Αρχείο ετικέτας video

Κάποιος που μάλλον έχει καταλάβει

Picture 2Κριτικάρουμε τους πολιτικούς για τις άτσαλες προσπάθειες τους στα social media, αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο, δεν τους έχει πει και κανείς ‘how to do it right’.

Αποσπασματικές συμβουλές εκτοξεύονται που και που αλλά πουθενά καμιά ολοκληρωμένη πρόταση ή παράδειγμα.

Παράδειγμα;

Μα καλά κι ο Obama;

Ε, απλά ο Obama δεν είναι για τα μέτρα τους κι έπειτα δεν είναι όλοι υποψήφιοι Πρόεδροι. Ένας απλός βουλευτής  (υποψήφιος ή ένεργός) τι θα μπορούσε να κάνει;

Ε, λοιπόν, ένα ποστ από το Socialnomics με παρέπεμψε σ’ αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του  Δημοκρατικού  Steve Israel, μέλους του Κονγκρέσου κι αντιπροσώπου από την Νέα Υόρκη, που μιλάει βασικά για το πως χειρίζεται τα νέα μέσα για την προώθηση και του εαυτού του και της πολιτικής του ατζέντας.

Δυστυχώς δεν μπορώ να ενσωματώσω το βίντεο γι αυτό σας παραπέμπω να το δείτε στο C-SPAN.

Τι κράτησα;

  • Ο Israel μέσα από επιτροπές και σώματα στα οποία συμμετέχει στέλνει tweets για σημαντικά θέματα για να δει την αντίδραση της εκλογικής του βάσης.
  • Παίρνει φωτογραφίες από μέρη πολιτικών συναντήσεων στα οποία το ευρύ κοινό δεν έχει πρόσβαση, και τις ανεβάζει στο internet.
  • Με μια κάμερα βγαίνει ο ίδιος στους δρόμους και ρωτά  τον κόσμο για διάφορα θέματα. Έπειτα το επιτελείο του μοντάρει τις απαντήσεις και τις ανεβάζει στο κανάλι του στο  youtube.
  • Χρησιμοποιεί iPhone  δικό του για το twitter  κι όχι το τηλέφωνο που δίνεται στα μέλη του Κογκρέσου.
  • Παρότι του γράφουν πολλά αρνητικά σχόλια (σε facebook και twitter)  δεν δυσανασχετεί, αντίθετα το θεωρεί  θετικό.

Στο τέλος της συνέντευξης ό δημοσιογράφος τον ρωτάει αν η χρήση της τεχνολογίας και των νέων μέσων έχει επηρεάσει την άποψη του για θέματα όπως το net neutrality και απαντά απερίφραστα ναι. Κι όχι μόνο, αλλά πάει κι ένα βήμα παραπέρα γιατί λέει ότι μέσα από αυτό το πρίσμα αντιλαμβάνεται πλέον ότι η διαφάνεια που επιθυμεί ο Αμερικανικός λαός είναι εφικτή και πρέπει να προωθηθεί.

Είναι εξαίρεση ο  Steve Israel; Πιθανώτατα ναι, ακόμα και για την Αμερική.

Είναι κάτι εξαιρετικό ο Steve Israel;  OXI. Ο ίδιος ομολογεί τον αγώνα του να κάνει catch up με τα νέα μέσα και πόσο αισθάνεται να μένει συνεχώς πίσω. Κι αν διαβάσετε και το ποστ στο Socialnomics θα δείτε ότι του ασκεί κριτική σε κάποια σημεία.

Απλά ο άνθρωπος βάζει ο ίδιος το χέρι του στον τύπο των ήλων και δεν το αναθέτει στην γραμματέα του  (τουλάχιστον όλο το θέμα). Κι αυτό κάνει την διαφορά.

9/11 Οχτώ χρόνια μετά.

Ένα video του National Geographic παρουσιάζει τα ευρήματα προσπάθειας εξομοίωσης σε υπολογιστή της πτώσης του πρώτου αεροσκάφους πάνω στους δίδυμους πύργους.

Δεν αποτελεί έκπληξη τα συμπεράσματα είναι σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα:  η φωτιά έφταιγε.

Μπορεί.

Πάντως για μένα, που πραγματικά μισώ τις θεωρίες συνομωσίας, παραμένει αναπάντητο το γιατί το  Ground Zero  παραμένει στην ίδια περίπου κατάσταση από το 2001 ενώ καθημερινά μπαινογβαίνουν δεκάδες εργάτες και συνεργεία.

Πήγα  στο σημείο  πέρσι και το 2005, και, παρότι είναι περιφραγμένο,  φυλάγεται και δεν είναι επισκέψιμο, οι υποτιθέμενες εργασίες που γίνονται εκεί δεν έχουν προχωρήσει καθόλου.

Σημειωτέον, ότι παραδίπλα στο μεταξυ του 2005 και του 2008 διάστημα είχαν σηκωθεί ένας ουρανοξύστης κι ένα πλέγμα κακοικιών μεγέθους ολόκληρου οικοδομικού τετραγώνου, πράγμα που δείχνει ότι δεν υφίστανται τεχνικοί ή χρονικοί περιορισμοί.

[via]

Η ζωή μιας ‘businesswoman’ στην Κένυα.

Το βιντεάκι είναι από την Kiva, τον οργανισμό που δίνει μικροδάνεια σε μικροεπιχειρηματίες στον Τρίτο κόσμο. Δείτε τι σημαίνει ‘επιχειρηματίας’ στην Κένυα.

Posted via web from Στο δίχτυ

Η συζήτηση για το Μουσείο της Ακρόπολης

Χτες βράδυ γυρνώντας από το συνέδριο του ΕΛΛΑΚ έκατσα να δω τι λέγεται για τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Το ενδιαφέρον μου ήταν περισσότερο στραμμένο στο τι λέγεται εκτός Ελλάδος κι όχι εντός, κι αυτό γιατί αν είναι κάτι να πιέσει την Βρετανική κυβέρνηση αυτό θα είναι η παγκόσμια κοινή γνώμη κι όχι μόνο η ελληνική.
Για να τοποθετήσουμε το θέμα στη σωστή του διάσταση πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι ήταν Σάββατο (έχει σημασία για τις αντιδράσεις στα social media) κι ότι τα εγκαίνια έλαβαν χώρα στη σκιά μιας ιστορίας που κυριαρχεί: τις ταραχές στο Ιράν σε συνέχεια της εκλογικής αναμέτρησης. Μάλιστα, χτες κυκλοφόρησε κι ένα σοκαριστικό βίντεο μιας ιρανής που πεθαίνει (;) από τραύμα και που συζητήθηκε πολύ και μεταξύ των δύο γεγονότων κερδίζει πολύ ευκολώτερα την προσοχή.
Πέραν των στοιχείων της επικαιρότητας, υπάρχει κι η γενικώτερη διάσταση του κατά πόσο ο κόσμος αντιδρά κι ανταποκρίνεται σε τέτοια θέματα. Για να το καταλάβουμε, ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι το Ιράκ ζητάει πίσω την Πύλη της Ιστάρ από την Γερμανία κι ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε πως θα αντιδρούσαμε: θα το προσέχαμε καθόλου σαν γεγονός; θα συμμεριζόμασταν το αίτημα; θα το υποστηρίζαμε;

Τα mainstream media

Τα mainstream media έπαιξαν αρκετά το θέμα προβάλωντας το ότι η κατασκευή του μουσείου στερεί την Βρετανία από το επιχείρημα της ανυπαρξίας κατάλληλου χώρου στέγασης των εκθεμάτων.  Μια γρήγορη ματιά στο Google News στην αναζήτηση “Acropolis Museum”  ΄φέρνει 989 αποτελέσματα για την χτεσινή μέρα μόνο:

gnews_am

Δεν διαθέτω εργαλείο για sentiment analysis αλλά από το άρθρα που είδα δεν διέκρινα ούτε ειρωνεία, ούτε επίκριση, πέραν της σχεδόν καθολικής αναφοράς στην καθυστέρησης της δημιουργίας του Μουσείου. Ήταν μάλλον ουδέτερα προς φίλα προσκείμενα.

Τα social media

Προφανώς και το ενδιαφέρον μου ήταν περισσότερο στραμμένο εδώ.

Έψαξα αρκετά το τι γράφτηκε με πέντε τρόπους:

  1. Στο sync για να δω τι λέει η ελληνική μπλογκόσφαιρα. Το αποτέλεσμα δείχνει να έχει γίνει συζήτηση τις τελευταίες τριάντα μέρες αλλά πάντα με τη γνωστή ελληνική γκρίνια και τις ελληνικές κορώνες.sync_am
  2. Στο twitter. Εδώ περίμενα να δω περισσότερα πράγματα. Ενώ όμως οι Έλληνες κυνήγησαν κάπως το θέμα (ξεκίνησε κι ένα καινούργιο petition για την επιστροφή των ελγινείων) οι λοιποί χρήστες δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκαν. Κοιτώντας στο twitturly  για το πόσες φορές έγιναν retweet αναφορές στο μουσείο, βλέπουμε μια αναιμική εικόνα με retweets  1-2 φορές στις περισσότερες περιπτώσεις. Το link με τα περισσότερα retweets ήταν αυτό του site του νέου μουσείου.
    twitturly_am
  3. Στο friendfeed. Το friendfeed είναι πολύ μικρότερης εμβέλειας μέσο, αλλά έχει το πλεονέκτημα να συγκεντρώνει υλικό απ΄όλα τα social media και γι αυτό είναι μια καλή δειγματοληψία.Ίδια εικόνα κι εδώ με τα περισσότερα σχετικά θέματα να εισάγωνται από το twitter.
  4. Συγκεκριμένους A – list bloggers. Στα Αμερικάνικά πολιτικά μπλογκ των συμπατριωτών μας (Huffington, DailyKos, AmericaBlog το θέμα έπαιξε πολύ λίγο). Το Huffington έχει αναδημοσιεύσεις από άρθρα από άλλα μέσα, το DailyKos δεν έχει τίποτα, και το America blog μια μικρή αναφορά του Αραβώση. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάποιοι σχολιαστές του προτείνουν να κυνηγήσει κι αναδείξει το θέμα.americablog_am_commentsΠέραν των πολιτικών μπλογκ, εντόπισα δύο άλλες αναφορές από τον Jason Calacanis και τον Tim O’Reilly. Και οι δύο είχαν επισκεφτεί την Ελλάδα πέρσι το φθινόπωρο κι έχουν ένα ειδικό ενδιαφέρον στο θέμα: Ο  Calacanis λόγω της ελληνικής ρίζας του,κι ο  Ο’ Reilly λόγω της κλασσικής παιδείας του (στην περσινή επίσκεψή του είχε επισκεφτεί όλους τους μεγάλους αρχαιολογικούς χώρους: Δελφούς, Μυκήνες και βέβαια Ακρόπολη).
    calacanis_am
    oreilly-am
  5. Με γενική αναζήτηση στο Google. Εδώ το ενδιαφέρον είναι ότι με τη νέα μορφή αναζήτησης που έχει λανσάρει τελευταία η Google μπορεί κανείς θεωρητικά να δει reviews για το μουσείο και συζήτηση σε forum. Βέβαια είναι πολύ νωρίς ακόμα να υπάρχει τέτοιο περιεχόμενο καθώς το μουσείο σήμερα μόλις γίνεται επισκέψιμο στο κοινό, συνεπώς δεν μπορεί να έχουν γραφτεί ακόμα πολλά πράγματα.  Οι αναφορές είναι περισσότερο αναπαραγωγές των mainstream media.

Η αίσθηση που αποκόμισα από την παραπάνω περιήγηση στα social media είναι ότι το θέμα δεν είναι κατανοητό: όχι ότι δεν είναι κατανοητό τι ζητάμε, αλλά γιατί αυτό έχει σημασία. Ενδεικτικό αυτού του πνεύματος είναι το σαρκαστικό σχόλιο στο Calacanis: “…and return Sphinx’s beard to Egypt too!”

Έχω την αίσθηση ότι για να κερδηθεί ο αγώνας της παγκόσμιας κοινής γνώμης θα πρέπει να εγερθεί γενικώτερα το θέμα των μνημείων της Παγκόσμιας κληρονομιάς και της διαχείρισης τους. Προφανώς μια τέτοια συζήτηση θα πολεμηθεί σθεναρά από όλα τα μεγάλα δυτικά κράτα μιας και τα μεγάλα μουσεία είναι γεμάτα από θησαυρούς παρμένους από άλλες χώρες.
Πάντως, το μουσείο προσφέρεται για φωτογράφηση και βιντεοσκόπηση. Μπορώ με ασφάλεια να κάνω την πρόβλεψη ότι οι τουρίστες στην Αθήνα θα το καταγράψουν με τις κάμερες τους και θα γεμίσουν τα σχετικά site με υλικό. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να δούμε σοβαρά και να ενθαρρύνουμε γιατί δημιουργεί ένα buzz με εμβέλεια πέραν κάθε καμπάνιας του ΕΟΤ ή άλλη. Αυτό όμως μένει να γίνει αντιληπτό και απ’ ότι βλέπω είμαστε μακρυά ακόμα αφού το φωτογραφικό υλικό του media kit από το νέο site του μουσείου πρέπει να κάνεις αίτηση για να το πάρεις. Πόσο θα έβλαπτε δηλαδή να ήταν ελεύθερο και να το μοίραζε ο κόσμος κατά το δοκούν;

Brian Solis: Το ανθρώπινο δίκτυο

Μια ακόμα παρουσίαση από το Next09, που προσωπικά με ενέπνευσε και βρήκε σύμφωνο σε πολλά σημεία. O Brian Solis, o άνθρωπος των Public Relations μιλάω για τον ανθρώπινο παράγοντα στις online δραστηριότητες.

Twouble with Twitters

Οκ! Αντιστάθηκα μερικές μέρες στο να το ποστάρω αυτό αλλά με τρώει αφάνταστα το χέρι μου: Κριτική στο twitter μέσα από ένα καρτούν. Άπαιχτο 🙂

Σύνολο Μάντελμπροτ σε βίντεο

Ο Jonothan Coulton έγινε γνωστός για τα geeky τραγούδια του που έγραφε και μοιραζε δωρεάν.
Το τραγούδι που ακούγεται στο βιντεάκι που ακολουθεί έχει όμως πολύ πιο nerdy θέμα: Σύνολο Μάντελμπροτ.
Είναι, θάλεγε κανείς, ότι το πιο αντιαρτίστικο. Φράκταλς, θεωρία χάους κτλ.
Αλλά το τραγούδι δεν ακούγεται απλά ευχάριστα. Γίνεται πηγή έμπνευσης σε ένα εργαστήρι animation του Πανεπιστημίου Κορνέλ και δίνει ένα όμορφο αποτέλεσμα.
Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ, που ήταν πάλι με βίντεο, και τούτο δω, γιατί οι διαδρομές που ακολουθεί η σύγχρονη δημιουργικότητα δεν παύουν να με καταπλήσσουν.


Το τραγούδι μπορείτε να το αγοράσετε από εδώ.
[via]