Tag Archives: startegy

Startegy, λίγες ώρες μετά

Το πράγμα έχει κάπως έτσι: μια ομάδα ανθρώπων από αυτούς που ασχολούνται (και πιθανώς ταλαιπωρούνται) με το internet, τα startups, την επιχειρηματικότητα κτλ σκέφτεται και λέει “Πως ξεκινάει κανείς να κάνει κάτι; Όχι μόνο στο  internet αλλά γενικά. Που βρίσκει ανθρώπους, πως μαθαίνει να δουλεύει; Πως το δρομολογεί;”

Από τα ερωτήματα αυτά διαγνώνει μια έλλειψη και αποφασίζει να την καλύψει. Με τον μόνο τρόπο που, τουλάχιστον για μένα, έχει δώσει ωραία κι ελπιδοφόρα δείγματα δουλειάς: από τα κάτω κι εκ των ενόντων!

Παρακολουθώ για κάποιο καιρό τώρα την προσπάθεια αλλά δεν πολυδίνω σημασία. Οκ, λέω, άλλο ένα startupοειδές μόρφωμα. Έχουμε αρκετά.

Παρόλαυτα, επειδή έχω καιρό να δω τη Βίκυ, σε μια ανταλλαγή μηνυμάτων στο  Facebook συμφωνούμε να βρεθούμε και να τα πούμε στο  event.

Έτσι, σήμερα το πρωϊ,  παίρνω των ομματιών μου και ανηφορίζω προς το Microsoft Innovation Center.

Πρώτη έκπληξη: βλέπω πολλά καινούργια πρόσωπα.

Δεύτερη έκπληξη: ο μισός πληθυσμός περίπου είναι γυναίκες!

“Καλά ξεκινάμε”, σκέφτομαι.

Πρέπει να μαζεύτηκαν συνολικά καμιά κατοσταριά κόσμος τελικά.

Το event  προχώρησε λίγο σαν startup weekend και λίγο σαν team building exercise: αρχικές γνωριμίες, pitching ιδεών,  ψήφος για τις ιδέες (: διαφοροποίηση από το  startup weekend),  χτίσιμο ομάδων γνωριμίας κι ad hoc ομάδων  για την εξέταση των ιδεών, και τέλος παρουσίαση των ιδεών στο σύνολο.

Σαν πρώτη προσπάθεια είχε αρκετά στοιχεία πειράματος αλλά οι διοργανωτές το είχαν ψάξει και δεν έκανε κοιλιά.  Αυτό που βρήκα πολύ θετικό κι ελπιδοφόρο ήταν η συγκέντρωση κόσμου που δεν είχε καμιά σχέση με την τεχνολογία αλλά ήθελε να ξεκινήσει κάτι, κι αυτό το κάτι δεν ήταν σουβλατζίδικο (προσφιλές παράδειγμα του event).

Δεν ξέρω αν αυτό ήταν μια λανθάνουσα κατάσταση, ή χειρότερα μια κατάσταση που δεν βλέπαμε μέχρι τώρα, ή ακόμα, αν είναι αποτέλεσμα της κρίσης που μας έχει κάνει όλους να ψαχνόμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, κατεύθυνση που είναι ανάλογη με την πρωτοβουλία των ιδρυτών: να κάνουμε κάτι, να δημιουργήσουμε χωρίς να περιμένουμε ν’ ανοίξει ο ουρανός και να βρέξει ευμάρεια ή ευκολία. Γιατί, ας το επαναλάβω για χιλιοστή φορά κι εδώ: δεν περιμένω τίποτα από το ελληνικό κράτος, την ελληνική πολιτεία κι ακόμα τον νεοελληνικό ‘πολιτισμό’. Περιμένω μόνο κάτι από τις στάχτες τους.  Και το μόνο που έχω να τους πω είναι αυτό που έλεγε το ’60 ο  Bob Dylan:

Your old road is
Rapidly agin’.
Please get out of the new one
If you can’t lend your hand
For the times they are a-changin

Ξανά στο event, μετά το μουσικό διάλειμμα.
Καταγράφω τα θετικά και τα σημεία της κριτικής μου, χωρίς ιδιαίτερη ιεράρχηση:

Θετικά

  • Ένα event 100% ελληνικής εμπνεύσεως κι οργάνωσης κι όχι μεταφορά κάποιου ξένου  (όπως Opencoffee, TED, GGD, MediaCamp, Startup Weekend κτλ). Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα να έβλεπα το concept να πετυχαίνει και να το εξάγουμε έπειτα.
  • Χτύπησε τη φλέβα μιας ανάγκης που δεν ξέρω αν ικανοποίησε: την επιχειρηματικότητα πέρα από το internet και την τεχνολογία. Και την ανάγκη του pre-start, του πως να ξεκινήσω κάτι όταν ακόμα είναι μια θολή ιδέα στο μυαλό μου. Σε κάποιο επόμενο ποστ θέλω να βάλω σε μια σειρά τα μέσα (event)  που είναι διαθέσιμα κι έχουν αναπτυχθεί ήδη στην ‘άλλη’ Ελλάδα για να αποτελέσουν έτσι μια πρώτη προσέγγιση ενός γενικού roadmap όλης της πορείας που καλείται κανείς να διανύσει μέχρι την ολοκλήρωση.
  • Στρωτή ροή και coaching. Άκουσα ότι τα παιδιά της οργανωτικής ομάδας ‘πρόβαραν’ το event δυο τρεις φορές. Φάνηκε ότι είχαν μια διαμορφωμένη άποψη για τη ροή και την συνεπικούρησαν αναλόγως.

Κριτική

  • Χρειάζεται σαφής διαχωρισμός, ακόμα και χωροταξικός των συμμετεχόντων αναλόγως του αν έχουν ιδέα σχετική με τεχνολογία ή όχι. Να το διασαφηνίσω αυτό: κάποιος που θέλει να πουλάει μέλι από το χωριό του σ’ όλο τον κόσμο και θέλει να το κάνει με κάποιο e-shop και να το προωθήσει με ιντερνετικά μέσα, ΔΕΝ θεωρώ ότι εμπίπτει στο χώρο της τεχνολογίας. Αυτά που ζητάει μπορεί να τα βρει στην αγορά, κι αν δεν έχει χρήματα, μπορεί να βρει κόσμο να τον βοηθήσει να τα στήσει, αλλά η βασική ανάγκη του είναι αλλού: η παραγωγική του διαδικασία, η ποιότητα του προϊόντος του, το πως θα βρει ανθρώπινους πόρους, πως θα κάνει πλάνα ανάπτυξης κτλ. Αυτή η κατηγορία συμμετεχόντων χρειάζεται coaching που μπορεί να λάβει από management versed ανθρώπους. Αντίθετα, όσοι έχουν ιδέες που έχουν καθαρά τεχνολογικό αντικείμενο χρειάζονται εντελώς διαφορετικά πράγματα για να ξεκινήσουν: χρειάζονται να μαζέψουν την ομάδα πυρήνα που θα γράψει αρκετό κώδικα για να πει κάποια στιγμή ότι διαθέτει ένα πρωτότυπο (: prototype) ή ακόμα καλύτερα μια alpha version.
  • Η επιλογή των ιδεών πάνω στις οποίες θα δουλέψουν οι ομάδες δεν πρέπει να υπόκειται σε ψήφο. Δεν είναι η πλειοψηφία αυτό που καθορίζει την αξία μιας ιδέας.  Νομίζω δεν υπάρχει καλύτερη εξήγηση γι αυτό από τη φράση που αποδίδεται στον  Henry Ford:
  • If I’d asked my customers what they wanted, they’d have said a faster horse.

    Η φαντασία κι η δημιουργικότητα δεν υπόκεινται σε δημοκρατικές διαδικασίες και, βέβαια, η πρωτοτυπία κι η καινοτομία δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιες αν δεν ‘περπατήσουν’ για καιρό πρώτα

  • Τέλος, μια κριτική για το θέμα της γλώσσας του  event, κατά πόσο πρέπει να είναι ελληνικά αγγλικά και τα δύο, με μετάφραση ή μ’ επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Ακούστηκε ότι κάποιοι αποφάσισαν να μην παρακολουθήσουν το event αν και τους ενδιέφερε επειδή φοβήθηκαν το θέμα των Αγγλικών. Και κάποιοι άλλοι εξέφρασαν τη δυσκολία τους να παρακολουθήσουν τα pitches που ήταν στ’ Αγγλικά. Μάλιστα στο τέλος η κατάσταση ξέφυγε λίγο σε γκρίνια γύρω από το θέμα αυτό. Η άποψη μου είναι σκληρή και ξεκάθαρη: όσοι δεν ξέρουν αγγλικά ας  μάθουν πρώτα αλλιώς να μην μπαίνουν στον κόπο. Οι ιδέες τους δεν θα πάνε πολύ μακρυά. Κι αυτό που χρειαζόμαστε όσο τίποτα είναι ιδέες που να μπορούν να ταξιδέψουν.  Μου φαίνεται δε αδιανόητο σε μια χώρα που ο τουρισμός παράγει το 18% του εθνικού προϊόντος πως οι περιπτεράδες, οι ταξιτζήδες, οι οδηγοί λεωφορείων, τα γκαρσόνια, οι μαγαζάτορες, ακόμα κι οι μικροπωλητές δεν μιλάνε αγγλικά. Οι μόνοι που δεν χρειάζονται αγγλικά στο παρόν status quo για να κάνουν (;)  τη δουλειά τους είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Αυτά. Κι εις ανώτερα, κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου.