Tag Archives: Social network

Twitter για εταιρική χρήση

Από τον παλιό guest blogger  Βασίλη Δρόλια, ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Channel Partner.

Στο παρελθόν ασχοληθήκαμε διεξοδικά με τις πιθανές εταιρικές χρήσεις ενός μπλογκ στο πλαίσιο προώθησης του ονόματος και των υπηρεσιών μιας εταιρίας. Η εξέλιξη του φαινομένου των μπλογκ τα έχει ουσιαστικά καθιερώσει σαν ένα εντελώς συνηθισμένο και απαραίτητο εργαλείο για την πλειονότητα των εταιριών μια που τα πλεονεκτήματα πλέον στην χρήση του σαν εργαλείου επικοινωνίας και προώθησης είναι εμφανώς πολλά περισσότερα από τα πιθανά μειονεκτήματα – που συνήθως έχουν σχέση με την επένδυση χρόνου που απαιτεί ένα μπλογκ.

Πέρα όμως από την χρήση ενός μπλογκ, η νέα μεγάλη λέξη στον χώρο του web 2.0 και σίγουρα το μοντέλο που έχει γνωρίσει την μεγαλύτερη ανάπτυξη τελευταία (που φτάνει το εντυπωσιακό 1400%) είναι το twitter (http://ww.twitter.com). Αν και συνήθως χαρακτηρίζεται ως μικρο-μπλογκιν, το  twitter παρουσιάζει κάποιες σημαντικές διαφορές σε σχέση με ένα συνηθισμένο μπλογκ, τόσο στην φιλοσοφία της χρήσης του, στην έννοια της κοινωνικής ομάδας που δημιουργεί, καθώς και της μεθόδου με την οποία χρησιμοποιείται από τους χρήστες.

Ουσιαστικά το twitter είναι ή απλή αναφορά μέσα σε δυο-τρεις προτάσεις  (140 χαρακτήρες) της στιγμιαίας ‘κατάστασης’ του προσώπου που το χρησιμοποιεί. Αυτό το SMS του internet φτάνει να έχει σήμερα 55 εκατομμύρια επισκέψεις από χρήστες κάθε μήνα και να θεωρείται γενικά σαν το πιο σημαντικό εκκολαπτόμενο εργαλείο web 2.0 για προσωπική χρήση. Δεκάδες εφαρμογές συνδέουν το twitter με το κινητό τηλέφωνο του χρήστη (ώστε να μπορούν να γίνονται τα  tweets με ένα απλό SMS π.χ.) μα και με άλλες εφαρμογές web 2.0 (για παράδειγμα ένα νέο κείμενο στο μπλογκ του χρήστη ανεβαίνει αυτόματα στο tweeter μα ταυτόχρονα ενημερώνει τις προσωπικές σελίδες του στο facebook). Υπό μία έννοια το twitter παίζει και έναν ρόλο ‘ολοκλήρωσης’ όλων των υπόλοιπων web 2.0 εφαρμογών τις οποίες χρησιμοποιούν οι χρήστες.

Γενικά οι χρήστες του twitter σήμερα φαίνεται να είναι μεγαλύτερης ηλικίας από εκείνους άλλων web 2.0 εφαρμογών, καλύτεροι γνώστες της τεχνολογίας και χρησιμοποιούν το twitter περιστασιακά σαν μέθοδο επικοινωνίας με μια κλειστή συνήθως κοινότητα φίλων (σε αντίθεση με τις ευρύτατες και χαλαρά συνδεόμενες κοινότητες που δημιουργούνται στο facebook).

Σε εταιρικό επίπεδο όμως, όπως και συνέβαινε με τα μπλογκ πριν από δύο χρόνια, οι περισσότερες εταιρίες παρακολουθούν το φαινόμενο twitter μα διατηρούν μια στάση γενικότερης αναμονής μια που το απλό του μοντέλου φαίνεται να μην τους  πείθει εύκολα για την εξέλιξη του. Παρόλα αυτά αρκετές εταιρίες το έχουν αντιμετωπίσει σαν ευκαιρία για την προώθησή τους και χρησιμοποιούν το twitter καθημερινά, ολοκληρωμένο και με τις υπόλοιπες προσπάθειες προώθησης που ακολουθούν.

Σε γενικές γραμμές οι εταιρικές χρήσεις του twitter που έχουν ακολουθηθεί ως τώρα φαίνεται να πέφτουν στις παρακάτω κατηγορίες (σύμφωνα και με ένα report  της Garner Research  που δημοσιεύτηκε πρόσφατα):

Άμεσες χρήσεις.   Η εταιρία χρησιμοποιεί το twitter σαν μια μέθοδο μάρκετινγκ και δημοσίων σχέσεων, δημοσιεύοντας επιγραμματικά τις επιχειρηματικές τους ειδήσεις και εξελίξεις στον χώρο στον οποίο δραστηριοποιούνται. Ο σκοπός εδώ είναι το καθαρό branding του ονόματος της εταιρίας και της δημοσιοποίησης του ονόματος, των προϊόντων και των υπηρεσιών στο ευρύτερο δυνατό κοινό.

Έμμεσες χρήσεις. Στις έμμεσες χρήσεις οι υπάλληλοι της εταιρίας χρησιμοποιούν το twitter ατομικά και μέσα από τα αλλεπάλληλα tweets προωθούν την εταιρία και τα προϊόντα της. Φυσικά το ζήτημα είναι εδώ πως είναι πιθανό κάποια από τα tweets να είναι αρνητικά για την εταιρία, αλλά αυτό θα μπορούσε να συμβεί και στην απλή περίπτωση ενός προσωπικού μπλογκ ενός εργαζόμενου. Η εμπειρία έχει δείξει πως τα οφέλη για την εταιρία είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα πιθανά προβλήματα που θα προκύψουν από τα προσωπικό μπλογκ εργαζομένων και κατά συνέπεια από τα προσωπικά tweets.

Εσωτερικές χρήσεις. Η χρήση αυτή φαίνεται να είναι η πλέον διαδεδομένη μια που η πλατφόρμα του twitter είναι ιδανική για να κρατάει σε επικοινωνία και σε διάλογο διάφορες ομάδες χρηστών. Χρησιμοποιώντας εσωτερικά στην εταιρία το twitter οι εργαζόμενοι – σε όποιο σημείο και να βρίσκονται – με την απλή χρήση του κινητού τηλεφώνου τους μπορούν να επικοινωνούν με την ‘βάση’ τους άμεσα, να κάνουν γρήγορη αναφορά προόδου, να ανταλλάσσουν ιδέες, να δημιουργούν μια βάση διαλόγου για την εξέλιξη ενός πρότζεκτ με τον πιο σύντομο και λακωνικό τρόπο. Η παρακολούθηση των σύντομων αυτών tweets είναι η χαρά του μάνατζερ!

Χρήση Παρακολούθησης. Πολλές εταιρίες πλέον χρησιμοποιούν τα tweets τρίτων σαν μια μέθοδο παρακολούθησης (μέσα και από το http://search.twitter.com)  για τις απόψεις του κοινού για την εταιρία, τα προϊόντα τους ή για τον ανταγωνισμό.

Επίσης μια σειρά από χρήσεις που διαμορφώνονται αυτή τη στιγμή αφορούν στην επικοινωνία της εταιρία καθαρά με πελάτες με σκοπό μια συνοπτική και άμεση διαδικασία υποστήριξης πελατών.

Στο επόμενο άρθρο θα δούμε κάποιους κανόνες  εφαρμογής για την εταιρική χρήση του twitter. Στο μεταξύ, αν θέλετε να παρακολουθήσετε τα tweets μου στρέψτε τον μπράουζερ σας στην διεύθυνση http://twitter.com/basileios .

Reblog this post [with Zemanta]

Ο αριθμός Ντάνμπαρ κι η διαδικτυακή μας συμπεριφορά

An example of a social network diagram.
Image via Wikipedia

Η πρώτη φορά που συνάντησα αναφορά στον αριθμό Ντάνμπαρ ήταν το περασμένο καλοκαίρι διαβάζοντας το μπεστ σέλλερ του Μάλκομ Γκλάντγουελ, “The tipping point“. Νομίζω ήταν και το βιβλίο που έκανε γνωστό το συγκεκριμένο αριθμό σε ένα ευρύτερο κοινό.

Τι είναι ο αριθμός Ντάνμπαρ όμως; Είναι ένα αριθμός που έχει προσδιοριστεί κατά προσέγγιση και που αφορά το μέγιστο αριθμό των δυνατών σχέσεων που μπορεί να έχει μια ανθρώπινη μονάδα. Εξήγηση: έχουμε πολύ περισσότερες σχέσεις με άλλους ανθρώπους και στην πορεία της ζωής μας δημιουργούμε συνεχώς νέες και χάνουμε παλιές. Ο αριθμός δεν αναφέρεται σε όλες τις σχέσεις που έχουν ένα χαρακτήρα εφήμερου, αλλά σε πλήρεις σχέσεις, που γνωρίζουμε ποιός είναι ο άλλος και ποιές  είναι οι κύριες σχέσεις του. Σχέσεις δηλαδή που είναι κάτι παραπάνω από τη γνωριμία του περιπτερά της γειτονιάς μας (περισσότερα εδώ).

Ο Ρόμπιν Ντάνμπαρ που πρώτος πρότεινε τον εν λόγω αριθμό,  είναι ένας Βρεττανός ανθρωπολόγος και εξελικτικός βιολόγος  που ασχολήθηκε με την μελέτη των πρωτευόντων θηλαστικών, από την οποία συνήγαγε και τα συμπεράσματά του.

Ο κατά προσέγγιση αριθμός Ντάνμπαρ είναι το 150.

150 λοιπόν είναι ο μεγίστος αριθμός σχέσεων με άλλους ανθρώπους που μπορεί να συγκρατήσει και να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μας.

Συγκρίνετε αυτό το νούμερο, με τα γελοία νούμερα των 100αδων, χιλιάδων, δεκάδων χιλιάδων και πρόσφατα 100αδων χιλιάδων “φίλων” που εμφανίζονται στα κοινωνικά δίκτυα.

Είναι προφανές ότι σε τέτοια νούμερα η μόνη σχέση που υφίσταται είναι αυτή του performer με ένα κοινό. Δεν είναι μια διαπροσωπική σχέση.

Κι ακόμα κι αν βάλουμε νερό στο κρασί μας λέγοντας ότι το όριο Ντάνμπαρ δεν αφορά τέτοιες ‘επιπόλαιες’ σχέσεις όπως οι φιλίες της κοινωνικής δικτύωσης, μπορούμε να κάνουμε μια βάσιμη υπόθεση ότι κι ο αριθμός αυτών των σχέσεων δεν μπορεί να είναι πολύ μεγάλος, αν τίθεται θέμα επεξεργαστικής ισχύος του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Δυστυχώς οι άνθρωποι του marketing που θέλουν να παρουσιάζονται και ειδικοί στα social media, οδηγούν τα νέα μέσα (και τους πελάτες τους) σ’ αυτή την γραμμή του παραλογισμού: τη συλλογή διαδικτυακών σχέσεων, σαν να πρόκειται για συλλογή από πεταλούδες. (Κάτι  το ανάλογο  έγραφα πρόσφατα και στο αγγλικό μου μπλογκ: The twitter follower fallacy).

Υπάρχει νόημα στην καλλιέργεια διαδικτυακών σχέσεων αλλά δεν είναι αυτή. Δεν είναι η έννοια του κοινού, των ακροατών, των υποψήφιων πελατών.

Αν μπορούμε μέσα στις 150 πλήρεις σχέσεις που μπορούμε να συνάψουμε κάποιες είναι ΚΑΙ διαδικτυακές, αλλά πλήρεις, δηλαδή σχέσεις σε βάθος και σχέσεις εμπιστοσύνης, τότε έχουμε  μπροστά μας μια διπλή ευκαιρία:  να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις σχέσεις σαν το άριστο φίλτρο και σαν τον φυσικό μηχανισμό μετάδοσης του μηνύματος, του όποιου μηνύματος, έχουμε, αν έχουμε, να εκπέμψουμε.

Για τη χρήση του φίλτρου, η δικαιολόγηση είναι μάλλον προφανής: με σχετικά καλή διασπορά ανθρώπινων τύπων, έχουμε γύρω μας ένα πλέγμα ανθρώπων που εμπιστευόμαστε και παίρνουμε απ’ αυτούς πληροφορία που εμπιστευόμαστε.

Για τον μηχανισμό μετάδοσης, δεν είναι τόσο προφανές. Κι ούτε βέβαια ότι ισχυρίζομαι εδώ είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο. Μια υπόθεση είναι που βασίζεται στη δική μου εμπειρία.  Κι η  δική μου εμπειρία μου λέει ότι όταν κάποιος  τον οποίο γνωρίζω κι εμπιστεύομαι, προσπαθεί (ή και δεν προσπαθεί) να περάσει ένα μήνυμα, αυθόρμητα γίνομαι αρωγός του κι αυτό λειτουργεί έπειτα στον δικό μου κύκλο προς κάποιο τρίτο, τέταρτο κτλ ώσπου το μήνυμα προωθείται και διαχέεται χωρίς απαραίτητα ο πομπός του να βλέπει όλη τη διαδρομή.

Στο twitter αυτό παίρνει μια αρκετά σαφή μορφή με τα retweets. Δεν εννοώ βέβαια ότι κάθε retweet προέρχεται από κάποιον στενά γνωστό μας. Το αντίθετο. Σε βάθος χρόνου όμως εμφανίζεται ένα pattern: είναι ένας μικρός κύκλος ανθρώπων αυτοί που επαναληπτικά κάνουν retweets σε κάτι δικό μας.

Το να φτάσουμε να σχηματίσουμε και να αναγνωρίζουμε ένα τέτοιο κύκλο ανθρώπων είναι περιουσία. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Facebook: από την απολυταρχία στη δημοκρατία αναίμακτα (;)

Facebook, Inc.
Image via Wikipedia

Αν οι σημερινές εξαγγελίες του facebook βγουν τόσο καλές όσο ακούγονται ίσως ξημερώνει μια νέα μέρα -γιατί όχι;- για τον κόσμο.

Μετά την περιπέτεια με τους όρους στο Terms of Service, και την υπαναχώρηση του  facebook,  πράγμα που το έκανε να δείχνει ηττημένο, το κοινωνικό δίκτυο επανέρχεται σήμερα με μια πρόταση που είναι στην αντίπερα όχθη και δεν έχει ξαναγίνει ποτέ για ιδιωτική εταιρεία. Προτείνει την δημιουργία δύο ‘καταστατικών’ εγγράφων, κάτι σαν Σύνταγμα, στην σύνταξη των οποίων θα συμμετάσχουν κι οι χρήστες του δικτύου και -αυτό είναι το φοβερό- θα κληθούν να τα ψηφίσουν.

Τα έγγραφα αυτά είναι τα:

  • Facebook Principles

  • Statement of Rights & Responsibilities

Το πρώτο είναι ένα έγγραφο αρχών και αξιών, δέκα τον αριθμό στις οποίες θα υπακούει αυτοβούλως το κοινωνικό δίκτυο.

Το δεύτερο είναι ένα έγγραφο που προήλθε από το σχετικό group  που δημιουργήθηκε μετά την φασαρία με το Terms of Service.

Και για τα δύο έγγραφα υπάρχουν τα αντίστοιχα group στα οποία θα συζητηθουν (1,2) τα κείμενα.

Η περίοδος διαβούλευσης λήγει στις 29/3.

Μετά την περίοδο διαβούλευσης το  Facebook θα επεξεργαστεί τα κείμενα και θα ενσωματώσει πολλά από τα σχόλια. Τα νέα κείμενα θα τεθούν σε ψηφοφορία. Δικαίωμα ψήφου έχουν οι μέχρι τις 25/2 εγγεγραμένοι χρήστες.

Για να θεωρηθεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας δεσμευτικό, πρέπει να ψηφίσουν τουλάχιστον το 30% των χρηστών δηλαδή περίπου 50 εκατομύρια χρήστες!!!

Επιπλέον το Facebook προτίθεται να δημιουργήσει ένα συμβούλιο χρηστών  (Users’ council) που αρχικά θα επιλέξει ως μέλη του τους χρήστες με την σημαντικότερη συμβολή στη διαδικασία των διαβουλεύσεων.

Τέλος, εφεξής κάθε αλλαγή στα παραπάνω δεσμευτικά κείμενα θα υπόκειται στην έγκριση των χρηστών.

Αν βαθμολογηθεί σαν κίνηση Δημοσίων Σχέσεων, η πρωτοβουλία του Facebook παίρνει δέκα. Από κει που είναι το συχνώτερα κατηγορούμενο social medium (μέχρι και για συμφωνία με το FBI το κατηγορούν), αποπειράται να γίνει  η μέχρι στιγμής δημοκρατικώτερη υπηρεσία.

Βέβαια, υπάρχουν πολλά ερωτήματα: σε μια δημοκρατία υπάρχουν μηχανισμοί ελέγχου, ας πούμε, των εκλογών του ‘δημοψηφίσματος’. Τι αντίστοιχους θα θέσει, αν θέσει, το  Facebook;

Ύστερα, ανάμεσα στα εκατομύρια των χρηστών του που αναζητούν βασικά παλιούς και νέους φίλους, ή προώθηση κάποιου προϊόντος ή ιδέας, πόση απήχηση θα έχει αυτή η κίνηση; Πόσο σε θέση είναι να διαβάσουν τα προτεινόμενα έγγραφα οι περισσότεροι χρήστες στον κόσμο (εθελοντές για μετάφραση, ακούνε;) κτλ.

Τέλος, ποιός εγγυάται την εφαρμογή τους;

Φαίνεται πως ο δυναμισμός των ακτιβιστών της προεκλογικής  εξστρατείας του Ομπάμα έχει διαπεράσει πια και την υπόλοιπη σφαίρα της ζωής. Για να δούμε τι θα φέρει…

Reblog this post [with Zemanta]

Η ανωνυμία στα κοινωνικά δίκτυα

mask

Είχαμε ένα παραλίγο συναγερμό χτες με την πληροφορία και τη συνακόλουθη διάψευσή της ότι πρόκειται να επανέλθει η ρύθμιση για την δημοσιοποίηση των στοιχείων των διαχειριστών των μπλογκ.

Κι ενώ έχει παρέλθει ένας χρόνος ήδη, από την αντίστοιχη περσινή φημολογία, κινητοποίηση και διάψευση, το θέμα νομίζω πλέον έχει μετατεθεί. Όχι επί της ουσίας, αλλά καθαρά ποσοτικά.

Η μεγάλη μερίδα του social web είναι τα social networks, με το facebook να έχει την πρωτοκαθεδρία.

Πως αντιμετωπίζουμε το θέμα της ανωνυμίας ή καλύτερα της ψευδωνυμίας στα κοινωνικά δίκτυα;  Άποψη μου; Αρνητικά!

Κι αυτό γιατί ενώ η ανωνυμία στα  social media έχει σκοπό να περιφρουρήσει  την ελευθερία του λόγου, η συμμετοχή σε ένα κοινωνικό δίκτυο δεν γίνεται πρωτευόντως για λόγους έκφρασης αλλά για λόγους σύναψης νέων ή επιβεβαίωσης παλαιών σχέσεων.

Μια σχέση για να διέπεται από εμπιστοσύνη και για να είναι ισοβαρής όσο το δυνατό, δεν μπορεί να ενέχει ένα μέλος το οποίο αποκαλύπτεται πλήρως κι ένα άλλο το οποίο ‘φοράει μάσκα’.  Γιατί η σχέση πάντα είναι προσωπική. Και για να παίξουμε και λίγο με τις λέξεις, απαιτεί δηλαδή να φαίνεται ένα πρόσωπο. Να φαίνεται. Όχι να κρύβεται.

Τα παραπάνω έρχονται σαν επακόλουθο όχι τόσο μιας θεωτηρικής αναζήτησης, όσο μιας αύξουσας δυσαρέσκειας που νοιώθω από τις συναλλαγές μου στα κοινωνικά δίκτυα με ‘μασκοφορεμένους’. 

Στην περίπτωση οργανισμών κι εταιρειών που δημιουργούν αντίστοιχους  λογαριασμούς, δεν έχεις, βέβαια,  την ίδια στάση ή απαίτηση, αν και, όπως έγραφα τις προάλλες, διάκειμαι ευνοϊκώτερα προς τις εταιρείες και τους οργανισμούς των οποίων ξέρω, το υπεύθυνο για την λειτουργία τους χρήστη/ φυσικό πρόσωπο, παρά σ’ όσους συμπεριφέρονται σαν bots.

Αναμένω ένα αντίλογο του τύπου  ‘άμα δίνεις όλα τα πραγματικά σου στοιχεία, το δίκτυο σε φακελώνει’, αλλά μην ξεχνάμε ότι τα δίκτυα είναι opt in.  Αν φοβάσαι κάτι τέτοιο μην γίνεσαι μέλος. Δεν έχει νόημα όμως να είσαι με το μισό πόδι μέσα.

Δεν ξέρω. Δεν έχω τελείως αποσαφηνίσει τις σκέψεις μου στο θέμα. Είναι πιο πολύ μια συναισθηματική στάση/αντίδραση. Εσείς τι λέτε;

Η φωτό είναι του flyzipper από το flickr.

Reblog this post [with Zemanta]

Πληροφορία: την αναζητούμε ή μας προσφέρεται;

Στο τελευταίο Girl Geek Dinner η προσκεκλημένη  Orli Yakuel, είπε κάτι απλό  που είχα ξανακούσει μεν πολλές φορές αλλά που για κάποιο μυστήριο λόγο καρφώθηκε στο μυαλό μου από κείνη την ώρα. Είπε κάτι σαν:

Δεν αναζητώ την πληροφορία, η πληροφορία έρχεται σε μένα.

Είναι λίγο τρελό αν το ακούσει κάποιος που δεν έχει εμπειρία από τα νέα μέσα, αλλά έτσι είναι.

Στο παρελθόν η πληροφορία ήταν αποτυπωμένη, κυρίως σε γραπτό λόγο, και για να την βρεις έπρεπε να αναζητήσεις τα μέσα τα οποία την περιέκλυαν: βιβλία, εφημερίδες κτλ.

Με την έλευση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, άρχισε να αλλάζει το σκηνικό. Κάποιοι φιλτράριζαν την πληροφορία και την διοχέτευαν μέσα από αυτά τα κανάλια. Έτσι η πληφορία άρχισε να φτάνει μόνη της σε μας. Η διαδικασία όμως της επιλογής και του φιλτραρίσματος στην πραγματικότητα στερούσαν μεγάλο μέρος της … πληροφορίας μέσα στην πληροφορία, ενώ άλλες πληροφορίες τις απέκοπταν εντελώς.

O παγκόσμιος ιστός με την εμφάνισή του άρχισε να ανατρέπει αυτό το modus operandi, κι ειδικά με την έλευση των νέων μέσων που απελευθέρωσαν την πληροφορία και την πολλαπλασίασαν σε εκθετικό βαθμό.

Κι έτσι επιστρέψαμε στην ανάγκη ενός νέου φίλτρου, όχι όμως φίλτρου κατευθυνόμενου, όπως των παλιών μέσων, αλλά προσωπικού φίλτρου, που να επιτρέπει στην πληροφορία να φτάσει σε μας στις δόσεις και τις αποχρώσεις που την επιθυμούμε.

Οι πειραματισμοί έχουν δείξει ότι η δημιουργία αυτού του φίλτρου, δεν επαφίεται πια στους τεχνικούς και τους προγραμματιστές αλλά έχει έντονο κοινωνικό στοιχείο. Είναι το φίλτρο της κρίσης και της αντίληψης των όσων εμπιστευόμαστε στο διαδίκτυο.

Η κοινωνική δικτύωση έχει επιτρέψει αυτή η ομαδική σοφία που ήταν διάχυτη και δύσκολα αξιοποιήσιμη στο παρελθόν, να παίρνει σαφείς μορφές: το δίκτυο των ανθρώπων με τους οποίους μοιραζόμαστε τα όσα διαβάζουμε στον Google Reader ας πούμε. Ή τα link που μοιραζόμαστε στο twitter.  Στο βαθμό που δεν έχουμε επιλέξει εντελώς τυχαία κι άσκεπτα αυτούς με τους οποίους μοιραζόμαστε πληροφορία, το δίκτυό μας, καθίσταται η κύρια πηγή εύρεσης και φιλτραρίσματος της πληροφορίας.

Παραδείγματος χάριν: εγώ δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα την πολιτική ειδησεογραφία και τις σχετικές κρίσεις και αναλύσεις. Έχω επιλέξει όμως να μοιράζομαι πληροφορία με ανθρώπους που αυτό το αντικείμενο τους ενδιαφέρει και το ξέρουν καλύτερα από μένα. Έτσι, μέσα απ΄αυτούς μαθαίνω και γρήγορα και σφαιρικά. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ‘εντυπωσιάσει΄παρέες με ειδήσεις που μαθαίνω ζωντανά μέσα από το twitter και που κανονικά θα περίμεναν ώρες για να τους φτάσουν, αν τους έφταναν ποτέ.

Αυτό είναι το νόημα της φράσης της Orli. Κι εκείνη έχοντας ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο από μένα, δεν μπαίνει καν στον κόπο να γράφεται συνδρομήτρια σε feed, και να αναζητά πρωτογενείς πηγές. Τις τα προσφέρει όλα το δίκτυο.

Έχοντας αυτά κατά νου, έψαχνα  χτες ένα πιο αποτελεσματικό τρόπο να μοιράζομαι πράγματα στο δικό μου δίκτυο. Κυρίως έψαχνα και ψάχνω ένα πιο συντονισμένο τρόπο.

Οι βασικοί μηχανισμοί με τους οποίους μοιράζομαι πράγματα είναι τρεις:

Υπάρχει όμως μια διαφορά ποσοτική: στο μεν Google Reader μοιράζομαι με 50 άλλους, στο twitter με 250 και στο friendfeed με 100 και δεν είναι οι ίδιοι.

Επειδή  το twitter είναι το πιο πολυάριθμό σκέφτηκα ότι, τουλάχιστον ότι θεωρώ σημαντικό, πρέπει να το μοιράζομαι κι εκεί. Αυτή τη στιγμή αυτό συμβαίνει μόνο στο Google Reader και, αυτόματα, επειδή διαβάζει το feed των shared items, και στο friendfeed.

Ανακάλυψα λοιπόν δύο μεθόδους για να επιτύχω ένα καλύτερο συγχρονισμό:

α. Ενα  Greasmonkey Script που επιτρέπει να μοιράζεσαι κάτι μέσα από το Google Reader στο twitter, το οποίο εγκατέστησα και δομίμασα. Έχει κάποια προβληματάκια αλλά μου κάνει. Πρότεινα μάλιστα στον vrypan να το αλλάξει για να χρησιμοποιεί το urlborg για shortening, πράγμα που θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο, γιατί με το urlborg, μπορώ από τα στατιστικά να καταλαβαίνω αν ότι μοιράζομαι ενδιαφέρει τους άλλους (από το πόσοι κάνουν κλικ) και να προσαρμόζω τη συμπεριφορά μου ανάλογα.

β. Μια νέα δυνατότητα του Friendfeed που επιτρέπει να μοιράζεσαι όλο ή μέρος του εκεί lifestream σου, στο twitter. Το να μοιραστεί κανείς όλο το lifestream του στο twitter θα οδηγήσει μαθηματικά στο να χάσει όλους του τους followers σε μια μέρα. Όμως μπορείς να ρυθμίσεις  να στέλνει αυτόματα μόνο ότι μοιράζεσαι στον Google Reader και στο twitter. Για όσους μοιράζονται λίγα σχετικά άρθρα και το κάνουν όχι μαζεμένα αλλά στην διάρκεια της μέρας, είναι καλή λύση. Για όσους όμως μοιράζονται πολλά και το ένα πίσω από τ’ άλλο μάλλον θα θεωρηθεί σπαμ στον twitter.

Εσείς τι γνώμη έχετε;

Reblog this post [with Zemanta]