Tag Archives: social networks

Open Source Social Networking

600px-Spprofile Open Source λογισμικό για δημιουργία κοινωνικών δικτύων (social networks) υπήρχε αρκετό καιρό τώρα, χωρίς κάποια λύση που να έχει την αίγλη άλλων open source προσπαθειών σε άλλους τομείς (βλέπε Linux, KDE, WordPress, Drupal κτλ).

Μάλλον όμως αυτό πρόκειται ν΄αλλάξει. Ο λόγος; Η απόφαση της Wikia, της εταιρείας πίσω από την Wikipedia κι άλλα δημοφιλή wiki-based sites, να ‘ανοίξει’ τα τμήματα εκείνα του κώδικα που βοηθούν στη δημιουργία Social Profile.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Σημαίνει πως όποιος έχει τη δυνατότητα να εγκαταστήσει ένα MediaWiki στον server του, έχει και την δυνατότητα να στήσει κι ένα social network. Αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να έχει μεγάλες επιπτώσεις στα γνωστά και ‘οριζόντια’ κοινωνικά δίκτυα, καθώς επιτρέπει τη δημιουργία εστιασμένων ‘κάθετων’ δικτύων που δυνητικά θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν την κυριαρχία των μεγάλων.

[via ReadWriteWeb ]

To sync αλλάζει (update)

new-sync.jpgΈχουμε καινούργιο Sync! Η διεύθυνση sync.gr δεν ανακατευθύνει στο blogs.sync.gr πλέον, αλλά σε ξεχωριστή σελίδα που, αφού συνδεθείς, στο κέντρο της βλέπεις το live, αριστερά τους ‘φίλους” και δεξιά ένα είδος news feed αλα facebook.
Ενδιαφέρουσες προσθήκες: διασυνδέσεις με Instant Messengers (Gtalk, MSN και Skype) και με άλλα κοινωνικά δίκτυα/web 2.0 εφαρμογές (del.icio.us, Flickr , lastfm, Twitter, Youtube), καθώς και διαμόρφωση προσωπικής σελίδας με widgets απ’ αυτά τα δίκτυα. (Έχει παίξει αρκετό jquery εδώ, που μου το κάνει ακόμα πιο συμπαθές γιατί το jquery είναι η αγαπημένη μου javascript library).

Το ‘μάζεμα’ αυτό ακολουθεί μια τάση που υπάρχει κι αλλού (βλέπε pownce ή jaiku) που προέρχεται από μια απαίτηση των χρηστών για διαλειτουργικότητα και ενοποίηση.

Βρίσκω επίσης πολύ ενδιαφέρουσα τη δυνατότητα για crossposting από το live στον twitter. Μακάρι να ίσχυε και το ανάποδο.

Οι βασικές λειτουργίες του social networking θυμίζουν πολύ facebook (διόλου περίεργο αυτό), με αιτήσεις για να γίνεις φίλος,wall για μηνύματα στην προσωπική σου σελίδα, privacy settings για το ποιός μπορεί να βλέπει την προσωπική σου σελίδα, και το news stream στην πρώτη σελίδα, που ήδη ανέφερα.

Η κίνηση δείχνει σαφέστατα ότι το βάρος στο sync πια δεν είναι στους aggregators (blogs, podcast) αλλά στο social network στοιχείο που είχε έτσι κι αλλιώς, αλλά που τώρα τονίζεται. Σωστή κίνηση σε κάθε περίπτωση. Ακολουθεί και την τάση των καιρών αλλά κυρίως δίνει μια νέα διάστα;η γιατί, η χρησιμότητα των aggregators όταν πια έχεις 30χιλ. μπλογκ, είναι πολύ μικρή.

Για να το φιλοσοφήσουμε και λίγο το πράγμα: λένε ότι για να έχει επιτυχία ένα κοινωνικό δίκτυο πρέπει να δημιουργείται γύρω από ένα Social Object, κι ο Ν. Δραντάκης έχει γράψει γι αυτό παλαιότερα.

Διαθέτει social object το sync και ποιό ή ποιά; Η απάντηση είναι στην ιστορία του: επειδή ήταν aggregator κι ο κόσμος που έμπαινε ήταν βασικά για να βρει ποστ και podcast, τα social object είναι ακριβώς αυτό (το blogging και το podcasting). Η προσθήκη του live έφερε και το microblogging στο προσκήνιο. Εκτιμώ ότι στο βαθμό που αυτό γίνει αντιληπτό γενικά, το sync θα είναι το social network των bloggers. Κι αυτή η προοπτική βέβαια έχει ένα τέλος γιατί αν γενικευτεί η τάση να έχει ο καθένας μπλογκ, τότε θα είναι σαν να μιλάμε για το social network αυτών που αναπνέουν 😉 Αλλά σίγουρα μέχρι τότε υπάρχει αρκετός χρόνος να μεταξελιχθεί πάλι.

Εύχομαι καλή επιτυχία στο sync κι αναμένουμε κι άλλα.

With a little shared feeds from my friends

Ξυπνάω σήμερα, και κατά την καθημερινή ψυχαναγκαστική συνήθεια, ανοίγω τον Google Reader για να δω τίποτα φρέσκο στα feeds (‘τίποτα’ που λέει ο λόγος γιατί συνήθως είναι καμιά χιλιοστή) και με περιμένει μια έκπληξη: κάτι σαν splash screen αναγγέλει ότι μπορώ να μοιράζομαι πλέον με τους ‘φίλους μου’ τα shared items μου. Ωπα, λέω,η socialnetworkοποίηση της Google συνεχίζεται. Και πάω για ψώνια έχοντας κατά νου να το δω αργότερα.

Γυρνάω στο PC μεσημέρι, και στον Google Reader που δεν έχω κλείσει από το πρωί, φιγουράρουν ήδη τα πρώτα shared items φίλων.

Big deal; Ναι. Και να σας πω γιατί. Το μεγάλο πρόβλημα στο internet είναι να ιεραρχήσεις, να φιλτράρεις και ν’  αξιολογήσεις το περιεχόμενο. Όποιος βρίσκει κάποιο τρόπο, γίνεται πλούσιος (λέγε με Google Pagerank, λέγε με Digg).

Όσο τα μεγάλα Πανεπιστήμια ψάχνουν έξυπνους νέους αλγορίθμους και οι startup προσπαθούν να φέρουν αυτές τις ιδέες στην αγορά, εμείς μένουμε με τους γνωστούς αποδεκτούς τρόπους.

friendshareditemsΤελευταία, διαβάζοντας μια σειρά Ελλήνων bloggers σε θέματα τεχνολογίας, παρατήρησα το εξής: λόγω της θεματικής συγγένειας αλλά και της διαφορετικής προσέγγισης, οι 10-20 αυτοί άνθρωποι, είτε μέσα από πληροφορία που φιλτράριζαν σε ποστ τους, είτε μέσα από links που έβαζαν στο twitter, είτε μέσα από Shared items (Google Reader, Bloglines κτλ) επιτελούσαν για μένα μια λειτουργία φιλτραρίσματος της πληροφορίας γενικά, πληροφορίας που έπαιρνα μεν πρωτογενώς από τα feed στα οποία είμαι γραμμένος αλλά που δεν πρόφτανα ν’ αξιολογήσω. Έτσι μπορούσα να μένω σχετικά καλά ενήμερος, χωρίς να ανατρέχω στις μακροσκελέστερες πηγές.

Αυτή η κατάσταση μπορεί να τύχει συνειδητής αξιοποίησης. Πως; Με το να οργανωθεί συστηματικά αυτή η δυνατότητα που μου δίνει ο Google Reader. Να μαζέψω δηλαδή ως ΄φίλους’  αυτούς τους ανθρώπους, και να παρακολουθώ τι μοιράζονται. Έτσι σχηματ
ίζω ένα social graph ο οποίος έχει αξία και δεν είναι απλώς ένα βιβλίο διευθύνσεων. Ακόμα καλύτερα θα είναι να μπορέσω να σχηματίσω 2-3-4 social graphs ανάλογα με το αντικείμενο: ένα για πολιτικά θέματα, ένα για επιχειρηματικότητα, ένα για καλλιτεχνικά κτλ

Το όλο σύστημα είναι ένα σύστημα εμπιστοσύνης και γι αυτό δουλεύει. Προσθέτω στο graph αυτό, μόνο αυτούς των οποίων εμπιστεύομαι την άποψη αλλά που δεν είναι ίδιας άποψης όλοι, γιατί τότε χάνω πληροφορία.

Από το ‘παιχνίδι’ κερδίζω και έμμεσα, γιατί αυτές οι επιλογές τροφοδοτούν το recommendation engine κι έτσι έχω κι αυτόματα προτάσεις για μπλογκ που μπορεί να ενδιαφέρουν. Τώρα ξέρετε ποιο θάταν το φοβερό; Αντί να βλέπω τα shared items των φίλων μόνο χωριστά, να τα βλέπω κι έμμεσα: να βλέπω δηλαδή ένα ποστ να εμφανίζεται με διαφορετικό χρώμα όταν προτείνεται από φίλο, και κάπου με ψιλά γραμματάκια, κάτω από το θέμα να αναγράφονται τα ονόματα των φίλων. Μπορεί κανείς να το σφυρίξει στη Google, please;

Τέλος, μια παράκληση προς τους φίλους που δεν χρησιμοποιούν το share. Κάντε το. Αξίζει.

Μελέτη για τα κοινωνικά δίκτυα

Διπλά ενδιαφέρουσα η μελέτη της FaberNovel, αφενός για το προφανές, το ότι επιχειρεί να σκιαγραφήσει τον, σε μεγάλο βρασμό, χώρο των social networks, ενώ το φαινόμενο είναι ακόμα σε εξέλιξη, αφετέρου γιατί δημοσιεύεται με άδεια CreativeCommons με το σκεπτικό να γίνει αφορμή για να συνεισφέρουν κι άλλοι απόψεις κι έρευνα στο θέμα.

Το κείμενο που είναι σε μορφή μιας μεγάλης παρουσίασης, μπορείτε να το κατεβάσετε σε PDF από εδώ.

Μια μικρή (σε μέγεθος) αλλά πλήρης γεύση ακολουθεί..

[via]

Κοινωνικό me.gr. Το ‘πα, δεν το ‘πα;

Το me.gr αποκτά social network χαρακτηριστικά. Κι εγώ χαίρομαι γιατί η πριν λίγο καιρό πρόβλεψή μου βγαίνει αληθινή:

Και το Opensocial με φέρνει στην επόμενη πρόβλεψη: θα αρχίσουμε να βλέπουμε social networking στοιχεία στο tumble.me κατά τα πρότυπα του twitter. Ή μήπως δεν χρειάζεται, μιας και το tumble.me φιγουράρει ήδη στις εφαρμογές του facebook; My bet; Θα δούμε νέα τέτοια χαρακτηριστικά εκτός facebook.

Εντάξει για το tumble.me έλεγα, αλλά κοντά  έπεσα 🙂

Και βέβαια αρχίζοντας να προσθέτω φίλους, θυμάμαι τη σοφία του Brad Fitzpatrick για τη ανάγκη για  μεταφερσιμότητα του κοινωνικού γράφου.

Η Web 2.0 wish list μου

Θέλω:

  1. Να γράφω
    • και η αποθήκευση στο διαδίκτυο να μην παίρνει πάνω από 2”.
    • και να χρησιμοποιώ ΕΝΑΝ editor που να μην είναι αυτοί οι σαχλοί javascript, που να μην χρειάζεται να καταφεύγω σε HTML tags, που να μην χρειάζεται να τρέξω κάποια desktop εφαρμογή και να κάνω copy paste μετά, που να μπορώ να το βρίσκω online οπουδήποτε.
    • ΜΟΝΟ στο μπλογκ μου και να έχω την επιλογή να δημοσιεύεται σε όλα τα microblogging ή social network services που συμμετέχω ταυτόχρονα.
    • και να εισάγω στα κείμενά μου φωτογραφίες, αρχεία ήχου, βίντεο ή απλά συνδέσμους από το διαδίκτυο με μόνο drag and drop και να αποθηκεύονται κι όλα τους τα metadata και να αποθηκεύονται και στις online τοποθεσίες που έχω επιλέξει για να μην τρώω το bandwidth τρίτων.
    • και να εισάγω στα κείμενά μου δικές μου φωτογραφίες, αρχεία ήχου, βίντεο δικά μου και να αποθηκεύονται αυτόματα στις υπηρεσίες που έχω επιλέξει (flickr, youtube κτλ).
  2. Να μπαίνω σε όλες τις υπηρεσίες που μπαίνω, χρησιμοποιώντας ένα κωδικό (τύπου openid) που θα έχω μόνο εγώ πάνω μου σε κάποιο token, κινητό ή άλλη συσκευή.
  3. Τ’ αρχεία ήχου και βίντεο, να τα λαμβάνουν οι αναγνώστες μου από το feed μου στη μορφή που τους βολεύει τόσο από άποψη κωδικοποίησης όσο κι από άποψη ποιότητας.
  4. Ο κοινωνικός γράφος μου να αποθηκεύεται στο μπλογκ μου, να ‘συνομιλεί’ με τα social networks που είμαι ή γίνομαι μέλος, να τα ενημερώνει αυτόματα, να βρίσκει τους ‘φίλους’ μου αυτόματα και να με βρίσκουν κι εκείνοι αυτόματα.
  5. Να παρακολουθώ όλους όσους διαβάζω, ακούω ή βλέπω από ένα διαδικτυακό feedreader και μόνο ανεξάρτητα από τη συσκευή που χρησιμοποιώ.
  6. Να σχολιάζω σε άλλα μπλογκ και τα σχόλιά μου μαζί με την αναφορά του ποστ στο οποίο σχολιάζω, να εμφανίζονται σε ειδική σελίδα του μπλογκ μου. Να μπορώ από κει να δω και τα άλλα σχόλια και τις απαντήσεις στα δικά μου.
  7. Να περνάω στα bookmarks μου κάτι μια φορά και να πηγαίνει είτε σε blogroll, είτε σε απλά bookmarks, είτε σε social bookmarking sites. με χρήση μόνο κάποιου tag.
  8. Να κάνω όλα τα παραπάνω χρησιμοποιώντας ένα εργαλείο ή υπηρεσία, που θα είναι μορφής open source και που θα μπορώ να τροποποιήσω όπου κι αν μπορώ, κατά βούληση.

Ξέρω πως κάποια από τα παραπάνω πράγματα μπορούν να γίνουν ήδη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά δεν είναι διάφανα στο χρήστη. Πρέπει να διαβάσει, να ψάξει, να μάθει, να συνδιάσει, να προσπαθήσει κι ενίοτε να τα πετύχει. Δεν είναι κοινωνικός ιστός αυτό. Ο κοινωνικός ιστός θα έχει φτάσει στην ολοκλήρωσή του όταν θα τον χρησιμοποιούν όλοι και κανείς δεν θα τον αναγνωρίζει και δεν θα μιλάει γι αυτόν.

Open Social ή ποιός φοβάται το Facebook.

Updated:  Με Πριν και μετά την επίσημη ανακοίνωση να αναμένεται ακόμη ήδη όλοι οι τεχνομπλόγκερς μιλάνε για το Open Social, το API που θα δίνει την δυνατότητα να δημιουργείς εφαργογές για κοινωνικά δίκτυα (social networks) σαν κι αυτές που βλέπουμε στο Facebook (ξέρετε, βλακειούλες τύπου σε κερνάω, σε δαγκώνω, συγκρίνουμε γούστα κτλ αλλά κι εφαρμογές που γίνονται ported, όπως twitter, jaiku και τα δικά μας Sync live και Tumble.me.).
Ποιός είναι πίσω από το Open Social; Λίγο πολύ όλοι οι άλλοι πλην Facebook (και Microsoft μέσω αυτού) με την Google να ηγείται του χορού. Υπάρχει μάλιστα αρκετό κουτσομπολιό γύρω από τη στάση της Google απέναντι στο Facebook: Κάποιοι λένε ότι κορόιδεψε τη Microsoft πως ενδιαφερόταν για τη διαφήμιση στο facebook και την παρέσυρε στο deal των 240 Mio USD,  το facebook την ‘αδειαζει’ λέγοντας ότι κανένας δεν τους κάλεσε στο Open Social κτλ.

Ο τελευταίος που μπήκε στο χορό των υποστηρικτών του Open Social ήταν το MySpace.

Κι εμάς μας κόφτει αυτή η εξέλιξη; Μας κόφτει κατά κάποιο τρόπο.

Καταρχήν ποιούς “εμάς”;

Τους Έλληνες παρόχους ιστοτόπων κοινωνικών δικτύων και τους developers που ασχολούνται με το θέμα, τους κόφτει και τους παρακόφτει. Οι εφαρμογές ήταν αυτές που εκτόξευσαν το Facebook από τον Απρίλιο και μετά, και το έκαναν media darling.

Οι χρήστες μπορεί να γράφονται σε άπειρα social networks αλλά τελικά λίγα χρησιμοποιούν. Αυτά εξαρτώνται από τα social objects αλλά και την γενικότερη ελκυστικότητα και λειτουργικότητα που προσφέρεται. Αν το open social γίνει αφορμή για ενσωμάτωση χρήσιμων ή, τέλος πάντων, διασκεδαστικών εφαρμογών στα δίκτυα που είναι μέλη, σίγουρα θα έχουν λόγο να μείνουν.

Αν οι Έλληνες πάροχοι υιοθετήσουν το open social θα έχουν εν δυνάμει στη διάθεσή τους μια πλειάδα διεθνείς εφαρμογές που δεν υπήρχε περίπτωση να δημιουργήσει η τοπική αγορά. Το ζήτημα είναι, μπορούν;

Οι τρεις γηγενείς social network providers που γνωρίζω (joy.gr, zuni.gr και live.sync) μάλλον θα πάρουν θέση τις επόμενες μέρες. Αναμένουμε μ’ ενδιαφέρον. Ετσι Γιώργο, Γιάννη/Στέφανε και Νίκο; Οι λοιποί που έχουν στήσει τα δίκτυά τους σε κάποια πλατφόρμα τρίτων, εξαρτώνται από τις αποφάσεις αυτών των τρίτων.

Υπάρχουν όμως κι άλλοι που βλέπουν από κάποια γωνιά το θέμα με ενδιαφέρον: οι διαφημιστές. Όσο πιο πολύ τα κοινωνικά δίκτυα γίνονται ‘the place to be’, τόσο περισσότερο η on line διαφήμιση θα κινείται προς τα κει. Κι όπως έλεγα και στο τελευταίο podcast, με το API τα κοινωνικά δίκτυα γίνονται πλατφόρμες ανάπτυξης εφαρμογών. Ακόμα καλύτερα, γίνονται οι πλατφόρμες ανάπτυξης εφαρμογών. Προσφέρουν user authentication, εσωτερικά συστήματα messaging, και πάνω απ’ όλα τον κοινωνικό γράφο (Social Graph).

Αλλά για το θέμα του γράφου έπεται ιδιαίτερη αναφορά.

Για λεπτομέρειες για το open social τα δύο αναλυτικά ποστ του Mark Andreessen (1,2), τις σελίδες του API, και τη θέση του CTO του Flixter.

Microblogging

Update: Αν δεν είναι αυτό συμπτωσάρα τότε τι είναι; Μια φορά και μόνη γράφω για το microblogging και την επόμενη αναγγέλεται η εξαγορά του Jaiku από τη Google. Δείτε την ανακοίνωση από τη Jaiku εδώ. Κι έτσι σύντομα όλοι όσοι έχουν Google/Blogger account θα βρεθούν στον κόσμο του microblogging χωρίς να χρειάζονται νέες εγγραφές κτλ. Αν θυμηθούμε τι σήμαινε η εξαγορά του Blogger από τη Google μπορούμε να φανταστούμε την ανάλογη επίδραση κι αυτής. Σημαντική εξέλιξη και αξίζει ένα ιδιαίτερο μελλοντικό σχολιασμό.


Το microblogging είναι ένας τομέας των social media/social networks που τώρα αρχίζω να ανακαλύπτω. Κι όταν λέω ανακαλύπτω, εννοώ τις πιο ενδιαφέρουσες εκφάνσεις του.

Αλλά ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για χάριν όσων ακούν τον όρο πρώτη φορά. Σαν microblogging ορίζεται η καταγραφή σκέψεων, περιγραφή καταστάσεων και συναισθημάτων, σε πολύ σύντομο κείμενο (περίπου όσο ένα SMS) και δημοσίευσή του σε υπηρεσίες που έχουν δημιουργηθεί γι αυτό το λόγο (όπως Twitter, Jaiku, Pownce, το ελληνικό Live Sync κτλ) ή σε social networks με τη μορφή status update (π.χ. Facebook).

Στο twitter (και στα όμοιά του, κι από δω και στο εξής όταν λέω twitter θα αναφέρομαι σε όλα) καλείται ο χρήστης να απαντά με τα micropost του στο ερώτημα “Τι κάνεις τώρα;”. Οι ενημερώσεις αυτές όλων των χρηστών δημοσιεύονται σ΄ ένα billboard με την χρονολογική σειρά που καταχωρούνται, κι όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, και πολλές είναι, και σε διαφορετικές γλώσσες, πράγμα που κάνει ανέφικτη/αδιάφορη την παρακολούθησή τους. Αυτό είναι που έχει δημιουργήσει και τις περισσότερες αρνητικές κριτικές για το microblogging. Αποτελεί όμως παρεξήγηση της λειτουργίας του.

Στο facebook (και τα όμοιά του, κι από δω και στο εξής όταν λέω facebook θα αναφέρομαι σε όλα) ο χρήστης ενημερώνει την κατάστασή του, άρα το τι κάνει, που είναι κτλ. Δεν υπάρχει όμως γενικός πίνακας που να φαίνονται όλες οι ενημερώσεις όλων των χρηστών (ή τουλάχιστον δεν τον έχω ανακαλύψει).

Σ’ όλες τις υπηρεσίες συναντάμε μερικά κοινά χαρακτηριστικά: μπορεί κανείς να βλέπει τις ενημερώσεις του ομαδοποιημένες, σαν ένα μπλογκ. Στο twitter μπορεί να ‘συνάπτει σχέσεις’ , δηλαδή να επιλέγει ποιών τις ενημερώσεις θα παρακολουθεί, και να βλέπει ποιοί των παρακολουθούν. Στο facebook δημιουργεί κανονικές λίστες φίλων και βλέπει με χρονολογική σειρά το status update τους.

Συναντάμε επίσης και μερικά κοινά τεχνικά χαρακτηριστικά: οι ενημερώσεις έχουν το δικό τους feed, όπως και στο κανονικό blogging. Οι ενημερώσεις των φίλων επίσης. Μπορεί κανείς εύκολα να συνδιάσει blogging και microblogging με ένα widget στο blog του όπου θα φαίνονται οι ενημερώσεις από το twitter.

Οι ενημερώσεις μπορούν να μας ακολουθήσουν στον Instant Messenger ή στο κινητό μας κι εδώ έχουμε μια νέα διάσταση σε σχέση με το blogging, γιατί μπορεί κανείς να στέλνει ενημερώσεις από παντού, πράγμα ανέφικτο για το blogging.

 

Αν προσπαθήσει να συγκρίνει κανείς το microblogging με το blogging, παρατηρεί μια μετατόπιση στο χρονικό ορίζοντα. Στο blogging o συνήθης χρόνος αναφοράς είναι το σήμερα, ενώ στο microblogging το τώρα, η στιγμή. Από τη χρονική και μόνο αυτή διαφορά δικαιολογείται κι η διαφορά του μεγέθους στις ενημερώσεις.

 

Η πρώτη μου αντίδραση και στο twitter και στο facebook ήταν αρνητική. Στο μεν twitter γιατί έτσι όπως παρουσιάζεται σαν υπηρεσία, μοιάζει για κάτι ανούσιο και κουτσομπολίστικό. Στο δε facebook, γιατί επιπλέον κάνει κανείς δημόσιο ένα μεγάλο αριθμό προσωπικών δεδομένων.

Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα παρακολουθούσα και τις δύο υπηρεσίες επειδή ήθελα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έχει συντελέσει στην επιτυχία τους, χωρίς να βρίσκω άκρη.

Τελικά, αρχίζω να βλέπω ένα φως στην άκρη του τούνελ. Και μαζί μ’  αυτό να τους αποδίδω μια αξία. Σ΄αυτό έχει συντελέσει το γεγονός ότι οι χρήστες είναι απείθαρχο από φύση κι έτσι οι ενημερώσεις που βλέπει κανείς στο microblogging ξεφεύγουν πολλές φορές από το αυστηρά προσωπικό κι αφορούν τρέχουσα επικαιρότητα, συμβάντα τα οποία παρακολουθεί κανείς, άλλες ενέργειες του (π.χ. το ανέβασμα ενός ποστ ή μια φωτογραφίας μπορεί να δημιουργήσει μια ενημέρωση στο twitter). Και βέβαια να γίνεται διάλογος, κρυφός ή φανερός. Έτσι αυτές οι υπηρεσίες γίνονται ότι τις κάνουμε εμείς κι όχι ότι προέβλεψαν οι δημιουργοί τους.

Θα προσπαθήσω να περι
γράψω τι είναι αυτό που βρήκα ενδιαφέρον μ’ ένα παράδειγμα. Ένας από τους ανθρώπους που παρακολουθώ στο Twitter είναι ο Dave Winer. Από όσα γράφει στο twitter κι όχι στο blog του, έχω σχηματίσει κατ’ αρχήν μια εικόνα για το τι άνθρωπος είναι. O Winer εμπλέκεται συχνά πυκνά σε τεχνολογικά ‘πειράματα΄ και τα περιγράφει στο blog του, όπως και τις γενικώτερες σκέψεις του για τις εξελίξεις στην τεχνολογία. Στο twitter όμως γράφει και για πολιτικά ζητήματα (από τις ειδήσεις που ακούει ή βλέπει), αθλητικά, εντυπώσεις από τα ταξίδια του (εννοείται καθοδόν) κ.α.

Οι δύο όψεις του ίδιου ανθρώπου συμπληρώνονται. Η πιο ανθρώπινη πλευρά του twitter σε βοηθάει να σταθμίσεις την πιο επαγγελματική του blogger. Συνήθως δε η μια προαναγέλλει την άλλη.

Άρα, για να μπορέσει κανείς να βρει σημείο αγκίστρωσης, κεφαλαιώδους σημασίας  είναι

  • με ποιους θα σχετιστεί
  • και τι είδους ενημερώσεις θα επιλέξει.

Το είδος των ενημερώσεων μπορεί να καθορίσει το με ποιούς θα σχετιστεί. Τα πάντα εξαρτώνται από τον ευρύτερο πνευματικό ορίζοντα του καθενός. Που εστιάζεται το ενδιαφέρον μου; Στα κοσμικά; Ε, δεν θα επιλέξω να παρακολουθώ ένα technoblogger στο twitter. Το ίδιο όμως δεν ισχύει και για το blogging; Διαβάζουμε κι ενημερωνόμαστε με βάσει συγγένειες κι ενδιαφέροντα.

Το microblogging μπορεί από τη φύση του να έχει κάποιο suspense. Γιατί, παίρνουμε σε δόσεις την αντίδραση κάποιου σ’ ένα πρόβλημα, την προσπάθειά του να το λύσει και, τελικά,  το αποτέλεσμα.

Για να υπάρξει ενδιαφέρον, όπως και στο blogging, πρέπει να υπάρχει μια συνέπεια στις ενημερώσεις. Και βέβαια ένα μέτρο στο ποιούς παρακολουθείς.

Αν για το blogging το ‘κανονικό’  είναι μερικές φορές τη βδομάδα, για το microblogging είναι κάποιες φορές τη μέρα.

Η πληροφορία έρχεται με τη μορφή link τις περισσότερες φορές (π.χ. είδα αυτό εκεί, ο τάδε λέει αυτό, έγραψα γι αυτό το θέμα, κτλ), μιας και δεν υπάρχει χώρος για πλήρη τοποθέτηση σε ένα θέμα.

Όπως και στο blogging, ένας μεγάλος αριθμός ενημερώσεων συνθέτει μια εικόνα για αυτόν που τις παρέχει.

Ήθελα να τα γράψω αυτά, περισσότερο για να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου αλλά και για να προκαλέσω κάποια συζήτηση, γιατί η συζήτηση τελικά είναι που ολοκληρώνει την όποια θεματική ανάλυση στο blogging…

 

ΥΓ. Ο λογαριασμός μου στο twitter είναι http://www.twitter/nikan