Γιατί τελευταία μ’ αρέσει περισσότερο το Facebook

Facebook
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έφτανε στιγμή να το πω, αλλά, ναι, προτιμώ το facebook από το twitter τελευταία.

Ο λόγος είναι απλός: η συμμετοχή μου στα κοινωνικά μέσα καθορίζεται από το ενδιαφέρον κι όχι από τη σχέση. Δεν κοιτάω ποιος είναι αυτός που λέει κάτι ή που μου κάνει friend request, follow κτλ αλλά μόνο αν μ’ ενδιαφέρει αυτό που έχει να πει.

Γι αυτό το λόγο είχα μια αδυναμία στο twitter. Ειδικά τα πρώτα 2-3 χρόνια που δεν είχε ‘ανοίξει’ στον πολύ κόσμο.

Το interest graph στο τότε twitter αφορούσε κυρίως τεχνολογία κι επιχειρηματικότητα και δευτερευόντως οικονομικά θέματα και πολιτική. Τα ενδιαφέροντα μου δεν έχουν αλλάξει από τότε, παρότι τα οικονομικά και η πολιτική πήραν ίσως μεγαλύτερο ειδικό βάρος λόγω της μεσούσης κρίσης.

Αλλά μάλλον πρέπει να ρίξω το φταίξιμο ακριβώς σ’ αυτό (την περισσότερη πολιτικολογία) που άρχισε να μειώνεται σταδιακά το ενδιαφέρον μου και η συμμετοχή μου στο twitter. Οι online εντάσεις ακολούθησαν το δρόμο των offline, κι αν δεν έπεφταν χημικά ή πέτρες, το υβρεολόγιο και η κακεντρέχια των εκτοξευόμενων tweet είχαν το ίδιο αναλογικά αποτέλεσμα.

Από την άλλη το facebook της πρώτης περιόδου, κυριαρχείτο από τις προσωπικές σχέσεις: ανακαλύψεις παλιών φίλων, συμμαθητών, συναδέλφων κτλ. Ένα συνοθύλευμα γνωριμιών, που είχε μεν  την αξία του σαν τρόπος κρατήματος μιας, έστω χαλαρής, επαφής, αλλά που στο επίπεδο του interest  δεν πρόσφερε πολλά. Πόσες ώρες να παρακολουθείς τη βδομάδα που πήγε και τι έφαγε ο άλλος, και πόσα ανέκδοτα και τραγουδάκια να καταναλώσεις;  Γι αυτό το λόγο είχα κρατήσει αρχικά μεγάλες αποστάσεις από τη δραστηριότητα στο facebook.

Fast forward μερικά χρόνια και ο Ζούκι έχει πρακτικά κυριαρχήσει στο παιχνίδι του social. Δεν είναι όμως μόνο ότι έχει χτίσει ένα μεγαθήριο. Είναι ότι το έχει ψάξει πια πολύ το πράγμα. Έχει ανοίξει ορίζοντες, έχει προσθέσει δυνατότητες, έχει πειραματιστεί κι έχει επιτρέψει και σ’ άλλους να πειραματιστούν.

Καθώς έβλεπα λοιπόν το graph μου  να μεγαλώνει, άρχισα η ενόχληση του ‘θορύβου’ άρχισε να περνάει ένα κρίσιμο κατώφλι. Παρότι στο  twitter ήμουν πολύ φειδωλός στα  follow back, και παρότι έκανα και μερικά unfollow/block ενοχλητικών λογαριασμών, η εμπειρία που αποκόμιζα έπεφτε σταδιακά σε ποιότητα. Τα πράγματα του ενδιαφέροντος μου γινόντουσαν λίγότερα, οι άνθρωποι που είχα παλιά επιλέξει σαν πηγές πληροφόρησης, ή γράφαν λιγότερο (πιθανώς για τους ίδιους λόγους με μένα)  ή εξαφανίστηκαν τελείως. Και το χειρότερο, μέσα από τα RTs  με χτυπάγανε συνέχεια κατά πρόσωπο πράγματα που τ’ αποστρεφόμουν και με κουράζαν.

Την ίδια στιγμή, το φίλτρο που εφάρμοζε το facebook στα updates των χρηστών, για να σου δείξει αυτά που θεωρεί ότι σ’ ενδιαφέρουν περισσότερο, έγινε πιο σοφιστικέ. Με κανα δυο συνειδητές επεμβάσεις, ο θόρυβος του news stream μου μειώθηκε  αισθητά και η ωρίμανση (ή βαρεμάρα) των χρηστών απάλειψε πολλές από τις παιδαριώδεις συνήθειες του πρώτου καιρού.

Επιπλέον, με το κλείσιμο του Google Reader, τα interest lists του facebook  πρόσφεραν ένα ανεκτό υποκατάστατο.  Τα φίλτρα δε των updates (=να μπορείς να κάνεις ορατό ένα update μόνο σε συγκεκριμένη ομάδα φίλων) άνοιξαν το δρόμα για  περισσότερο χρήσιμη διάδραση και συζήτηση.

Το αποτέλεσμα για μένα είναι ότι πλέον ένα update στο facebook δεν είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Νοιώθω ότι το απευθύνω σε κάποιους κι απ’ αυτούς τους κάποιους τις περισσότερες φορές βρίσκω ανταπόκριση και παίρνω ανάδραση.

Αντίθετα, ένα tweet είναι message in a bottle.  Το που θα καταλήξει εξαρτάται από το που φυσάει ο άνεμος.

Είναι καιρός νομίζω το twitter να αλλάξει το μοντέλο του και να μιμηθεί το facebook για μια φορά, όπως εκείνο το έχει ανερυθρίαστα μιμηθεί πολλές φορές ως τώρα.

Οι δυό πιο σημαντικές αναβαθμίσεις που περιμένω από το twitter είναι:

  • Να μου επιτρέψει targeting των tweet μου  (με γλωσσικό/εθνικό κριτήριο κατά βάση).
  • Ναι μου φιλτράρει αυτόματα και opt in  τα tweet που βλέπω με βάση την ιστορία των κλικ και των interaction μου.

Εσείς τι λέτε;

Update 1

Τα παραπάνω τα έγραψα βιαστικά. Σκεφτόμουν καιρό αυτό το ποστ κι η βιασύνη προκαλείτο από το φόβο μήπως το αμελήσω ή το ξεχάσω. Τώρα που το ξαναδιαβάζω βλέπω ότι έχω αφήσει πολλές παρατηρήσεις εκτός:

  • Στο  twitter δεν υπάρχει διάκριση στο steam του τι είναι  πρωτογενές update  και τι ‘σχόλιο’. Όλα είναι tweets. Μπορεί να σχηματίζουν συζήτηση αλλά η συζήτηση δεν διατάσσεται ‘γύρω’ ή ‘υπό’ το αρχικό tweet και συνεπώς στο stream εμφανίζεται ως θόρυβος.
  • Ο λογαριασμός στο twitter είναι minimal, όπως όλα άλλωστε. Αυτό προσφέρεται για κατάχρηση. Γι αυτό και στο twitter το impersonation και τα ψευδώνυμα accounts δίνουν και παίρνουν, κάτι που νομοτελειακά οδηγεί σε δημιουργία troll κι αντίστοιχων συμπεριφορών.
  • Ενώ το twitter ήταν πρώτο που καθιέρωσε τις λίστες, δεν έφτιαξε ποτέ κάτι σαν τα group  του facebook ή τα circles του Google plus κι έτσι όλα τα tweet είναι public ή όλα  private αν αποφασίσεις να κλειδώσεις το λογαριασμό σου.

3 thoughts on “Γιατί τελευταία μ’ αρέσει περισσότερο το Facebook

  1. Harris Rodis

    Συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που γράφεις. Απλά προσωπικά, όσο κι αν μου αρέσει η δυνατότητα του να φιλτράρεις το feed σου, στο facebook αισθάνομαι πως αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό αδιαφανώς (μέσα από αλγορίθμους) κι όσο κι αν προσπαθώ να το επηρεάσω, συχνά διαπιστώνω (εκ των υστέρων) πως χάνω πράγματα που με ενδιαφέρουν. Επίσης, ειδικά στο mobile, o θόρυβος από διαφημίσεις είναι αρκετά ενοχλητικός.

    Όσο αφορά το ελληνικό twitter νομίζω πως έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια το προφίλ των χρηστών και σε συνδυασμό με κάποιους που ακολουθούσαμε φανατικά παλαιότερα (γιατί ήταν κόμβοι ενδιαφέροντων θεμάτων και συζητήσεων) και πλέον έχουν σταματήσει την επαφή τους με το μέσο, η κατάσταση μοιάζει πολύ άσχημη. Δε μπορώ να πω το ίδιο όμως για όσους ακολουθώ από άλλες χώρες.

    1. Nikos Anagnostou Post author

      Χάρη, για τα πράγματα που δεν θες να χάνεις στο facebook, φτιάξε interest list(s). Εκεί δεν φιλτράρονται τα updates. Τα βλέπεις όλα με ανάποδη χρονολογική σειρά. Δοκιμασμένη συνταγή, πίστεψε με.

  2. porcupine

    Μου έχει τύχει αυτό που αναφέρεις παροδικά π.χ. για κάποιες μέρες/ώρες. Η εξήγηση που έδωσα ήταν ότι έχω λιγότερες προσδοκίες από το Facebook κι έτσι το καλό περιεχόμενο το εκτιμώ περισσότερο ή τέλος πάντων τονίζεται διαφορετικά. Ισως να το έχεις δει κι εσύ αυτό σε κάποιο βαθμό.

Comments are closed.