Tag Archives: social media

Η ανωνυμία στα κοινωνικά δίκτυα

mask

Είχαμε ένα παραλίγο συναγερμό χτες με την πληροφορία και τη συνακόλουθη διάψευσή της ότι πρόκειται να επανέλθει η ρύθμιση για την δημοσιοποίηση των στοιχείων των διαχειριστών των μπλογκ.

Κι ενώ έχει παρέλθει ένας χρόνος ήδη, από την αντίστοιχη περσινή φημολογία, κινητοποίηση και διάψευση, το θέμα νομίζω πλέον έχει μετατεθεί. Όχι επί της ουσίας, αλλά καθαρά ποσοτικά.

Η μεγάλη μερίδα του social web είναι τα social networks, με το facebook να έχει την πρωτοκαθεδρία.

Πως αντιμετωπίζουμε το θέμα της ανωνυμίας ή καλύτερα της ψευδωνυμίας στα κοινωνικά δίκτυα;  Άποψη μου; Αρνητικά!

Κι αυτό γιατί ενώ η ανωνυμία στα  social media έχει σκοπό να περιφρουρήσει  την ελευθερία του λόγου, η συμμετοχή σε ένα κοινωνικό δίκτυο δεν γίνεται πρωτευόντως για λόγους έκφρασης αλλά για λόγους σύναψης νέων ή επιβεβαίωσης παλαιών σχέσεων.

Μια σχέση για να διέπεται από εμπιστοσύνη και για να είναι ισοβαρής όσο το δυνατό, δεν μπορεί να ενέχει ένα μέλος το οποίο αποκαλύπτεται πλήρως κι ένα άλλο το οποίο ‘φοράει μάσκα’.  Γιατί η σχέση πάντα είναι προσωπική. Και για να παίξουμε και λίγο με τις λέξεις, απαιτεί δηλαδή να φαίνεται ένα πρόσωπο. Να φαίνεται. Όχι να κρύβεται.

Τα παραπάνω έρχονται σαν επακόλουθο όχι τόσο μιας θεωτηρικής αναζήτησης, όσο μιας αύξουσας δυσαρέσκειας που νοιώθω από τις συναλλαγές μου στα κοινωνικά δίκτυα με ‘μασκοφορεμένους’. 

Στην περίπτωση οργανισμών κι εταιρειών που δημιουργούν αντίστοιχους  λογαριασμούς, δεν έχεις, βέβαια,  την ίδια στάση ή απαίτηση, αν και, όπως έγραφα τις προάλλες, διάκειμαι ευνοϊκώτερα προς τις εταιρείες και τους οργανισμούς των οποίων ξέρω, το υπεύθυνο για την λειτουργία τους χρήστη/ φυσικό πρόσωπο, παρά σ’ όσους συμπεριφέρονται σαν bots.

Αναμένω ένα αντίλογο του τύπου  ‘άμα δίνεις όλα τα πραγματικά σου στοιχεία, το δίκτυο σε φακελώνει’, αλλά μην ξεχνάμε ότι τα δίκτυα είναι opt in.  Αν φοβάσαι κάτι τέτοιο μην γίνεσαι μέλος. Δεν έχει νόημα όμως να είσαι με το μισό πόδι μέσα.

Δεν ξέρω. Δεν έχω τελείως αποσαφηνίσει τις σκέψεις μου στο θέμα. Είναι πιο πολύ μια συναισθηματική στάση/αντίδραση. Εσείς τι λέτε;

Η φωτό είναι του flyzipper από το flickr.

Reblog this post [with Zemanta]

Ο Google Reader στην έρευνα του Sync

Συνεχίζοντας την ανάγνωση της έρευνας του Sync έφτασα στο κομμάτι της datamine.it.
Διαβάζοντας το report της Datamine.it κι ανατρέχοντας στους διάφορους κανόνες συσχετίσεων (γιατί κανόνες αλήθεια;) , εντύπωση μου έκανε η συχνή αναφορά στον Google Reader.
Αντιγράφω παρακάτω τους σχετικούς κανόνες (4 από τους 19, ήτοι ποσοστό κάτι λίγο πάνω από 20%):

  • Rule 6: if the blogger uses only the social web service ‘twitter’ then he often uses the service ‘google reader’ with a certainty of 76%.
  • Rule 8 suggests that ‘google reader’ is also preferred by the 75% of the bloggers who don’t often use ‘facebook’ and ‘you-
    tube’ or another social web service
  • Rule 16 suggests, with a certainty of 70%, that bloggers who often use the web service ‘buzz’, are also expected to utilize
    the ‘google reader’ web service.
  • Rule 17 : Among the responders who consider the number of readers as an important success metric and also blog about technology, 70% of them also use ‘google reader’.

Ο πρώτος κανόνας μου φαίνεται κακοδιατυπωμένος γιατί αυτό το ‘only’ αποκλείει τη συσχέτιση για την οποία μιλάει ο κανόνας γι αυτό θεωρώ από δω και μπρος ότι απλά δεν υπάρχει.

Πόσους όμως αφορά ο Google Reader;

Από το γράφημα των απαντήσεων της έρευνας βλέπουμε ότι τον χρησιμοποιεί το 37% των μπλόγκερ που απάντησαν.

sync_greader

Αυτό το 37% της μπλογκόσφαιρας (το στρογγυλεύω στο 40) είναι ένα ιδιαίτερο κομμάτι της: είναι αυτό που καταναλώνει και διακινεί ενεργά την πληροφορία.

Από που βγαίνει αυτό το συμπέρασμα; Καταρχήν από την έντονη συσχέτιση twitter, που είναι ένα κατεξοχήν μέσο μοιράσματος πληροφορίας και του Google Reader, που είναι ένα μέσο συλλογής της (κανόνας 6).

Έπειτα από την αρνητική συσχέτιση με το facebook ή το youtube που έχουν περισσότερο χαρακτήρα διασκέδασης παρά ενημέρωσης (κανόνας 8).

Για τον κανόνα 16 δεν υπάρχει μόνο απλή συσχέτιση: το buzz είναι καλωδιωμένο με τον google reader με την έννοια ότι τροφοδοτείται αυτόματα από τις επιλογές συγκεκριμένων αναγνωστών του Google Reader και τις αξιολογεί/βαθμολογεί δηλαδή τις φιλτράρει ως προς τη σημαντικότητα.

Τέλος, ο κανόνας 17 μας λέει ότι η αναγνωσιμότητα είναι μέτρο επιτυχίας κι άρα αξία για την παραπάνω μερίδα των blogger.

Ποιό είναι το πρακτικό συμπέρασμα; Αν θέλει κανείς να διασπείρει πληροφόρηση μέσα από τα ελληνικά social media, μάλλον πρέπει να προσεταιριστεί αυτήν την μερίδα της μπλογκόσφαιρας.

Θα είχε περαιτέρω αξία να μπορούσαν να εντοπιστούν συγκεκριμένες ομάδες μέσα σ’ αυτή τη μερίδα, και να προσδιοριστούν τα χαρακτηριστικά τους, γιατί έτσι θα διαφαινόταν κι ‘χρωματισμός’ της πληροφορίας απ’ αυτή τη διακίνηση.

Reblog this post [with Zemanta]

Συνέδριο για τα Social Media

image001Πριν ένα χρόνο περίπου σκεφτόμουνα πως αυτό που θα έδινε μια ώθηση στα social media στην Ελλάδα θα ήταν ένα συνέδριο με μεγάλη συμμετοχή κι απήχηση. Είχα μάλιστα κάνει κάποιες πρώτες απόπειρες συνεννόησης για τη διοργάνωσή του αλλά, ως συνήθως, μ’ έφαγε η καθημερινότητα.
Εν τω μεταξύ, το φαινόμενο facebook (και πιο πρόσφατα το twitter) άλλαξε ριζικά το τοπίο, κι από τα μερικές χιλιάδες μπλογκ με άγνωστο αριθμό αναγνωστών, έχουμε πλέον ένα κοινωνικό δίκτυο στο οποίο συμμετέχει το 10% περίπου του ελληνικού πληθυσμού.
Η διάσταση αυτή και μόνο χρήζει μιας νέας έρευνας, που δεν θα επικεντρώνεται στα blog ή στην citizen journalism διάστασή τους, αλλά θα προσπαθήσει να φωτίσει το φαινόμενο από όλες τις πλευρές. Ειδικά η σχέση των social media με τον χώρο των επιχειρήσεων είναι ένα θέμα που υπάρχει διστακτικότητα κι άρνηση κι από τη μεριά των εταιρειών κι από την μεριά των καταναλωτών, να θιχτεί.
Εδώ και λίγους μήνες τη ιδέα του συνεδρίου την ενστερνίστηκαν επαγγελματικές ομάδες κι εταιρείες του χώρου της επικοινωνίας, και σε συνεργασία με το Πάντειο και Οικονομικό  Πανεπιστήμιο  έβαλαν το νερό στ’ αυλάκι για να λάβει χώρα ένα τέτοιο γεγονός.

Και για να μην είναι το συνέδριο σκέτη θεωρητικολογία, δρομολόγησαν και μια ποσοτική έρευνα με τη βοήθεια μιας γνωστής εταιρείας δημοσκοπήσεων (ΜΡΒ).

Κι αν δεν έχετε ακόμα αντιληφθεί που αναφέρομαι, μιλάω βέβαια για το συνέδριο που διοργανώνει το Ινστιτούτο Επικοινωνίας.  Αντιγράφω από το δελτίο τύπου:

Το Ινστιτούτο Επικοινωνίας πραγματοποιεί την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009, στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, ώρες 09.30-16.30, ημερίδα με τίτλο «SOCIAL MEDIA & ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ». Στην Ημερίδα θα παρουσιαστούν τα ευρήματα της ad hoc έρευνας που διεξήγαγε το ΙΕπ σε συνεργασία με το Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού, του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών, το τμήμα Marketing & Επικοινωνίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και την MRB Hellas, για τα social media στην Ελλάδα, καθώς και άλλα στοιχεία ερευνών για τη χρήση των social media στον ελλαδικό και τον διεθνή χώρο.


Στο συνέδριο και την έρευνα κλήθηκα να δώσω και τη δική μου μικρή συνδρομή: σχολιάζοντας το προτεινόμενο ερωτηματολόγιο και παρουσιάζοντας κάποιο θέμα κατά το συνέδριο.
Αλλά ο λόγος του ποστ δεν είναι η σχετική αυτοδιαφήμιση. Έχω αρκετά πράγματα να γράψω και να πω, αλλά περιορίζομαι προς το παρόν στην ανακοίνωση για να επανέλθω επί της ουσίας σε επόμενο ποστ.

Ακολουθεί μικρό βίντεο από τη σχετική συνέντευξη τύπου.

Reblog this post [with Zemanta]

Ζητούνται bloggers

Web 2.0 Landscape
Image by vincos via Flickr

Εντάξει, λίγο προβοκατόρικος ο τίτλος, το παραδέχομαι. Αλλά καθώς πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια αυτού του μπλογκ σκεφτόμουνα πως μια επιστροφή στις ρίζες κρίνεται απαραίτητη.

Θυμίζω ότι το metablogging ξεκίνησε φιλοδοξώντας να είναι ένα ομάδικό μπλογκ. Γρήγορα διολίσθησε στο ‘ατόπημα’ της παρακολούθησης της τεχνολογίας και γι αυτό έμεινα σχεδόν μόνος με την περιστασιακή παρέα του  Jago και της Ροδιάς (που τελευταία ούτε να δει το μπλογκ δεν μπορεί λόγω vivodi) κι έτσι κάπου το metablogging ταυτίστηκε με μένα. Ίσως και να το επιδίωξα σε κάποιες φάσεις.

Η αλήθεια είναι ότι το να συντηρείς ένα θεματικό μπλογκ είναι δύσκολη υπόθεση. Και δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός. Αυτό που ήθελα όταν το ξεκίνησα ήταν να γίνει απλώς ένα βήμα που να συγκεντρώνει απόψεις και ειδήσεις για το blogging. Έπειτα επεκτάθηκα σ’ όλα τα social media και γενικά το web 2.0 κι εκεί παραμένω ως σήμερα. Θα ήθελα όμως να ξανανοίξω τις πόρτες και να προσκαλέσω κόσμο να γράψει εδώ.  Γιατί;  Για λόγους πληρότητας και σφαρικότητας βασικά, μιας και η μπλογκόσφαιρα έχει μεγαλώσει και δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να ισχυριστεί ότι την παρακολουθεί.

Όσοι λοιπόν ενδιαφέρεστε, είτε για μόνιμη συνεργασία γενικής μορφής, είτε σε κάποιο ειδικό θέμα, είτε  απλά έχετε σκεφτεί ή δει ή διαβάσει κάτι που νομίζετε ότι θα είχε ενδιαφέρον να το μοιραστείτε με το κοινό του metablogging κι όχι με το κοινό του μπλογκ σας (μόνο),  στείλτε ένα μήνυμα για να συζητήσουμε τα περαιτέρω.

Reblog this post [with Zemanta]

Tα social media στη Γάζα

Ο Αστέρης Μασούρας αναδημοσιεύει στο μπλόγκ του ένα άρθρο του που είδε το φως της δημοσιότητα στο New Europe και στο οποίο πραγματεύεται την χρήση των social media στην κάλυψη της κρίσης στη Γάζα.

Ο Αστέρης, ο οποίος τον τελευταίο καιρό με τη δράση του έχει γίνει ο ίδιος ένα μικρό πρακτορείο ειδήσεων στο twitter, αφού κάνει μια αναδρομή στην χρήση των social media στις διάφορες διεθνείς κρίσεις και περιστάσεις, περιγράφει τις κύριες πηγές για την περίπτωση της Γάζας με ειδική έμφαση στο twitter.

Από τη μεριά των Ισραηλινών:

Από τη μεριά των Παλεστινίων:

  • H δημοσιογράφος μητέρα και μπλόγκερ Laila El-Haddad (Gazamom στο  Twitter)  κι οι ανώνυμοι gazanews, tweetsfromgaza

πάλι στο twitter.

Αλλά και παραδοσιακά ή πιο νέα διεθνή μέσα ενημέρωσης, χρησιμοποιούν λογαριασμούς στο twitter όπως ο  AJGaza

του Al Jazeera, του μόνο διεθνούς ειδησεογραφικού οργανισμού με επιτόπια παρουσία στη Γάζα καθώς και το νεόκοπο @BreakingNewsOn.

Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο, του οποίου μικρή περίληψη έκανα εδώ, για χάρι όσων δεν μιλάνε Αγγλικά.

Ο λογαριασμός του Αστέρη στο twitter είναι http://twitter.com/asteris

To 2008 animated!

Σκάρωσα ένα μικρό βιντεάκι με τα κύρια (πολύ υποκειμενικά επιλεγμένα) σημεία της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, των social media και του web 2.0.
Ελπίζω να βρω χρόνο και κέφι και για μια πιο σοβαρή αναφορά κι ανάλυση.
Έχω χρησιμποιήσει κυρίως φωτογραφίες από το Flickr, δικές μου και φίλων. Για αναλυτική αναφορά ,εδώ.

Reblog this post [with Zemanta]

Συνέντευξη στο Knowhow

Το Knowhow, για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί, δημοσιεύει τις τελευταίες μέρες τις απόψεις διαφόρων blogger σε μια σειρά από κοινά ερωτήματα. Πέμπτος στη σειρά είμαι εγώ. Στο βαθμό  που σας ενδιαφέρει το πως βλέπουν οι bloggers τα social media και την μπλογκόσφαιρα,  μπορεί να βρείτε αυτές τις συνεντεύξεις  χρήσιμες.

Δεν ξέρω ούτε πως επιλέχτηκα, ούτε πόσοι, ούτε ποιοί άλλοι έχουν επιλεγεί.  Επειδή είχα δει όμως να δημοσιεύουν άλλοι ήδη τις απόψεις τους, απάντησα αρκετά πιο ελεύθερα, έως εκτός θέματος σε κάποια σημεία για να μην επαναλαμβάνουμε όλοι τα ίδια και τα ίδια. Το κείμενο της συνέντευξης ακολουθεί παρακάτω.

1. Ποια είναι η εικόνα που έχετε εσείς για τα ελληνικά social media σήμερα;

Η ίδια που έχω για τα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα: ακολουθούν τις διεθνείς τάσεις με καθυστέρηση και με στρεβλώσεις. Ενώ τα social media παγκοσμίως έπαιξαν το ρόλο ενός «αντάρτικου» απέναντι στην κατευθυνόμενη από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα ενημέρωση που πρόσφεραν τα παραδοσιακά media, πράγμα που, κάπως ρομαντικά, συνέβη αρχικά  κι εδώ, σταδιακά, τα πιο πετυχημένα  μετεξελίχθηκαν σε μορφώματα που έχουν αρκετές ομοιότητες με τα παραδοσιακά media. Αποτέλεσμα;  Ήδη να έχει ξεκινήσει έξω η συζήτηση για το μέλλον τους και την αξία τους, με πολλές υπερβολές μεν αλλά και με αρκετές σωστές κριτικές θεωρήσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε μια διόρθωση.

Κι εδώ μπαίνει η ελληνική στρέβλωση: παρατηρούμε τον τελευταίο χρόνο στη χώρα μας, μια προσπάθεια συγκαλυμμένου αποικισμού των νέων μέσων κι ειδικά της μπλογκόσφαιρας, από κέντρα και φορείς των παραδοσιακών μέσων, που βασικά επιδίδονται σε ασκήσεις επιρροής και πολιτικής δύναμης. Το κακό είναι ότι ο πολύς κόσμος, και κυρίως ο εκτός διαδικτύου κόσμος, έμαθε τα blogs μέσα από αυτούς τους «εκπροσώπους» τους και ο κίνδυνος είναι να απορρίψει τα πάντα εν ονόματι της αντίθεσής του μ’ αυτά, ή, χειρότερα, να ενστερνιστεί ως social media μόνο αυτές τις μορφές των κρυπτοδημοσιογραφικών πολιτικών μπλογκ. Για μένα το να φοράει λύκος την στολή προβάτου είναι απλά προοίμιο κάποιου φασισμού.

Δίπλα σ’ αυτά υπάρχουν δύο ομάδες ανθρώπων που εμπλέκονται στα νέα μέσα, διακριτές και ξεχωριστές: οι μοναχικοί καβαλάρηδες που συνεχίζουν τον δρόμο και τον τρόπο των πρωτοπόρων, κι οι νέοι επιχειρηματίες που προσπαθούν να καινοτομήσουν στον χώρο που λέγεται web 2.0. Προς το παρόν οι πρώτοι τα καταφέρνουν καλύτερα.

2. Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, αλλά και γενικότερα των social media στην Ελλάδα;

Οι στρεβλώσεις που ανέφερα παραπάνω είναι η κυρίαρχη ιδιαιτερότητα. Από κει και πέρα, έχουμε αναμενόμενες ιδιαιτερότητες: μια χώρα μικρή, ‘ανάδελφη’ γλωσσικά, που αναγκαστικά είναι ρηχή σε περιεχόμενο, και που δεν μπορεί να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις τα διεθνή μεγαθήρια. Το φαινόμενο facebook ας πούμε, είναι κάτι πρωτόγνωρο. Γιατί και στο παρελθόν υπήρχαν site με μεγάλη επισκεψιμότητα (in.gr) αλλά μικρή συμμετοχή. Στο facebook παρατηρείται για πρώτη φορά μια τόσο μαζική συμμετοχή Ελλήνων σε κάποιο φαινόμενο του διαδικτύου. Και δεν είναι κάτι που μένει στο διαδίκτυο: είναι θέμα συζήτησης στις παρέες, σημείο συλλογής πληροφοριών για εταιρείες, μάρκετινγκ, κτλ. Δεν πιστεύω ότι κάτι ανάλογο μπορεί να επιτευχθεί από τα στενά ελληνικά social networks. Αν πρόκειται να δούμε κάτι να γεννάται εδώ που να έχει βάρος και σημασία, θα πρέπει να είναι κάτι που θα έχει πρώτα στοχεύσει και καταξιωθεί στην διεθνή σκηνή.

3. Πώς βλέπετε να ανταποκρίνεται το κοινό στις προσπάθειες των Ελλήνων bloggers;

Νομίζω ότι υπάρχει μια μεγάλη μερίδα κόσμου που διαβάζει blogs πια. Είτε για προσωπική ευχαρίστηση, είτε για ενημέρωση. Δεν διαφέρουμε πολύ από άλλες χώρες ως προς αυτό και μάλλον πρέπει να θεωρηθεί σαν φυσικό επακόλουθο της εξάπλωσης της ευρυζωνικότητας. Όμως το σημαντικό δεν είναι αυτό. Το σημαντικό είναι ότι σταδιακά τα social media ωθούν τον κόσμο σε συμμετοχή. Το είδαμε πέρσι στις κινητοποιήσεις για τις πυρκαγιές, αλλά κυρίως, το βλέπουμε σε μικρότερες κλίμακες συνέχεια. Το παράδειγμα της επιτυχίας του OpenCoffee είναι μια απ’ αυτές τις κινητοποιήσεις που νομίζω θα έχουν επιπτώσεις.

Έχουμε λοιπόν μια αφύπνιση τους ενδιαφέροντος για τα κοινά μέσα από τα social media, και μια νέα κοινωνικότητα. Σας μιλάω εκ πείρας: η απόφαση να συναντήσεις για καφέ κάποιους δικτυακούς, ως τότε, φίλους, είναι ένα  πρώτο βήμα για μεγαλύτερη συμμετοχικότητα.

Για μένα επιτυχία της μπλογκόσφαιρας είναι ακριβώς αυτό: όχι να γεννήσει μερικούς νέους bloggers ροκ σταρ, αλλά να προσελκύσει όλο τον κόσμο. Να έχει ο καθένας το blog του όπως έχει το τηλέφωνό του, και μέσα απ’ αυτό να μιλάει, να λέει τη γνώμη του, να μοιράζεται και να επικοινωνεί.

4. Ποια προβλέπετε ότι θα είναι η εικόνα των ελληνικών social media μέσα στην επόμενη διετία;

Δύσκολο να πω. Νομίζω ότι σταδιακά θα δούμε μια υστέρηση της μπλογκόσφαιρας σε σχέση με τα άλλα social media. Ήδη παρατηρούμε τις πρώτες προσπάθειες στον χώρο του βίντεο και της τηλεόρασης και τελευταία βλέπω κι ένα αναζωπυρούμενο ενδιαφέρον για τα podcast. Αλλά ακόμα δεν έχουμε κάτι που θα μας δώσει μια ένδειξη αν αυτό το τεράστιο κοινωνικό φαινόμενο – πείραμα θα οδηγήσει κάπου και θα έχει επιτυχία. Το σίγουρο είναι πως δεν θα γυρίσουμε πίσω. Απλά, δεν ξέρω αν το μέλλον είναι αυτό ή δεν έχει εφευρεθεί ακόμα.

Reblog this post [with Zemanta]

Social Media Tales: ένα συνέδριο κι η σφαγή των αμάχων

Είναι βράδυ Τρίτης, κι είμαι πολύ κουρασμένος μετά από την εξάωρη οδήγηση με την ψυχή στο στόμα (:το αυτοκίνητο έβγαλε ένα πρόβλημα) για να γράψω την αποτίμηση για το Συνέδριο Συμμετοχικής Δημοσιογραφίας, όπως κανονικά θα όφειλα να κάνω. Κι αν τ’ αφήσω γι αύριο θα είναι μάλλον για αύριο το βράδυ και θα είναι μπαγιάτικο θέμα πια.

Αλλά επειδή διάβασα επί τροχάδην τα ποστ που εν είδει ομοβροντίας έβαλαν κατά του συνεδρίου, όχι αδικαιολόγητα σε πολλά σημεία, κι επειδή τα σκάγια συνήθως πληγώνουν τους αμάχους που δεν τα αναμένουν ή δεν ξέρουν πως να φυλαχτούν, θέλω να πω δυο τρία πράγματα γι αυτούς τους αμάχους.

Το συνέδριο, ή ότι άλλο ήταν, ξεκίνησε από μια ιδέα φοιτητών  και σαν τέτοιο θα πρέπει να σταθμίζεται (για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν θυμάμαι αν ήταν το συνέδριο ή η live τηλεοπτική κάλυψη ιδέα τους, οπότε κρίνετε αναλόγως).

Η προετοιμασία για την υλοποίησή του ξεκίνησε υπό την επίβλεψη της κας Σοφίας Ιορδανίδου από την άνοιξη.

Στα πλαίσια της προετοιμασίας τα παιδιά έκαναν την έρευνα για την χρήση των νέων μέσων στα Πανεπιστήμια (session που δεν παρακολούθησα γιατί είχα πάει για φαϊ) αλλά που απ’ ότι μου έλεγαν, είχε  ενσωματώσει πολύ δουλειά κι ιδρώτα από μέρους τους.

Εργάστηκαν επίσης για όλες τις οργανωτικές λεπτομέρειες της ημερίδας της Θεσσαλονίκης (δεν ξέρω τι έγινε στην ΑΘήνα) κι έτσι είχαμε φοιτητές που κάλυπταν τα διαλλείματα με τηλεοπτικές ανταποκρίσεις, που έτρεχαν πάνω κάτω στην αίθουσα ασταμάτητα προσπαθώντας να καλύψουν τις πολλές τεχνικές ελλείψεις για τις οποίες ούτε γνώση, ούτε αρμοδιότητα είχαν, εκτελούσαν χρέη ρεσεψιόν και πολλά άλλα.

Οι περισσότεροι είχαν ξυπνήσει από τα μαύρα χαράματα για να πάνε στο χώρο να ετοιμαστούν.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν, κάτι που προκάλεσε και τη μεγάλη καθυστέρηση στην έναρξη δυστυχώς οφειλόταν στην επιλογή τρόπου μετάδοσης του live stream. Συγκεκριμένα η επιλογή  τους ήταν να γίνει μέσω πανεπιστημιακού media server. Όταν είχα ρωτηθεί σχετικά τους είχα προτείνει να χρησιμοποιήσουν μια από τις ελεύθερες υπηρεσίες γι αυτή τη δουλειά, γιατί και πιο social τρόπος ήταν, και γιατί διαθέτουν fault tolerance και bandwidth που δεν διαθέτει το πανεπιστήμιο αλλά και γιατί δεν απαιτούν ένα sys admin παρόντα. Υιοθέτησαν την πρόταση μου αλλά μόνο ως backup λύση.

Κι εδώ μπαίνουν στη σκηνή οι άλλοι ήρωες της υπόθεσης, ο Μανώλης κι ο Γιώργος, τα παιδιά του blogchannel που ξελάσπωσαν το θέμα της μετάδοσης, που οδήγησαν την εικόνα του τηλεοπτικού συνεργίου στο κανάλι που έστησαν στο mogulus. Το blogchannel είχε συμφωνήσει να παρευρίσκεται είτε για εναλλακτική μετάδοση, είτε για μιας απλούστερης μορφής δική του.

Δείτε λοιπόν το ενδιαφέρον της σημειολογίας εδώ:

Ενώ το στήσιμο του συνεδρίου είναι σε μηντιακά πρότυπα  (τηλεοπτικό σαλονάκι συζητήσεων σε υπερυψωμένη σκηνή, κάτι σαν γιγαντοοθόνη, με βασιλική πολυθρόνα για τον συντονιστή, τηλεοπτικό βαν με επαγγελματίες και τέσσερεις κάμερες), πράγματα που για τους μπλογκερς μπορεί να λειτούργησαν σαν κόκκινο πανί λόγω των μοιραίων συνειρμών, αλλά που για τους φοιτητές ήταν εκπαίδευση (και μη βιαστείτε να το θεωρήσετε κατήχηση) στην τηλεόραση, τελικά, η εκδήλωση σώζεται από τα φτωχά, τα τσάμπα, τα λαϊκά media, κι από δύο αφανείς καλεσμένους εκπροσώπους ενός μικρού startup που ελάχιστοι πλην μπλογκερ γνωρίζουν. Δεν είναι αυτό ιστορία άξια να ειπωθεί; Δεν έχει μια θέση μέσα στη μικρή μυθολογία των ελληνικών social media; Κάτι που θα αξίζει να το αναφέρουμε στα επόμενα συνέδρια σαν case study;

Αυτά.

Για την εμπόλεμη ζώνη ακολουθείστε τα παρακάτω μονοπάτια:

Reblog this post [with Zemanta]

Ο πάπας στο … Qik

Στο παρελθόν έχω γράψει για την βασίλισα της Αγγλίας στο Youtube, για την βασίλισα της Ιορδανίας στο Youtube. Επίσης είναι γνωστό ότι κι ο πρωθυπουργός της Αγγλίας έχει κανάλι στο Youtube.

Όμως είναι το Βατικανό κι ο πάπας τελικά που κάνουν την τρίπλα στα social media, ανοίγουν κανάλι στο Qik, και θα αρχίσουν να αναμεταδίδουν τις περιοδίες του πάπα, ξεκινώντας από την επίσκεψή του στην Αυστραλία στις 15/7.
Για όσους δεν γνωρίζουν το qik, πρόκειται για μια υπηρεσία που επιτρέπει το live streaming από κινητό.
Είπατε τίποτα;
Qik phone God!

[via]