Tag Archives: tumble

Twittermania

twitterΤον τελευταίο καιρό παρατηρώ μια έξαρση στη χρήση του Twitter από Έλληνες χρήστες. Δεν έχω στατιστικά, είναι πιο πολύ διαίσθηση, καθώς ο Twitter δεν δημοσιεύει στατιστικά. Oύτε και κάποια τρίτη πηγή, απ’ όσο ξέρω (αν κάποιος γνωρίζει κάτι, ας μου ρίξει μια ευχάριστη διάψευση).
Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο twitter είναι μια υπηρεσία microblogging, ή καλύτερα η υπηρεσία microblogging αφού φαίνεται να έχει το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς, κι όσοι επιχειρούν κάτι σχετικό μ’ αυτήν συγκρίνονται.

Αυτή η έξαρση, η twittermania , όπως την τιτλοφορώ, φαίνεται να ακολουθεί μιαν άλλη, του περασμένου καλοκαιριού- φθινοπώρου, τη μανία με το Facebook, κι ίσως να μην είναι κι άσχετη. Γιατί τα status updates στο facebook, συνιστούν κι αυτά ένα είδος microblogging.
Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που δοκίμασαν το facebook και κουράστηκαν (όπως εγώ) από το σπαμ με τις προσκλήσεις και τα χαζά applications, κατάλαβαν ότι το ουσιώδες μέρος του (networking και status updates) εξυπηρετείται καλύτερα από τον twitter.
Κι είναι αλήθεια ότι ο twitter έχει πολύ ισχυρό sex appeal. Γιατί κατορθώνει να κρατάει τους χρήστες του παρότι είναι η πιο ασταθής υπηρεσία τέτοιας δημοφιλίας και μεγέθους. Τα outages είναι σχεδόν στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα (προγραμματισμένα ή όχι) κι η συμπεριφορά της εφαρμογής τουλάχιστον περίεργη (εμφανίζει κι εξαφανίζει micropost κατά βούληση).

Το πρόβλημα με τον twitter και τις αντίστοιχες υπηρεσίες για κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σ’ επαφή μαζί τους είναι ότι δεν καταλαβαίνει ότι στην ουσία πρόκειται για social networks κι ότι όλη η δύναμη κι η αξία τους πηγάζει από αυτό το γεγονός. Αν πας για πρώτη φορά στον twitter, η πληροφορία που ‘παίρνεις’ από το site είναι ότι εκεί ο κόσμος γράφει ‘Τι κάνει τώρα’. Κι αν το επόμενο βήμα σου είναι να δεις το public timeline,όπου φαίνονται οι ενημερώσεις όλων των χρηστών σε όλες τις γλώσσες απ’ όλο τον κόσμο, το επόμενο που μένει είναι να ‘κόψεις λάσπη’ γιατί κανείς δεν αντέχει ένα τόσο απέραντο τσίρκο.
Αν θέλεις, από κουτσομπολίστικη περιέργεια να παρακολουθείς τι λένε όλοι οι χρήστες μιας τέτοιας υπηρεσίας, τότε αυτή πρέπει να είναι επαρκώς μικρή και γλωσσικά ομοιογενής και για τους Έλληνες έχουμε ήδη δύο τέτοια παραδείγματα (το Live του Sync και το Tumble του me.gr).

Ο σκοπός αυτού του ποστ όμως δεν είναι να αναλύσει τον twitter ή το microblogging, αλλά να επιχειρήσει μια πρόβλεψη σε σχέση με την παραδοσιακή μπλογκόσφαιρα, μια πρόβλεψη που έχω διατυπωσει συνοπτικά και στον … twitter, αλλά που θέλω να επαναλάβω εδώ σε μεγαλύτερη έκταση κι εξήγηση: υπάρχει μια έξοδος χρηστών από την μπλογκόσφαιρα προς τα κοινωνικά δίκτυα και το microblogging που θα οδηγήσει σε μια ‘κάθαρση’ της μπλογκόσφαιρας καθώς άνθρωποι που είχαν εμπλακεί στο blogging για λόγους και μόνο δημιουργίας επαφών και συμμετοχής σε συζητήσεις κι όχι γιατί κάτι είχαν να πουν, δεν έχουν πια λόγο να παραμένουν. Επίσης εκείνοι που χρησιμοποιούσαν το blogging για να μοιράζονται πληροφορίες κι ενημέρωση και πάλι δεν έχουν λόγο να το συνεχίζουν. Επίσης εκείνοι που νοιώθουν να έχουν εξαντληθεί από το blogging (γιατί το να ενημερώνεις ταχτικά ένα μπλογκ, αν δεν έχεις την απαραίτητη λόξα και θέληση, σύντομα γίνεται βραχνάς, υποχρέωση που σε πνίγει) θα νοιώσουν ανακούφιση με τη χρήση του microblogging, που δεν δημιουργεί τέτοιες -φανταστικές, εν πολλοίς- υποχρεώσεις.
Και τελικά γιατί το blogging έχει σχέση ισχυρή με την γραφή, το έρεισμα της οποίας πολύς κόσμος έχει χάσει μέσα στην rich media πραγματικότητα που ζούμε κι αναπνέουμε.

Ποιος θα μείνει λοιπόν; Και με τι σκοπό;

Όπως είπα, ενεργοί θα εξακολουθήσουν να είναι στα μπλογκ αυτοί που έχουν ισχυρή την επιθυμία της έκφρασης και του διαλόγου δια της γραφής, μιας έκφρασης πιο αναλυτικής ή πιο στοχαστικής ακόμα και στις σατυρικές ή χιουμοριστικές διαθέσεις της. Δεν έχει σημασία αν η επιθυμία της έκφρασης αφορά την σφαίρα του προσωπικού, την πολιτική,την καλλιτεχνική ή την της ενημέρωσης.

Μια άλλη ενίσχυση γι αυτή μου την πρόβλεψη έρχεται από μια τελείως διαφορετική μεριά: άκουσα τον Γκασμέντ Καπλάνι να λέει στο ντοκυμαντέρ του Ανδριωτάκη που προβλήθηκε στο Παρασκήνιο της ΕΡΤ, ότι ως δημοσιογράφος, αν είχε τη δυνατότητα να δέχεται σχόλια στα κείμενα που δημοσιεύει στην εφημερίδα του, δεν θα είχε λόγο να έχει και μπλογκ. Κι αυτή η ανάγκη της ανάδρασης είναι πολύ ισχυρός λόγος έλξης δημοσιογράφων στα μπλογκ, καθώς πολλοί απ’ αυτούς δημοσιεύουν απλώς στο μπλογκ τους κατά κύριο λόγο, τα κείμενα που γράφουν για την εφημερίδα τους, ακριβώς για να πάρουν σχόλια. Είναι όμως δρομολογημένη ήδη μια άλλη τάση, η socialmedioποιηση των παραδοσιακών media. Κι έτσι βλέπουμε, ας πούμε, στους New York Times να έχουν πλέον οι αναγνώστες τη δυνατότητα του σχολιασμού, πράγμα που εκπληρώνει στο ακέραιο την επιθυμία του Γκαζμέντ. Κι επειδή δεν βλέπω γιατί αυτή η τάση δεν θα γενικευτεί και δεν θα έρθει κι εδώ, αναμένω και μιας μικρότερης κλίμακας έξοδο από την μπλογκόσφαιρα, δημοσιογράφων.

Συνοπτικά λοιπόν, νομίζω πως οδεύουμε προς μια επιβράδυνση της ανάπτυξης της μπλογκόσφαιρας (που δεν θα φανεί στον αριθμό των μπλογκ αλλά στον αριθμό των ποστ) αλλά που θα είναι για καλό γιατί θα αφήσει εντός μπλογκόσφαιρας τα πιο δραστήρια μέλη της.

Powered by ScribeFire.