Αρχείο κατηγορίας Τύπος

Άσχημα νέα για τις ειδήσεις

Το πρόβλημα είναι γνωστό και, σε ιντερνετικούς όρους, παλιό: το  μοντέλο  πραγωγής, διανομής κι εκμετάλλευσης  περιεχομένου,  κι ειδικά του δημοσιογραφικού,  είναι σε κρίση.  Πριν λίγους μήνες ο Ρούπερτ Μέρντοχ, ο μεγιστάνας του τύπου από την Αυστραλία, είχε απειλήσει ότι θα σηκώσει τείχη γύρω από τις  ιντερνετικές  του  ιδιοκτησίες. Για να τα διαβείς θα πρέπει να πληρώνεις. Ακόμα κι αν είσαι η Google.

Χτες μόλις, οι Times του Λονδίνου αποφάσισαν να μπλοκάρουν ένα βρεττανικό News Aggregator, το News Now,  ακριβώς γιατί θεωρούν ότι τέτοιου τύπου υπηρεσίες θα πρέπει να πληρώνουν για να έχουν πρόσβαση στο περιεχόμενο τους.  Και δεν είναι μόνο οι Times που το πιστεύουν αυτό.

Και την ίδια μέρα ο Dunny Sullivan  δημοσιεύει την παρατήρηση του ότι το Google News  έχει πάψει να εμφανίζει ειδήσεις από το Associated Press ήδη από τις 24/12. Η απάντηση της Google για το θέμα όταν ρωτήθηκε ήταν σιβυλλική:

We have a licensing agreement with the Associated Press that permits us to host its content on Google properties such as Google News. Some of that content is still available today. At the moment we’re not adding new hosted content from the AP.

Η επιστροφή στο μοντέλο της επ’ αμοιβή πρόσβασης στο ειδησεογραφικό περιεχόμενο, κάτι που πολύ συζητιέται τελευταία, δεν με πείθει σαν σοβαρή πρόταση.  Ακόμα κι αν πολλοί ειδησεογραφικοί οργανισμοί προχωρήσουν στις απειλές τους και κόψουν την πρόσβαση σε μεγάλους aggregators όπως το Google News,  ακόμα κι αν βελτιώσουν το περιεχόμενο τους από τις πολλές ελλείψεις και μεροληψίες που φανέρωσε το internet,   ακόμα κι αν αυτό βοηθήσει τα έσοδα τους μικροπρόθεσμα, δεν νομίζω ότι σ’ ένα ανοιχτό και διασυνδεδεμένο κόσμο κάτι τέτοιο μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα.  Κατανοώ όμως την αγωνία των δημοσιογραφικών οργανισμών να βρουν μια λύση γιατί έτσι όπως βαδίζουν είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα εξαφανιστούν.

Το θέμα είναι μήπως το παλιό πεθάνει πριν ακόμα το νέο γεννηθεί. Γιατί τα νέα μοντέλα δεν έχουν δώσει απάντηση σε μερικά σημαντικά θέματα για το μέλλον της πληροφόρησης με προεξάρχον, κατά τη γνώμη μου, αυτό της ερευνητικής δημοσιογραφία. Κι αυτό ακριβώς το θέμα έρχεται να επισημάνει μια άλλη είδηση: το Wikileaks σταματάει προσωρινά τη λειτουργία του για να συγκεντρώσει το ποσό που απαιτείται για να συνεχίσει να λειτουργεί. To Wikileaks δεν είναι βέβαια δημοσιογραφικός οργανισμός. Είναι όμως ο αποδέκτης απίστευτα πολλών ντοκουμέντων που περιέχουν πληροφόρηση από την οποία έχουν βγει μεγάλες ειδήσεις. Ναι, αυτά τα έγγραφα διαρρέουν ‘παράνομα’ προς το Wikileaks, αλλά φαντάζεστε ένα κόσμο που οι ειδήσεις θα συντάσσονταν μόνο από κυβερνητικά ανακοινωθέντα και press releases;  Είδηση είναι συνήθως αυτό που κάποιο φυλούν επισταμένως από το να γίνει γνωστό.

Τι συμβαίνει με το Wikileaks; Οι αριθμοί που δημοσιεύουν στην πρώτη σελίδα τους είναι αποκαλυπτικοί:

To concentrate on raising the funds necessary to keep us alive into 2010, we have reluctantly suspended all other operations, until Jan 11.

We have received hundreds of thousands of pages from corrupt banks, the US detainee system, the Iraq war, China, the UN and many others that we do not currently have the resources to release. You can change that and by doing so, change the world.

We have raised just over $50,000 for this year but can not meaningfully continue operations until costs are covered. These amount to just under $200,000 PA. If staff are paid, our yearly budget is $600,000.

Τα έσοδα που έχουν από δωρεές είναι μόλις το 1/4 των όσων χρειάζονται για να συνεχίσουν να λειτουργούν αμισθί!

Το ερώτημα παραμένει, είναι απλό και προς το παρόν χωρίς απάντηση: ποιός θα  πληρώσει το κόστος της ενημέρωσης;

ΒΗΜαgazino: δημοσιεύει περσινή συνέντευξη ένα χρόνο μετά(;!) – Update

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το άρθρο από το ΒήμαOnline αναπαραγωγή από το ΒΗΜαgazino της  18/10/2009: συνέντευξη του Νταν Γκίλμορ (ναι, του γνωστού Νταν Γκίλμορ που έχει γράψει το We the Media, και που ήταν καλεσμένος στην ημερίδα “Συμμετοχική δημοσιογραφία: Blogs και νέα μέσα”  πέρσι.

Δεν το ξέρω γενικώς αυτό επειδή το άκουσα ή κάπου το διάβασα. Το θυμάμαι, ήμουν εκεί. Κι όπως θα το θυμούνται και μερικές εκατοντάδες άλλοι που παρεβρέθηκαν ή παρακολούθησαν online ή διάβασαν για την ημερίδα τότε.

Ποιά είναι η αξία μιας συνέντευξης ένα χρόνο μετά;

Συνέντευξη Νταν Γκίλμορ