Tag Archives: twitter

Twitter για εταιρική χρήση

Από τον παλιό guest blogger  Βασίλη Δρόλια, ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Channel Partner.

Στο παρελθόν ασχοληθήκαμε διεξοδικά με τις πιθανές εταιρικές χρήσεις ενός μπλογκ στο πλαίσιο προώθησης του ονόματος και των υπηρεσιών μιας εταιρίας. Η εξέλιξη του φαινομένου των μπλογκ τα έχει ουσιαστικά καθιερώσει σαν ένα εντελώς συνηθισμένο και απαραίτητο εργαλείο για την πλειονότητα των εταιριών μια που τα πλεονεκτήματα πλέον στην χρήση του σαν εργαλείου επικοινωνίας και προώθησης είναι εμφανώς πολλά περισσότερα από τα πιθανά μειονεκτήματα – που συνήθως έχουν σχέση με την επένδυση χρόνου που απαιτεί ένα μπλογκ.

Πέρα όμως από την χρήση ενός μπλογκ, η νέα μεγάλη λέξη στον χώρο του web 2.0 και σίγουρα το μοντέλο που έχει γνωρίσει την μεγαλύτερη ανάπτυξη τελευταία (που φτάνει το εντυπωσιακό 1400%) είναι το twitter (http://ww.twitter.com). Αν και συνήθως χαρακτηρίζεται ως μικρο-μπλογκιν, το  twitter παρουσιάζει κάποιες σημαντικές διαφορές σε σχέση με ένα συνηθισμένο μπλογκ, τόσο στην φιλοσοφία της χρήσης του, στην έννοια της κοινωνικής ομάδας που δημιουργεί, καθώς και της μεθόδου με την οποία χρησιμοποιείται από τους χρήστες.

Ουσιαστικά το twitter είναι ή απλή αναφορά μέσα σε δυο-τρεις προτάσεις  (140 χαρακτήρες) της στιγμιαίας ‘κατάστασης’ του προσώπου που το χρησιμοποιεί. Αυτό το SMS του internet φτάνει να έχει σήμερα 55 εκατομμύρια επισκέψεις από χρήστες κάθε μήνα και να θεωρείται γενικά σαν το πιο σημαντικό εκκολαπτόμενο εργαλείο web 2.0 για προσωπική χρήση. Δεκάδες εφαρμογές συνδέουν το twitter με το κινητό τηλέφωνο του χρήστη (ώστε να μπορούν να γίνονται τα  tweets με ένα απλό SMS π.χ.) μα και με άλλες εφαρμογές web 2.0 (για παράδειγμα ένα νέο κείμενο στο μπλογκ του χρήστη ανεβαίνει αυτόματα στο tweeter μα ταυτόχρονα ενημερώνει τις προσωπικές σελίδες του στο facebook). Υπό μία έννοια το twitter παίζει και έναν ρόλο ‘ολοκλήρωσης’ όλων των υπόλοιπων web 2.0 εφαρμογών τις οποίες χρησιμοποιούν οι χρήστες.

Γενικά οι χρήστες του twitter σήμερα φαίνεται να είναι μεγαλύτερης ηλικίας από εκείνους άλλων web 2.0 εφαρμογών, καλύτεροι γνώστες της τεχνολογίας και χρησιμοποιούν το twitter περιστασιακά σαν μέθοδο επικοινωνίας με μια κλειστή συνήθως κοινότητα φίλων (σε αντίθεση με τις ευρύτατες και χαλαρά συνδεόμενες κοινότητες που δημιουργούνται στο facebook).

Σε εταιρικό επίπεδο όμως, όπως και συνέβαινε με τα μπλογκ πριν από δύο χρόνια, οι περισσότερες εταιρίες παρακολουθούν το φαινόμενο twitter μα διατηρούν μια στάση γενικότερης αναμονής μια που το απλό του μοντέλου φαίνεται να μην τους  πείθει εύκολα για την εξέλιξη του. Παρόλα αυτά αρκετές εταιρίες το έχουν αντιμετωπίσει σαν ευκαιρία για την προώθησή τους και χρησιμοποιούν το twitter καθημερινά, ολοκληρωμένο και με τις υπόλοιπες προσπάθειες προώθησης που ακολουθούν.

Σε γενικές γραμμές οι εταιρικές χρήσεις του twitter που έχουν ακολουθηθεί ως τώρα φαίνεται να πέφτουν στις παρακάτω κατηγορίες (σύμφωνα και με ένα report  της Garner Research  που δημοσιεύτηκε πρόσφατα):

Άμεσες χρήσεις.   Η εταιρία χρησιμοποιεί το twitter σαν μια μέθοδο μάρκετινγκ και δημοσίων σχέσεων, δημοσιεύοντας επιγραμματικά τις επιχειρηματικές τους ειδήσεις και εξελίξεις στον χώρο στον οποίο δραστηριοποιούνται. Ο σκοπός εδώ είναι το καθαρό branding του ονόματος της εταιρίας και της δημοσιοποίησης του ονόματος, των προϊόντων και των υπηρεσιών στο ευρύτερο δυνατό κοινό.

Έμμεσες χρήσεις. Στις έμμεσες χρήσεις οι υπάλληλοι της εταιρίας χρησιμοποιούν το twitter ατομικά και μέσα από τα αλλεπάλληλα tweets προωθούν την εταιρία και τα προϊόντα της. Φυσικά το ζήτημα είναι εδώ πως είναι πιθανό κάποια από τα tweets να είναι αρνητικά για την εταιρία, αλλά αυτό θα μπορούσε να συμβεί και στην απλή περίπτωση ενός προσωπικού μπλογκ ενός εργαζόμενου. Η εμπειρία έχει δείξει πως τα οφέλη για την εταιρία είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα πιθανά προβλήματα που θα προκύψουν από τα προσωπικό μπλογκ εργαζομένων και κατά συνέπεια από τα προσωπικά tweets.

Εσωτερικές χρήσεις. Η χρήση αυτή φαίνεται να είναι η πλέον διαδεδομένη μια που η πλατφόρμα του twitter είναι ιδανική για να κρατάει σε επικοινωνία και σε διάλογο διάφορες ομάδες χρηστών. Χρησιμοποιώντας εσωτερικά στην εταιρία το twitter οι εργαζόμενοι – σε όποιο σημείο και να βρίσκονται – με την απλή χρήση του κινητού τηλεφώνου τους μπορούν να επικοινωνούν με την ‘βάση’ τους άμεσα, να κάνουν γρήγορη αναφορά προόδου, να ανταλλάσσουν ιδέες, να δημιουργούν μια βάση διαλόγου για την εξέλιξη ενός πρότζεκτ με τον πιο σύντομο και λακωνικό τρόπο. Η παρακολούθηση των σύντομων αυτών tweets είναι η χαρά του μάνατζερ!

Χρήση Παρακολούθησης. Πολλές εταιρίες πλέον χρησιμοποιούν τα tweets τρίτων σαν μια μέθοδο παρακολούθησης (μέσα και από το http://search.twitter.com)  για τις απόψεις του κοινού για την εταιρία, τα προϊόντα τους ή για τον ανταγωνισμό.

Επίσης μια σειρά από χρήσεις που διαμορφώνονται αυτή τη στιγμή αφορούν στην επικοινωνία της εταιρία καθαρά με πελάτες με σκοπό μια συνοπτική και άμεση διαδικασία υποστήριξης πελατών.

Στο επόμενο άρθρο θα δούμε κάποιους κανόνες  εφαρμογής για την εταιρική χρήση του twitter. Στο μεταξύ, αν θέλετε να παρακολουθήσετε τα tweets μου στρέψτε τον μπράουζερ σας στην διεύθυνση http://twitter.com/basileios .

Reblog this post [with Zemanta]

Ν.Δ. 2.0

Όχι, δεν το έκανα επίτηδες: να γράψω ποστ για την Νέα Δημοκρατία με τίτλο που να μοιάζει τόσο με το προηγούμενο, έτσι ώστε να αφήνει να αιωρείται μια υπόνοια ταυτότητας.
Η αφορμή ήρθε από την ανακοίνωση τύπου που διάβασα:

Σας ενημερώνουμε ότι η Νέα Δημοκρατία, ενόψει των Ευρωεκλογών, αξιοποιεί με δυναμικό τρόπο σύγχρονα και προσιτά εργαλεία επικοινωνίας. Προχώρησε ήδη στη δημιουργία ειδικού Blog για τις Ευρωεκλογές: (http://blog.nd.gr) και συμμετέχει ενεργά σε Μέσα Κοινωνικής Διαδικτύωσης: (www.nd.gr/facebook), (www.nd.gr/twitter), (www.youtube.com/NDwebtv), (www.nd.gr/flickr).

Στην εποχή μας ο πολιτικός διάλογος διεξάγεται και στο Διαδίκτυο. Γι’ αυτό η ΝΔ ανοίγει τη συζήτηση με τον πολίτη για όλα τα θέματα που αφορούν στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μια γρήγορη ματιά στα παραπάνω:

Twitter: ανακοινώσεις, blog post και συναντήσεις. Δεν ξέρουμε ποιός χειρίζεται το λογαριασμό και προφανώς δεν έχει ελευθερία να συμπεριφέρεται σαν ‘κανονικός’ twitterer. Θετικό: με το άνοιγμα του λογαριασμού δεν έγινει μαζικό spamming για  followers.

Youtube: Κι εδώ μια απ’ τα ίδια (ομιλίες και μηνύματα) και λίγα ιστορικά βίντεο.

Flickr:  υπάρχουν 311 φωτογραφίες τη στιγμή που γράφω,  από πολιτικές συγκεντρώσεις, επετείεους κτλ με αρκετές απ΄αυτες να αναφέρονται στο παρελθόν. Πάντως, το οπτικό αυτό υλικό κινεί περισσότερο την περιέργεια να το χαζέψεις από τα βίντεο στο   Youtube. Μια λεπτομέρεια σημαντική: όλες οι φωτογραφίες είναι “All Rights Reserved”.  Καμία με Creative Commons.  Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε υπάρχοντα δικαιώματα ή είναι απλά αβλεψία, μιας κι έτσι χάνεται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για διάδοση αυτού του υλικού.

Facebook:  Με 2700 fans η σχετική σελίδα, αναπαράγει το υλικό των άλλων μέσων αλλά το wall έχει μια σχετική ζωή, με σόκαρε δε μια φωτογραφία που φαίνεται στις φωτογραφίες των fans, που δείχνει ένα νεκρό  λυκόσκυλο με αίμα να κυλάει από το στόμα του.

Φαίνεται πια καθαρά νομίζω, πως οι Ευρωεκλογές θα αποτελέσουν το πρώτο πεδίο επίσημης ‘σύγκρουσης’ των κομμάτων στα social media αλλά δεν θα κουραστώ να το λέω: τα ράσα δεν κάνουν τον παπά και τα web 2.0 εργαλεία δεν φέρνουν νομοτελειακά μια αποτελεσματική και ουσιαστική παρουσία στα social media. Κι αυτό θα φανεί στην πράξη μόνο.

Spam: μια παλιά αντιγνωμία κι ένας κώδικας συμπεριφοράς

eMail
Image by Esparta via Flickr

Με αφορμή ένα σχόλιο μου στο twitter για το πως αρκετοί νέοι έλληνες χρήστες στο twitter δρουν σαν spammers κάνοντας follow πολλές εκατοντάδες  άλλους έχοντας μόνο ‘αφήσει το ίχνος τους’ μια χούφτα φορές, ο giannoug μου αντέτεινε ότι αυτό δεν είναι spamming γιατί δεν ενοχλεί, κι εξ αυτού θυμήθηκα μια παλιά συζήτηση, νομίζω με τον Νίκο Δραντάκη και τον Στέφανο Κοφόπουλο, για το κατά πόσο υπάρχουν spammers στο twitter.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

Ο κλασσικός ορισμός του spam είναι ‘ανεπιθήμητο email που σκοπό έχει να διαφήμισει προϊόν ή υπηρεσία στην καλύτερη περίπτωση, ή να παρασύρει και να παγιδεύσει ανίδεο χρήστη στη χειρότερη’.

Το πρόβλημα με το spam είναι ότι δεν μπορείς να το εξαφανίσεις, γιατί σαν ιός, μεταλλάσεται συνεχώς: ο αποστολέας εμφανίζεται διαφορετικός, το κείμενο κι ο τίτλος παραλλάσουν, και μπορεί τη μια φορά να έχει εικόνες την άλλη όχι.

Ένα σταθερής μορφής μήνυμα είναι εύκολο να το μπλοκάρεις μ’ ένα φίλτρο, αλλά ένα μεταλλασόμενο μήνυμα μόνο ειδικά αντιspamming εργαλεία το πιάνουν, κι αυτά όχι πάντα.

Στο twitter τώρα, όταν κάποιος χρήστης μας κάνει follow,  έχουμε την επιλογή να τον αγνοήσουμε ή να τον μπλοκάρουμε. Ακριβώς γι αυτό το λόγο το following  δεν θεωρείται spam κι ο giannoug κι οι παλιοί μου συζητητές έχουν εκ πρώτης όψεως δίκιο.

Αν δούμε όμως λίγο καλύτερα τη σειρά των ενεργειών:

  • Κάποιος μας κάνει follow
  • Ένα μήνυμα φτάνει στο mail μας που μας ειδοποιεί συνοπτικά για το γεγονός και μ’ ένα σύνδεσμο παραπέμπει στην σελίδα του χρήστη
  • Επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε εκ των προτέρων ποιός είναι αυτός, πηγαίνουμε στην σελίδα του προφίλ του για να πληροφορηθούμε
  • Μια κατάλληλα κατασκευασμένη τέτοια σελίδα, κάλλιστα λειτουργεί σαν διαφημιστικό μήνυμα και μπορεί να περιέχει κι άλλο σύνδεσμο που να μας προτρέπει να πάμε παρακάτω.

Η διαδικασία προσφέρεται θαυμάσια για spam,  πραγματικό spam, και μάλιστα είναι αποτελεσματικότερη από το παραδοσιακό spam στο να φτάσει το μήνυμα σε μας γιατί στο τελευταίο τις περισσότερες φορές αναγνωρίζουμε το ανεπιθύμητο μήνυμα από τον τίτλο κι η μόνη ενέργεια που υποχρεωνόμαστε είναι το  delete ή το mark as spam.

Κι αν αποφασίσουμε να μπλοκάρουμε το χρήστη; Κακό που του κάναμε! Επενδύεται μια νέα ταυτότητα και φτου κι απ’ την αρχή.

Όμως δεν εννοούσα ότι οι νέοι έλληνες χρήστες είναι spammers μ’ αυτήν την έννοια. Όχι. Ελάχιστους τέτοιους έχω δει.

Δεν είναι spammers γιατί επιδιώκουν την προσοχή μας, αλλά γιατί επιδιώκουν την προσοχή γενικώς: προσπαθώντας να κάνουν φίλους μερικές εκατοντάδες ή χιλιάδες παλιότερους χρήστες φανερώνουν ότι στην πραγματικότητα δεν θέλουν φίλους αλλά ακροατές. Κι έχουν ένα πολύ ισχυρό σύμματο στο να το πετύχουν: την ματαιοδοξία μας. Γιατί, ναι, όλοι βεντετίζουμε λίγο ή πολύ και καμαρώνουμε που έχουμε ‘κοινό’, όταν κάποιος επιδιώκει να γίνει ‘φίλος’ μας.

Προφανώς δεν έχω φάρμακο για τις αδυναμίες του ανθρώπινου χαρακτήρα από καταβολής κόσμου, αλλά αν κάποιος νέος χρήστης του twitter θα ήθελε να ακούσει μια συμβουλή για το τουϊτερικό σαβουάρ βιβρ, θα του πρότεινα τα εξής:

  1. Πρώτα φτιάξε την σελίδα του προφίλ σου έτσι που να είναι αποκαλύπτική του ποιός είσαι και ποιά είναι τα ενδιαφέροντά σου.
  2. Γράψε λίγα tweets ακόμα κι αν δεν έχεις κανένα που να σ’ ακολουθεί για να δώσεις ένα στίγμα και για ν’ ασκηθείς λίγο.
  3. Έπειτα ακολούθα 10-20 ανθρώπους που γνωρίζεις ή που έχεις ακούσει ότι μιλάνε για πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν και προσπάθησε να μπεις στην ‘συζήτηση’ σχολιάζοντας, προσθέτοντας πληροφορίες και γενικά συνεισφέροντας.
  4. Δες με ποιούς συνδιαλέγονται και ακολούθα σιγά σιγά αυτούς που σ’ ενδιαφέρουν. Είναι σίγουρο ότι αρκετοί θα σε ακολουθήσουν επίσης.

Από κει και πέρα θα βρεις τα υπόλοιπα μόνος χωρίς να γίνεσαι ενοχλητικός.

Reblog this post [with Zemanta]

Το twitter μας κάνει ανήθικους;

Μια πρόσφατη επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου τη Νότιας Καλιφόρνιας διατείνεται πως ο πολύ γρήγορος ‘βομβαρδισμός’ με ψήγματα ειδήσεων από τα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και από τις σύντομες τηλεοπτικές ειδήσεις, είναι ανασταλτικός παράγοντας στην διαμόρφωση της ηθικής προσωπικότητας σε νεαρές ηλικίες, κι αυτό γιατί ο εγκέφαλος χρειάζεται χρόνο για να αφομοιώσει την αγωνία ή το φόβο που ενυπάρχει σε μια αναφορά και πριν αυτό προλάβει να συμβεί, η προσοχή έχει στραφεί ήδη σε άλλο θέμα.
Λέει η ερευνήτρια Μαίρη Έλεν Ιμμορντίνο-Γιάνγκ:

“If things are happening too fast, you may not ever fully experience emotions about other people’s psychological states and that would have implications for your morality”

Μελέτες του εγκεφάλου με τομογράφο, δείχνουν ότι ο εγκέφαλος αντιδρά πολύ γρήγορα στα σημάδια πόνου του άλλου αλλά χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να δείξει συμπόνια ή εκτίμηση.

In a media culture in which violence and suffering becomes an endless show, be it in fiction or in infotainment, indifference to the vision of human suffering gradually sets in

Διαβάζοντας τα σχόλια στο άρθρο του CNN απ’ όπου κι οι παραπάνω πληροφορίες, είδα ότι οι περισσότεροι μπλογκερς αντιδρούσαν ειρωνικά προς την είδηση, πράγμα το οποίο μ’ έβαλε σε σκέψεις. Ή η έρευνα δεν είναι σοβαρή, ή δεν μπορούμε πια να εκτιμήσουμε τι είναι σοβαρό και τι όχι.

Reblog this post [with Zemanta]

Twitter για επαγγελματίες

Η χρήση του twitter για reputation management από νομικά ή φυσικά πρόσωπα είναι εκ των ουκ άνευ. Η χρήση του για τεχνική υποστήριξη είναι επίσης κάτι αρκετά διαδεδομένο. Για μάρκετιν είναι ενοχλητικό και διατηρώ πολλές επιφυλάξεις για την αξία του.

Όπως και να ‘χει,  οι παραπάνω χρήσεις θέτουν μια σειρά από θέματα προβλήματα που είναι πέραν της απλής προσωπικής χρήσης:

  • Το να μπορούν να χρησιμοποιούν ένα λογαριασμό twitter περισσότεροι από έναν χρήστες (προφανώς υπάλληλοι ή εντεταλμένοι αυτού που έχει τον λογαριασμό).
  • Συνήθως δεν αρκεί ένας λογαριασμός αλλά απαιτούνται περισσότεροι οπότε χρειάζεται κι ένα αντίστοιχο έργαλείο διαχείρισης
  • Απαιτείται συνεχής παρακολούθηση ταυτόχρονα σε πολλά  ονόματα, tags και λέξεις κλειδιά που σχετίζονται με τον κάτοχο των λογαριασμών twitter ή με θέματα που ενδιαφέρουν (π.χ. νέα για ένα κλάδο, ανταγωνιστές κτλ). Κανονικά κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται με την χρήση του search.twitter.com αλλά είναι μια λύση που δεν έχει ‘μνήμη’  κι είναι κουραστική γιατί απαιτεί πολλά και διάφορα ανοιχτά tabs σε browser.

Λόγω των παραπάνω προβλημάτων η web σελίδα του twitter και οι πολλοί (και καλοί) διάφοροι clients που έχουν βγεί για υπολογιστές και κινητά δεν επαρκούν.

Παρακάτω θα παρουσιάσω συνοπτικά  τρεις συν  μία  εφαρμογές που επιλύουν τα παραπάνω προβλήματα αρκετά ικανοποιητικά.

Hootsuite To hootsuite είναι μια web εφαρμογή που προσφέρει την δυνατότητα διαχείρισης πολλαπλών hootsuiteλογαριασμών από πολλούς και διαφορετικούς χρήστες, εναλλάξ ή ταυτόχρονα.

  • Θετικά:  Επειδή είναι web εφαρμογή είναι προσβάσιμη από παντού. Επιτρέπει την αποστολή νέων tweets ταυτόχρονα σε πολλούς λογαριασμούς. O διαχειριαστής κανονίζει ποιοί χρήστες θα ελέγχουν ποιούς λογαριασμούς twitter. Είναι δωρεάν κι επιπλέον επιτρέπει διασύνδεση με adsense και ping.fm. Διαθέτει δικό του url shortener με στατιστικά για το πόσοι έκαναν κλικ σε κάθε url.
  • Αρνητικά:  Δεν διαθέτει λειτουργία για μαζική διαχείριση followers. Τα replies tab των διάφορων λογαριασμών δεν ακολουθούν τα τελευταία πρότυπα του twitter (δηλαδή να συλλέγει  ότι περιλαμβάνει ένα username με το @ μπροστά ανεξάρτητα αν είναι απάντηση, αναφορά ή retweet).

Tweetdeck Το tweetdeck είναι ένας σχετικά παλιός desktop twitter client βασισμένος σε Adobe Air. Είναι ο πρώτος tweetdeckclient που έκανε δημοφιλή την ομαδοποίηση των followers και χρησιμοποιείται κυρίως για ‘βαρειά’ χρήση twitter

  • Θετικά:  Έξυπνο interface με ολλαπλές ‘στήλες’  με διαφορετικό περιεχόμενο η καθεμία (replies, Direct messages, Search, Groups κτλ).  Το  interface αυτό εξυηρετεί ιδιαίτερα την παρακολούθηση διαφορετικών group followers.Διασύνδεση με τρίτες υπηρεσίες (url shorteners, 12seconds, twitscoop, stocktwits, facebook, twittercounter) και εμφάνιση αναζητήσεων σε ξεχωριστές στήλες, πολλές ταυτόχρονα.
  • Αρνητικά:  Διασυνδέεται με ένα λογασιασμό twitter για κάθε συνεδρία. Και λόγω της φύσης του μπορεί να χρησιμοποιηθεί από έναν μόνο την φορά.  Δεν υπάρχει δυνατότητα μεταφοράς των ρυθμίσεων από PC σε PC (π.χ. της ομάδες που έχω φτιάξει στον desktop υπολογιστή μου δεν μπορώ να της μεταφέρω στο laptop, πρέπει να τις ξαναπεράσω). Και τέλος, είναι αδηφάγο σε μνήμη υπολογιστή (γενικά οι adobe air εφαρμογές έχουν προβλήματα με memory leaks).

Seesmic Desktop: Το seesmic desktop είναι εντελώς φρέσκο (μιας και κάτι ημέρας) κι όταν άρχισα να σκέφτομαιseesmic αυτό το ποστ, δεν υπήρχε. Το είδα σήμερα το πρωί, το εγκατέστησα και δοκιμάζοντάς το γρήγορα είδα ότι θα πάρει τάχιστα μια θέση στα επαγγελματικά εργαλεία για twitter.  Αποτελεί την εξέλιξη του παλιού καλού twhirl.  Από άποψη δυνατοτήτων είναι ένα υβρίδιο του hootsuite και του Tweedeck.

Θετικά: Επιτρέπει διαχείριση πολλαπλών λογαριασμών αλλά από ένα όμως μόνο χρήστη καθότι client. Επιτρέπει επίσης την δημιουργία ομάδων (group) και εμφάνιση αναζητήσεων σε στήλες όπως στο tweetdeck. Διαθέτει μια drag ‘n drop λειτουργία για ανέβασμα φωτογραφιών στο twitpic (προς το παρόν) καθώς και τρεις url shorteners.  Κάνει μίξη των ενημερώσεων από διαφορετικούς λογαριασμούς σε μια κοινή εμφάνιση (στήλη). Άν επιλέξεις να απαντήσεις σε κάποιον, αναγνωρίζει από ποιόν λογαριασμό twitter έχει ληφθεί ή ενημέρωση και απαντάει με τον ίδιο.

Αρνητικά: Είναι ακόμα πολύ φρέσκο κι έχει διάφορα μικροπροβληματάκια. Επιπλέον έχει τις αδυναμίες των client (ένας χρήστης μόνο, μη μεταφερσιμότητα των ρυθμίσεων, memory leaks). Η ονομασία του (seesmic) έχει επίσης μπερδέψει αρκετό κόσμο γιατί πολλοί το θεωρούν εργαλείο για videoblogging.

Peoplebrowsr: Άλλη μια web εφαρμογή αρκετά βαρειά (δεν είναι μόνο για twitter αλλά για διαχείριση πολλών peoplebrowsrδιαδικτυακών ταυτοτήτων). To interface της ακολουθεί τη λογική του Tweetdeck: πολλές στήλες με περιεχόμενα από ομάδες,  αναζητήσεις κτλ,  αλλά από ένα λογαριασμό τη φορά.  Από άποψη λειτουργιών είναι ένα τέρας. Νομίζω έχει τις περισσότερες που έχω δει σε αντίστοιχη εφαρμογή, αλλά αυτό ακριβώς είναι και το τρωτό της σημείο γιατί τόσες πολλές λειτουργίες στριμωγμένες σε μια web σελίδα, την κάνουν αργή κι ασταθή. Ποτέ δεν κατάφερα να το δουλέψω απρόσκοπτα αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται και σε κάποιο conflict με κάποιο firefox plugin (το firebug είναι ο συνήθης ύποπτος).


Η ώρα του παιδιού

Μ’ έχει πιάσει η άνοιξη σήμερα και δεν μπορώ να κάνω ή να σκεφτώ σοβαρά πράγματα. Να λοιπόν μια συλλογή γελειογραφίες που σατυρίζουν το twitter. Την “τουΐταρα” χτες, αλλά υπάρχει κόσμος (ναι, αλήθεια) που δεν είναι στο twitter ακόμα. Βέβαια, άμα δεν είσαι στο twitter δεν καταλαβαίνεις κι αυτό το χιούμορ. Τέλος πάντων. Ιδού!

Ο αριθμός Ντάνμπαρ κι η διαδικτυακή μας συμπεριφορά

An example of a social network diagram.
Image via Wikipedia

Η πρώτη φορά που συνάντησα αναφορά στον αριθμό Ντάνμπαρ ήταν το περασμένο καλοκαίρι διαβάζοντας το μπεστ σέλλερ του Μάλκομ Γκλάντγουελ, “The tipping point“. Νομίζω ήταν και το βιβλίο που έκανε γνωστό το συγκεκριμένο αριθμό σε ένα ευρύτερο κοινό.

Τι είναι ο αριθμός Ντάνμπαρ όμως; Είναι ένα αριθμός που έχει προσδιοριστεί κατά προσέγγιση και που αφορά το μέγιστο αριθμό των δυνατών σχέσεων που μπορεί να έχει μια ανθρώπινη μονάδα. Εξήγηση: έχουμε πολύ περισσότερες σχέσεις με άλλους ανθρώπους και στην πορεία της ζωής μας δημιουργούμε συνεχώς νέες και χάνουμε παλιές. Ο αριθμός δεν αναφέρεται σε όλες τις σχέσεις που έχουν ένα χαρακτήρα εφήμερου, αλλά σε πλήρεις σχέσεις, που γνωρίζουμε ποιός είναι ο άλλος και ποιές  είναι οι κύριες σχέσεις του. Σχέσεις δηλαδή που είναι κάτι παραπάνω από τη γνωριμία του περιπτερά της γειτονιάς μας (περισσότερα εδώ).

Ο Ρόμπιν Ντάνμπαρ που πρώτος πρότεινε τον εν λόγω αριθμό,  είναι ένας Βρεττανός ανθρωπολόγος και εξελικτικός βιολόγος  που ασχολήθηκε με την μελέτη των πρωτευόντων θηλαστικών, από την οποία συνήγαγε και τα συμπεράσματά του.

Ο κατά προσέγγιση αριθμός Ντάνμπαρ είναι το 150.

150 λοιπόν είναι ο μεγίστος αριθμός σχέσεων με άλλους ανθρώπους που μπορεί να συγκρατήσει και να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μας.

Συγκρίνετε αυτό το νούμερο, με τα γελοία νούμερα των 100αδων, χιλιάδων, δεκάδων χιλιάδων και πρόσφατα 100αδων χιλιάδων “φίλων” που εμφανίζονται στα κοινωνικά δίκτυα.

Είναι προφανές ότι σε τέτοια νούμερα η μόνη σχέση που υφίσταται είναι αυτή του performer με ένα κοινό. Δεν είναι μια διαπροσωπική σχέση.

Κι ακόμα κι αν βάλουμε νερό στο κρασί μας λέγοντας ότι το όριο Ντάνμπαρ δεν αφορά τέτοιες ‘επιπόλαιες’ σχέσεις όπως οι φιλίες της κοινωνικής δικτύωσης, μπορούμε να κάνουμε μια βάσιμη υπόθεση ότι κι ο αριθμός αυτών των σχέσεων δεν μπορεί να είναι πολύ μεγάλος, αν τίθεται θέμα επεξεργαστικής ισχύος του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Δυστυχώς οι άνθρωποι του marketing που θέλουν να παρουσιάζονται και ειδικοί στα social media, οδηγούν τα νέα μέσα (και τους πελάτες τους) σ’ αυτή την γραμμή του παραλογισμού: τη συλλογή διαδικτυακών σχέσεων, σαν να πρόκειται για συλλογή από πεταλούδες. (Κάτι  το ανάλογο  έγραφα πρόσφατα και στο αγγλικό μου μπλογκ: The twitter follower fallacy).

Υπάρχει νόημα στην καλλιέργεια διαδικτυακών σχέσεων αλλά δεν είναι αυτή. Δεν είναι η έννοια του κοινού, των ακροατών, των υποψήφιων πελατών.

Αν μπορούμε μέσα στις 150 πλήρεις σχέσεις που μπορούμε να συνάψουμε κάποιες είναι ΚΑΙ διαδικτυακές, αλλά πλήρεις, δηλαδή σχέσεις σε βάθος και σχέσεις εμπιστοσύνης, τότε έχουμε  μπροστά μας μια διπλή ευκαιρία:  να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις σχέσεις σαν το άριστο φίλτρο και σαν τον φυσικό μηχανισμό μετάδοσης του μηνύματος, του όποιου μηνύματος, έχουμε, αν έχουμε, να εκπέμψουμε.

Για τη χρήση του φίλτρου, η δικαιολόγηση είναι μάλλον προφανής: με σχετικά καλή διασπορά ανθρώπινων τύπων, έχουμε γύρω μας ένα πλέγμα ανθρώπων που εμπιστευόμαστε και παίρνουμε απ’ αυτούς πληροφορία που εμπιστευόμαστε.

Για τον μηχανισμό μετάδοσης, δεν είναι τόσο προφανές. Κι ούτε βέβαια ότι ισχυρίζομαι εδώ είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο. Μια υπόθεση είναι που βασίζεται στη δική μου εμπειρία.  Κι η  δική μου εμπειρία μου λέει ότι όταν κάποιος  τον οποίο γνωρίζω κι εμπιστεύομαι, προσπαθεί (ή και δεν προσπαθεί) να περάσει ένα μήνυμα, αυθόρμητα γίνομαι αρωγός του κι αυτό λειτουργεί έπειτα στον δικό μου κύκλο προς κάποιο τρίτο, τέταρτο κτλ ώσπου το μήνυμα προωθείται και διαχέεται χωρίς απαραίτητα ο πομπός του να βλέπει όλη τη διαδρομή.

Στο twitter αυτό παίρνει μια αρκετά σαφή μορφή με τα retweets. Δεν εννοώ βέβαια ότι κάθε retweet προέρχεται από κάποιον στενά γνωστό μας. Το αντίθετο. Σε βάθος χρόνου όμως εμφανίζεται ένα pattern: είναι ένας μικρός κύκλος ανθρώπων αυτοί που επαναληπτικά κάνουν retweets σε κάτι δικό μας.

Το να φτάσουμε να σχηματίσουμε και να αναγνωρίζουμε ένα τέτοιο κύκλο ανθρώπων είναι περιουσία. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Η δίκη δεν έγινε αλλά κάτι έγινε

Κλεισμένος όλη μέρα στην ημερίδα, μάθαινα ειδήσεις για τη δίκη από το twitter. Και βέβαια εξοργίστηκα για την τρίτη αναβολή, όταν το έμαθα αργά το μεσημέρι.

Τώρα που κοιτάω την κίνηση στη μπλογκόσφαιρα όμως, βλέπω καμιά 80αριά ποστ.
Βλέπω επίσης 5 σελίδες με tweets τις τελευταίες 2 μέρες.

Τελικά κάτι έγινε. Κάμποσος κόσμος κινητοποιήθηκε.

Το ζήτημα είναι ότι κινούμαστε όλοι αργά. Κι ότι κανονικά θα έπρεπε να κάνουμε κάποιες κινήσεις γενικώτερες σε νομοθετικό επίπεδο για να μην έχουμε άλλα blogme στο μέλλον. Γιατί έτσι κι αλλιώς όπως λέει και παρακάτω

Ως πότε θα ασχολούμαστε και θα αγχωνόμαστε για μπούρδες σ’ αυτή τη χώρα;

Reblog this post [with Zemanta]