1. Τιμές
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν θ’ ανέβουν οι μισθοί αλλά το ότι δεν πέφτουν οι τιμές.
Μας διακατέχει μια νουμερολαγνεία. Που βασικά είναι άγνοια. Η όλη συζήτηση πάντα είναι γύρω από απόλυτα νούμερα: αν παίρνω 700, 1000 ή 5000. Τα νούμερα των εισοδημάτων δεν λένε απολύτως τίποτα μόνα τους. Λένε τα πάντα όμως αν συνδιαστούν με το κόστος διαβίωσης. Και βέβαια το κόστος διαβίωσης λαμβάνεται υπόψιν στα αιτήματα για αυξήσεις, πάντα κάτω από τη συνοπτική αναφορά ‘ακρίβεια΄.Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι η ακρίβεια θεωρείται περίπου αυτονόητη και δεδομένη. Κανείς δεν αναρωτάται αν είναι αναγκαία. Γιατί κανείς δεν έχει διάθεση να την πολεμήσει με τον ένα και μοναδικό κι αλάνθαστο τρόπο: μειώνοντας ή και μηδενίζοντας την κατανάλωση. Και δεν έχει διάθεση να πολεμήσει γιατί το αξιακό μας σύστημα (το πραγματικό, όχι το διακηρυσσόμενο) δεν διανοείται να καθηλώσει την κατανάλωση από το εικονοστάσι της. Η κατανάλωση είναι αυτό που χτίζει την εικόνα μας, έτσι όπως την συλλαμβάνουμε σαν αυτοεικόνα και σαν προβολή του πως μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι.
Και γι αυτό σε πλείστους όσους βλέπεις να μένουν απλήρωτοι λογαριασμοί ΟΤΕ, ΔΕΗ, κοινόχρηστα, αλλά η έξοδος του Σ/Κ να κρατεί καλά.
2. Ανάπτυξη
Ένας δημοφιλός καταλογισμός στην κυβέρνηση είναι η ανυπαρξία αναπτυξιακών μέτρων. Κι ενώ κανείς δεν θα πει ότι δεν θέλει την ανάπτυξη, οι προτάσεις γύρω από το πως και πότε θα έλθει είναι περίπου καλαμπούρι. Καταρχήν ας πάρουμε την ουσία της πρότασης “η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για την ανάπτυξη”. Και μόνο η διατύπωση υπονοεί ότι η ανάπτυξη είναι κάτι σχετικά εύκολο και μηχανιστικό που μπορεί να ξεκινήσει, βγάζοντας ένα φιρμάνι. Στην πραγματικότητα η δήλωση υποκρύπτει την παραδοσιακή Κεϋνσιανή λογική: η κυβέρνηση μπορεί να μας βγάλει από την ύφεση κάνοντας ενέσεις στην οικονομία με προκήρυξη μεγάλων δημόσιων έργων.
Τι είπατε;
Δημόσια έργα;
Και πως ακριβώς θα τα χρηματοδοτήσει; Ο Κέυνς πρότεινε τη δημιουργία ελλειμάτων και το δημόσιο δανεισμό γι αυτή τη χρηματοδότηση. Από μια κυβέρνηση που αγωνίζεται να δανειστεί με κόστος διπλάσιο από τον λοιπό κόσμο για να εξασφαλίσει τους μισθούς του επόμενου μήνα, μπορούμε να έχουμε την παραμικρή αυταπάτη ότι θα βρει πόρους (αυξάνοντας περαιτέρω το έλλειμα) για να κάνει δημόσεις επενδύσεις;;;; Όποιος το σκέφτεται καλά θα κάνει να ξυπνήσει.
Αλλά ξέχασα. Υπάρχει το ΕΣΠΑ!
Ναι υπάρχει το ΕΣΠΑ (το οποίο έχει κι εθνική συμμετοχή, μην το ξεχνάμε) και όλοι το περιμένουν ως μάννα εξ ουρανού. Κι αν υποθέσουμε ότι υλοποιούνταν όλο αυτοστιγμής θα ήταν μια καλή ένεση ρευστότητας στην αγορά σίγουρα.
Αλλά, για μια στιγμή, από το ΕΣΠΑ και το κάθε ΚΠΣ δεν είναι που λέμε ότι φαγώθηκαν τα λεφτά, ότι πληρώσαμε 4-5 φορές παραπάνω απ’ όσα πληρώνει ο λοιπός κόσμος για έργα που βασικά ήταν άχρηστα και δεν δημιούργησαν καμιά πολλαπλασιαστική αναπτυξιακή πολιτική; Αυτή ακριβώς είναι η πρόταση για έξοδο από το χάλι στο οποίο μας έφερε μεταξύ άλλων η ίδια πρακτική;
Ναι, θα πουν, ν΄ αναμορφώσουμε το ΕΣΠΑ.
Πως;
Το θέμα με το ΕΣΠΑ δεν είναι οι κανόνες και το νομικό πλαίσιο. Είναι ότι βασικά το διαχειρίζεται ένα ανίκανο και διεφθαρμένο Δημόσιο. Πως θ’ αναμορφώσουμε το ΕΣΠΑ χωρίς να έχουμε πριν αναμορφώσει το Δημόσιο;
Για μια φορά πρέπει ν’ αφήσουμε πίσω τις ρετσέτες και τις φτηνές και γρήγορες λύσεις. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από την ύφεση παρά μετά από χρόνια. Πόσα; Άγνωστο. Γιατί εξαρτάται από τη συνειδητοποίση του που βρισκόμαστε και του πως αντιμετωπίζουμε το χάλι μας.Κι επιτέλους ας σκεφτούμε και κάτι καινούργιο για την ανάπτυξη. Όχι ότι ρίχνει νερό στο μύλο του συστήματος. Δείτε για παράδειγμα μια τελείως απροσδόκητη πρόταση που γράφτηκε χτες στους New York Times για το πως η αφαίρεση των ραδιοσυχνοτήτων από τους τηλεοπτικούς σταθμούς μπορεί ν’ αποφέρει 100δις από δημοπρατήσεις τους και 1τρις από νεες δουλειές. Γιατί οι ραδιοσυχνότητες αυτές θα μπορούσαν να τύχουν αξιοποίησης από τα δίκτυα κινητής για ενδυνάμωση των υπαρχουσών υποδομών και κυρίως για δημιουργία νέων υπηρεσιών. Είναι μια ιδέα που βασικά δεν έχει απολύτως κανένα κόστος για την Αμερικάνικη κυβέρνηση, αν την αποφασίσει!Δεν λέω βέβαια να εφαρμόσουμε ακριβώς αυτή την πρόταση. Η Ελλάδα έχει διαφορές στο πως καταναλώνει τηλεόραση: στην Αμερική είναι βασικά καλωδιακή και δορυφορική κι οι ραδιοσυχνότητες έχουν μείνει στους τοπικούς σταθμούς, κάτι που δεν ισχύει εδώ. Αυτό που λέω είναι απλά ότι δεν μπορούμε να ευαγγελιζόμαστε ένα μέλλον ανάπτυξης με όρους παρελθόντος. Μπορεί να μην πάει ποτέ η φαντασία στην εξουσία αλλά ας την προσλάβουν ως υπάλληλο τουλάχιστον.
Posted via email from Στο δίχτυ
