Tag Archives: social media

Συνάντηση με Ντόρα Μπακογιάννη (update 2)

Την Δευτέρα έλαβα ένα μήνυμα από τον Αχιλλέα Ιωακιμείδη, μέλος του Dorawebteam, όπου με προσκαλούσε να παρεβρεθώ σε μια συνάντηση bloggers με την υπουργό. Δεν έχω ιδέα για το αντικείμενο της συνάντησης (δεν υπήρχε ενημέρωση), ούτε γιατί επιλέχθηκα καθώς δεν ασχολούμαι με πολιτικό blogging, ούτε ποιοί θα είναι οι άλλοι που θα λάβουν μέρος(πλην όσων το έχουν ήδη δηλώσει δημόσια) αλλά όπως και με το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, έχω ενδιαφέρον γι αυτά τα γεγονότα γιατί θέλω να παρακολουθώ από κοντά την εξέλιξη των social media στη χώρα μας και του πως αυτά αντιμετωπίζονται από τις παραδοσιακές δομές της κοινωνίας, όπως το κράτος, η κυβέρνηση κι οι εκπροσωποί της.

Θα ξεκινήσω σε λίγο για τη συνάντηση λοιπόν, και θα προσπαθήσω να καταγράψω και να μεταφέρω εδώ ότι ενδιαφέρον.

Στο ‘καταγράψω’ περιλαμβάνεται και η βιντεοσκόπηση αν αυτό είναι εφικτό, η ζωντανή μετάδοση μέσω qik στο λογαριασμό μου στο http://www.qik.com/nikan , οι ενημερώσεις μέσω του twitter στο λογαριασμό http://www.twitter.com/nikan_gr. Και, τελικά, οι εντυπώσεις και οι σκέψεις μου εδώ στο blog.

Update:

Περιγράφω, συνοπτικά προς το παρόν, το τι διαμείφθηκε στην συνάντηση, το πριν και το μετά, και θα επανέλθω αργότερα με περισσότερα:

Α. Πως και ποιοί προσκλήθηκαν

Είμασταν περίπου 10 bloggers (ένα δεν ήταν ακριβώς μπλογκερ αλλά αρθρογράφος σε κάποιο έντυπο).

Γνώριζα τους μισούς και τους άλλους μισούς άκουσα τα ονόματα μεν, αλλα δεν συγκράτησα ούτε αυτά ούτε το σε ποιά μπλογκ γράφουν.

Επέμεινα, και πριν και μετά, να διευκρινιστεί το πως και γιατί κληθήκαμε εμείς κι όχι άλλοι, κι η απάντηση που πήρα από την ομάδα του Dora Web Team ήταν ότι η επιλογή ήταν μάλλον τυχαία, κι ότι δεν είναι μια κι έξω και δεν υπήρχε πρόθεση να αποκλειστούν κάποιοι(θα υπάρξουν δηλ. κι άλλες συναντήσεις με διαφορετικούς bloggers). Δεν διαπίστωσα να είχε ληφθεί κάποιοα ειδική μέριμνα για παρουσία bloggers απ’ όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος. Κι απ΄ ότι θα φανεί και παρακάτω, δεν ήταν σημασίας αυτό, γιατί δεν πρόκειτο για κάποια press conference ή συνέντευξης της υπουργού προς τους bloggers.

β. Περί του στόχου της συνάντησης είχαμε λίγο πολύ όλοι τα ίδια μεσάνυχτα.

γ .Στην αναμονή συζητήσαμε το θέμα της χρήσης καμερών και τελικά καταλήξαμε στο να μην χρησιμοποιηθούν κατά την κυρίως συνάντηση για να αισθάνεται κι η υπουργός πιο χαλαρά, αλλά και για να έχουν την δυνατότητα να αποχωρήσουν όσοι από τους bloggers δεν θέλουν να φωτογραφηθούν ή βιντεοσκοπηθούν.

Στο τέλος σε διάστημα 10 λεπτών , ανοίξαμε τις κάμερες και την ατζέντα κι από κει θα δείτε τα πλάνα που έχω πάρει.

δ. Όταν ήρθε η ΝΜ, μας εξήγησε πολύ σύντομα και με κάποια αμηχανία, ότι στόχος της ήταν να ακούσει τις γνώμες μας για το πως μπορεί η μπλογκόσφαιρα να βοηθήσει στην προώθηση των εθνικών θεμάτων.

ε. Ομολογώ ότι κατ’ αρχήν εισέπραξα τη δήλωση αυτή αρνητικά, με την έννοια ότι κατάλαβα ότι μας ζητείτο να κάνουμε, γράψουμε, υποστηρίξουμε την πολιτική της. Γρήγορα όμως ξεκαθάρισε με τα λεγόμενα και τις πρώτες τοποθετήσεις ότι το προσδοκώμενο ήταν να γίνει ενός είδους brainstorming κι ότι η Υπουργός είχε πράγματι την διάθεση να ακούσει και να αφουγκραστεί. Σ’ αυτό το στόχο φάνηκε να συντονίζονται γρήγορα όλοι οι παριστάμενοι, κι έτσι ήρθαμε στον λίγο αστείο ρόλο να μιλάμε ως σύμβουλοι για τα social media στην εξωτερική πολιτική.

Aκούστηκαν πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα από πλευράς παρισταμένων τα οποία δεν θα προσπαθήσω να αναπαράγω γιατί νομίζω ότι θα το κάνει ο καθένας για τον εαυτό του καλύτερα. Γι αυτό θα πω μόνο τα κύρια σημεία των δικών μου παρεμβάσεων.

  • Επεσήμανα στην υπουργό ότι υπάρχει ικανός αριθμός ελλήνων που συμμετέχουν σε διαλόγους που ανοίγουν για τα εθνικά μας θέματα σε διεθνή site, αλλά σχεδόν μηδενικός που να ξεκινάει πρωτογενώς το διάλογο (με κάποιο ποστ σε μια από τις ξένες γλώσσες).
  • Απέδωσα το γεγονός αυτό στο ότι είναι ακόμα μικρή η παρουσία των ελλήνων στο internet και πρότεινα ως μέτρο για το επιδιωκώμενο, την ενίσχυση του internet και την διευκόλυνση της online παρουσίας όλο και περισσότερο Ελλήνων, πράγμα που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην ανάδειξη φωνών σαν κι αυτές που αναζητά η υπουργός.
  • Σαν ένδειξη για το ότι δεν πάμε προς την σωστή κατεύθυνση έφερα το παράδειγμα της έκθεσης για την οποία έγραφα προχτές.
  • Τέλος πρότεινα στην Υπουργό να αξιοποιήσει τους Ελληνικής καταγωγής bloggers στην Αμερική, που η απήχησή τους κι ο θόρυβος που μπορούν να δημιουργήσουν είναι πολλαπλά μεγαλύτερος από τον όποιο ελληνικό.

στ. Γενικά οι εντυπώσεις μου είναι θετικές γιατί από μεριάς υπουργού και της ομάδας της εισέπραξα ένα πραγματικό ενδιαφέρον να κατανοήσουν τα νέα μέσα και τις δυνατότητες τους, και θεώρησα θετικό ότι η ιστορία αφορούσε τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής προς τα έξω και δεν είχε στόχο κάποια δημοσιότητα για εσωτερική κατανάλωση.

Στο τέλος, ήρθαμε και στο περιβόητο θέμα του μπλογκονόμου, όπου ακούσαμε και δια στόματος Υπουργού ότι κάτι ετοιμάζεται. Μας έθεσε το θέμα ως αναγκαιότητα λόγω των φαινομένων εκβιασμού και εισέπραξε την καθολική, νομίζω, αντίθεσή μας σε όποια έξτρα αστυνόμευση του διαδικτύου.

Εκεί βρήκα την ευκαιρία να ‘πετάξω’ πως είναι θέμα και εξωτερικής πολιτικής γιατί το να χαρακτηριστεί η Ελλάδα ως μια ακόμα από τις μελανές χώρες του διαδικτύου και να στρέψει τη διεθνή μπλογκόσφαιρα εναντίον της, μόνο βοήθεια δεν μπορεί να χαρακτηριστεί για τα εθνικά θέματα.

Η εντύπωσή μου είναι ότι η υπουργός κατανόησε τις θέσεις μας και ίσως και να τις ενστερνίστηκε.

Στη συνέχεια ανοίξαμε τις κάμερες και δεν λέω τίποτα γιατί θα τα δείτε στο βίντεο που θα ανεβάσω εδώ σε λίγο.
Update 2
Το βίντεο που τράβηξα στο τέλος της συνάντησης.

Μπορείτε να το δείτε καλύτερα, εδώ.

Που πάει η συζήτηση;

Είναι μέρες που θέλω να γράψω γι αυτό το θέμα κι όλο το αναβάλω λέγοντας στον εαυτό μου πως πρέπει να το ερευνήσω καλύτερα. Αλλά επειδή το καλύτερα κινδυνεύει να γίνει ποτέ, ας ρίξω τουλάχιστον το σπόρο για μια … συζήτηση για το που πάει η συζήτηση και στην ελληνική μπλογκόσφαιρα.

Πριν λίγες μέρες η Sarah Perez έγραψε αυτό το πολύ ενδιαφέρον post στο ReadWriteWeb που ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση.  Η σκέψη της συνοψίζεται στην εξής παρατήρηση: παλαιότερα όταν ένας μπλογκερ δημοσίευε ένα ποστ, η συζήτηση διαξεγόταν είτε στα σχόλια, είτε με pingbacks. Τώρα πλέον η συζήτηση διεξάγεται εκτός μπλογκόσφαιρας: στο twitter, στα social networks που μπορεί να τροφοδοτούνται από το feed του blog, ή, εσχάτως, στο friendfeed.

Είναι κάτι παράξενο αυτό; Κάτι απροσδόκητο;

Όχι, αν λάβουμε υπόψιν την επέκταση της διαδικτυακής μας παρουσίας: τραβάω ένα βίντεο με το κινητό μου, το ανεβάζω στο youtube κι ύστερα από κει στο blog μου. Όσοι το βλέπουν μπορούν να σχολιάσουν είτε στο youtube, είτε στο blog. Ή κι αλλού; Αν στείλω μέσω twitter μια ειδοποίηση ότι ανέβασα το συγκεκριμένο ποστ, μπορεί να λάβω σχολιασμό μέσω twitter. Κι αν κάποιος δει το συγκεκριμένο tweet μέσα από το friendfeed, τότε μπορεί να απαντήσει εκεί.

Το γεγονός ότι τα social media μέσω του μηχανισμού των feeds μπορούν να διασπείρουν τόσο εύκολα το περιεχόμενό τους, επιτρέπει στους ‘καταναλωτές’ αυτού του περιεχομένου να το σχολιάσουν εκεί που αισθάνονται βολικώτερα. Και γενικά σε ένα μέσο που η συζήτηση κυριαρχεί, όπου η συζήτηση είναι μια αέναη ροή (όπως στο twitter) ο σχολιασμός είναι ευκολώτερος. Σημερινό παράδειγμα το wikipolitics.gr. Ο Μίμης Ανδρουλάκης δημοσίευσε ένα ποστ με θέμα το wikipolitics.gr. Το ποστ προκάλεσε μεγάλη συζήτηση αλλά έχει μόνο τρία σχόλια. Που είναι η συζήτηση; Εδώ (φαίνονται λίγα μόνο από τα σχόλια, αλλά παίρνετε ιδέα).

Εσείς τι λέτε; Και, κυρίως, που το λέτε;

H φωτό είναι του  b_d_solis από το Flickr

 

Update: Το θέμα αρχίζει και απασχολεί γενικώτερα. Δείτε και τον προβληματισμό του Ν. Δραντάκη.

metablogging.gr: Ένας χρόνος παρά μια μέρα!

147660431_1581ed811a Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι στις 14/2 έχουμε χτες είχαμε γενέθλια! Και σχεδόν τα ξέχασα! Κι αισθάνθηκα απέναντι στον εαυτό μου σαν παραμελημένη σύζυγος. Ούτε μια ευχή, ούτε ένα γλυκό, ούτε μια έξοδος…

Δεν βαριέσαι όμως.

Ευχές μας έδωσε πολλές ο κόσμος που μας διάβαζε σ’ αυτό τον ένα χρόνο.

Γλυκό ήταν το ταξίδι ως εδώ, απρόβλεπτο και σίγουρα απρογραμμάτισμο.

Κι έξοδος ήταν η έξοδος που μας πρόσφερε η εμπειρία του από την βαρετή και τετριμένη καθημερινότητα.

Όταν ξεκίνησα το metablogging (στο blogspot με άλλο όνομα κι άλλη μορφή) δεν είχα σαφή αντίληψη για το που ήθελα να πάει το πράγμα. Το έβλεπα περισσότερο σαν ένα ομαδικό ιστολόγιο στο οποίο οι εκάστοτε συμμετέχοντες θα μπορούσαν να συνεισφέρουν απόψεις και γνώμες για το τι είναι το blogging, που, σημειωτέον, το τοποθετούσα περισσότερο στην σφαίρα της προσωπικής έκφρασης παρά στη σφαιρα της ενημέρωσης και της θεματικότητας.

Στην πορεία πολλά άλλαξαν. Θεαματικά, θα έλεγα. Η ομάδα των συμμετεχόντων (δέκα αρχικά) μίκρυνε στους εξής τρεις : την Ροδιά, τον Jago κι εμένα.

Η θεματολογία έγινε και πιο τεχνολογική και πιο κοινωνικοπολιτική.

Στα μέσα της διαδρομής η γραφή συμπληρώθηκε από ήχο (:podcast) και λίγη εικόνα.

Η δικτύωση με τα τεκταινόμενα στην μπλογκόσφαιρα πέρασε από το επίπεδο της παρέας στο επίπεδο της ‘δημοσιογραφικής’ παρακολούθησης. Σημείο καμπή γι αυτό ήταν το Bloggers Camp στην Ίο, που δημιούργησε πολλές καλές γνωριμίες και διασυνδέσεις (Cudos Τιτάνα, κι ας γκρινιάζουν όσοι γκρινιάζουν) και βέβαια το Open Coffee.

Μέσα από τα 646 posts και τα 2,109 comments προσπαθήσαμε να καλύψουμε όσο επιτρέπει το ερασιτεχνικό του εγχειρήματος και ο περιορισμένος χρόνος, τα τεκταινόμενα και την εξέλιξη της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, των social media και του ελληνικού web 2.0. Το πετύχαμε; Δεν ξέρω. Σίγουρα μας άρεσε που το προσπαθήσαμε.

Και μάλλον άρεσε και σ΄αρκετούς από σας που μας διαβάζετε. Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσω τους 500+ subscribers στο feed και τους ~200 ακροατές του podcast. Σας ευχαριστούμε για την φανερή ή κρυφή σας συμπαράσταση!

Και για το μέλλον τι; Τι να προγραμματίσουμε και τι να προβλέψουμε; Υπάρχουν πολλές ιδέες αλλά το σημαντικώτερο θα ήταν να μας προτείνετε σεις!

(η φωτογραφία είναι από το http://www.flickr.com/yogi)

Update: Το ρολόι του laptop μου έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Έλεγε 15 του μηνός. Τα γενέθλια είναι στις 14.   Αυτό το ποστ γράφτηκε στις 13. Αλλά έτσι κι αλλιώς έχω χάσει τον τόπο και τον χρόνο τελευταία 🙂

Η ‘ουρά’ μιας συνέντευξης

Από τη στιγμή που τελειώσαμε τη live αναμετάδοση της συνέντευξης του Τσίπρα τη Δευτέρα, μέχρι τώρα, δεν είχα το χρόνο να κάτσω να γράψω δυο τρία πράγματα, έτσι, σαν απολογισμό για την όλη εμπειρία. Θέλω να το κάνω τώρα σε δύο ποστ. Το πρώτο, το παρόν, θα αφορά την εκτίμησή μου για τις αντιδράσεις στο ίδιο το γεγονός της συνέντευξης και το επόμενο την τεχνική πλευρά του εγχειρήματος.

Όταν ανακοίνωσα τη συμμετοχή μου στο εγχείρημα, είπα καθαρά ότι από τη πλευρά μου το ενδιαφέρον του εγχειρήματος δεν ήταν η ίδια η συνέντευξη αλλά ο τρόπος που γίνεται και το από ποιους γίνεται. Και κατέθεσα και τους ακόλουθους προβληματισμούς:
* Ενδιαφέρει τον κόσμο να συμμετάσχει;
Η απάντηση πια είναι προφανώς ναι. Κι ο αριθμός των ερωτήσεων (~170) και ο αριθμός των συζητήσεων (δεν μπορώ να τις αρθροίσω) κι ο αριθμός των θεατών της συνέντευξης (600 στο peak, όχι κάτω από 550 σαν μέσος όρος), αλλά κι ο αριθμός των views του βίντεο (που τώρα που γράφω αγγίζει το εκπληκτικό νούμερο των 10,783), όλα συναινούν καταφατικά.
* Πόσο καλά κάνουν scale οι ελεύθερες υπηρεσίες streaming σαν κι αυτές που σκεφτόμαστε να χρησιμοποιήσουμε (ustream, mogulus); Έχουμε δει 10-20 να παρακολουθούν live. Τι θα συμβεί αν είναι 100-200; Το ζήτημα έχει ενδιαφέρον σαν απάντηση για την περίπτωση του live streaming γενικά. Θα μπορέσουμε έτσι να τεστάρουμε αν αυτές οι υπηρεσίες μπορούν αν χρησιμοποιηθούν για mass broadcasting.
Κι εδώ τα νέα είναι πολύ καλά και μάλιστα ίσως να ανησυχούσα και άδικα γιατί όπως φαίνεται, η ζωντανή κάλυψη με χρήση τέτοιων υπηρεσιών τείνει να λάβει διαστάσεις.
* Πόσο καλά κάνει scale η διαδικασία του ζωντανού σχολιασμού; Θα υπάρξουν σοβαρές ερωτήσεις ή θα μας πνίξουν τα τρολ; Αν υπάρξουν, πόσες θα είναι; Θα προλάβουμε να τις ομαδοποιήσουμε κτλ;
Εδώ είχαμε προβλήματα. Επίτηδες άφησα το chat room χωρίς moderation και φάνηκε πως η δράση των troll είναι τουλάχιστον διασπαστική της προσοχής. Στο μέλλον θα πρέπει να σκεφτούμε κάποια ταχτική αντιμετώπισης. Παρόλη όμως τη διάθεση χαβαλέ, αισθανόμουν ότι ο κόσμος χαιρόταν το γεγονός ότι μπορούσε να συμμετέχει σε ένα γεγονός και να έχει φωνή, έστω και για να κάνει πλάκα.
* Ποιά είναι η σωστή ώρα για το broadcasting δεδομένου ότι θα λάβει χώρα σε μέρες εργάσιμες κι η επιλογή του χρόνου είναι καθοριστική για την επιτυχία.
Τελικά και η ώρα και η μέρα, δεν φαίνεται να πτόησαν τον κόσμο. Η συμμετοχή ξεπέρασε τις δικές μου, τουλάχιστον, προσδοκίες που πήγαιναν μέχρι τους 300 συμμετέχοντες.

Οκ, λοιπόν, μια ζωντανή εκπομπή μεγάλης κλίμακας που την προκαλεί ο απλός κόσμος κι όχι ένα οργανωμένο κανάλι, είναι πια εφικτή. ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, διόλου απολίτικο, με το οποίο θα ‘πρεπε να παθιάζονται οι bloggers, κι όχι οι απίστευτες σαχλαμάρες που διάβασα, είδα κι άκουσα αυτές τις τελευταίες μέρες. Εντάξει, υπάρχει η πολιτική αντιπαράθεση. Εντάξει, δεν συμφωνούν όλοι με τον Τσίπρα (far from it). Εντάξει, μπορεί να αξιοποιήθηκε επικοινωνιακά η συνέντευξη. Αλλά προς Θεού, δεν είναι αυτό το ουσιώδες. Συνεντεύξεις οι πολιτικοί δίνουν εκατοντάδες. Το θέμα δεν είναι η συνέντευξη, αλλά η άμεση δημοκρατία (όσο μακρινή κι ανέφικτη να φαίνεται ακόμα). Όταν εμείς που την ευαγγελιζόμαστε και ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ την παράγουμε, δεν ενστερνιζόμαστε τις μεθόδους της, δεν τις διακυρρήτουμε, δεν τις διατυμπανίζουμε, ποιός περιμένουμε να το κάνει; Οι εφημερίδες κι οι τηλεοράσεις που νοιώθουν (κακώς) τα social media σαν απειλή για την ύπαρξή τους, σαν σφετερισμό της πρωτοκαθεδρίας τους και κατάλυση του top down μοντέλου πληροφόρησης;

Για μία από τις σαχλαμάρες όμως, που θεωρώ ότι έμμεσα με θίγει, θέλω να απαντήσω:
Οι ερωτήσεις ήταν ‘ευκολες’, φτιαχτές, υποβολιμιαίες, επιλέχθηκαν οι εύκολες κτλ
Δηλαδή να καταλάβω, οι δηλωμένοι οπαδοί του ΚΚΕ που τους απευθύνθηκε η πρόσκληση και δέχθηκαν, και συμμετείχαν στη διαδικασία της επιλογής, ή εν πάσει περιπτώσει δεν έθεσαν βέτο (:Allu Fun Marx και Karpidis) είναι διπλοί πράκτορες;
Η πρόσκληση στο Βρυώνη και τον Αθήναιο και η συνάκολουθη άρνηση της συμμετοχής τους ήταν προκατασκευασμένη για να μείνουν μόνο οι ‘ημέτεροι’;
Ο chaka-khan είναι κρυπτο-ΣΥΡΙΖΑ;
Εγώ, μήπως τα παίρνω από τον Αλαβάνο;
Αν ήθελε να ασκήσει κανείς κριτική για την διαδικασία επιλογής ερωτήσεων, θα μπορούσε να την ασκήσει κάλλιστα, προτείνοντας ένα άλλο σύστημα επιλογής. Το σύστημα της επιλογής των ερωτήσεων με ψήφο (που έχει εφαρμοστεί άλλωστε) ή άλλο, που δεν μπορώ να σκεφτώ.
Ήταν δεδομένο ότι έπρεπε να υπάρξει επιλογή στις ερωτήσεις. Ήταν εξαρχής γνωστό. Κι ήταν επίσης δεδομένο, ότι ο ρόλος του Ματθαίου στη συνέντευξη δεν ήταν ο γνωστός ρόλος τηλεοπτικού super star δημοσιογράφου που παίρνει συνέντευξη από πολιτικό πρόσωπο. Δεν ήταν καν ο ρόλος δημοσιογράφου, γιατί δεν βρισκόταν εκεί μ’ αυτή την ιδιότητα. Απλά κάποιος έπρεπε να απευθύνει τις επιλεγμένες ερωτήσεις στον Τσίπρα.

Τις διάβαζε γρήγορα, άχρωμα, βιαστικά; ΟΚ, so what? Οι ερωτήσεις ήταν γνωστές και μπορούσαν οι θεατές να τις έχουν μπροστά τους για αναφορά.

Τις ήξερε κι ο Τσίπρας κι ήταν ‘διαβασμένος’; Μα γι αυτό κάναμε live την ιστορία, για να του έρθουν και κάποιες για τις οποίες δεν θα είναι προτετοιμασμένος.

Τις κατηύθυναν και τις λογόκριναν κι αυτές η Κάλι κι ο Chaka-chan. Τι να πω; Πρέπει να έχουν IQ πάνω από 300 για να προλαβαίνουν να αποδελτιώνουν και να μανιπουλάρουν τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις από τον καταιγισμό της μπουρδολογίας στο chat room.
Είναι γνωστή μέθοδος σπίλωσης όμως, όταν δεν έχεις επιχείρημα για το γεγονός, να στρέφεσαι εναντίον του (των) προσώπων. Κι εν τέλει όσοι νομίζουν ότι μπορούν και ξέρουν να κάνουν τη δουλειά καλύτερα, δεν έχουν παρά να την κάνουν και προσωπικά θα χαρώ υπερβολικά, θα επικροτήσω κι είμαι και πρόθυμος να συνδράμω όπου μου ζητηθεί.

Τη βλακώδη αυτή γραμμή, όμως, ακολούθησε (δυστυχώς για την εφημερίδα και το δημοσιογραφικό επάγγελμα) κι η κυρία Αριστοτελεία Πελώνη, στα άρθρο της στα ΝΕΑ. Έχουν ήδη απαντήσει κι ο Τσιμιτάκης κι ο Chaka-chan κι ο Allu Fun Marx κι ο Καρπίδης, γι αυτό δεν θα επεκταθώ.

Ένα άλλο θέμα που μου έκανε εξαιρετικά κακή εντύπωση αλλά που δεν έχω δυσκολία να το ερμηνεύσω είναι το πως περιγράφηκε η συνέντευξη στον Τύπο:

  • ΝΕΑ: “..η οποία πραγματοποιήθηκε ζωντανά στο Διαδίκτυο από μπλόγκερ και όχι από δημοσιογράφους”
  • ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: “… η πρώτη ζωντανή διαδικτυακή … με την μέθοδο Ustream (sic) κατά την οποία απάντησε σε ερωτήσεις bloggers.”
  • ΣΚΑΪ: “Ο Αλέξης Τσίπρας αποδέχθηκε πρόσκληση μπλόγκερς και απαντούσε για περίπου μιάμιση ώρα σε ερωτήσεις για την πολιτική που θα ακολουθήσει, εάν εκλεγεί πρόεδρος του κόμματος. “
  • ΕΘΝΟΣ: ” στην «ιντερνετική» συνέντευξη που παραχώρησε στους bloggers και τους χρήστες του Διαδικτύου”

Από τη μια λοιπόν έχουμε τον Τσίπρα, άνθρωπο με ονοματεπώνυμο κι από την απέναντι τους bloggers και -το καλύτερο- τους χρήστες του Διαδικτύου. Ποιοί είναι αυτοί οι κύριοι; Δεν έχουν όνομα; Δεν έχουν nick τουλάχιστον; Δεν έχουν διεύθυνση παραπομπής; Μια τέτοια γενική αναφορά δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για οργανωμένο συνδικάτο, με αιρετή αρχή κι άποψη, με συνοχή κι ομοθυμία. Είπατε τίποτα;
Και βέβαια οι ιντερνετικές συντεντεύξεις είναι αυτοφυή φαινόμενα. Γίνονται μόνες τους. Δεν τις διοργανώνει κανείς. Είναι κάτι σαν επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, κι ο Τσίπρας είναι ο προφήτης που ελέησε ο Θεός…

Για να επανέλθω όμως στο ουσιαστικό μέρος: τη σημασία που είχε η διενέργεια μιας μεγάλης ακροαματικότητας ζωντανή συνέντευξη μόνο ένας την έθιξε, o Cosmix. Ουσιαστικό προβληματισμό δε, κατέθεσε κι ο Αλέξανδρος Μελίδης, αξιολογώντας και συγκρίνοντας τις μεθόδους συνεντεύξεων που έχουν χρησιμοποιηθεί στα social media. Θα περίμενα μερικές δεκάδες τέτοια ποστ αλλά οι προσδοκίες μου διαψεύστηκαν οικτρά.

Κλείνω εδώ γιατί τελικά ακόμα κι αυτές οι πικρόχολες διαπιστώσεις είναι άνευ νοήματος. Σε βάθος χρόνου η ανάμνηση από το γεγονός θα είναι μία: ο κόσμος κατάλαβε ότι το τελευταίο προπύργιο των media, το live broadcasting, του είναι πια διαθέσιμο. Κι αυτό είναι υπεραρκετό.

Η χρονιά που χτίστηκε η ελληνική blogόσφαιρα (Ελ.Τύπος)

kaltsovrako_xronia-blogosfairas.jpg

Το εξώφυλλο για το αφιέρωμα του Ελεύθερου Τύπου (δημιουργία kaltsovrako) που επιμελήθηκε ο Μάριος Ροζάκος

και … χμ, είπαμε κι εμείς δυό λογάκια 🙂

Εδώ αναλυτικά οι σελίδες σε PDF :

040108-29.pdf

040108-34.pdf

040108-35.pdf

Το internet βγάζει Πρόεδρο;

RonPaulRevolution Κάτι πολύ ενδιαφέρον φαίνεται να συμβαίνει στην Αμερική. Ή, μάλλον, μια συγκυρία από πολλά ενδιαφέροντα: Ένας υποψήφιος για το χρίσμα, ο Ρεμπουμπλικάνος Ρον Πωλ, που λέει, και φαίνεται να πιστεύει, τα διαμετρικά αντίθετα απ’ ότι οι άλλοι υποψήφιοι, κατορθώνει να σπάσει ρεκόρ στην συγκέντρωση χρημάτων για τον προεκλογικό αγώνα, έχοντας σαν βασική πηγή τις συνεισφορές των ‘μικρών’ κυρίως και σαν μέσο το ίντερνετ, κι ειδικά τις Web 2.0 υπηρεσίες. 17 εκατομύρια δολ. ως τώρα, παρακαλώ.

Το θέμα είναι σημαντικό γιατί τα χρήματα είναι καθοριστικά για την εκλογή Προέδρου στην Αμερική (πηγαίνουν βασικά σε τηλεοπτική διαφήμιση). Κι ακριβώς επειδή είναι καθοριστικά, αποτελούν τον βρόγχο εξάρτησης των mainstream πολιτικών της υπερδύναμης. Προέρχονται από μεγάλους χρηματοδότες που αποβλέπουν να εξαργυρώσουν αυτή τη χρηματοδότηση με μετεκλογικές χάρες, ίσως πιο εκλεπτυσμένες από τις άγαρμπες δικές μας, αλλά εξ ίσου αποδοτικές. Η ρίζα της διαφθοράς όπως την έχει επισημάνει κι ο Lessig.

Τι σημαίνει η ιστορία Ρον Πωλ;

Βασικά τρία πράγματα:

  • Ότι η δύναμη των νέων μέσων, αρχίζει ισοφαρίζει την των παραδοσιακών.
  • Ότι η διάσπαρτη και ‘μικρή’ δύναμη των μικρών, μπορεί με τη βοήθεια των νέων μέσων να ‘συναθροιστεί’ και να γίνει υπολογίσιμη.
  • Ότι τα δύο παραπάνω μπορούν να ανατρέψουν το κατεστημένο πολιτικό σκηνικό.

Υπάρχουν πολλά αν ακόμα, πολύ wishful thinking μέχρι να συμβεί κάτι τέτοιο. Και βέβαια, δεν λέω τα παραπάνω υπονοόντας ότι ο Ρον Πωλ είναι ο καλός κι άλλοι οι κακοί. Καλός δεν είναι κανείς έτσι φωτογραφικά, όπως αρεσκόμαστε να αποδίδουμε χαρακτηρισμούς. Καλός αποδεικνύεται κανείς στο διηνεκές. Ο καλός δε Αμερικάνος Πρόεδρος πρέπει να μπορέσει να μείνει και .. ζωντανός.

Αξίζει να παρακολουθήσουμε την πορεία του Ρον Πωλ, έστω κι αν πολιτικά υπάρχουν ελάχιστες ομοιότητες με τα εντός Ελλάδος τεκταινόμενα. Το θέμα δεν είναι ο υπόψήφιος, όσο οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί που απ’ ότι φαίνεται κερδίζουν.

(H Φωτογραφία είναι του Jayel Aheram από το Flickr)

mbr-15: Φοιτητές, από τα μπλόκα στα μπλογκ

Συζήτηση με τον Τάσο, τον Γιώργο και τον Άγγελο των akyro.net, foititakos.gr και newsfilter.gr. Η συζήτηση έγινε την περασμένη Κυριακή μέσω Skype.

Το μουσικό κομμάτι στην αρχή είναι το “The sick banquet” από τους “The precious band” και το άλμπουμ “Baroque”.

Τα links για όσα αναφέρονται στη συζήτηση στο http://del.icio.us/metablogging/mbr-15 (Ευχαριστώ για το μάζεμα, Τάσο)

Microblogging

Update: Αν δεν είναι αυτό συμπτωσάρα τότε τι είναι; Μια φορά και μόνη γράφω για το microblogging και την επόμενη αναγγέλεται η εξαγορά του Jaiku από τη Google. Δείτε την ανακοίνωση από τη Jaiku εδώ. Κι έτσι σύντομα όλοι όσοι έχουν Google/Blogger account θα βρεθούν στον κόσμο του microblogging χωρίς να χρειάζονται νέες εγγραφές κτλ. Αν θυμηθούμε τι σήμαινε η εξαγορά του Blogger από τη Google μπορούμε να φανταστούμε την ανάλογη επίδραση κι αυτής. Σημαντική εξέλιξη και αξίζει ένα ιδιαίτερο μελλοντικό σχολιασμό.


Το microblogging είναι ένας τομέας των social media/social networks που τώρα αρχίζω να ανακαλύπτω. Κι όταν λέω ανακαλύπτω, εννοώ τις πιο ενδιαφέρουσες εκφάνσεις του.

Αλλά ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για χάριν όσων ακούν τον όρο πρώτη φορά. Σαν microblogging ορίζεται η καταγραφή σκέψεων, περιγραφή καταστάσεων και συναισθημάτων, σε πολύ σύντομο κείμενο (περίπου όσο ένα SMS) και δημοσίευσή του σε υπηρεσίες που έχουν δημιουργηθεί γι αυτό το λόγο (όπως Twitter, Jaiku, Pownce, το ελληνικό Live Sync κτλ) ή σε social networks με τη μορφή status update (π.χ. Facebook).

Στο twitter (και στα όμοιά του, κι από δω και στο εξής όταν λέω twitter θα αναφέρομαι σε όλα) καλείται ο χρήστης να απαντά με τα micropost του στο ερώτημα “Τι κάνεις τώρα;”. Οι ενημερώσεις αυτές όλων των χρηστών δημοσιεύονται σ΄ ένα billboard με την χρονολογική σειρά που καταχωρούνται, κι όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, και πολλές είναι, και σε διαφορετικές γλώσσες, πράγμα που κάνει ανέφικτη/αδιάφορη την παρακολούθησή τους. Αυτό είναι που έχει δημιουργήσει και τις περισσότερες αρνητικές κριτικές για το microblogging. Αποτελεί όμως παρεξήγηση της λειτουργίας του.

Στο facebook (και τα όμοιά του, κι από δω και στο εξής όταν λέω facebook θα αναφέρομαι σε όλα) ο χρήστης ενημερώνει την κατάστασή του, άρα το τι κάνει, που είναι κτλ. Δεν υπάρχει όμως γενικός πίνακας που να φαίνονται όλες οι ενημερώσεις όλων των χρηστών (ή τουλάχιστον δεν τον έχω ανακαλύψει).

Σ’ όλες τις υπηρεσίες συναντάμε μερικά κοινά χαρακτηριστικά: μπορεί κανείς να βλέπει τις ενημερώσεις του ομαδοποιημένες, σαν ένα μπλογκ. Στο twitter μπορεί να ‘συνάπτει σχέσεις’ , δηλαδή να επιλέγει ποιών τις ενημερώσεις θα παρακολουθεί, και να βλέπει ποιοί των παρακολουθούν. Στο facebook δημιουργεί κανονικές λίστες φίλων και βλέπει με χρονολογική σειρά το status update τους.

Συναντάμε επίσης και μερικά κοινά τεχνικά χαρακτηριστικά: οι ενημερώσεις έχουν το δικό τους feed, όπως και στο κανονικό blogging. Οι ενημερώσεις των φίλων επίσης. Μπορεί κανείς εύκολα να συνδιάσει blogging και microblogging με ένα widget στο blog του όπου θα φαίνονται οι ενημερώσεις από το twitter.

Οι ενημερώσεις μπορούν να μας ακολουθήσουν στον Instant Messenger ή στο κινητό μας κι εδώ έχουμε μια νέα διάσταση σε σχέση με το blogging, γιατί μπορεί κανείς να στέλνει ενημερώσεις από παντού, πράγμα ανέφικτο για το blogging.

 

Αν προσπαθήσει να συγκρίνει κανείς το microblogging με το blogging, παρατηρεί μια μετατόπιση στο χρονικό ορίζοντα. Στο blogging o συνήθης χρόνος αναφοράς είναι το σήμερα, ενώ στο microblogging το τώρα, η στιγμή. Από τη χρονική και μόνο αυτή διαφορά δικαιολογείται κι η διαφορά του μεγέθους στις ενημερώσεις.

 

Η πρώτη μου αντίδραση και στο twitter και στο facebook ήταν αρνητική. Στο μεν twitter γιατί έτσι όπως παρουσιάζεται σαν υπηρεσία, μοιάζει για κάτι ανούσιο και κουτσομπολίστικό. Στο δε facebook, γιατί επιπλέον κάνει κανείς δημόσιο ένα μεγάλο αριθμό προσωπικών δεδομένων.

Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα παρακολουθούσα και τις δύο υπηρεσίες επειδή ήθελα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έχει συντελέσει στην επιτυχία τους, χωρίς να βρίσκω άκρη.

Τελικά, αρχίζω να βλέπω ένα φως στην άκρη του τούνελ. Και μαζί μ’  αυτό να τους αποδίδω μια αξία. Σ΄αυτό έχει συντελέσει το γεγονός ότι οι χρήστες είναι απείθαρχο από φύση κι έτσι οι ενημερώσεις που βλέπει κανείς στο microblogging ξεφεύγουν πολλές φορές από το αυστηρά προσωπικό κι αφορούν τρέχουσα επικαιρότητα, συμβάντα τα οποία παρακολουθεί κανείς, άλλες ενέργειες του (π.χ. το ανέβασμα ενός ποστ ή μια φωτογραφίας μπορεί να δημιουργήσει μια ενημέρωση στο twitter). Και βέβαια να γίνεται διάλογος, κρυφός ή φανερός. Έτσι αυτές οι υπηρεσίες γίνονται ότι τις κάνουμε εμείς κι όχι ότι προέβλεψαν οι δημιουργοί τους.

Θα προσπαθήσω να περι
γράψω τι είναι αυτό που βρήκα ενδιαφέρον μ’ ένα παράδειγμα. Ένας από τους ανθρώπους που παρακολουθώ στο Twitter είναι ο Dave Winer. Από όσα γράφει στο twitter κι όχι στο blog του, έχω σχηματίσει κατ’ αρχήν μια εικόνα για το τι άνθρωπος είναι. O Winer εμπλέκεται συχνά πυκνά σε τεχνολογικά ‘πειράματα΄ και τα περιγράφει στο blog του, όπως και τις γενικώτερες σκέψεις του για τις εξελίξεις στην τεχνολογία. Στο twitter όμως γράφει και για πολιτικά ζητήματα (από τις ειδήσεις που ακούει ή βλέπει), αθλητικά, εντυπώσεις από τα ταξίδια του (εννοείται καθοδόν) κ.α.

Οι δύο όψεις του ίδιου ανθρώπου συμπληρώνονται. Η πιο ανθρώπινη πλευρά του twitter σε βοηθάει να σταθμίσεις την πιο επαγγελματική του blogger. Συνήθως δε η μια προαναγέλλει την άλλη.

Άρα, για να μπορέσει κανείς να βρει σημείο αγκίστρωσης, κεφαλαιώδους σημασίας  είναι

  • με ποιους θα σχετιστεί
  • και τι είδους ενημερώσεις θα επιλέξει.

Το είδος των ενημερώσεων μπορεί να καθορίσει το με ποιούς θα σχετιστεί. Τα πάντα εξαρτώνται από τον ευρύτερο πνευματικό ορίζοντα του καθενός. Που εστιάζεται το ενδιαφέρον μου; Στα κοσμικά; Ε, δεν θα επιλέξω να παρακολουθώ ένα technoblogger στο twitter. Το ίδιο όμως δεν ισχύει και για το blogging; Διαβάζουμε κι ενημερωνόμαστε με βάσει συγγένειες κι ενδιαφέροντα.

Το microblogging μπορεί από τη φύση του να έχει κάποιο suspense. Γιατί, παίρνουμε σε δόσεις την αντίδραση κάποιου σ’ ένα πρόβλημα, την προσπάθειά του να το λύσει και, τελικά,  το αποτέλεσμα.

Για να υπάρξει ενδιαφέρον, όπως και στο blogging, πρέπει να υπάρχει μια συνέπεια στις ενημερώσεις. Και βέβαια ένα μέτρο στο ποιούς παρακολουθείς.

Αν για το blogging το ‘κανονικό’  είναι μερικές φορές τη βδομάδα, για το microblogging είναι κάποιες φορές τη μέρα.

Η πληροφορία έρχεται με τη μορφή link τις περισσότερες φορές (π.χ. είδα αυτό εκεί, ο τάδε λέει αυτό, έγραψα γι αυτό το θέμα, κτλ), μιας και δεν υπάρχει χώρος για πλήρη τοποθέτηση σε ένα θέμα.

Όπως και στο blogging, ένας μεγάλος αριθμός ενημερώσεων συνθέτει μια εικόνα για αυτόν που τις παρέχει.

Ήθελα να τα γράψω αυτά, περισσότερο για να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου αλλά και για να προκαλέσω κάποια συζήτηση, γιατί η συζήτηση τελικά είναι που ολοκληρώνει την όποια θεματική ανάλυση στο blogging…

 

ΥΓ. Ο λογαριασμός μου στο twitter είναι http://www.twitter/nikan