Tag Archives: SEO

Η αμφισβήτηση των προηγούμενων

Έχω φιλοξενήσει αρκετές φορές άρθρα του Βασίλη Δρόλια από το Channel Partnet γιατί έχουν πάντα ένα εισαγωγικό χαρακτήρα σε θέματα που άπτονται με social media και εταιρείες κι έτσι είναι χρήσιμα για νέους αναγνώστες και του blog μου αλλά και γενικώτερα. Το τελευταίο που μου έστειλε ο Βασίλης, και που παρατίθεται πιο κάτω, έχει όμως μια πρωτοτυπία: αμφισβητεί τρόπον τινά τα προηγούμενά του. Όταν το διάβασα είχα κάποιες ενστάσεις, αλλά θεώρησα ότι είναι καλύτερο να τις εκθέσω εδώ δημόσια κι έτσι να δώσω αφορμή για ένα ευρύτερο διάλογο.

Ιδού λοιπόν το  Back to the basics:

    Είναι μάλλον το πλέον  συνηθισμένο τα τελευταία δύο  χρόνια να διαβάζει κανείς άρθρα που  τονίζουν το πόσο σημαντικό είναι  το web 2.0 και οι τεχνικές μάρκετινγκ που στηρίζονται σε αυτό για την προώθηση των υπηρεσιών / προϊόντων μιας εταιρίας. Άλλωστε κι εγώ ο ίδιος τον τελευταίο χρόνο στο σύνολο των άρθρων που έγραψα εδώ ασχολήθηκα επί το πλείστον με αυτές τις τεχνικές σαν ένα τρόπο επέκτασης της προώθησης μιας εταιρίας στο  ίντερνετ.

    Όμως κάπου εδώ, θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω, σαν μορφή απολογισμού των τεχνικών  αυτών, για να διαπιστώσουμε με λύπη πως παρόλη την συνεχόμενη αρθογραφία λίγες – ή μάλλον ελάχιστες – είναι οι επιχειρήσεις που κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν κατάλληλα τις δομές του facebook ή του twitter π.χ. για να προωθήσουν μόνο με αυτόν τον τρόπο τα προϊόντα τους. Είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να είσαι η Red Bull με έναν τεράστιο προϋπολογισμό μάρκετινγκ που σου επιτρέπει να παίξεις – πετυχημένα – με το facebook, από το να είσαι μια απλή εταιρία υπολογιστών ή λογισμικού που προσπαθεί να πουλήσει τα προϊόντα της στο διαδίκτυο.

    Όπως γράψαμε σε προηγούμενο άρθρο η ουσία  του Web 2.0 μάρκετινγκ είναι η μετατόπιση του κέντρου βάρους από το κείμενο και το στατικό σάιτ στους ανθρώπους, στις κοινότητες που αυτο-οργανώνονται γύρω από ένα συγκεκριμένο προϊόν, υπηρεσία ή γενικότερη ανάγκη, και στην ουσία διαδίδουν το όνομα της εταιρίας μέσα από τις υπάρχουσες – συνήθως – πλατφόρμες. Η μετατόπιση αυτή στην ουσία έχει μειώσει την σημασία του σάιτ της εταιρίας και των κειμένων που βρίσκονται στα πλαίσια αυτού ενώ έχει αυξήσει την ‘δύναμη’ και την ‘εξουσία’ από την μια μεριά του κοινού, και από των διαφόρων εξωτερικών κέντρων – facebook, linkedin, friendfeed κλπ – πάνω στα οποία γίνεται η συγκέντρωση των κοινοτήτων.

    Όμως ακριβώς εδώ  θα πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά την διαδικασία σύμφωνα με την οποία ένας τυχαίος άνθρωπος, γνωρίζει αρχικά ένα προϊόν και σταδιακά μετατρέπεται σε σε πελάτη. Η επικέντρωση πάνω στις τεχνικές του Web 2.0 μπορεί μεν να είναι σημαντική αλλά η μανία σχετικά με αυτές είναι σαν να βλέπουμε μοναχά το δένδρο και να χάνουμε το δάσος. Και το δάσος στην συγκεκριμένη περίπτωση στηρίζεται στο γεγονός ότι όλες αυτές οι τεχνικές έχουν μεγαλύτερη συγγένεια με ένα awereness marketing του τύπου που έχουμε συνηθίσει από τις παλιότερες δεκαετίες σε τηλεόραση, ραδιόφωνο ή εφημερίδες και όχι στην λογική της κάλυψης μιας συγκεκριμένης – και συνήθως άμεσης – ανάγκης, η οποία έχει οδηγήσει χιλιάδες εταιρίες σε τεράστιες επιτυχίες μέσα από το Ίντερνετ.

    Η όλη ουσία είναι  πως το state of mind ενός χρήστη κάποιας πλατφόρμας Web 2.0 δεν είναι κατάσταση ανθρώπου που είναι έτοιμος να αγοράσει ένα προϊόν. Δεν είναι η κατάσταση που έχει ένας επισκέπτης στο σάιτ που φτάνει εκεί π.χ. μέσω μιας συγκεκριμένης ανάγκης που προσπαθεί να καλύψει και που είναι στην κυριολεξία έτοιμος να δώσει τον αριθμό της πιστωτικής του κάρτας αν πειστεί για την χρησιμότητα του προϊόντος και την ταύτισή του με τις δικές του ανάγκες (μεταξύ άλλων). Γι’ αυτό και πρωτογενής στόχος της εταιρίας είναι η εύρεση των συγκεκριμένων ανθρώπων που έχουν αυτήν την ανάγκη και η μετατροπή τους σε πελάτες στο πλαίσιο – ή όχι – του σάιτ της εταιρίας.

    Η προσήλωσή μας  στο Web 2.0 έχει στην ουσία απομακρύνει την εστίαση σε αυτόν τον τόσο σημαντικό σκοπό – ο οποίος δεν είναι καθόλου εύκολος ή άμεσος – και έχει σπρώξει δεκάδες εγκεφάλους στην κατανάλωση φαιάς ουσίας με σκοπό την συγκέντρωση κοινοτήτων χρηστών – με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.

    Είναι πραγματικά πιστεύω  η στιγμή να αντιληφθούμε όλοι πως  το Search Engine Optimization και οι άλλες άμεσες τεχνικές μάρκετινγκ μπορεί να έχουν δυσκολέψει μα δεν έχουν πεθάνει και εξακολουθούν να είναι σημαντικότατες για  την προώθηση και την εξάπλωση της εταιρίας στο Ίντερνετ. Είναι η στιγμή να αντιληφθούμε πως η ποιότητα υπηρεσίας και η ποιότητα της υποστήριξης των προϊόντων είναι πολύ πιο σημαντικές από τα δεκάδες ποστ σε ένα μπλογκ, τους εκατοντάδες ‘φαν’ στο facebook, τα χιλιάδες τουίτ στο twitter και πως η εξασφάλισή τους λειτουργεί σχεδόν από μόνη της σαν παράγοντας εξάπλωσης της εταιρίας σε όλες αυτές τις πλατφόρμες.

    Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ακόμη και  εμείς οι επαγγελματίες του χώρου, πως το Web 2.0  πέρα από την απίστευτη δημοσιότητα γύρω από το όνομά του και τις τεχνικές του, δεν είναι άλλο από ένα εργαλείο που μπορεί να μας βοηθήσει για την ανάπτυξη των υπολοίπων πιο παραδοσιακών αν θέλετε τεχνικών και όχι αυτοσκοπός όπως πολλές φορές φαίνεται να πλασάρεται.

    Ίσως να σας μπέρδεψα με το παρόν άρθρο που φαίνεται λίγο να αντιτίθεται σε όλα όσα  έχω αναφέρει από αυτές τις  σελίδες ως τώρα. Πιστεύω όμως πως δεν υπάρχει ουσιαστικά καμιά αντίθεση. Οι επιλογές e-marketing και προώθησης που έχει μια εταιρία στην διάθεσή της είναι πολλές. Η σωστή επιλογή του μίγματος των επιλογών που θα δώσει την μέγιστη προώθηση, σε συνδυασμό και με την άρτια λειτουργία των υπολοίπων τμημάτων της εταιρίας, δεν είναι κάτι το απλό ή το αυτονόητο, ούτε και κάτι που γίνεται τυχαία. Στο e-marketing δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές που μπορούν όλοι να χρησιμοποιήσουν. Η σωστή μείξη των ‘παλιών’ τεχνικών με τις – απαραίτητες πια – τεχνικές web 2.0 είναι ζήτημα που χρειάζεται εμπειρία, υπομονή και επιμονή για να δώσει αποτελέσματα. Για κανέναν λόγο όμως δεν θα πρέπει να μειώνεται αυθαίρετα η σημασία τμημάτων του μείγματος για χάρη άλλων.

Το μπλογκ του Δ. Αβραμόπουλου

Update: Το μπλογκ από τα νυν μπήκε στα προσεχώς, όπως πρόσεξε ένας σχολιαστής. Σωστά μεν, αλλά όλα τα σχόλια του κόσμου τι έγιναν; Τα έφαγε η μαργμάγκα;


Από μια, όχι και τόσο κολακευτική  αναφορά στο press-gr, αντιλήφθηκα την ύπαρξη του μπλογκ του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Ο λόγος που στέκομαι και γράφω γι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με πολιτική ή με το πρόσωπο του συγκεκριμένου πολιτικού, αλλά γιατί πιστεύω ότι το συγκεκριμένο μπλογκ είναι ‘μπλόγκ’ με εισαγωγικά.

Κι εξηγούμαι:

Ο κος Αβραμόπουλος επέλεξε να αναθέσει σε μια ελληνική εταιρεία κατασκευής ιστοσελίδων να του φτιάξει ένα μπλογκ, μάλλον για να διαφοροποιηθεί από τους πολιτικούς που  διαθέτουν όχι αυτόνομα μπλογκ, αλλά hosted σε κάποια γνωστή υπηρεσία. Η κατασκευή όμως μιας ιστοσελίδας δεν είναι κατασκευή μπλογκ.
Πέραν των βασικών μορφολογικών χαρακτηριστικών (ανάποδη χρονολογική σειρά στις καταχωρήσεις και δυνατότητα σχολιασμού) υπάρχουν μια σειρά από άλλα χαρακτηριστικά που κάνουν τα μπλογκ αυτό που είναι και που  δεν συναντάει κανείς στην ιστοσελίδα αυτή. Χαρακτηριστικά που έχει στη διάθεσή του άκοπα ο κάθε μπλόγκερ, παλιός ή νέος, που φτιάχνει ένα μπλογκ στις τρεις γνωστές στην Ελλάδα πλατφόρμες  (blogger, wordpress, pathfinder);

Επιλέγω τέσσερα πολύ βασικά  για να εξηγήσω αυτό που λέω.

  • Feed Το μπλογκ του κου Αβραμόπουλου δεν διαθέτει feed, ή τουλάχιστον δεν παρέχεται σε κάποια ορατή θέση. Πως ακριβώς περιμένει να παρακολουθούν τα ‘ποστ’ του ο κος Αβραμόπουλος ή ο κάθε πολιτικός που θα τον μιμηθεί (γιατί είμαι βέβαιος ότι θα δούμε κι άλλα τέτοια);  Τρέχοντας κάθε μέρα στη διεύθυνσή του μήπως κι  έγραψε κάτι; Ούτε καν σε έναν aggregator δεν θα εμφανίζεται. Συγκρίνετε αυτό με το μπλογκ του συναδέλφου του υπουργού κου Κ. Χατζηδάκη στον blogger. Το μπλογκ του κου Χατζηδάκη μπορεί να μην έχει σελίδες με βίντεο και φωτογραφίες (που εύκολα άλλωστε μπορεί να προσθέσει) αλλά επιτελεί απείρως καλύτερα την βασική του λειτουργία: να στέλνει το πολιτικό μήνυμα σε όσο δυνατόν σε περισσότερους και με τη μικρότερη δυνατή ενόχληση. Το μπλογκ δεν είναι προσωπική ιστοσελίδα. Είναι ένα μέσο διαλόγου κι ενεργούς συνδιαλλαγής με τους netizens και στην περίπτωση ενός πολιτικού, με την κοινωνία γενικώτερα.
  • SEO Οκ, θα μου πείτε. Δεν θα τον βρίσκουν από το feed τον κο Αβραμόπουλο. Θα τον βρίσκουν μέσω των μηχανών αναζήτησης. Αμ δε! Αναφέρω ένα στοιχειώδες SEO χαρακτηριστικό που λείπει, για παράδειγμα:
  • Ο τίτλος όλων των σελίδων (στα μάτια του browser και του GoogleBot) είναι ο ίδιος: “Blog – Δημήτρης Αβραμόπουλος. Αυτό γιατί προφανώς στο template των σελίδων το title tag δεν ενημερώνεται δυναμικά αλλά είναι hard coded :
    <TITLE>Blog - Δημήτρης ΑβραμόπουλοςTITLE>

    Όποια λοιπόν σελίδα του ‘μπλογκ’ και να βρει το GoogleBot θα την καταχωρήσει μ’ αυτό τον ελάχιστα περιγραφικό τίτλο. Τι ιεράρχηση και τι θεματικότητα μπορεί να προκύψει από κάτι τέτοιο;

  • Συμμόρφωση σε Trackback/Pingback  πρωτόκολλα:  Μια ουσιαστική λειτουργία των μπλογκ είναι ότι μέσα από τα  Trackback/Pingback ενημερώνεται ο μπλόγκερ για το πότε γράφουν άλλοι κάνοντας αναφορά σε κάποιο ποστ του. Στην περίπτωση ενός πολιτικού είναι εκ των ουκ ανευ να γνωρίζει κάτι τέτοιο και βέβαια να απαντά. Στο συγκεκριμένο μπλογκ δεν υπάρχει καμία ένδειξη τέτοιας δυνατότητας.
  • Στοιχεία  σχολιαστών: Η φόρμα καταχώρησης σχολίων (με τον πομπώδη τίτλο “Οι πολίτες εκφράζουν την άποψή τους”) αποτελείται από δύο πεδία: ένα απλό πεδίο text για το όνομα και ένα textarea για το σχόλιο. Στην πράξη αυτό ισοδυναμεί με  ανώνυμα σχόλια. Γιατί αν οι σχολιάζοντες είναι μπλογκερ ή διαθέτουν κάποια διεύθυνση ηλ. ταχυδρομείου, αυτά τα στοιχεία ούτε ζητούνται και κατά συνέπεια ούτε αξιοποιούνται. Το χειρότερο όμως είναι η εντύπωση που αφήνει αυτός ο τύπος σχολιασμού στο τυχαίο περαστικό: θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι fake σχόλια, φτιαγμένα από ένα επιτελείο έτσι ώστε να φαίνεται ότι το μπλογκ έχει κίνηση. Αυτό καθιστά το μπλογκ ελάχιστα πειστικό και μάλλον διώχνει τον καλοπροαίρετο σχολιαστή.
  • Τα μπλογκ είναι ένα μεγάλο χαρτί δημοκρατίας που μπορούν να παίξουν οι πολιτικοί. Είναι όμως ένα δύσκολο χαρτί και απαιτεί κάποια ενημέρωση πριν αποφασίσει κανείς να το ρίξει. Γιατί μπορεί και να του γυρίσει μπούμερανγκ…