Γελλάς: Εφημερίδα από bloggers. Γιατί;
Από τον arammos πήρα είδηση την έκδοση της συγκεκριμένης σατυρικής εφημερίδας την Κυριακή που μας πέρασε. Έψαξα στο Technorati κι είδα ότι το ζήτημα έχει συζητηθεί αρκετά ως τώρα αλλά οι ουσιαστικές πληροφορίες είναι ελάχιστες. Δεν την έχω βρει/δει/διαβάσει κι έτσι δεν θα επιχειρήσω καμιά κριτική επί του περιεχομένου. Επίσης δεν έχω καμιά πληροφορία για το ποιος έβαλε τα λεφτά, που και γιατί βρήκε αυτούς που βρήκε, οπότε κι επ’ αυτού δεν έχω τίποτα να πω.
Αλλά…
Εν αρχή ήν ο Μαραθιάς που εξέδωσε τους πρώτους μπλογκερς και τον ευχαριστούμε γιατί συντέλεσε έτσι και το ενδιαφέρον για το ιστολογείν να αυξηθεί κι ο κόσμος να πάρει πληκτρολόγια με την ελπίδα να εκδοθεί κι αυτός.
Μετά ήταν το Lifo που έφτιαξε ολόκληρη συντακτική ομάδα από bloggers.
Μετά, νομίζω, το Άρθρο, που επιχείρησε κάτι ανάλογο αλλά δεν πέτυχε.
Μετά δεν θυμάμαι ποιος άλλος και τώρα μια εφημερίδα σατυρική που γράφεται από μπλογκερς.
Κάτι δεν πάει καλά. Γιατί τα new media υποτίθεται πως υποκαθιστούν τα old media ενώ εδώ βλέπουμε μια ανάποδη κίνηση: τα old media να στρατολογούν κόσμο στα new media. Και καλά κάνουν. Γιατί δε χρειάζεται να προσλάβουν κάποιον και να τον ρίξουν στη φωτιά για να δουν πως γράφει. Αξιολογούν από το μπλογκ του.
Αν δε έχει κι επισκεψιμότητα, ποντάρουν και στο να τραβήξουν αναγνώστες απ’ αυτόν.
Αλλά οι μπλόγκερς αυτό θέλουν; Μια θέση στον ‘ήλιο’ των media; Μια δουλειά δηλαδή; ΟΑΕΔ είναι η μπλογκόσφαιρα;
Κι από την άλλη, όταν προσπαθεί κανείς να εκμεταλλευτεί οικονομικά το μπλογκ του, στην καλύτερη περίπτωση, να αντιμετωπίζεται ως παιδί ενός κατώτερου Θεού, και, στη χειρότερη, να χλευάζεται;
Δηλαδή το να βγάζεις λεφτά αξιοποιώντας την ετικέττα μπλογκερ είναι θεμιτό, αλλά το να αξιοποιείς τα ίδια τα μπλογκ είναι αθέμιτο;
Μήπως τόχουμε πάρει λάθος το άθλημα; Μήπως, ως μπλογκόσφαιρα, θάπρεπε να στοχεύουμε σε αυτοδυναμία κι όχι σε νεο-εξάρτηση; Μήπως αντί να λοιδωρούμε τον επαγγελματισμό και να να ζητιανεύουμε δημοσιεύσεις σε έντυπα, θα έπρεπε να κάνουμε ότι κάνει όλος ο κόσμος πια; Να γίνουμε μικρές αυτόνομες κι αυτοδύναμες εκδοτικές φωνές;
Και τα προβλήματα που φέρνει μια τέτοια ιστορία (εξάρτηση από διαφημιζόμενους, οικονομικές πιέσεις κτλ) θάπρεπε να τα βάλουμε πάνω στο τραπέζι και να τα συζητάμε, κι όχι να τα χρησιμοποιούμε κάτω από το τραπέζι;
Λέω, μήπως;
