Tag Archives: twitter

Η ανωνυμία στα κοινωνικά δίκτυα

mask

Είχαμε ένα παραλίγο συναγερμό χτες με την πληροφορία και τη συνακόλουθη διάψευσή της ότι πρόκειται να επανέλθει η ρύθμιση για την δημοσιοποίηση των στοιχείων των διαχειριστών των μπλογκ.

Κι ενώ έχει παρέλθει ένας χρόνος ήδη, από την αντίστοιχη περσινή φημολογία, κινητοποίηση και διάψευση, το θέμα νομίζω πλέον έχει μετατεθεί. Όχι επί της ουσίας, αλλά καθαρά ποσοτικά.

Η μεγάλη μερίδα του social web είναι τα social networks, με το facebook να έχει την πρωτοκαθεδρία.

Πως αντιμετωπίζουμε το θέμα της ανωνυμίας ή καλύτερα της ψευδωνυμίας στα κοινωνικά δίκτυα;  Άποψη μου; Αρνητικά!

Κι αυτό γιατί ενώ η ανωνυμία στα  social media έχει σκοπό να περιφρουρήσει  την ελευθερία του λόγου, η συμμετοχή σε ένα κοινωνικό δίκτυο δεν γίνεται πρωτευόντως για λόγους έκφρασης αλλά για λόγους σύναψης νέων ή επιβεβαίωσης παλαιών σχέσεων.

Μια σχέση για να διέπεται από εμπιστοσύνη και για να είναι ισοβαρής όσο το δυνατό, δεν μπορεί να ενέχει ένα μέλος το οποίο αποκαλύπτεται πλήρως κι ένα άλλο το οποίο ‘φοράει μάσκα’.  Γιατί η σχέση πάντα είναι προσωπική. Και για να παίξουμε και λίγο με τις λέξεις, απαιτεί δηλαδή να φαίνεται ένα πρόσωπο. Να φαίνεται. Όχι να κρύβεται.

Τα παραπάνω έρχονται σαν επακόλουθο όχι τόσο μιας θεωτηρικής αναζήτησης, όσο μιας αύξουσας δυσαρέσκειας που νοιώθω από τις συναλλαγές μου στα κοινωνικά δίκτυα με ‘μασκοφορεμένους’. 

Στην περίπτωση οργανισμών κι εταιρειών που δημιουργούν αντίστοιχους  λογαριασμούς, δεν έχεις, βέβαια,  την ίδια στάση ή απαίτηση, αν και, όπως έγραφα τις προάλλες, διάκειμαι ευνοϊκώτερα προς τις εταιρείες και τους οργανισμούς των οποίων ξέρω, το υπεύθυνο για την λειτουργία τους χρήστη/ φυσικό πρόσωπο, παρά σ’ όσους συμπεριφέρονται σαν bots.

Αναμένω ένα αντίλογο του τύπου  ‘άμα δίνεις όλα τα πραγματικά σου στοιχεία, το δίκτυο σε φακελώνει’, αλλά μην ξεχνάμε ότι τα δίκτυα είναι opt in.  Αν φοβάσαι κάτι τέτοιο μην γίνεσαι μέλος. Δεν έχει νόημα όμως να είσαι με το μισό πόδι μέσα.

Δεν ξέρω. Δεν έχω τελείως αποσαφηνίσει τις σκέψεις μου στο θέμα. Είναι πιο πολύ μια συναισθηματική στάση/αντίδραση. Εσείς τι λέτε;

Η φωτό είναι του flyzipper από το flickr.

Reblog this post [with Zemanta]

Ο Google Reader στην έρευνα του Sync

Συνεχίζοντας την ανάγνωση της έρευνας του Sync έφτασα στο κομμάτι της datamine.it.
Διαβάζοντας το report της Datamine.it κι ανατρέχοντας στους διάφορους κανόνες συσχετίσεων (γιατί κανόνες αλήθεια;) , εντύπωση μου έκανε η συχνή αναφορά στον Google Reader.
Αντιγράφω παρακάτω τους σχετικούς κανόνες (4 από τους 19, ήτοι ποσοστό κάτι λίγο πάνω από 20%):

  • Rule 6: if the blogger uses only the social web service ‘twitter’ then he often uses the service ‘google reader’ with a certainty of 76%.
  • Rule 8 suggests that ‘google reader’ is also preferred by the 75% of the bloggers who don’t often use ‘facebook’ and ‘you-
    tube’ or another social web service
  • Rule 16 suggests, with a certainty of 70%, that bloggers who often use the web service ‘buzz’, are also expected to utilize
    the ‘google reader’ web service.
  • Rule 17 : Among the responders who consider the number of readers as an important success metric and also blog about technology, 70% of them also use ‘google reader’.

Ο πρώτος κανόνας μου φαίνεται κακοδιατυπωμένος γιατί αυτό το ‘only’ αποκλείει τη συσχέτιση για την οποία μιλάει ο κανόνας γι αυτό θεωρώ από δω και μπρος ότι απλά δεν υπάρχει.

Πόσους όμως αφορά ο Google Reader;

Από το γράφημα των απαντήσεων της έρευνας βλέπουμε ότι τον χρησιμοποιεί το 37% των μπλόγκερ που απάντησαν.

sync_greader

Αυτό το 37% της μπλογκόσφαιρας (το στρογγυλεύω στο 40) είναι ένα ιδιαίτερο κομμάτι της: είναι αυτό που καταναλώνει και διακινεί ενεργά την πληροφορία.

Από που βγαίνει αυτό το συμπέρασμα; Καταρχήν από την έντονη συσχέτιση twitter, που είναι ένα κατεξοχήν μέσο μοιράσματος πληροφορίας και του Google Reader, που είναι ένα μέσο συλλογής της (κανόνας 6).

Έπειτα από την αρνητική συσχέτιση με το facebook ή το youtube που έχουν περισσότερο χαρακτήρα διασκέδασης παρά ενημέρωσης (κανόνας 8).

Για τον κανόνα 16 δεν υπάρχει μόνο απλή συσχέτιση: το buzz είναι καλωδιωμένο με τον google reader με την έννοια ότι τροφοδοτείται αυτόματα από τις επιλογές συγκεκριμένων αναγνωστών του Google Reader και τις αξιολογεί/βαθμολογεί δηλαδή τις φιλτράρει ως προς τη σημαντικότητα.

Τέλος, ο κανόνας 17 μας λέει ότι η αναγνωσιμότητα είναι μέτρο επιτυχίας κι άρα αξία για την παραπάνω μερίδα των blogger.

Ποιό είναι το πρακτικό συμπέρασμα; Αν θέλει κανείς να διασπείρει πληροφόρηση μέσα από τα ελληνικά social media, μάλλον πρέπει να προσεταιριστεί αυτήν την μερίδα της μπλογκόσφαιρας.

Θα είχε περαιτέρω αξία να μπορούσαν να εντοπιστούν συγκεκριμένες ομάδες μέσα σ’ αυτή τη μερίδα, και να προσδιοριστούν τα χαρακτηριστικά τους, γιατί έτσι θα διαφαινόταν κι ‘χρωματισμός’ της πληροφορίας απ’ αυτή τη διακίνηση.

Reblog this post [with Zemanta]

Kiva και κοινωνική επιχειρηματικότητα

kiva1

Χτες καθώς έγραφα ένα σχόλιο στο blog του Dealsend, έπεσε το μάτι μου σε μια διαφήμιση που μιλούσε για Social Entrepreneurship και παρέπεμπε σε σχετικό πρόγραμμα του Insead.
Επειδή βαρέθηκα να διαβάσω τη μακροσκελή περιγραφή στη σελίδα του Insead, ρώτησα την παρέα στο twitter αν ήξερε κάτι σχετικό. Ο vrypan μου έστειλε ένα DM παραπέμποντας με σε ένα παλιό του ποστ αρκετά διαφωτιστικό.
Συνειδητοποίησα τότε, ότι τις αμέσως προηγούμενες ώρες ασχολιόμουνα με ένα παρεμφερές κοινωνικό επιχειρηματικό παράδειγμα, το kiva.org.
Τι είναι το kiva.org; Είναι μια πρωτότυπη προσπάθεια διασύνδεσης μικροεπιχειρηματιών από φτωχές χώρες με δανειστές από τον πλούσιο κόσμο.
Προσοχή, όταν λέμε επιχειρηματίες  μιλάμε περισσότερο για αυτοαπασχολούμενους: γεωργούς που ζητάνε λεφτά να αγοράσουν σπόρους, κουρείς που θέλουν να πάρουν καινούργια ψαλίδια κτλ.
Για μας, φαίνονται αστείες αυτές οι ανάγκες αλλά γι αυτούς είναι ζήτημα επιβίωσης. Κι επιπλέον η επιτυχία τους έχει σοβαρό αντίκτυπο στις οικονομίες των χωρών τους.
Το γεγονός ότι ζητάνε να δανειστούν, όπως πολλοί επιχειρηματίες στις ανεπτυγμένες χώρες, για ν’ αναπτύξουν τις δουλειές τους και τις ‘επιχειρήσεις’ τους, είναι πολλαπλά καλύτερο από το να λάβουν δωρεάν βοήθεια από τη δύση, πράγμα που πολλές φορές έχει οδηγήσει σε διαφθορά, καταστροφή άλλων μικροαπασχολούμενων, αλλά και καλλιέργεια μιας νοοτροπίας ζητιάνου και τελικά μια απωλεσμένη αυτοεκτίμηση.
Το γεγονός ότι πρέπει να αποπληρώσουν το χρέος τους, κι αρκετοί το καταφέρνουν, αλλάζει και την εικόνα που έχει η δύση για τον φτωχό κόσμο. Θυμίζει ότι η φτώχεια μπορεί να έχει αξιοπρέπεια.
Όσον αφορά δε τους δανειστές, αυτοί επίσης δεν (χρειάζεται να) είναι τίποτα μεγαλοκεφαλαιούχοι ή τράπεζες. Μικροποσά δανείζουν, ξεκινώντας από 25$, και μοιράζονται τον κίνδυνο με άλλους. Γιατί τα δάνεια είναι μικρά (της τάξεως των μερικών εκατοντάδων ευρώ) κι οι δανειστές μπορούν να είναι τόσοι ώστε το ποσό που βάζει ο καθένας να είναι πρακτικά αδιάφορο σαν κίνδυνος.
Το κέρδος των δανειστών όμως, όπως το βλέπω εγώ, είναι άλλο. Παρακολουθώντας την πορεία του δανείου τους, παρακολουθούν έναν άνθρωπο στον φτωχό κόσμο που αγωνίζεται. Μπορούν να χαρούν με την επιτυχία του ή να λυπηθούν με την αποτυχία του που γίνεται και δική τους στο βαθμό της συμμετοχής τους στο δάνειο.
Το κέρδος είναι η στροφή της προσοχής κι αυτή η συνεργατική ανάπτυξη από απλούς ανθρώπους που θέλουν να πάνε αδιαμεσολάβητα χέρι χέρι.
Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στην Kiva και να συνδράμετε την προσπάθεια της. Αν εμπλακείτε, ο φτωχός κόσμος θα πάψει να είναι έννοια, και θα γίνει για σας μια πραγματικότητα που ακουμπάτε με το χέρι.

Reblog this post [with Zemanta]

Twitter: η επέτειος ενός post κι ενός podcast

Στις 31/1 του 2008 είχα γράψει αυτό το ποστ προπαγανδίζοντας κατ’ ουσίαν το twitter και διατυπωνοντας προβλέψεις για την εξέλιξή του και την επιρροή του στη μπλογκόσφαιρα. Στις 7/2/2008 είχα συνεχίσει την ‘προπαγάνδα’  μ’ αυτό το podcast που αν θυμάμαι καλά είχε πιο εισαγωγικό χαρακτήρα.

Ένα χρόνο μετά έχω αρχίσει να κουράζομαι παρότι τώρα θάλεγε κανείς είναι πραγματικά η ώρα του microblogging στην Ελλάδα, ειδικά μετά τα επεισόδια του Δεκέμβρη που έμαθαν στον κόσμο την δύναμη της άμεσης ενημέρωσης και δίδαξαν στον τύπο ότι δεν μπορεί πλεόν να αγνοεί αυτό το μέσο.

Όπως και σε πολλά άλλα τέτοια θέματα, ο vrypan με πρόλαβε κι έγραψε τα δικά του ‘παράπονα’ πριν λίγες μέρες.

Επειδή αυτή η κούραση δεν θέλω να εκληφθεί σαν μια ελιτίστικη αντίδραση (γιατί κάπου πήρε ήδη τ’ αυτί μου αυτήν την κριτική), του τύπου και καλά “εμείς οι πρωτοπόροι δυσανασχετούμε γιατί μπήκε  πολύ πλέμπα” θέλω να την εξηγήσω και να προσπαθήσω να δώσω κι ένα στίγμα για τη χρήση του twitter προς newcomers.

Πριν απ’ αυτό όμως ας δούμε γρήγορα τι μου δήλωσαν τις προάλλες οι φίλοι (χωρίς εισαγωγικά) στο twitter  όταν τους ρώτησα με τι κριτήριο ακολουθούν άλλους χρήστες, γιατί οι απαντήσεις τους είναι κρίσιμες για τη συνέχεια και της δικής μου σκέψης.

(Παραθέτω μόνο τα κείμενα χωρίς λινκ και ονόματα γιατί δεν ξέρω τι διαθέσεις έχουν ως προς την δημοσιοποίηση των απόψεων τους οι φίλοι. Μην ξεχνάμε ότι το twitter είναι ένα κλειστό δίκτυο).

  • κανω follow όσους με εμπνευσουν – εννοειται οσους ξερω μπλογκικως!”
  • akoloutho fisika prosopa (kai mono prosopa) pou exoun kai kapoio blog/site oste na exo deigma ekfrasis ton”
  • ακολουθώ όλους όσους με ακολουθούν, εφόσον δεν ειναι εξώφθαλμα σπαμερζ. Κυρίως με ενδιαφέρουν έλληνες”
  • Είναι είτε φίλοι/γνωστοί είτε με κάποιο άλλο τρόπο ενδιαφέροντες”
  • Αλλους απο ευγενεια που ακολουθουνε,αλλους απο ενδιαφερον για οτι tweetαρουν ακομα κι αν δεν ακολουθουνε,κι αλλους απο κατινια”
  • Κάποιους από ευγένεια (follow back), κάποιους από ενδιαφέρον, κάποιους για κουβέντα. Δεν έχω σταθερά κριτήρια.”
  • Να μιλάνε αλλα οχι υπερβολικά και να έχουν και following και followers που σημαινει οτι ειναι κοινωνικοι”

Αν προσπαθήσω να βγάλω μια συνισταμένη είναι  ότι το βασικό στοιχείο που αναζητούν οι περισσότεροι στο twitter είναι να έχουν συνδιαλλαγή με φυσικά πρόσωπα. Να έχουν απέναντι τους ανθρώπους που μοιράζονται τις εμπειρίες τους, τις γνώσεις τους, τις ειδήσεις τους, την ενημέρωσή τους, τις δημιουργίες τους αλλά και που να μπορούν να συνδιαλλαγούν σαν άνθρωποι, να απαντήσουν σε ερωτήσεις. Ακόμα κι όταν ακολουθούμε κάποιον από ευγένεια, αυτό υποδηλώνει ότι έχουμε άνθρωπο απέναντί μας κι όχι μηχανή.

Κι αυτός ακριβώς ο κανόνας έχει αρχίσει να παραβιάζεται μαζικά στο twitter.  Πέρα από τους γνωστούς από καταβολής twitter σπαμμερς που τους αναγνώριζες παρατηρώντας το κλάσμα following/followers και που συνήθως ήταν πολύ μεγαλύτερο της μονάδας, και που και το ίδιο το twitter έχει αρχίσει να τους εκκαθαρίζει περιοδικώς,  έχουμε μια νέα εγχώρια γενιά που πιο πολύ από άγνοια προς το μέσο παρά από κακή πρόθεση, το χρησιμοποιεί σαν  μηχανή μάρκετιν με την κακή έννοια.

Παραδείγματα:

α. Είμαι μια εταιρεία, φτιάχνω ένα λογαριασμό στο twitter κι ενημερώνω για τις προσφορές και τα προϊόντα μου χωρίς να συνδιαλέγομαι ιδιαίτερα.

β. Έχω ένα μπλογκ ή κάποιου άλλου είδους site και το συνδέω με ένα λογαριασμό στο twitter για να δημοσιεύω κι εκεί ενημερώσεις για τα ποστ μου.

γ.  Είμαι μια ακτιβιστική/πολιτική/ποδοσφαιρική/καλλιτεχνική whatever ομάδα και κάνω twitter λογαριασμό για να προπαγανδίζω τη δράση μου.

δ. Είμαι κάποιου είδους celebrity (πολιτικό ή άλλο) και ‘ενημερώνω’ για τις κινήσεις μου.

Ενώ καμιά από τις παραπάνω ενέργειες ‘ενημέρωσης’ δεν είναι αυτή καθαυτή ανεπιθύμητη, αρνητική ή επιλήψιμη, όταν γίνεται από μια ‘μηχανή’  και σε αναλογίες τέτοιες που να κατακλύζουν τη δραστηριότητα στο twitter, τότε το twitter αρχίζει να γίνεται βαρετό και κουραστικό, έως απωθητικό.

Ναι θέλω να με ενημερώσεις  τουίτερ-φίλε, αλλά δεν θέλω να μου πετάς την ενημέρωση στα μούτρα. Θέλω να συζητάς μαζί μου λίγο, να μοιράζεσαι κάτι μαζί μου και μέσα σ’ αυτά που μοιράζεσαι να είναι κι αυτά που γράφεις/κάνεις/προσφέρεις.

Όχι μόνο αυτά όμως.  Γιατί κάτι τέτοια είναι που με κάνουν να θέλω να σταματήσω να το ανοίγω το ρημάδι.

I am human. Be human to me too.

Προσοχή: απόπειρα phishing στο twitter -Updated

Χτες το βράδυ άρχισα να λαμβάνω μηνύματα στο email που φαινομενικά αντιστοιχούσαν σε direct messages του twitter και που ήσαν κάπως έτσι¨

Hey, i found a website with your pic on it… LOL check it out here http://twitterblog.access-logins.com/login

Ή έτσι:

hey! check out this funny blog about you…http://jannawalitax.blogspot.com/

Αντιπαραβάλλοντας με τα πραγματικά direct messages στο twitter βρήκα ότι ένα  με την πρώτη μορφή που προανέφερα είχε όντως έρθει σε μένα, ενώ όλα τα άλλα ήταν απλά email που μοιάζαν με direct messages.

Φαίνεται πως κάποια μεγάλης έκτασης προσπάθεια για phishing είναι σε εξέλιξη και που την έχουν αντιληφθεί ήδη οι άνθρωποι του twitter αλλά δεν ξέρω πόσο σωστά την έχουν αντιληφθεί. Γιατί ισχυρίζονται ότι απλώς κάποιος μιμείται τα email ενώ είναι σίγουρο ότι έχουν παραβιαστεί και λογαριασμοί, αφού στέλνονται πραγματικά direct messages εν αγνοία των ιδιοκτητών των λογαριασμών.

Με τόσες υπηρεσίες που έχουν αναπτυχθεί πάνω στο twitter και με τόσες φορές που έχουμε δώσει από δω κι από κει τα credentials μας, ήταν αναμενόμενο ότι κάποτε θα είχαμε κάτι τέτοιο.

Όπως και να έχει, το θέμα είναι σοβαρό και χρήζει προσοχής. Το λιγώτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να αλλάξετε το password του twitter λογαριασμού σας, αν έχετε λάβει τέτοια μηνύματα. Και να διαβάζετε με κάποια δισπιστία όλα τα μηνύματα πλέον, γιατί δεν ξέρετε ποιός πραγματικά τα στέλνει…

2009-01-04_1007

Update:
Υπάρχει κάτι που με προβληματίζει ιδιαίτερα στην ιστορία: τα μηνύματα που έχω λάβει προέρχονται μόνο από Έλληνες φίλους του twitter ενώ ακολουθώ κι αρκετούς ξένους.

Επίσης το πραγματικό Direct Message ήρθε αρκετά μετά από τα ψεύτικα, πράγμα που μπορεί να σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος χρήστης του λογαριασμού από τον οποίο προήλθε μπορεί να ξεγελάστηκε από το αρχικό phishing και να έδωσε τα στοιχεία του και τώρα οι phishers έχουν ένα πραγματικό λογαριασμό στη διάθεσή τους για να στέλνουν μηνύματα.
Αν προσέξετε κάτι ανάλογο, ειδοποιήστε τους κατόχους αυτών των λογαριασμών.

Reblog this post [with Zemanta]

Η κατάσταση της twitterοσφαιρας

Τα πρόσφατα γεγονότα αλλά κι οι διεθνείς τάσεις επέφεραν μια αύξηση των ελλήνων χρηστών στο twitter τον τελευταίο μήνα. Το ερώτημα είναι πως η όποια ελληνική κατάσταση αντιπαραβάλεται προς τα διεθνή δεδομένα.  Ένα report που ετοίμασαν οι άνθρωποι του  Hubspot, ενός μπλογκ γύρω από το μάρκετιν, έρχεται να μας φωτίσει για το ποιά είναι ακριβώς αυτά τα διεθνή δεδομένα.

Ας δούμε γρήγορα τα πιο σημαντικά:

  • Περίπου το 70% των χρηστών του twitter είναι νέοι χρήστες που γράφτηκαν μέσα στο 2008.
  • Κάθε μέρα ανοίγονται 5-10χιλιάδες νέοι λογαριασμοί
  • Το 35%  των χρηστών έχουν λιγότερους από 10 followers ενώ ένα 9% δεν κάνει follow κανέναν
  • Υπάρχει έντονη συσχέτιση μεταξύ του αριθμού των followers κι αυτών που κάποιος κάνει follow.

Αύξηση χρηστών twitter το τελευταίο τρίμηνο 2008

Να δούμε ποιός θα κάτσει τώρα να αντιστοιχίσει αυτά τα δεδομένα με τα αντίστοιχα ελληνικά (για περίπου 1000 χρήστες πρέπει να μιλάμε).

Μπορείτε να διαβάσετε  όλο το report εδώ

[via]

Reblog this post [with Zemanta]

Ένας κατάλογος για Ελληνικές Startup: GreekStartups.com

Θα σας διηγηθώ την ιστορία με λίγα λόγια και πολλές εικόνες.

Στις 7/7, ίσως γιατί η ζέστη βάραγε άσχημα, κάποιος αναρωτιώταν.

Κι επειδή κανείς δεν έχει το μονοπώλιο στις απορίες, ούτε στις απαντήσεις…

Κι επειδή για λύσεις και απαντήσεις χρειάζεσαι εργαλεία κι αυτούς που τα χειρίζονται…

Κι όπου δυο και τρεις….

Κι έτσι γεννήθηκε το GreekStartups.com

Για περισσότερες λεπτομέρειες περάστε από το αυριανό OpenCoffee.

“Περάστε κι απ’ αυτό το μπλογκ…”

Αφορμή για το παρόν είναι ένας εκνευρισμός του απογεύματος που προκλήθηκε από mail που μου ανήγγηλε ποιό είναι το νέο ποστ σε κάποιο μπλογκ. Είναι σαφές ότι ούτε είχα ρωτήσει, ούτε και  μ’ ενδιέφερε.

Αφού έγραψα στο  twitter πως, από δω και μπρος,  ότι παρόμοιο λαμβάνω   θα το στέλνω στον Καιάδα, είπα να το δω λίγο πιο ψύχραιμα. Γιατί τελικά νομίζω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις επικρατεί άγνοια συνδιασμένη με επιθυμία για γρήγορη ανάδειξη, κι όχι πραγματικά κάποια σκοτεινή πρόθεση.

Γι αυτό θα προσπαθήσω να πω γιατί, κατά τη γνώμη μου, αυτή η μέθοδος προσέγγισης αναγνωστών σε ένα μπλογκ είναι λάθος και πρέπει να αποφεύγεται.

Όπως αυτός που μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του έχει μικρή πιθανότητα να γίνει αγαπητός σε μια παρέα, έτσι κι ένα μπλογκ που προσπαθεί να προωθήσει τη δική του ατζέντα και μόνο, γεννά ανάλογα συναισθήματα.

Όπως σπάνια ακούμε τον τυχαίο τύπο που αγορεύει στο δρόμο, ή τον περίεργο που μας πιάνει απρόσκλητος συζήτηση, έτσι συμβαίνει και μ’   ένα μπλογκ που προσκαλεί αναγνώστες μέσω email.

Χρησιμοποιώ επίτηδες αυτές τις αναλογίες με δυσάρεστα πρόσωπα, γιατί τα μπλογκ είναι κατεξοχήν προσωπικός τρόπος έκφρασης. Μιλάει ο μπλογκερ, δεν είναι δελτίο ειδήσεων, ακόμα κι αν το αντικείμενο είναι ειδησεογραφικό. Για να μιλήσεις και να μην είσαι ο τρελός του δρόμου, ο γελοίος της παρέας, ο ενοχλητικός, πρέπει πρώτα να μπεις στην συζήτηση, δηλαδή να ακούσεις.

Πως να θεωρήσω ότι έχει ‘ακούσει’ κάποιος που με καλεί να διαβάσω κάτι για θεματικό αντικείμενο για το οποίο ποτέ δεν έχω ενδιαφερθεί, διαβάσει  ή σχολιάσει, σε μπλογκ ή σε άλλο social medium;

Για να μπεις στη συζήτηση, γιατί όλη η μπλογκόσφαιρα ένα δίχτυ συζητήσεων είναι, πρέπει πρώτα να ακούσεις. Να δεις τι συζητιέται, τι ταιριάζει στα ενδιαφέροντά σου και ‘ποιός’ το εκφωνεί. Να διαβάσεις, να σχολιάσεις, να παρακολουθήσεις.

Αν σχολιάσεις έντιμα και καταθέσεις την άποψη σου σε παρόμοιας θεματικής με σένα μπλογκ , κάποιοι θα σε δουν, θα δουν τι λες κι αν το βρουν ενδιαφέρον, θα έρθουν στο μπλογκ σου, θα γραφτούν στο feed σου και θα σε σχολιάσουν με τη σειρά τους.

Αν θες να είσαι πιο in, πήγαινε σε νέα εργαλεία συζήτησης: μπες στο twitter, στο friendfeed, στο sync live, μοιράσου ποστ από το google reader, μοιράσου links στο delicious, προμοτάρησε ότι νομίζεις ότι αξίζει σε site  σαν το buzz, το blogz, το foracamp, το digg, το freestuff κ.α.

Αναζήτησε το τι θεωρούν οι άλλοι ενδιαφέρον σ’ αυτά τα social bookmarking εργαλεία και σχολίασε.

Η λογική του να προωθώ το περιεχόμενο που δημιουργώ με email είναι ξένη στους μπλόγκερς. Είναι πολύ web 1.0. Θυμίζει καμπάνια μάρκετιν, απ’ αυτές που επιχειρούν οι μικρότερες συνήθως εταιρείες και που είναι με το ένα πόδι στο σπαμ.

Ένα μπλογκ δεν είναι portal. Δεν υπάρχει για να έχει επισκέπτες. Υπάρχει για να καταθέτει μια άποψη. Υπάρχει για να συζητά. Υπάρχει για να έχει αναγνώστες. Κι οι αναγνώστες είναι συμμέτοχοι, δεν είναι πελάτες. Είναι ισότιμοι, αν όχι καλύτεροι.

Δεν υπάρχουν τρικ και κόλπα για γρήγορη ανάδειξη στη μπλογκόσφαιρα. Για όσους προτιμούν τα κόλπα υπάρχει το τσίρκο…

Η φωτογραφία από τον Roadsidepictures.

Reblog this post [with Zemanta]

Τρομοκρατική επίθεση στο Μουμπάι Ινδία. Ειδήσεις από twitter

Το διάβασα πρώτα στο techcrunch και μετά είπα να το ψάξω μόνος μου. Να τι λένε κάποιες πρώτες ανταποκρίσεις από το Mumbai στο twitter. Για τη συνεχή ροή, δείτε εδώ.

Πληροφορία: την αναζητούμε ή μας προσφέρεται;

Στο τελευταίο Girl Geek Dinner η προσκεκλημένη  Orli Yakuel, είπε κάτι απλό  που είχα ξανακούσει μεν πολλές φορές αλλά που για κάποιο μυστήριο λόγο καρφώθηκε στο μυαλό μου από κείνη την ώρα. Είπε κάτι σαν:

Δεν αναζητώ την πληροφορία, η πληροφορία έρχεται σε μένα.

Είναι λίγο τρελό αν το ακούσει κάποιος που δεν έχει εμπειρία από τα νέα μέσα, αλλά έτσι είναι.

Στο παρελθόν η πληροφορία ήταν αποτυπωμένη, κυρίως σε γραπτό λόγο, και για να την βρεις έπρεπε να αναζητήσεις τα μέσα τα οποία την περιέκλυαν: βιβλία, εφημερίδες κτλ.

Με την έλευση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, άρχισε να αλλάζει το σκηνικό. Κάποιοι φιλτράριζαν την πληροφορία και την διοχέτευαν μέσα από αυτά τα κανάλια. Έτσι η πληφορία άρχισε να φτάνει μόνη της σε μας. Η διαδικασία όμως της επιλογής και του φιλτραρίσματος στην πραγματικότητα στερούσαν μεγάλο μέρος της … πληροφορίας μέσα στην πληροφορία, ενώ άλλες πληροφορίες τις απέκοπταν εντελώς.

O παγκόσμιος ιστός με την εμφάνισή του άρχισε να ανατρέπει αυτό το modus operandi, κι ειδικά με την έλευση των νέων μέσων που απελευθέρωσαν την πληροφορία και την πολλαπλασίασαν σε εκθετικό βαθμό.

Κι έτσι επιστρέψαμε στην ανάγκη ενός νέου φίλτρου, όχι όμως φίλτρου κατευθυνόμενου, όπως των παλιών μέσων, αλλά προσωπικού φίλτρου, που να επιτρέπει στην πληροφορία να φτάσει σε μας στις δόσεις και τις αποχρώσεις που την επιθυμούμε.

Οι πειραματισμοί έχουν δείξει ότι η δημιουργία αυτού του φίλτρου, δεν επαφίεται πια στους τεχνικούς και τους προγραμματιστές αλλά έχει έντονο κοινωνικό στοιχείο. Είναι το φίλτρο της κρίσης και της αντίληψης των όσων εμπιστευόμαστε στο διαδίκτυο.

Η κοινωνική δικτύωση έχει επιτρέψει αυτή η ομαδική σοφία που ήταν διάχυτη και δύσκολα αξιοποιήσιμη στο παρελθόν, να παίρνει σαφείς μορφές: το δίκτυο των ανθρώπων με τους οποίους μοιραζόμαστε τα όσα διαβάζουμε στον Google Reader ας πούμε. Ή τα link που μοιραζόμαστε στο twitter.  Στο βαθμό που δεν έχουμε επιλέξει εντελώς τυχαία κι άσκεπτα αυτούς με τους οποίους μοιραζόμαστε πληροφορία, το δίκτυό μας, καθίσταται η κύρια πηγή εύρεσης και φιλτραρίσματος της πληροφορίας.

Παραδείγματος χάριν: εγώ δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα την πολιτική ειδησεογραφία και τις σχετικές κρίσεις και αναλύσεις. Έχω επιλέξει όμως να μοιράζομαι πληροφορία με ανθρώπους που αυτό το αντικείμενο τους ενδιαφέρει και το ξέρουν καλύτερα από μένα. Έτσι, μέσα απ΄αυτούς μαθαίνω και γρήγορα και σφαιρικά. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ‘εντυπωσιάσει΄παρέες με ειδήσεις που μαθαίνω ζωντανά μέσα από το twitter και που κανονικά θα περίμεναν ώρες για να τους φτάσουν, αν τους έφταναν ποτέ.

Αυτό είναι το νόημα της φράσης της Orli. Κι εκείνη έχοντας ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο από μένα, δεν μπαίνει καν στον κόπο να γράφεται συνδρομήτρια σε feed, και να αναζητά πρωτογενείς πηγές. Τις τα προσφέρει όλα το δίκτυο.

Έχοντας αυτά κατά νου, έψαχνα  χτες ένα πιο αποτελεσματικό τρόπο να μοιράζομαι πράγματα στο δικό μου δίκτυο. Κυρίως έψαχνα και ψάχνω ένα πιο συντονισμένο τρόπο.

Οι βασικοί μηχανισμοί με τους οποίους μοιράζομαι πράγματα είναι τρεις:

Υπάρχει όμως μια διαφορά ποσοτική: στο μεν Google Reader μοιράζομαι με 50 άλλους, στο twitter με 250 και στο friendfeed με 100 και δεν είναι οι ίδιοι.

Επειδή  το twitter είναι το πιο πολυάριθμό σκέφτηκα ότι, τουλάχιστον ότι θεωρώ σημαντικό, πρέπει να το μοιράζομαι κι εκεί. Αυτή τη στιγμή αυτό συμβαίνει μόνο στο Google Reader και, αυτόματα, επειδή διαβάζει το feed των shared items, και στο friendfeed.

Ανακάλυψα λοιπόν δύο μεθόδους για να επιτύχω ένα καλύτερο συγχρονισμό:

α. Ενα  Greasmonkey Script που επιτρέπει να μοιράζεσαι κάτι μέσα από το Google Reader στο twitter, το οποίο εγκατέστησα και δομίμασα. Έχει κάποια προβληματάκια αλλά μου κάνει. Πρότεινα μάλιστα στον vrypan να το αλλάξει για να χρησιμοποιεί το urlborg για shortening, πράγμα που θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο, γιατί με το urlborg, μπορώ από τα στατιστικά να καταλαβαίνω αν ότι μοιράζομαι ενδιαφέρει τους άλλους (από το πόσοι κάνουν κλικ) και να προσαρμόζω τη συμπεριφορά μου ανάλογα.

β. Μια νέα δυνατότητα του Friendfeed που επιτρέπει να μοιράζεσαι όλο ή μέρος του εκεί lifestream σου, στο twitter. Το να μοιραστεί κανείς όλο το lifestream του στο twitter θα οδηγήσει μαθηματικά στο να χάσει όλους του τους followers σε μια μέρα. Όμως μπορείς να ρυθμίσεις  να στέλνει αυτόματα μόνο ότι μοιράζεσαι στον Google Reader και στο twitter. Για όσους μοιράζονται λίγα σχετικά άρθρα και το κάνουν όχι μαζεμένα αλλά στην διάρκεια της μέρας, είναι καλή λύση. Για όσους όμως μοιράζονται πολλά και το ένα πίσω από τ’ άλλο μάλλον θα θεωρηθεί σπαμ στον twitter.

Εσείς τι γνώμη έχετε;

Reblog this post [with Zemanta]