο επιθυμητό μέγεθος.
Φαντάζεστε όμως τι σημαίνει η επιτυχία ενός τέτοιου project; Πόσα μεγαθήρια της πληροφορικής θα δουν τα περιθώρια κέρδους τους να εξαφανίζονται; Μήπως αυτό μπορεί να γίνει όπλο του τρίτου κόσμου;