Tag Archives: startups

Greek Startups στη Βαρκελώνη

Greek Startups App

Η Βαρκελώνη είναι η πόλη που η Αθήνα θα ήθελε να έχει γίνει: μετά από τους επιτυχημένους Ολυμπιακούς του 1992, και την αξιοποίηση του ότι άφησαν πίσω τους, έχει γίνει μια μητρόπολη μαγνήτης γιατί έχει κάτι που στερούνται οι περισσότερες μεγάλες πόλεις του Ευρωπαϊκού Βορρά: θάλασσα και ήλιο.

Αυτό, στους ‘κακούς παίχτες’ σαν κι εμάς, ακούγεται λίγο  αλλά είναι χαρτί που παίζεται σ’ όλες τις παρτίδες και κερδίζει πάντα. Κερδίζει μεταξύ άλλων και τη διοργάνωση του μεγαλύτερου συνέδριου και έκθεσης που έχει σχέση με την κινητή τηλεφωνία, Κάτι διόλου ευκαταφρόνητο, αφού αυτή η έκθεση θα συγκεντρώσει φέτος πάνω από 65 χιλιάδες επισκέπτες στις τέσσερεις μέρες που διαρκεί αλλά και στα δεκάδες πριν μετά και κατά τη διάρκεια της μικρότερα event που διοργανώνονται από κόσμο που θέλει να εκμεταλευτεί την ευκαρία αυτής της δημοσιότητας.

Θυμάστε τι λέγαμε για το LeWeb; Ε, πολλαπλασιάστε επί 10 ίσως και παραπάνω.

Γι αυτό κι οι διάφορες χώρες σπεύδουν να δείξουν στο Mobile World Congress ότι έχουν … να δείξουν.

Και κάπως έτσι σκέφτηκε κι ο Ελληνικός Σύνδεσμος Εταιριών Κινητών Εφαρμογών Ελλάδος και μια σειρά από άλλες συναφείς οργανώσεις, και συνασπίστηκαν για να διεκδικήσουν επιτυχώς την κρατική αρωγή για ελληνικά παρουσία με περίπτερο στο  MWC13.

Σ’ αυτό το περίπτερο, και κάτω από την αιγίδα των συλλόγων και των εκθετών, θα συμμετάσχει και το Mobile Monday Athens με δικό του stand. Κι έτσι η Βίκυ θεώρησε ότι θα  ήταν καλή ιδέα να προσπαθήσουμε να κάνουμε πράξη αυτά που έλεγα για το LeWeb: Να προωθήσουμε δηλαδή τις ελληνικές startup του mobile χώρου (κι όχι μόνο) στο MWC με κάποιες πρωτοβουλίες πέραν των παραδοσιακών.

Καθίσαμε και το συζητήσαμε λίγο και σκεφτήκαμε πως καταρχήν θα ήταν καλό αντί να μοιράζουμε φυλλάδια, να μοιράζουμε αυτό που ταιριάζει περισσότερο σ΄ένα τέτοιο συνέδριο: μια mobile εφαρμογή κατάλογο.

Κι ακόμα περισσότερο,  μια εφαρμογή φτιαγμένη από ένα Ελληνικό  Startup που να δείχνει την τεχνολογία του. Έτσι, ζητήσαμε τη  βοήθεια του Jupitee που πολύ πρόθυμα δέχτηκε να μας την προσφέρει. Καλώς εχόντων των πραγμάτων λοιπών, η ελληνική ομάδα θα πάει στη Βαρκελώνη με μια εφαρμογή που θα παρουσιάζει τους εκθέτες κι όσα startup θέλουν να προβληθούν μέσα απ’ αυτήν (δείτε εδώ για περισσότερες λεπτομέρειες κι εδώ για να δηλώσετε συμμετοχή).

Η ιδέα είναι αυτή η εφαρμογή  να μην είναι απλά κατάλογος, αλλά εργαλείο: να βοηθάει στο κλείσιμο συναντήσεων, να διαχειρίζεται το μήτιν ρουμ του περιπτέρου, να χρησιμοποιηθεί σαν κανάλι για ανακοινώσεις και για προσφορές, κ.α..

Και βέβαια να μην τελειώσει με το MWC αλλά μόνο ν’ αρχίσει. Στο μέλλον θα μετασχηματίζεται στο ανάλογο εργαλείο γι άλλα συνέδρια ή περιστάσεις και φιλοδοξεί να μαζέψει όλα τα startup. Κάπου εκεί θα υπάρξει και μια γέφυρα με τον web προπάτορα της, το GreekStartups.com.

Αλλά προτρέχω.

Το θέμα είναι η Βαρκελώνη. Και από την πρώτη επαφή που έκανα με τους εκθέτες σχημάτισα την εντύπωση ότι υπάρχουν κι άλλα πολλά ‘εργαλεία’ για μια εθνική προώθηση: πολλοί από τους εκθέτες είναι εταιρίες που ασχολούνται με το mobile marketing. Ε, δεν μπορεί! Κάτι θα έχουν στα προϊόντα και τις υπηρεσίες του που μπορούν να συνεισφέρουν στην προσπάθεια.

Κι επειδή αυτό το post προτρέχει πολλών επίσημων ανακοινώσεων,  σταματάω εδώ. Αλλά θα υπάρξει συνέχεια βέβαια. Κι από το έδαφος του MWC 😉

 

Και μετά το Athens Techcrunch Meetup τι;

This slideshow requires JavaScript.

Χτες έλαβε χώρα το δεύτερο Athens Techcrunch meetup στο Μουσείο Μπενάκη, σπάζοντας κάθε ρεκόρ προσέλευσης κόσμου σε αντίστοιχο ελληνικό event. Το πρώτο είχε λάβει χώρα πριν τεσσεράμιση χρόνια σε πιο ζεστή εποχή και πιο χαλαρό μέρος.

Και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος της ελληνικής κοινότητας ήταν ο ίδιος: να μπει στο ραντάρ των διεθνών μέσων και ν’ αποκτήσει μια υπόσταση στη διεθνή σκηνή. Σίγουρα το πρώτο meetup δεν είχε κάποιο τέτοιο αποτέλεσμα.

Δεν ξέρω ποιος ήταν ο στόχος των διοργανωτών για το χτεσινό μιας και, απ΄όσο γνωρίζω, την πρωτοβουλία γι αυτή την διοργάνωση δεν την είχε η τοπική κοινότητα, αλλά οι Έλληνες της  Silicon Valley Νίκος Μπονάτσος, Associate του μεγάλου αμερικάνικου VC General Catalyst και η Alexia Tsotsis co-editor του Techcrunch που, μαζί με τον Mike Butcher,  τον European Techcrunch Editor, ήταν κι οι παρουσιαστές/moderators του event.

Το Techcrunch είναι σίγουρα ένα μεγάλο μέσο και παρά τις όποιες αλλαγές χαρακτήρα έχει υποστεί μετά την εξαγορά του από την AOL,  σίγουρα κάποιες αναφορές του στην ελληνική startup σκηνή μπορούν να βοηθήσουν και στο να ενδιαφερθούν κι άλλα μέσα ν’ ασχοληθούν μαζί της αλλά και στο να τραβήξουν τα βλέματα υποψήφιων επενδυτών ή συνεργατών των ελληνικών startup.

Για να ενδιαφερθούν όμως τέτοια μέσα για την ελληνική σκηνή πρέπει να συντρέχουν κάποιες από τις παρακάτω προϋποθέσεις:

  • να έχουμε να επιδείξουμε είτε κάποια πολύ δυναμικά startup με διεθνή προσανατολισμό
  • να διαθέτουμε άφθονο και ποιοτικό δυναμικό που μπορεί ν’ αξιοποιηθεί από  startups
  • να κρατάμε τα κλειδιά για κάποιες αγορές ή πηγές κεφαλαίων που δύσκολα μπορείς να προσπελάσει από τη Δύση (όπως η Κίνα, Ρωσία, Ινδία).

Προφανώς η τρίτη προϋπόθεση δεν ισχύει.

Startup  με διεθνή προσανατολισμό διαθέτουμε κάποια, αλλά όχι σε ικανό αριθμό ακόμα, και, κυρίως, χωρίς μια ολοκληρωμένη ιστορία επιτυχίας (:ένα exit) όπως πολύ σωστά ανέφερε στο πρώτο πάνελ κι ένας από τους συνιδρυτές της Hellas Direct. Άρα και για την πρώτη προϋπόθεση δεν έχουμε ακόμα κάποιο ισχυρό σημείο ενδιαφέροντος για διεθνή μέσα.

Από δυναμικό τι κάνουμε; Αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα κι ένα μεγάλο ερωτηματικό. Γιατί το δυναμικό δεν είναι στατιστική. Είναι κάτι που αποδεικνύεται μέσα από υλοποιήσεις. Όμως η προσέλευση του κόσμου χτες ήταν εντυπωσιακή με όποιο διεθνές μέτρο και να την κρίνεις. Κι αυτό είναι ένα σήμα άξιο προσοχής για τα διεθνή μέσα. Για να θυμηθώ λίγο κι εκείνο το στίχο του Διονύση Σαββόπουλου, ο κόσμος εξέπεμπε ένα:

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ, κάτι μυστικό…

και δεν μένει παρά ν’ αποκρυπτογραφηθεί σιγά σιγά.

Μια πρώτη  ‘αντίδραση’ σ’ αυτή τη δυναμική, ήταν η δημόσια προτροπή του Mike Butcher να τον ενημερώνουμε για τα event που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα για να τα δημοσιεύει σε μια διεθνή λίστα.

Από άποψη διάρθρωσης, το event είχε τέσσερα μέρη: 3 πάνελ με αντίστοιχους συντονιστές τους Τσώτση, Butcher, Μπονάτσο και αντίστοιχα θέματα Greek Founders, Ecosystem, Investors και μια παρένθετη συνέντευξη του Μάρκου Βερέμη συνιδρυτή της Upstream στον Νίκο Μπονάτσο.

Σε γενικές γραμμές δεν ακούσαμε κάτι καινούργιο από τους ομιλητές εκτός από την ανακοίνωση των δύο πρώτων επενδύσεων του Openfund στα startup Incrediblue και WorkableHR. Αλλά αυτό για τους παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ ήταν μάλλον αναμενόμενο.

Έχοντας παρακολουθήσει αντίστοιχα πάνελ σε διεθνή event μπορώ να πω ότι δεν διέκρινα αισθητές διαφορές εκτός από τις αναπόφευκτες αναφορές στην ελληνική ‘ιδιαιτερότητα’ και την κρίση. Διέκρινα όμως κάτι που πιθανόν ν’ αποτελέσει πρόβλημα στη διεθνή μας παρουσία: μιλάμε αγγλικά με πολύ έντονη προφορά, δίνοντας πολύ βάρος στα φωνήεντα που, σε γρήγορη εκφορά,  κάποιος αγγλόφωνος ή  απλά κάποιος ξένος που μιλάει αγγλικά, είναι δύσκολο να παρακολουθήσει.

Κι οι ερωτήσεις του κοινού, αν και λίγες σχετικά, είχαν κάποια διαμάντια.

Το ερωτηματικό που μένει ν’ απαντηθεί είναι τι να περιμένουμε στη συνέχεια. Καταρχήν μια συνέχεια του ίδιου του event, απ’ ότι λένε οι φήμες.

 

Αλλά το σημαντικώτερο είναι να μην περιμένουμε από event να μας ‘σώσουν’. Γιατί όπως είπε κι ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος στο πρώτο panel, η συνταγή της επιτυχίας, δεν έχει μυστικά.

Travel, network and work! There is no panacea!

Σημείωση: Για όσους το έχασαν υπάρχει η αναπλήρωση μέσω βίντεο, εδώ.

 

 

Το taxibeat στο LeWeb

Έχω ήδη γράψει για την πρώτη παρουσία ελληνικού  startup  στο LeWeb. Και βέβαια αυτή η παρουσία φέρνει και κάλυψη από το σχετικό τύπο (δείτε εδώ κι εδώ). Μπόρεσα επίσης να δοκιμάσω χτες βράδυ την υπηρεσία, πράγμα που σας διαβεβαιώ ότι σε κάνει να νοιώθεις και λίγο ότι είσαι στο ‘σπίτι’ σου μιας και κουβαλάς τη συνήθεια σου σε μια ξένη χώρα χωρίς πολλά πολλά, αλλά και να νοιώθεις μια κάποια περηφάνεια που ‘πατάς’ πάνω σ’ ελληνική τεχνολογία σε ξένη χώρα.

Αλλά πως είναι τα πράγματα λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια; Πέρα από το publicity υπάρχει ουσία; Αξίζει να μιμηθούν κι άλλοι το παράδειγμα του  Taxibeat; Αυτά -κι άλλα- ρώτησα το Νίκο Δρανδάκη να μου απαντήσει.

Το LeWeb σαν πλατφόρμα προώθησης μιας χώρας

Τον τελευταίο καιρό γίνεται μια συζήτηση στην ελληνική startup κοινότητα για το πως μπορούμε να κάνουμε γνωστά τα ελληνικά startups και να τραβήξουμε την προσοχή του διεθνούς τύπου και, πιθανώς, των επενδυτών ύστερα.

Έχουν  πέσει διάφορες ιδέες στο τραπέζι και το θέμα είναι εν εξελίξει. Μια όμως απλή και σχετικά εύκολη ιδέα είναι η παρουσίαση των ελληνικών startup στο κοινό ενός μεγάλου διεθνούς συνεδρίου σαν το LeWeb στο οποίο βρίσκομαι. Για να προλάβω αντιρρήσεις που έχουν να κάνουν με το κόστος συμμετοχής σ’ ένα συνέδριο, λέω ευθύς εξαρχής ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο να είναι εντός του συνεδρίου.  Απλά πρέπει να συμπίπτει σε χρόνο και τόπο (=πόλη) και να έχει ένα μηχανισμό προσέλκυσης των συνέδρων.

Αυτό ακριβώς παρακολούθησα εδώ να κάνουν οι Σουηδοί. Κι όπως θα δείτε στο παρακάτω βίντεο, δεν ήταν καν  οι πρώτοι. Κατάφεραν όμως κάτι σχετικά δύσκολο: να εμπλέξουν την κυβέρνηση τους να τους βοηθήσει. Η παρουσίαση των startups, στην ουσία μια σειρά από πολύ σύντομα pitches,  έγινε στο χώρο της Σουηδικής πρεσβείας στο Παρίσι.

Η Annika Lidne, επιχειρηματίας και blogger από τη Σουηδία, κι εμπνεύστρια του εγχειρήματος είχε την καλωσύνη να μου το εξηγήσει:

To site στο οποίο αναφέρεται η Annika στο video, είναι το όμορφα φτιαγμένο http://ttsweden2012.com και νομίζω ότι από μόνο του πέτυχε περισσότερα από το offline event στη Σουηδική πρεσβεία.

Ο κόσμος που πήγε δεν ήταν εντυπωσιακά πολύς. Πρέπει να ήταν γύρω στα 150-200 άτομα, που, άμα αφαιρέσεις τα startups αφήνει ένα υπόλοιπο γύρω στους 100 τρίτους διαφόρων ειδών, κυρίως bloggers και δημοσιογράφους. Η αίθουσα που έγιναν τα pitches δεν χωρούσε τους πάντες και ήταν αρκετά δύσκολο ν’ ακούσεις, συν το γεγονός ότι αρκετά απ’ αυτά τα pitches ήταν είτε λειψά, είτε εκφέρονταν με πολύ τρακ.

Swedish startups pitching at the Swedish embassy in Paris.

Παρακολουθώντας καμιά δεκαριά έβγαλα το συμπέρασμα ότι, παρότι οι Σουηδοί είναι σαφώς μπροστά από μας, η μεγάλη μάζα των startup τους δεν διαφέρει πολύ ούτε στα προβλήματα που επιχειρεί να λύσει, ούτε σε skill sets. Ούτε καν τ’ αγγλικά τους είναι πολύ καλύτερα. Πράγμα που σημαίνει ότι μια τέτοια κίνηση εύκολα μπορούμε να την μιμηθούμε και, αν βάλουμε και κάποιο στοιχείο πρωτοτυπίας, να έχουμε και καλύτερα αποτελέσματα.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι φεύγοντας από την πρεσβεία, συνάντησα τον  Mike Butcher στο πάρτυ που οργάνωσε το Badoo ο οποίος μόνος του μου είπε ότι ενδιαφέρεται να κατέβει στην Ελλάδα στο 2013. Του έρριξα την ιδέα να κάνουμε πάλι ένα techcrunch event στην Αθήνα, όπως είχε γίνει το 2008, προσθέτωντας ότι πλέον υπάρχουν πολύ περισσότερα startup και επίσης local funds, και την είδε θετικά. Το θέμα έχει μείνει ανοιχτό για μελλοντικές συνεννοήσεις. Χωρίς να το δένω κόμπο ότι μια τέτοια υπόσχεση θα υλοποιηθεί, αν παρόλαυτα γίνει, και σε συνδιασμό με το  LeWeb, μπορεί να λειτουργήσει προσθετικά. Και  γρήγορα. Γιατί LeWeb έχει πλέον και στο Λονδίνο στις αρχές του καλοκαιριού. Και από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο η Ελλάδα είναι μαγνήτης για τους βορειοευρωπαίους. Οψόμεθα.

Update 1

Τελικά η ιστορία προώθηση χώρας μέσα από το LeWeb είναι πιο διαδεδομένη απ’ ότι νόμιζα. Μετά το ποστ βρήκα ότι οι σουηδοί είχαν και περίπτερο (αναμενόμενο) αλλά κι ότι υπήρχε αντίστοιχη πρωτοβουλία (με περίπτερο επίσης) κι από Βελγικά  startup.

Το περίπτερο των Σουηδών στο LeWeb

 

Το Βελγικό περίπτερο στο LeWeb

3+1 funds κι ο αγώνας δρόμου


Χωρίς υπερβολή μπορώ να πω ότι το σημερινό Open Coffee ήταν το πολυπληθέστερο της 5χρονης ιστορίας του. Κι ίσως το σημαντικώτερο. Καθόλου παράξενο δε, αφού το αντικείμενο ήταν η παρουσίαση των τριών από τα τέσσερα νέα κεφάλαια υψηλού κινδύνου (VCs) που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού  Jeremie. Τα κεφάλαια αυτά έρχονται σα δροσιά στο επί μακρόν χρηματοδοτικά άνυδρο τοπίο της ελληνικής νεοφυούς επιχειρηματικότητας [Σημείωση: θαυμάζω τον εαυτό μου, τα είπα όλα ελληνικά ως τώρα :)].

Και η σημασία αυτού του σημείου καμπής, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, έγινε αντιληπτή από το σύνολο της σχετικής κοινότητας.

Τα funds που αυτοπαρουσιάστηκαν ήταν τα:

  1.  Odyssey Venture Partners
  2.  PJ Tech Catalyst
  3. Openfund II

κι η σειρά παρουσίασης μάλλον δεν ήταν τυχαία. Πρέπει να ήταν ανάλογη του ύψους των κεφαλαίων προς επένδυση που το κάθε fund  έχει,  ή συντομα θα έχει, συγκεντρώσει. Πιο συγκεκριμένα:

  1.  Odyssey Venture Partners  30-40 εκατ. ευρώ (το fund δεν έχει τυπικά κλείσει ακόμα).
  2.  PJ Tech Catalyst 15 εκατ. ευρώ
  3. Openfund II 10 εκατ. ευρώ
Το τέταρτο fund που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί είναι το First Athens.  Αγνοώ προς το παρόν το ύψος των κεφαλαίων που έχει ‘σηκώσει’ αλλά αν είναι κάπου στο μέσο των άλλων τριών τότε μιλάμε για περί τα 80 εκ.  σύνολο διαθέσιμων κεφαλαίων προς επένδυση και μάλιστα μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.
Οι παρουσιάσεις είχαν κι ένα πολύ απαραίτητο άλλο στοιχείο πέραν των καθαρά χρηματοτεχνικών: φανέρωσαν στον κόσμο τα πρόσωπα και τα προφίλ των διαχειριστών αυτών των κεφαλαίων. Μια πρώτη παρατήρηση είναι πως υπάρχει σε όλα τα σχήματα το απαίτητο διεθνές flavor: είτε Έλληνες του εξωτερικού, είτε ξένοι που ζουν στην Ελλάδα. Και πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι της τεχνολογίας στα σχήματα, πράγμα που αποτελεί εχέγγυο καλύτερης αντίληψης κι αξιολόγησης των προτάσεων.
Το νούμερο όμως των κεφαλαίων προς επένδυση  είναι πολύ μεγάλο για να μην είναι δυνητικά επικίνδυνο. Κι οι κίνδυνοι του είναι αφενός οι γνωστοί του ‘να φάμε τα λεφτά γρήγορα τώρα που τα βρήκαμε΄, αφετέρου οι προερχόμενοι από το ενδεχόμενο άγχος να πιαστεί ο στόχος της τριετίας και τις εκπτώσεις στα κριτήρια και την αξιολόγηση που μπορεί να προκαλέσει. Αυτό το τελευταίο (το πιάσιμο του στόχου) είναι πραγματικά δύσκολο καθαρά για λόγους αριθμητικής: με 80 εκατ. προς διάθεση ακόμα κι αν δινόταν μισό εκατομύριο κατά μέσο όρο σε κάθε χρηματοδήτηση, θα χρειάζονταν 160 startups άξια λόγου για χρηματοδότηση. Που σημαίνει ένα pool τουλάχιστον 500-1000, νούμερο πραγματικά πάρα πολύ μεγάλο για τα ελληνικά δεδομένα.
Αλλά ας αφήσουμε αυτό το άγχος στους fund manager.  Το ζητούμενο της άλλης μεριάς (των startupers) είναι η ανάδειξη πρωταθλητών, όχι Β’ εθνικής, αλλά από UEFA και πάνω. Κι από αυτή την άποψη είναι ευκαιρία. Μοναδική και χωρίς υπερβολή ιστορική. Που αν την προσπεράσουμε δεν ξέρω πότε θα μας ξαναδοθεί στο μέλλον.

Δείτε επίσης:

Κι οι σχετικές παρουσιάσεις

Πριν 5 χρόνια παρά 2 μέρες: στις ρίζες του OpenCoffee

Χτες, κάνοντας μια ταχτοποίηση στο δίσκο του παλιού μου PC, έπεσα πάνω σ’ ένα από τα αρχαία επεισόδια του metablogging radio (Σημείωση για τους φρέσκους αναγνώστες: έτσι ονομαζόταν το podcast αυτού του blog). Ήταν μια μισάωρη συζήτηση με το Γιώργο Τζιραλή για την ιστορία του  Open Coffee.

Και τότε μεν η ‘ιστορία’ του μέτραγε σε μήνες όσο περίπου μετράει τώρα σε χρόνια. Κάθισα και άκουσα όλη την εκπομπή (που κρίνοντας από απόσταση, τη βρίσκω πια πολύ άτεχνη, αλλά γι αυτό φρέσκια) και θυμήθηκα, ή καλύτερα, ξαναέμαθα τις λεπτομέρειες του πως ξεκίνησε αυτή η σημαδιακή για την Ελληνική  startup σκηνή πρωτοβουλία.

Σήμερα πρόσεξα πως έχουν περάσει 5 χρόνια παρά 2 μέρες από την ημερομηνία που δημοσιεύτηκε αυτό το επεισόδιο. Πολύς καιρός! Κι εν τω μεταξύ έχουν αλλάξει πολλά. Προς το καλύτερο.

Ήθελα να κάνω reblog  αυτό το επεισόδιο αλλά αυτό το blog δεν είναι tumblr, ούτε  wordpress.com και δεν διαθέτει αντίστοιχες λειτουργίες, οπότε για να το φέρω στην επιφάνεια χρειάστηκε ν’ αναβιώσω καταρχήν το παλιό podpress plugin (γιατί χωρίς αυτό δεν φαινόταν τίποτα) και ν’ αντιγράξω τη διεύθυνση του αρχείου παρακάτω.

Σημειωτέον, ότι το  podpress που κάποτε έπαιζα στα δάχτυλα, μου φάνηκε βουνό κι εντελώς ακατανόητο πλέον.

Αν σας κίνησα την περιέργεια ή  ανασκάλεψα παλίες μνήμες σας, κατεβάστε το αρχείο από τον παρακάτω σύνδεσμο:

Metablogging Radio Επεισόδιο 12

Ή αν πάλι βαριέστε να κατεβάζετε, κατηφορήστε τη λεωρόρο της μνήμη προς το παλιό επεισόδιο του MBR . Θα σας δυσκολέψει λίγο το ότι ο  audio player κρύβεται πια κάτω από το like button (τουλάχιστον, εγώ έτσι το βλέπω). Σημείο των καιρών κι αυτό.

 

Δυο μέρες στο Webit στην Κωνσταντινούπολη

 

Στις 10 κι 11 Οκτωβρίου παρακολούθησα το Webit Congress στην Κωνσταντινούπολη.
Το Webit αξίζει μια ιδιαίτερη μνεία γιατί είναι ένα περιφερειακό συνέδριο το οποίο κατόρθωσε σε μια μόνο πενταετία να ξεφύγει από τα στενά τοπικά πλαίσια της περιοχής και ν’ αναδειχτεί σε ένα σημαντικό διεθνές συνέδριο, τουλάχιστον από άποψη αριθμού συμμετεχόντων και ομιλητών.
Το Webit ξεκίνησε στη Βουλγαρία από τον Plumen Russev και την ομάδα του και, μετά από 2 φορές διεξαγωγής στη Σόφια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη για ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του ιδρυτή του για ένα event διεθνούς ακτινοβολίας. Όπως είπε ο Alain Heurreux, President και CEO του Interactive Advertising Bureau Europe (IAB Europe) στο keynote του, ήταν κατόπιν δικής του παρότρυνσης που ο Russev αποφάσισε την μεταφορά της έδρας.
Γιατί είχε νόημα αυτή η μεταφορά; Όποιος έχει ταξιδέψει στις δύο πόλεις εύκολα μπορεί να καταλάβει ότι δεν υπάρχει σύγκριση. Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι απλά μια μεγάλη πόλη. Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο, η δεύτερη μετά τη Σαγκάη νομίζω. Είναι επίσης, όσο παράδοξο κι αν ακουστεί αυτό, μια πολύ μοντέρνα πόλη, τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι της. Πράγμα που σημαίνει ότι διαθέτει τις υποδομές να προσελκύσει και να φιλοξενήσει ένα μεγάλο διεθνές πλήθος. Κι επίσης είναι μια πόλη που έτσι κι αλλιώς θέλει να επισκεφτεί κανείς. Το να συνδιάσει λοιπόν το event με την επίσκεψη στην πολή είναι ένας πολύ δυνατός λόγος για τον υποψήφιο attendee του συνεδρίου.

Το Webit, λοιπόν, εξασφάλισε έτσι ένα διεθνές πλήθος που δεν θα είχε τη δυνατότητα να προσεκλύσει στη Βουλγαρία. Κι αυτή η ανοιχτομυαλιά και προνοητικότητα πρέπει να πιστωθεί στον δημιουργό του.

Από άποψη περιεχομένου, το συνέδριο που ξεκίνησε περισσότερο με digital media/marketing προσανατολισμό έχει πλέον ανοίξει τη βεντάλια ώστε να περιλαμβάνει και Τηλεπικοινωνίες, Ηλεκτρονικό Εμπόριο και startups και κάποια ελεύθερα σεμινάρια. Το digital track όμως παραμένει το μεγαλύτερο. Και γι αυτό οι συμμετέχοντες είχαν περισσότερο business παρά geek look.
Παράλληλα υπήρχε και μια μικρή έκθεση των χορηγών και άλλων σχετικών εταιρειών και των startup που συμμετείχαν στο startup challenge.

Η Ελληνική παρουσία και συμμετοχή στο συνέδριο ήταν ορατή. Από το αεροπλάνο ήδη άρχισα να συναντάω business contacts που είχαν τον ίδιο προορισμό με μένα. Στο δε χώρο του συνεδρίου συνέτυχα τον Josef και τον Mayel από το Babelverse, το Γιώργο και το Δημοσθένη από το Athensbook, τον Οδυσσέα και την ομάδα του από την ThinkDigital κ.α.

Στα αρνητικά του συνεδρίου ήταν σίγουρα το θέμα του  παντελώς απόντος wifi  και το γεγονός ότι όλα τα φαγητά και ποτά έπρεπε οι σύνεδροι να τα αγοράσουν ξεχωριστά κάτι που θα κατανοούσα για το κυρίως φαγητό αλλά όχι για τους καφέδες και τ’ αναψυκτικά.

Από τις διάφορες ενότητες παρακολούθησα κυρίως το track των startups και λίγο το digital marketing. Ο λόγος; Παρότι η επαγγελματική μου ενασχόληση έχει σχέση κυρίως με το δεύτερο νομίζω ότι το content είναι πιο ενδιαφέρον και πιο απροσδόκητο όταν περιλαμβάνει startups.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στις συζητήσεις γύρω από τα startup υπήρχε θεματολογία για το regional vs global, αν υπάρχουν χρηματοδοτικές ευκαιρίες στην ευρύτερη περιοχή, do and don’t για startup που θέλουν να περάσουν τον ωκεανό και να δραστηριοποιηθούν στην Αμερική κτλ.

Υπήρχαν επίσης και κάποιες αναφορές σε κοινωνική επιχειρηματικότητα, όπου προέκυψε και μια απροσδόκητη γνωριμία με τον επικεφαλής του οργανισμού Ashoka για την ευρύτερη περιοχή, τον οποίο ρώτησα αν η Ελλάδα είναι μέσα στους σχεδιασμούς τους και μου είπε πως, ναι, υπάρχει πολλή συζήτηση για την Ελλάδα εντός του Ashoka και για το πως να δραστηριοποιηθούν σε μας. Ο ίδιος είναι πρόθυμος να έρθει στην Ελλάδα και να μιλήσει και να κάνει σχετικές επαφές. Όσοι λοιπόν έχετε κάποιο σχετικό ενδιαφέρον, οργανώνετε ή σχεδιάζετε ένα σχετικό event, ενημερώστε με για να σας φέρω σ’ επαφή.

Το startup competition ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Πρώτα απ’ όλα βρήκα τις παρουσιάσεις των περισσότερων startup αισθητικά πολύ ανεβασμένες κι αν ίσως όχι πάντα to the point, πολύ πιο ζουμερές από άλλες αντίστοιχες που έχω παρακολουθήσει.
Έπειτα, στις ιδέες, παρατήρησα μια εστίαση σε περισσότερο πρακτικές εφαρμογές κι όχι σε γενικά social θέματα, που δεν λείπαν βέβαια αλλά χοντρικά ήταν κάτω από 20% του συνόλου. Αυτή η διαφοροποίηση φάνηκε και στις επιλογές των νικητών. Την πρωτιά εξασφάλισε το MySugr, μια εφαρμογή για διαβητικούς. Μπορεί ν’ ακούγεται περίεργο αλλά δεν πρόκειται ακριβώς για κοινωνική επιχειρηματικότητα αν κι έχει έντονα τέτοιο στοιχείο. Κατά τους δημιουργούς του (2 από τους 3 cofounders είναι διαβητικοί και το μισό δυναμικό που απασχολούν) υπάρχουν περί τα 300 εκατομ. διαβητικοί στον κόσμο και σε μερικές χώρες το ποσοστό τους φτάνει το 20% του πληθυσμού. Μιλάμε λοιπόν για μια μεγάλη αγορά.
Τη δεύτερη θέση πήρε το SellBox μια πλατφόρμα που δίνει τη δυνατότητα σε πωλητές ψηφιακών προϊόντων να ενσωματώσουν στο site τους τη σχετική λειτουργικότητα για πώληση και είσπραξη. Το Sellbox μου θύμησε το δικό μας instabuck το οποίο και κατονόμασαν σαν ένα από τους τρεις ανταγωνιστές τους.
Την τρίτη θέση κατέλαβε ένα Τούρκικο startup που ήταν κι η δική μου προσωπική προτίμηση, το Infodif που ασχολείται με image processing και video analytics. Βρήκα την τεχνολογία τους πολύ προχωρημένη και με πολλά πεδία εφαρμογής.

Εν κατακλείδι, θεωρώ το Webit πολύ χρήσιμο γι όσους ψάχνουν επαφές στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σαν μέσο ανάδειξης νέων startup. Ελπίζω να δούμε πιο ενεργή ελληνική παρουσία στο μέλλον.

Η άνοδος του B2B

Αν παρατηρείτε, έστω κι από απόσταση, την εξέλιξη και την ιστορία των ελληνικών startups (ναι, ξέρω δεν έχουμε πολλά, διάσημα κτλ, αλλά κάτι έχουμε πλέον), θα έχετε προσέξει μια ενδιαφέρουσα στροφή: ενώ τότε στην αρχή, περί τα μέσα του 2000, όταν μιλάγαμε για ελληνικό startup το κυρίαρχο business model που έρχόταν στο μυαλό είχε σχέση … με τη διαφήμιση που θα προβαλόταν στον τυχαίο επισκέπτη, τα project κι οι ομάδες αλλά και τα startup που ξεκινάνε τελευταία έχουν μια διαφορετική στόχευση. Όχι όλα βέβαια,  αλλά ένα σεβαστό ποσοστό τους.

Η στόχευση αυτή αφορά κάποια επαγγελματική ομάδα προς την οποία το startup αποσκοπεί να προσφέρει κάποια υπηρεσία επ’ αμοιβή.

Πριν προχωρήσω σε παραδείγματα να κάνω μια ενδιαφέρουσα διάκριση: άλλο ποιοί είναι οι χρήστες μιας υπηρεσίας κι άλλο ποιοί λαμβάνουν μια υπηρεσία για την οποία πληρώνουν. Αυτά τα δύο δεν είναι αναγκαστικό να συμπίπτουν. Το παράδειγμα του taxibeat είναι διαφωτιστικό: χρήστες είμαστε δυνάμει όλοι όσοι χρησιμοποιούμε ταχτικά ή περιστασιακά ταξί, αλλά πελάτες του  taxibeat είναι οι ταξιτζήδες. Είναι αυτή η επαγγελματική ομάδα που λαμβάνει μια υπηρεσία μέσα από το taxibeat (πείτε την μάρκετιν, πείτε την πωλήσεις) για την οποία κρίνει ότι αξίζει τον κόπο να πληρώσει. Και πληρώνει.

Οι επαγγελματίες οποιασδήποτε κατηγορίας είναι μαθημένοι στο να πληρώνουν κάτι και κάποιους για να διεκπεραιώσουν τη δική τους δουλειά. Και γι αυτό οι υπηρεσίες προς επαγγελματικές ομάδες πάντα είναι ευκολώτερες στο να δημιουργήσουν έσοδα. Και μάλιστα στο βαθμό που οι προσφερόμενες υπηρεσίες είναι ποιοτικές, αυτά τα έσοδα και αυξητικά θα είναι και βάθος χρόνου θα έχουν.

Δυό παλαιότερα ελληνικά startup το ξέρουν αυτό καλά: το transifex  και το megaventory.

Αλλά προς τα κει φαίνεται πως κατευθύνεται κι η νεώτερη γενιά: το bugsense  που απευθύνεται στους δημιουργούς εφαρμογών για κινητά,το  WorkableHR που προσφέρει HR & Recruitment management, το doctoranytime  που απευθύνεται στους γιατρούς, το instabuck που είναι μια e-commerce πλατφόρμα για digital goods κι απευθύνεται σε μουσικούς, εικαστικούς, προγραμματιστές κλπ, το warp.ly που προσφέρει υπηρεσίες μάρκετιν μέσω κινητών,  το cssigniter  που απευθύνεται σε δημιουργούς ιστοσελίδων, το gnostix και το monitor  που παρέχουν υπηρεσίες social analytics σε εταιρείες, το eventora που απευθύνεται σε διοργανωτές εκδηλώσεων κ.α.

Θεωρώ προς αυτός ο ‘αναπροσανατολισμός’ είναι και σωστός και υγιής.

Γιατί τα ελληνικά startup ζούνε (και θα ζούνε γι αρκετό καιρό ακόμα) χωρίς τις μεγάλες χρηματοδοτικές ευκαιρίες που παρέχουν οι αγορές της Αμερικής ή κάποιων Ευρωπαϊκών χωρών. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να μπορέσουν να σταθούν γρήγορα στα πόδια τους πριν τελειώσει το μικρό αρχικό τους κεφάλαιο.

Γιατί, επίσης,  δεν ξεχνάνε έτσι ότι είναι (ή θα γίνουν) πρώτα και κύρια επιχειρήσεις κι ο σκοπός τους είναι να λειτουργούν σαν επιχειρήσεις κι όχι σαν άλλοθι για lifestyle διαβίωση των ιδρυτών τους.

Το Business to Business (B2B) δεν είναι sexy βέβαια. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Δεν θα κάνει μια υπηρεσία household brand, κάτι που θα γέμιζε με υπερηφάνεια τους ιδρυτές της. Δεν προσφέρει την αναγνωρισιμότητα και την εμβέλεια μια μεγάλης B2C υπηρεσίας. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ν’ αναφύονται υπηρεσίες που θα μπορούν να δημιουργήσουν θέσεις απασχόλησης και να φέρουν χρήμα από εκτός εντός Ελλάδος. Και παρότι το δείγμα είναι μικρό ακόμα, νομίζω είμαστε σε καλό δρόμο.

Update 1

Το καλό με αυτά τα ποστ είναι ότι … αυτοσυμπληρώνονται. Είχα ήδη δύο ειδοποιήσεις για προσθήκες startup: το  singletonapps που είναι template  εφαρμογών κινητού για διάφορα verticals, και το  incrediblue  που είναι marketplace για  ενοικίαση σκαφών αναψυχής.

Enhanced by Zemanta

Ένας Έλληνας που ονειρεύεται κάτι μεγάλο

Έπεσα τυχαία πάνω σ’ αυτή την ομιλία του Ανδρέα Ραφτόπουλου και του startup Matternet με το φιλόδοξο όραμα ν’ αλλάξει τον τρόπο που διεξάγονται οι μεταφορές, είτε στις πολύ φτωχές χώρες, είτε στις πολυάνθρωπες μεγαλουπόλεις, που, αν ευοδωθεί, μπορεί να έχει  τεράστιο αντίκτυπο στη ζωή εκατομμυρίων μη προνομιούχων ανθρώπων.

Στη σημερινή Ελλάδα της μιζέριας και της μεμψιμοιρίας είναι πολύ ενθαρρυντικό να βλέπεις ένα συμπατριώτη μας να έχει και όραμα και σχέδιο ν’ προχωρήσει τον κόσμο προς το καλύτερο.

Διάβασα: European Founders at Work

Πριν μερικές βδομάδες είχα μια ασυνήθιστη πρόταση μέσω twitter: να διαβάσω και να γράψω μια κριτική για το “European Founders at Work”.

Ο άνθρωπος που μου την έκανε ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου, ο Πορτογάλος Pedro Gairifo Santos:

 

 

Απάντησα πως, ναι, θα μ΄ενδιέφερε (μόνο και μόνο λόγω του θέματος) αλλά ότι θα ήθελα να γράψω την κριτική στα Ελληνικά γιατί μόνο σ’ αυτό το blog γράφω κριτικές βιβλίων. Έθεσα κι έναν άλλον όρο: να πάρω το βιβλίο σε μορφή ebook. Ο PGS συμφώνησε και μετά από λίγες μέρες το έλαβα με email.

Η αλήθεια είναι  πως, τότε, είχα λίγη όρεξη για διάβασμα κι έτσι καθυστέρησα να ξεκινήσω μέχρι τα μέσα του Ιουνίου, οπότε, επειδή καθηλώθηκα στο σπίτι μου λόγω της μέσης μου, έχοντας πλέον άφθονο χρόνο, άρχισα να το διαβάζω σιγά σιγά. Το τέλειωσα μόλις χτες.
Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από ένα παλιότερο αμερικάνικο με το ίδιο θέμα, το Founders at Work: Stories of Startups’ Early Days της Jessica Livingston που δεν έχω διαβάσει.

Στην πραγματικότητα είναι μια συρραφή συνεντεύξεων που, εικάζω, πρέπει να έγιναν τηλεφωνικά (ή με Skype ή κάτι τέτοιο)  ιδρυτών γνωστών startup της Ευρώπης.

Παρότι αυτή η μορφή κειμένου (:μεταφορά προφορικού λόγου σε γραπτό) μου είναι λίγο απωθητική, η υποκείμενη ύλη (οι ιστορίες της δημιουργίας των startup, η πορεία προς την επιτυχία, τα προβλήματα και οι επιμονή των ιδρυτών κτλ) γρήγορα με απορρόφησε.Πάντως, αν ήμουν στη θέση του Santos, θα επεξεργαζόμουν πολύ αυτές τις συνεντέξεις και θα τις μετέτρεπα σε ιστορίες, κρατώντας μόνο τα πιο δυνατά σημεία του διαλόγου. Αλλά αυτό είναι θέμα προσωπικής προτίμησης.

Οι συνεντεύξεις είναι 20 τον αριθμό κι αφορούν αντίστοιχα startup ή σχετικές πρωτοβουλίες (π.χ. η συνέντευξη με την Resma Sohoni, συνιδρύτριας του Seedcamp, δεν αφορά ένα startup αλλά ένα startup accelerator, τον γνωστότερο στην Ευρώπη).

Καθώς περνούσα από τη μια συνέντευξη στην άλλη ένοιωθα συνεχώς ένα αίσθημα αύξουσας οικειότητας.Για δυό λόγους:

  • Ο πρώτος ήταν γιατί ‘ανακάλυπτα’ υπηρεσίες και προϊόντα που γνώριζα, χρησιμοποιούσα κι αγαπούσα (όπως amiando, last.fm, soundcloud, shazam, balsamiq, moo cards κ.α.) και που, κατά κάποιο τρόπο, έχουν σημαδέψει την web 2.0 διαδρομή μου από το 2006 ως σήμερα.
  • Ο δεύτερος ήταν γιατί, επίσης, ‘ανακάλυπτα’ ανθρώπους και πρωτοβουλίες που έχουν βάλει τη σφραγίδα τους στη δημιουργία startup κουλτούρας στην Ευρώπη, όπως ο Saul Klein, συνιδρυτής κι αυτός του SeedCamp αλλά κι εμπνευστής του OpenCoffee, ο Loic le Meur, που τα τελευταία τέσσερα χρόνια βλέπω από κοντά στο LeWeb στο Παρίσι,ή o Boris Veldhuijzen van Zanten, συνιδριτής του The Next Web, που πρωτοσυνάντησα στην Ίο στο δεύτερο Ελληνικό blogger’s camp, και συναντάω έκτοτε σε διάφορα συνέδρια ανά την Ευρώπη.

Ένα στοιχείο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ο ισχυρισμός των ιδρυτών του Xing, του Αmiando και του DailyMotion ότι δεν ήταν κλόνοι, όπως φανταζόμουν, των LinkedIn, EventBrite και Youtube αντιστοίχως, αλλά ότι είτε ήταν αυτοί που πρώτοι εφάρμοσαν την ιδέα και τ’ αμερικάνικα startup τους αντέγραψαν (Xing, Amiando), είτε ότι ανέπτυσαν σχεδόν παράλληλα την υπηρεσία τους (DailyMotion).

Άλλο σημείο που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν η πρωτοκαθεδρία της Ευρώπης στα startup που έχουν σχέση με ήχο: Last.fm (και το Spotify που δεν παρουσιάζεται στο βιβλίο), Shazam και SoundCloud ήταν μπροστά και πριν απ’ οτιδήποτε αντίστοιχο της πέραν όχθης του Ατλαντικού. Αυτό δεν αναφέρεται ρητά πουθενά, αλλά αρκεί λίγο να γνωρίζεις τα σχετικά για να το συμπεράνεις.

Τρίτο σημείο ενδιαφέροντος: το προφίλ των Ευρωπαίων founders δεν είναι το ίδιο με το αντίστοιχο που έχουμε συνηθίσει από την Silicon Valley. Πολλοί προέρχονται από το χώρο του μάρκετιν και των πωλήσεων ή ακόμα κι από πιο θεωρητικές σπουδές (όπως π.χ. φιλοσοφία) πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με την στερεότυπη εικόνα του wiz computer kid  που έχουμε συνηθίσει ή εκπαιδευτεί να θεωρούμε ότι είναι οι startup founders.

Τέλος, υπάρχουν και δυο τρεις ιστορίες από startup των 90s.  Η μια  απ’ αυτές είναι της Business Objects που θυμάμαι πολύ καλά από τις μέρες μου στην Oracle,  όπου συχνά τη συναντούσαμε σαν ανταγωνιστή στην προϊοντική κατηγορία Business Intelligence, και συχνά μας έπαιρνε τα deals. Η Business Objects πρέπει να είναι και το μεγαλύτερο exit Ευρωπαϊκού startup αφού εξαγοράστηκε από την επίσης Ευρωπαϊκή SAP προς 6.8 δις δολάρια.

Εν κατακλείδι, το βιβλίο νομίζω αξίζει να διαβαστεί απ’ όσους ενδιαφέρονται για, ασχολούνται με ή ονειρεύονται startups. Αν μη για τι άλλο, για το ότι κάνει προσιτή την Ευρωπαϊκή γειτονιά (γιατί περί αυτού πρόκειται) και αποδομεί την επιχειρηματική προσπάθεια σε μερικά βασικά μοτίβα, που αναφέρουν επαναληπτικά σχεδόν όλοι οι ιδρυτές. Αλλά αυτά σας αφήνω να τ’ ανακαλύψετε μόνοι σας.