Αρχείο κατηγορίας Business

cssigniter: κερδίσαμε βραβείο και μπήκαμε σε σκέψεις

Σήμερα πληροφορήθηκα ότι κέρδισα μια δωρεάν συνδρομή για ένα χρόνο στο cssigniter. Καθώς μπήκα να περιεργαστώ το site και να δω τα themes, it dawned on me, που λένε κι οι Άγγλοι: τα παιδιά έχουν κάνει μια πολύ ωραία δουλειά κι ελπίζω να έχουν και μια αντίστοιχη εμπορική επιτυχία. Αλλά μιας κι είναι οι πρώτοι που κάνουν κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα έχουν μια παραπάνω ευκαιρία και για τους εαυτούς τους και για το γενικώτερο ‘οικοσύστημα’ των περί το internet ασχολούμενων εδώ.

Ποιά;

Ν’ ανοίξουν το cssigniter και σ’ άλλους designers για να πουλάνε τα δικά τους themes. Ξέρω ότι δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται αυτό μιας και τα themes που έχουν ετοιμάσει τα παιδιά έχουν μια σειρά από χαρακτηριστικά που περιγράφει πολύ καλά ο  netfreak εδώ αλλά για σκεφτείτε το potential; Αντί για 4-5 νέα themes το μήνα, μπορεί να έχει 10-20. Κι αντί για 79$ ετήσια συνδρομή, μπορεί να έχει 2-3 πακέτα συνδρομών ανάλογα με το σε πόσα themes δίνει πρόσβαση το καθένα. Και κυρίως, μπορεί έτσι ν’ ανταγωνιστεί τα γνωστά και πολλά αντίστοιχα διεθνή ‘μαγαζιά’ επί άλλης βάσης.

Εσύ, τι φέρνεις στο πάρτυ;

Η πρώτη φορά που άκουσα (είδα γραμμένο για την ακρίβεια) το όνομα Paul Carr ήταν στις 10/12 του 2008. Και μπορώ να πω ότι το άρθρο που υπέγραφε δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Το αντίθετο. Με εκνεύρισε. Ήταν ένα εξυπνακίστικο άρθρο, ενός γκρινιάρη Άγγλου δημοσιογράφου στο Guardian για τη μια και μόνη μέρα που είχε περάσει στο LeWeb ’08 (την 9/12). Καθώς δεν τον γνώριζα, δεν έκανα την απαραίτητη έκπτωση σ’ αυτά που έλεγε γιατί ο Carr ήταν γνωστός για τη χιουμοριστική, καυστική γραφή του από χρόνια.

Στο επόμενο LeWeb τον είδα και ζωντανά. Προφανώς τα είχε βρεί με τον Loic που είχε προσβάλει βάναυσα στο άρθρο του ή απλά είχε βοηθήσει η στρατολόγηση του στο Techcrunch μετά την απόλυση του από τον Guardian.

Εξακολουθώ και τότε να τον θεωρώ αντιπαθητικό, παρότι έχοντας διαβάσει κάποια από τα Σαββατιάτικα κομμάτια του στο  Techcrunch, του αναγνωρίζω το χιούμορ. Επίσης, βλέποντας τον μετρίου αναστήματος ανάμεσα σε θηρία -κυριολεκτικά και μεταφορικά- στο πάνελ που διευθύνει κάπως τον λυπάμαι και λίγο.

Κι έτσι περίπου έχουν τα πράγματα ως την περασμένη βδομάδα που πέφτω πάνω στο free ebook του (δεν θυμάμαι πλέον πως) Bringing nothing to the party.

Το βιβλίο είναι η ιστορία της ζωής από το ’99 μέχρι το ’07 κι η πορεία του από τη δημοσιογραφία, στην εκδοτική δραστηριότητα, στο ρόλο του startup entrepreneur και τέλος … αλλά όχι, αυτό είναι spoiler.

To leitmotif του βιβλίου είναι η αχαλίνωτη επιθυμία του για φήμη, για να μοιάσει με τους πετυχημένους μεγάλους και τρανούς του dot.com 1 και 2. Μια επιθυμία που ποτίζεται συνεχώς με γερές δόσεις αλκόολ και πάρτυ (δεν είναι τυχαίος ο τίτλος). Είναι καλογραμμένο, με νεύρο και πολύ χιούμορ από ένα γεννημένο συγγραφέα.

Όσο κι αν το αντικείμενο θα σας φανεί σα τη ζωή μιας φιλόδοξης στάρλετ του internet, το βρήκα πολύ διδακτικό κι αξιανάγνωστο. Γιατί:

  • Περιγράφοντας εκ των ένδον την ζωή των internet entrepreneurs  του Λονδίνου πετυχαίνει μια  γερή απομυθοποίηση τους. Αντιλαμβάνεσαι ότι δε μιλάμε για τεράστιες αποστάσεις από τα καθ’ ημάς, παρότι και τα λεφτά είναι πολύ περισσότερα  κι οι ιδέες των startup καλύτερες.
  • Αναγνώριζα πρόσωπα και πράγματα που ήξερα, όχι μόνο επειδή είχα διαβάσει γι αυτά, αλλά επειδή, πριν και μετά τις ημερομηνίες του βιβλίου, τα είχα συναντήσει και μιλήσει μαζί τους ή γι αυτά (: τον Jason Calacanis, τον  Mike Butcher, το OpenCoffee και τον Saul Klein, την Trusted Places, τα Moo Cards, και βέβαια τον ίδιο τον  Carr).
  • Η πορεία του Carr είναι μια πορεία αυτογνωσίας που δείχνει τι πρέπει να  μετρήσουν πολύ όσοι θέλουν να γίνουν startup entrepreneurs: δεν αρκεί η σκληρή δουλειά, η τόλμη κι η άκαμπτη θέληση. Ο Carr τα είχε όλα αυτά, αλλά … Πρέπει να είσαι ταγμένος σ’ αυτό το δρόμο. Να είναι αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο. Αλλιώς απλά δεν έχει νόημα.
  • Δεν μπορούσα να σταματήσω να κάνω παραλληλισμούς με τη δική μου ζωή και τη ζωή στη μικρή πραγματική κι ιντερνετική κοινωνία που ζω, παρότι με χωρίζουν δεκαετίες σε ηλικία από τον Carr. Συνεχώς έκανα μια αναδρομή στο τι έκανα εγώ τη χρονιά για την οποία μιλούσε ο Paul. Γιατί, το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας δεκαετίας το έχω περάσει διευθύνοντας ένα άτυχο startup  και προσπαθώντας να ξεκινήσω συνεχώς κάποια άλλα.  Μέχρι που σκέφτηκα να γράψω κι εγώ ένα αντίστοιχο βιβλίο (απειλή: μπορεί και να το κάνω).
  • Καταλαβαίνει κανείς γιατί μιλάμε (-νε)  για  startup scene: έχει τόσα κοινά με καλλιτεχνικές σκηνές αυτή δραστηριότητα! Ακόμα και τους μπήτνικ της έχει, κι ο Carr μοιάζει ένας απ’ αυτούς.

Τελείωσα το βιβλίο συμπαθώντας τον Carr πολύ περισσότερο. Οκ, ξέρω ότι είναι αποτέλεσμα της γοητείας του κι ότι το βιβλίο γράφτηκε επιδιώκοντας σε μεγάλο μέρος αυτόν ακριβώς το σκοπό. Αλλά, what the hell? It was a price worth paying 🙂

cssigniter: μια ευχή λιγότερη

Πριν λίγο καιρό έγραφα:

Κάθε μέρα εκατοντάδες χιλιάδες αναζητήσεις γίνονται για νέα themes, themes που θα διαφέρουν, θα δίνουν ένα στίγμα επαγγελματικής ομάδας κτλ

Οι πολλοί και καλοί designers που διαθέτουμε θα μπορούσαν να φτιάξουν σειρές από τέτοια themes όπως έχουν κάνει και πολλοί άλλοι και να τα χρησιμοποιούν και σα βασικά εργαλεία της δουλειάς τους και σαν προϊόντα προς πώληση. Ρίχτε μια ματιά μόνο στις  RocketThemeWooThemes,TopNotchthemes και θα δείτε τι συμπεριλαμβάνει μια τέτοια μπίζνα.

Κάποιοι άκουσαν – έστω τηλεπαθητικά.

Κυρίες και κύριοι: premium WordPress themes – cssigniter.com.

Το μικρό θα μπορούσε να είναι όμορφο – Update 1

Τελευταία μέρα σήμερα στο Poznań, και καθώς έχω ξυπνήσει νωρίς και χαζεύω τη θέα από το δωμάτιο του ξενοδοχείου, σκέφτομαι τα πράγματα που είδα κι άκουσα αυτό το τριήμερο. Όπως πολλές φορές συμβαίνει, αυτό που σου κολλάει στο μυαλό δεν είναι τα κύρια θέματα των συζητήσεων ή των παρουσιάσεων. Έτσι κι εμένα, αυτό που μου έχει κολλήσει στο μυαλό είναι μια φράση που άκουσα από τον John Bradford, τον CEO του αγγλικού startup accelerator, The Difference Engine. Μιλούσε λοιπόν ο John στην παρουσίαση που έκλεισε και το συνέδριο, για τα μεγέθη των χωρών και την εξωστρέφεια ή το αντίθετο που συνεπάγεται αυτό. Κι εκεί πάνω ανέφερε το παράδειγμα της Εσθονίας.

Η Εσθονία είναι μια χώρα 1,3 εκ. κατοίκων, πολύ μικρή δηλαδή για να έχει ενδιαφέρον σαν αγορά είτε από ξένους είτε και για τα ίδια τα startups  που παράγει η χώρα. Κι ενώ αυτό το μέγεθος καταρχήν θα σημειοδοτούσε αδυναμία, στην πραγματικότητα είναι η δύναμη της χώρας.

Γιατί;

Γιατί οποιοσδήποτε αποφασίζει ν’ ασχοληθεί μ΄ένα startup στην Εσθονία ξέρει εξ αρχής ότι πρέπει να έχει διεθνή προσανατολισμό μιας κι η εσωτερική τους αγορά είναι τόσο μικρή κι αδιάφορη. Το αποτέλεσμα; Ένα όνομα μόνο θ’ αναφέρω σαν παράδειγμα: Skype.

Η παρατήρηση αυτή για τη σημασία του μεγέθους της Εσθονίας στην επιλογή της εξωστρέφειας ήρθε κι έδεσε με μια άλλη παρατήρηση: η φιλοξενούσα χώρα, η Πολωνία, είναι μια αγορά 40εκ. Δεν συγκαταλέγεται στις μεγάλες χώρες αλλά σαν μέγεθος δεν είναι ευκαταφρόνητη. Είναι μια από τις μεγάλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Μ’ αυτό το μέγεθος η Πολωνία αντιμετωπίζει μια ιδιόμορφη κατάσταση που είναι παρόμοια μ’ αυτήν χωρών όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το HB, η Ιταλία κι η Ισπανία: οι εσωτερικές τους αγορές είναι αρκετά μεγάλες για να στηρίξουν μεσαία μεγέθη startups και να τα κάνουν βιώσιμα και κερδοφόρα. Αυτό οδηγεί στην εξής κατάσταση: οι αγορές αυτές κατακλύζονται από κλόνους αμερικάνικων, βασικά, προϊόντων κι υπηρεσιών. Η ιστορία έχει συνήθως ως εξής: εμφανίζεται κάτι καινούργιο στην Αμερική που δείχνει να έχει επιτυχία κι είναι καλή ιδέα. Οι ντόπιοι επιχειρηματίες σπεύδουν να την αντιγράψουν όσο ακόμα οι Αμερικάνοι ασχολούνται με την εσωτερική τους αγορά, κάνουν καλή δουλειά, συγκεντρώνουν κόσμο, κι έτσι όταν έρχεται ο καιρός που οι Αμερικάνοι προσπαθούν να μπουν στη χώρα τους υπάρχει ήδη ένας εγκατεστημένος και πετυχημένος τοπικός κλόνος, που κι επειδή κάνει καλά τη δουλειά του, κι επειδή γνωρίζει καλύτερα τη γλώσσα και την αγορά, μπαίνει φραγμός σ’ αυτή τη διείσδυση.

Ο κύριος σπόνσορας του συνεδρίου, για παράδειγμα, ήταν μια εταιρεία με το όνομα Αllegro που κύριο αντικείμενο έχει τις ιντερνετικές δημοπρασίες. Θυμίζει τίποτα; Ναι, το e-bay σαφώς. Το e-bay που δεν κατόρθωσε ποτέ να εισχωρήσει στην Πολωνική αγορά, εξαιτίας της δυναμικής που περιέγραψα.

Αυτή η κατάσταση είναι η ευλογία κι η κατάρα των μεσαίου μεγέθους χωρών: μπορούν να φτιάξουν βιώσιμες ιντερνετικές επιχειρήσεις αλλά τα επιχειρηματικά τους μοντέλα είναι τόσο δεμένα με τις εσωτερικές αγορές που κάνουν απίθανο το να τους επιτρέψουν τη διεθνή επέκταση. Το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν είναι μια περιεφερειακή επέκταση σε όμορες και ίδιας κουλτούρας/γλώσσας χώρες.

Επιπλέον, όντας copycats από παράδοση, δεν παράγουν τίποτα καινούργιο που να μπορεί να προσδώσει στις χώρες τους στρατηγικό πλεονέκτημα.

Τι γίνεται με τις χώρες σαν την Ελλάδα;

Στον Ευρωπαϊκό χώρο και στην περιφέρεια του, μικρομεσαίου μεγέθους χώρες σαν τις Σκανδιναυϊκές ή την Ελβετία και το Βέλγιο είναι εξαιρετικά εξωστρεφείς. Κι αυτό δεν έχει σχέση με τα startups. Έτσι ήταν για διάφορους ιστορικούς λόγους που δεν είναι του παρόντος. Η χώρα που έχει μια σειρά από αναλογίες με την Ελλάδα και που μπορεί να χρησιμεύσει σαν σύγκριση, είναι το Ισραήλ.

Ποιές είναι οι αναλογίες;

  • Ανάλογος πληθυσμός
  • Μια γλώσσα που δε μιλιέται από κανέναν άλλον.
  • Θερμό κλίμα που υποτίθεται σε κάνει πιο αργό και πιο τεμπέλη
  • Κακές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες
  • Μεγάλη ομογένεια ανά την υφήλιο και κυρίως στην Αμερική

Έχει βέβαια και μεγάλες διαφορές αλλά δεν είναι οι ομοιότητες ή οι διαφορές αυτές από τις οποίες θέλω ν’ αντλήσω συμπεράσματα. Η κύρια παρατήρηση για το Ισραήλ είναι ότι δεν έχει ούτε μεγάλη εσωτερική αγορά, ούτε μια δυνητική περιφερειακή αγορά. Γι αυτό όλα τα ισραηλινά startup στοχεύουν εξαρχής στην Αμερικάνικη αγορά κι από κει στον κόσμο.

Με το μέγεθος που έχει η Ελλάδα λοιπόν, θα έλεγε κανείς ότι η εξωστρέφεια θα της ήταν αναπόφευκτη. Κι αυτό έχει επιβεβαιωθεί στην ναυτιλία αλλά όχι στην τεχνολογία.

Στην τεχνολογία και δη στα ιντερνετικά startup  αυτό που παρατηρείται είναι:

  • Κλόνους που δημιουργούνται αργά, όταν δηλαδή έχει αρχίσει ν’ αποκτάει δύναμη το αμερικάνικο αρχέτυπο στην Ελλάδα.
  • Κλόνους που δημιουργούνται εύκολα κι ανέξοδα: με χρήση κάποιου έτοιμου open source  κώδικα.

Και προφανώς αυτή η ταχτική όπως έχει επιβεβαιωθεί τόσες και τόσες φορές οδηγεί σε αποτυχία. Στην καλύτερη περίπτωση, αν δηλαδή κάποιοι ταλαντούχοι developers υπερβούν τη δεύτερη αδυναμία (τους open source κλόνους) το πολύ πολύ να έχουμε κάτι βιώσιμο στο επίπεδο μιας μικρής οικογενειακής επιχείρησης. Δεν πάει παραπάνω.

Και μιας και φτάσαμε ως εδώ, είναι καιρός να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο: γιατί πολλές φορές έχουν γίνει αναλύσεις για θέματα μεγέθους χώρας, εξωστρέφειας κτλ αλλά περίπου πάντοτε θεωρείται δεδομένο ότι έχουμε τους κατάλληλους ανθρώπους (μηχανικούς, τεχνικούς κτλ) και μάλιστα είμαστε και περήφανοι για την ποιότητα τους η οποία πάντοτε αποδεικνύεται όταν πάνε να δουλέψουν κάπου έξω αλλά ποτέ εντός Ελλάδος.

Όχι, δεν έχουμε τους κατάλληλους ανθρώπους.

Ούτε τα skill sets είναι αντίστοιχα άλλων χωρών, ούτε, κυρίως ο διανοητικός προσανατολισμός. Όπως και σε τόσα άλλα πράγματα, δυστυχώς οι έλληνες startupers ψάχνουν τη γρήγορη λύση και τα σίγουρα λεφτά.

Wake up call κύριοι: τίποτα από τα δύο δεν υπάρχει.

Η φωτογραφία είναι από την πρώτη μέρα του συνεδρίου κι όσοι βλέπετε ήταν η επιτροπή του startup competition.

Update 1

Ο Νίκος Δρανδάκης μ’ αφορμή το ποστ μου διατυπώνει σ’ ένα δικό του ποστ τη θέση – πρόταση – αίτημα για το ρόλο του κράτους στην υποκίνηση της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας.

Δεν συμφωνώ με την επίκληση, όμως πριν πω γιατί, θα πω ότι είναι πολύ δικαιολογημένη και με ιστορικά προηγούμενα. Σε γενικές γραμμές κράτη που ήθελαν να ωθήσουν τις οικονομίες τους προς ένα δρόμο, πήραν μια σειρά μέτρων που έβαλαν το νερό στ’ αυλάκι. Η Εσθονία που ανέφερα στο ποστ μου για παράδειγμα, στα μέσα του ’90 επιχείρησε το λεγόμενο Πήδημα της Τίγρης υπό την παρακίνηση του ίδιου του Προέδρου της και του Υπουργού Παιδείας. Τι ήταν αυτό; Μια μεγάλη επένδυση στην εκπαίδευση: υπολογιστές σ’ όλα τα σχολεία, διασύνδεση τους με το internet κτλ. Προφανώς στην περίπτωση τους απέφερε καρπούς. Κι είναι πολύ λογικό να πιστεύει κανείς ότι μπορεί μ’ ανάλογα μέτρα να αποφέρει καρπούς κι εδώ.

Υπάρχουν δύο αλλά όμως:

α. Το μέτρο που υπονοεί ο ΝΔ είναι η χρηματοδότηση από το κράτος των startups. Είναι μια ιδέα που συζητιέται καιρό τώρα και που κι εγώ έχω φλερτάρει μαζί της. Αλλά σ’ ένα περιβάλλον που όλοι έχουν κακομάθει, η χρηματοδότηση αυτή θα γίνει εύκολα μια ακόμα αρπαχτή. Το είδαμε με τις λεγόμενες νεανικές επιχειρηματικότητες, τα φοιτητικά laptop κτλ. Δεν μπορώ να φανταστώ να ρέει χρήμα από κρατικά ταμεία και ν’ ανοίγουν τις ποδιές μόνο οι άγγελοι. Οκ, θα πείτε. Όχι ‘μόνο‘, αλλά ‘και‘ οι άγγελοι. Τώρα για να λαϊκίσω λίγο θα πω ότι και το άσμα: δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω. Οι συμπεριφορές διαμορφώνονται σε συνάρτηση με το περιβάλλον. Και στο παρόν περιβάλλον της νεανικής αβεβαιότητας, ανεργίας κι επικείμενης αν όχι παρούσας φτώχιας, οι συμπεριφορές δεν θα είναι καλές.

β. Για την εφαρμογή οποιασδήποτε πολιτικής μπαίνει στη μέση το κράτος. Μπαίνει στη μέση δηλαδή το πρόβλημα και καλείται να λύσει το πρόβλημα. Δεν είναι θέμα πολιτικής βούλησης μόνο. Ας θεωρήσουμε ότι αυτή υπάρχει. Το κράτος είναι ένας τεράστιος μηχανισμός που δεν χτυπάει προσοχές στα κελεύσματα της εκάστοτε ηγεσίας. Έχει τη δική του κρυφή ατζέντα κι έχει σοβαρές αντιστάσεις στις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Δεν βλέπω πως ένας τέτοιος μηχανισμός θ’ αφήσει να διαρρεύσει χρήμα, ισχύς κι επιρροή από τα χέρια του χωρίς να θελήσει να προβάλει αντίσταση. Και τι θα γίνει τότε; Θα πολεμάμε αυτόν που πολεμάει τη μεταρύθμιση που θα έπρεπε να στηρίζει;

Για να κλείσω, γιατί ο Νίκος μου επισήμανε ότι δεν αλλάζουν τα πράγματα με  wake up calls, όπως θεώρησε ότι πίστευα με τη διατύπωση στο κλείσιμο του ποστ μου. Όχι βέβαια!  Δεν αλλάζουν τα πράγματα επειδή γράψαμε ένα, δύο, χίλια δύο ποστ. Αν ήταν καμιά εκατοστή χιλιάδες κάτι θα μπορούσε να γίνει, τουλάχιστον σε επίπεδο αλλαγής νοοτροπίας, όχι όμως με τα νούμερα και τις φωνές που μιλάμε.

Αν αλλάξει κάτι θ’ αλλάξει από το shock therapy που περνάμε τώρα, και γιατί απλά δεν θα είναι θέμα επιλογής, αλλά επιβίωσης.

Listia.com Μια οικονομία χωρίς χρήμα

Τον παλιό καλό καιρό (1-2 χρόνια πίσω) είχα το χρόνο και την ευχαρίστηση να δοκιμάζω και να παρουσιάζω καινούργια εργαλεία και πλατφόρμες. Ξαναβρήκα τη διάθεση να καταπιαστώ λίγο μ΄ αυτού του είδους το blogging, χάρις σε μια πρόσφατη ‘ανακάλυψη’ μου: καθώς μάζευα υλικό για την παρουσίαση μου στην Πολωνία, έπεσα πάνω στο listia, που είναι ένα site δημοπρασιών χωρίς χρήμα.

Πως δουλεύει αυτό; Το listia έχει το δικό του χρήμα, τους πόντους που συλλέγει ο χρήστης είτε από δημοπρασίες είτε από ενέργειες που κάνει.

Στην πραγματικότητα, το listia σε βοηθάει ν’ αγοράσεις πράγματα δεύτερο χέρι πληρώνοντας με αντίστοιχα δικά σου μεταχειρισμένα. Ενώ όμως offline αυτό θα ήταν μια απλή ανταλλαγή, έξυπνα το listia εισάγει δυό καινοτομίες:

  • Ότι θέλεις να ‘πουλήσεις’ το περνάς από ένα μηχανισμό δημοπρασίας, κι έτσι δημιουργείται μια έννοια αγοράς.
  • Οι δημοπρασίες κινούνται με πόντους που είναι το virtual χρήμα εν προκειμένω.

Θ’  αναρωτιέστε “και γιατί να μην πουλήσω με κανονικά λεφτά σε κανονική δημοπρασία;”. Σίγουρα γίνεται κι αυτό αλλά, πάντα, όταν υπάρχει αληθινό χρήμα, είμαστε πιο σφικτοί κι η συμπεριφορά μας είναι διαφορετική.

Το listia είναι ένας technologically advanced αντιπραγματισμός. Οι χρηματικές μονάδες του έχουν αξία μόνο στο περιβάλλον αυτό και συνεπώς δεν κινδυνεύουν από κλοπές ή πληθωρισμούς.

Το listia λειτουργεί λίγο και σαν παιχνίδι μαζεύοντας badges. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι στους κανόνες του παιχνιδιού το listia έχει ράψει σφιχτά και την δική του πολιτική αυτοπροώθησης: παίρνεις free πόντους (άρα virtual χρήμα) αν φέρεις κόσμο στο listia ή αν συνδέσεις λογαριασμούς facebook  και twitter μ’ αυτό.

Στ’ αρνητικά είναι το όχι τόσο καθαρό interface στο θέμα των ‘φίλων’ μέσα στο listia, όσο κι οι πολύπλοκοι κανόνες των δημοπρασιών που δικαιολογούνται όμως από την πανταχού παρούσα διάθεση του κόσμου να εξαπατήσει και να επωφεληθεί.

3 σημάδια ωρίμανσης των ελληνικών startup

Όσοι έχουν παρακολουθήσει στενά την πορεία των ελληνικών startup, από κείνη την πρώτη συνάντηση του OpenCoffee μέχρι σήμερα, θα έχουν αντιληφθεί ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει.
“Προς το καλύτερο;” είναι η αμέσως επόμενη ερώτηση. Πιστεύω ναι, και να τρεις λόγοι γιατί:

1. Περισσότερη τεχνολογία
Στο ξεκίνημα του opencoffee, η πλειονότητα των startup ή ‘startup’ αν προτιμάτε, ήταν κλόνοι ξένων λύσεων ή εφαρμογές περιεχομένου: social bookmarking προσπάθειες, aggregators, πρωτόλεια social networks ή απλά blogs. Κι όλ’ αυτά βέβαια χωρίς ιδιαίτερο τεχνολογικό έρρεισμα: κάποιες open source πλατφόρμες στην πλειονότητα, κάτι που ήταν εύκολο ν’ αντιγράψει κανείς και να μιμηθεί.
Όχι πλέον όμως. Προσπάθειες σαν το SocialWhale, το MyNetworkFolders, το CobaltBox, το fashinating, το Niobium Labs,  δείχνουν να κινούνται σ’ ένα άλλο επίπεδο προσπάθειας και πολυπλοκότητας και γι αυτό δεν βρίσκουν εύκολα μιμητές.
Ακόμα κι η μίμηση προϋπαρχόντων μοντέλων του εξωτερικού έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Δείτε για παράδειγμα το ichooze ή το favorious.

2. Περισσότερη εξωστρέφεια
Ένας άλλος κοινός τόπος των startup v 0.1 ήταν ο επαρχιωτισμός τους: απευθύνονταν βασικά στη ρηχή ελληνική αγορά που, ειδικά με το μοντέλο της διαφήμισης, δεν μπορεί να δώσει ψωμί παρά σ’ ελάχιστους. Τα νέα startup, που ανέφερα παραπάνω,  πέραν της τεχνολογίας, έχουν άλλο ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν απευθύνονται ειδικά στην ελληνική αγορά. Μπορεί να την χρησιμοποιούν σαν εμφαλτήριο της προσπάθειας τους αλλά στοχεύουν παραπέρα.  Δίπλα σ’ αυτά έχουμε το listiki και to coinmad, που βασική τους δύναμη είναι η καινούργια ιδέα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα domain όλων λήγουν σε .com.

3. Περισσότερα κεφάλαια
Τέλος, έχουμε πια πηγές κεφαλαίων. Όχι αρκετές αλλά υπαρκτές. Κι εδώ νομίζω η δημιουργία του openfund έπαιξε ένα ρόλο αλλαγής του οικοσυστήματος. Πέρα από το openfund το ίδιο, είδαμε την πρώτη μεγάλη επένδυση από VC σε startup (spitogatos), την ημερίδα του Startup Day, την δημιουργία επενδυτικών σχημάτων όπως το Driin πρόσφατα κι η venturegeeks.  Κι υπάρχει και μια ανοιχτή συζήτηση για τη διοχέτευση κρατικών κεφαλαίων σ΄αυτές τις προσπάθειες.

Πέραν των επενδυτικών κεφαλαίων όμως, έχουν προστεθεί και startup πλατφόρμες που μπορούν να γίνουν στήριγμα στα νέα startup όπως το Geo|Ads η διαφημιστική πλατφόρμα του Athensbook, το νεότευκτο tsoonami κ.α.

Σίγουρα κάτι έχει αλλάξει. Μπορεί να μην έχουμε τα μεγέθη και την ποσότητα/ποιότητα των Αμερικάνικων startup, ούτε καν των  Ισραηλινών, μπορεί να μην έχουμε ακόμα τις ριζικές καινοτομίες ή τα startup που θα γίνουν the next google, ή the next facebook, αλλά κάτι έχουμε. Κάτι ωραίο, κάτι φρέσκο, κάτι ελπιδοφόρο. Αυτά ως νότα αισιοδοξίας στις σκοτεινές μέρες που διανύουμε.

ΥΓ.Ας με συγχωρήσουν οι φιλοι που ξεχνάω στις παραπάνω αναφορές κι ας φροντίσουν να μου υπενθυμίσουν τις προσπάθειες τους στα σχόλια.

Γεννιούνται οι επιχειρηματίες ή γίνονται;

Δεν μπορώ να μην το ποστάρω αυτό. Είναι από ένα ποστ του Τechcrunch με τίτλο,  Can Entrepreneurs Be Made? (σ’ ελεύθερη μετάφραση: ‘Τους επιχειρηματίες μπορούμε να τους κατασκευάσουμε΄;).

Ο λόγος που δεν μπορώ ν’ αντισταθώ είναι το προ λίγο ημερών ποστ μου  Γιατί τώρα χρειαζόμαστε startups περισσότερο από ποτέ.

Διαβάστε την παρακάτω παράγραφο και θα καταλάβετε (αλλά μην παραλείψετε να διαβάσετε κι ολόκληρο το πολύ ενδιαφέρον  ποστ του  Vivek Wadhwa).

One of the findings of Kauffman research is that of the appx. 600,000 businesses that are started every year, less than a fraction of 1% become high-growth “scale” businesses. These new firms, especially the “scale” firms, have added all of the net incremental jobs to U.S. economy since 1980 (about 40 million), and probably account for about 1/3 of GDP growth since then. So the key to boosting economic growth is to increase the number of successful high-growth startups.  After all, the growth rate of our economy is nothing more than the aggregation of the growth of our firms.

Γιατί τώρα χρειαζόμαστε startups περισσότερο από ποτέ


Στις συζητήσεις στις διάφορες συναναστροφές μου τελευταία, έρχεται κι επανέρχεται το ερώτημα: “Και τι σημαίνει ‘υπάρχει κίνδυνος να χρεωκοπήσουμε’, τι σημαίνει αυτή η χρεωκοπία“. Κι εδώ ακούω συνήθως εικασίες και παρανοήσεις όπως ‘θα πάψουμε να παίρνουμε μισθό’, ‘θα μας δεσμεύσουν τα χρήματα στις τράπεζες’ κτλ. Χωρίς αυτά να είναι το πρωταρχικό νόημα της χρεωκοπίας, είναι πράγματα που δεν μπορούν ν΄αποκλειστούν αν συμβεί το χειρότερο. Γιατί τα πράγματα στην οικονομία είναι κύκλοι και το ένα επηρεάζει το άλλο.

Έτσι, ενώ η χρεωκοπία αφορά βασικά το κράτος και σημαίνει την αδυναμία του να μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του (δηλαδή να πληρώσει μισθούς δημοσίων υπαλλήλων, συντάξεις μέσα από τις εισφορές του στα ταμεία και τους διάφορους μικρούς ή μεγάλους προμηθευτές του), οι επιπτώσεις για την λοιπή οικονομία είναι βαθειές: αν οι πολυάριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι/συνταξιούχοι δουν το εισόδημα τους ξαφνικά να μειώνεται ή να εξαφανίζεται ολότελα αυτομάτως θα περιορίσουν τις δαπάνες τους στα όρια των νέων δυνατοτήτων τους.
Που σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις που τους τροφοδοτούν με υπηρεσίες κι αγαθά θα δουν το δικό τους τζίρο να καταβαραθρώνεται και συνεπώς θα προβούν σε μείωση παραγωγής κι αναγκαστικά παραγωγικών συντελεστών – ήτοι απολύσεις. Κι οι απολυμένοι είναι η δεύτερη μεγάλη ομάδα που θα μειώσει τις δαπάνες της, οδηγώντας έτσι την οικονομία ακόμα βαθύτερα. Κι αυτός ο κύκλος συρρίκνωσης θα συνεχιστεί μέχρι όλο το σύστημα να ισορροπήσει -ποιος ξέρει πότε – σε χαμηλώτερο επίπεδο.

Καθώς σκέφτομαι αυτή τη μαύρη προοπτική, κι επειδή δεν είμαι από τους τύπους που αισθάνονται αισιόδοξοι κι ελπίζουν ανεξαρτήτως αντικειμενικών συνθηκών, το μυαλό μου αναζητάει συνεχώς την πιθανή διέξοδο, τόσο στο προσωπικό όσο και στο συλλογικό επίπεδο. Και το μόνο που μπορώ να δω, πέρα από σενάρια διεθνούς επαιτείας κι εξάρτησης, είναι η προοπτική να μπει πλούτος στη χώρα απ’ έξω. Όχι, με τη μορφή στην οποία έχουμε εθιστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια, σαν εισροή κοινοτικών πόρων που θα κατασπαταληθούν σε αμφιλεγόμενα πανάκριβα έργα ή θα γίνουν απλώς 1-2 χρόνων μισθοί (και μετά τι;). Αλλά με την μορφή εσόδων καθαρά εξωστρεφούς οικονομικής δραστηριότητας.

Ναι για κείνο το παραμύθι καραμέλα που λέγεται εξαγωγές μιλάω. Και που από τον καιρό της χούντας πιπιλάμε σαν έθνος και ποτέ σοβαρά δεν έχουμε πιστέψει.

Είμαστε μια μικρή χώρα, αρκετά μικρή, ούτως ώστε, αν είχαμε δημιουρήσει μια εξωστρεφή οικονομία, να μπορούσαμε να επιβιώνουμε σχετικά ανώδυνα και στις μεγαλύτερες διεθνείς κρίσεις.

Αλλά τι είδους προϊόντα κι υπηρεσίες μπορούμε να προσφέρουμε που να έχουν διεθνή ζήτηση κι απήχηση;
Πολύ δύσκολο ερώτημα αλλά σίγουρα η απάντηση δεν βρίσκεται στη βιομηχανία. Αυτό το παιχνίδι έχει χαθεί από χρόνια.

Στο στενό ορίζοντα των δικών μου ενδιαφερόντων, που αφορά την τεχνολογία, τα startups και τα social media, πιστεύω ότι έχουμε περιθώρια. Περιθώρια όχι στο να δημιουργήσουμε το νέο facebook ή το νέο iphone ή το νέο tablet pc. Αλλά στο να προσφέρουμε πράγματα σε niche αγορές, ακόμα κι αν είναι αγορές απλώς περιεχομένου ή παραδοσιακών προϊόντων που πωλούνται ηλεκτρονικά (δείτε το παράδειγμα του etsy και φανταστείτε πόσες ελληνικές βιοτεχνίες θα μπορούσαν να χωρέσουν εκεί).

Αλλά, πάλι, maybe I am just a dreamer…

Η φωτογραφία είναι από τον uncene

Απορίας άξιον!

Το να κοιτάς τα στατιστικά μιας ιστοσελίδας είναι λίγο σαν να το κοίταγμα από το παράθυρο του παλιού καιρού: χαζεύεις ποιός περνάει, ποιός στέκεται, για πόσο, τι κάνει κτλ. Και μερικές φορές βλέπεις κάτι απροσδόκητο και θες να τρέξεις να το φωνάξεις στους υπόλοιπους του σπιτιού.

Κάπως έτσι σήμερα κοιτώντας τα στατιστικά του prosfor.es είδα κάτι εντυπωσιακό και που δεν έχω ερμηνεύσει ακόμα:

Επισκέπτες με προέλευση το ελληνικό site του praktiker (του οποίου έχουμε ανεβάσει τον κατάλογο) αλλά, κυρίως, από το  Apple Store, που δεν βλέπω τι σχέση μπορεί να έχουν. Ιδέες κανείς;

Screen shot 2009-12-06 at 10.53.25 AM

Μια ιστορία με prosfor.es

Χτες το βράδυ κατά τις 10.30 τελείωσε και το 2ο Athens Startup Weekend στο Microsoft Innovation Center, με την παρουσία και πάλι του Andrew Hyde  και την οργανωτική επιστασία της  Microsoft.

Πήρα κι αυτή τη φορά μέρος, όπως και πέρσι, περισσότερο γιατί μ’ αρέσει σαν εμπειρία κι όχι γιατί προσδοκούσα ή προσδοκώ κάποιο βραβείο ή κάποια χρηματοδότηση.  Και νομίζω ότι αυτό είναι και το σωστό πνεύμα. To startup weekend δεν είναι διαγωνισμός. Είναι μια πρόκληση για συνεργασία κι εργασία για παραγωγή αποτελέσματος σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Καθώς όμως υπήρχε μια κριτική επιτροπή κι ένα ‘έπαθλο’ (: η συμπερίληψη του νικητή στην τελική φάση των προς χρηματοδότηση  startups του openfund), το διαγωνιστικό μέρος ήταν αναπόφευκτο. Κι εκεί η μικρή μας ομάδα (που απαρτιζόταν από μένα και τον Θοδωρή Κάργα, κι έλαβε βοήθεια από τους Δημήτρη Παπαδημητρίου -της περσινής ομάδας- και  Τεό Σαπουντζή -επίσης περσινό συμμετέχοντα του startup weekend-  τερμάτισε δεύτερη με το project  prosfor.es ισοψηφόντας με την ομάδα του  Tagme.

Την πρώτη θέση πήρε η φίλη Βίκυ Κολοβού με την ομάδα της (: Αμαλία Αγάθου και τον Φ. Αλεξάνδρου) για το project IHeartShops.

Οι prosfor.es είναι μια ιδέα που την χρωστάω στον dealsend. Γιατί; Κάποια στιγμή συζητούσαμε online για το κατά πόσο θα έπρεπε να δέχομαι στο geeklistings διαφημιστικές προσφορές κι όχι αγγελίες. Η δική μου στάση έκλινε προς το όχι, εκείνος όμως είπε πως θα τον ενδιέφερε να βλέπει προσφορές. Κι αυτό ήταν το κλικ. Γιατί συνδίασα στο μυαλό μου τη λειτουργία του geeklistings με μια υπηρεσία που θα παρουσίαζε προσφορές. Το έψαξα λίγο, είδα ότι δεν υπήρχε κάτι σαν κι αυτό που φανταζόμουν, έκλεισα το πιασιάρικο όνομα prosfor.es και μη έχοντας καθόλου χρόνο να το δουλέψω το άφησα συνειδητά για το  startup weekend που ήξερα ότι θα ερχόταν το Νοέμβρη.

Όταν έφτασε είχα ήδη πει την ιδέα μου στο Θοδωρή κι είχε συμφωνήσει να έρθει να το δουλέψουμε μαζί.

Δημιουργήσαμε ένα λογαριασμό hosting  στο tophosts.gr κι αρχίσαμε να δουλεύουμε την υπηρεσία εξ αρχής οnline. Ήταν μια διαδικασία που πήρε όλο το Σάββατο και τη μισή Κυριακή.  Συγχρόνως κάναμε τ’ ανοίγματα των λογαριασμών σε  twitter και facebook και δημιουργήσαμε τις βασικές διασυνδέσεις. Λίγη ώρα πριν αρχίσουν οι παρουσιάσεις με βάση τις οποίες θα έκρινε η επιτροπή είχα ήδη στείλει μήνυμα στο twitter για την ύπαρξη του  site κι άρχισα να μαζεύω σχόλια.

Προφανώς το site δεν είναι ολοκληρωμένο αλλά είναι λειτουργικό κι ως έχει αυτή τη στιγμή. Και βέβαια είμαστε ανοιχτοί για σχόλια και προτάσεις, είτε εδώ, είτε στο blog του prosfor.es.

Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες στο  startup weekend είναι αρκετά νέοι. Εγώ συμμετέχω γιατί με κάνει να νοιώθω νέος. Και γι αυτό και μόνο αξίζει τον κόπο. Ραντεβού στο 3ο λοιπόν, του χρόνου!